Komianos's Blog

Από το Κοπανάκι Μεσσηνίας Πολιτιστικά Δρώμενα.

ΓΙΩΡΓΗΣ ΔΡΥΜΩΝΙΑΤΗΣ ΣΕ ΜΙΑ ΥΠΕΡΟΧΗ ΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΗ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ, Αναδημοσίευση ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ

Γιώργης Δρυμωνιάτης

 ΓΙΩΡΓΗΣ ΔΡΥΜΩΝΙΑΤΗΣ : ΜΙΑ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ ΟΜΟΡΦΗ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ. Τίτλος : «ΑΝ ΗΞΕΡΕΣ ΠΟΣΗ ΘΑΛΑΣΣΑ ΕΧΩ ΜΕΣΑ ΜΟΥ» Αναδημοσίευση από ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ

ΓΙΩΡΓΗΣ ΔΡΥΜΩΝΙΑΤΗΣΓΙΩΡΓΗΣ ΔΡΥΜΩΝΙΑΤΗΣ

Ένας υπέροχος ποιητής που ο αυτοσεβασμός  του επιτρέπει μια αυθεντικότητα, με ξεχωριστή καθαρότητα έκφρασης. Μια πηγαία και άμεση εξωτερίκευση του μεγαλύτερου μυστηρίου της ανθρώπινης ψυχής και του ανθρώπινου πόνου. Μια εξαιρετικά επίκαιρη ποιητική δημιουργία με τίτλο : » ΑΝ ΗΞΕΡΕΣ ΠΟΣΗ ΘΑΛΑΣΣΑ ΕΧΩ ΜΕΣΑ ΜΟΥ «. Καλησπέρα καλέ μου φίλε Γιώργο, να είσαι πάντα καλά και να βαστάς ζεστή την παρέα μας με τις ποιητικές σου δημιουργίες. Θα την φιλοξενήσω αυτούσια με τον πρέποντα σεβασμό στο ιστολόγιο μου. ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ!!!!!. ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ

ΕΡΑΣΤΗΣ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ

Αν ήξερες πόσην θάλασσα έχω μέσα μου,

ποτέ σου δεν θα έψαχνες γι’ άλλο νησί.

Θα ξεκαλοκαιρεύαμε ατημέλητα μαζί

ξυπόλητοι στους ενάλιους βράχους της αγάπης

και τους χειμώνες θα τους παλεύαμε
με πολύ φιλί.

Αγέρι του Νότου,
αν ήξερες πόσην θάλασσα έχω μέσα μου!

γ.π.κ-δρ.

 Pipis Komianos ΥΠΕΡΟΧΟ ΚΑΙ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΑ ΑΙΣΘΑΝΤΙΚΟ ΦΙΛΕ ΓΙΩΡΓΗ, ΚΑΛΟ ΤΡΙΗΜΕΡΟ, ΠΙΠΗΣ ΚΟ

 

Γιώργης Δρυμωνιάτης Με τιμούν πάρα πολύ κάθε φορά οι φιλοξενίες σου εδώ και στο ωραίο μπλογκ σου, αγαπητέ μου Πίπη. Σ’ ευχαριστώ από καρδιάς

Αυγούστου 26, 2016 Posted by | ΓΙΩΡΓΟΣ Π. ΔΡΥΜΩΝΙΑΤΗΣ, ΠΟΙΗΣΗ, Uncategorized | Σχολιάστε

ΠΑΙΔΙΚΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΝΕΚΔΟΤΕΣ ΚΑΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ, «Η ΚΟΥΝΙΑ» Εργασία : ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ, komianos’s wordpres’s.com

ΠΑΙΔΙΚΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΝΕΚΔΟΤΕΣ ΚΑΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ, «Η ΚΟΥΝΙΑ- ΑΙΩΡΑ» Εργασία : ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ, komianos’s wordpres’s.com

ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ 1Γειά σας καλά μου διαδυκτιακά φιλαράκια, κλείστε τα μάτια και ας ξεκινήσουμε για μια φορά ακόμη, νοσταλγικό ταξίδι στα παιδικά μας ανέμελα χρόνια. Σημερινό θέμα μας το παιχνίδι «Η ΚΟΥΝΙΑ – ΑΙΩΡΑ».Σε μια εποχή όχι πολύ μακρινή, τότε που τα παιδιά έπαιζαν μες’ την τρελή χαρά στις γειτονιές, στις αλάνες, στα χωματένια στενοσόκκακα της πανω και πέρας ρούγας του Κοπανακίου και του αγαπημένου μου Ναυπλίου, με παιχνίδια αυτοσχέδια και κυρίως ανέξοδα. Τότε που οι γειτονιές δονούνταν από τα γέλια και τις παιδικές φωνούλες και οι σχόλες ντυνόντουσαν τα γιορτινά τους ! Στείλτε τις ιδέες σας, φωτογραφικό υλικό,

Παρακαταθήκη γνώσης για τις επερχόμενες γενιές . ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΜΑΣ !!!!!!!!

Ελάτε καλοί μου φίλοι, ώρα ανεμελιάς, ώρα για παιχνίδι, ένα παιχνίδι απλό που μπορεί να παιχτεί οπουδήποτε και οποιαδήποτε ώρα, στην αυλή του σπιτιού μας, στην αλάνα, στις πλατείες, στο προαύλιο του δημοτικού σχολείου. Η συζήτηση γύρω από το παιδικό παιχνίδι στο παραδοσιακό καφενείο της Κάτω ρούγας Κοπανακίου. Η πάντα γελαστή κυρά Σπυρούλα Σοφού του Γιώργη (Τιντιρη), μου θύμησε ένα παιχνίδι που το παίζανε όλα τα παιδόπουλα εκείνης της εποχής στην πέρα ρούγα και στα γύρω χωριά της Ορεινής Τριφυλίας. Και ποιος δεν έκανε σαν τρελός ακούγοντας την προτροπή πάμε για κούνια. Τα στενοσόκακα και οι ρούγες του Ναυπλίου αχολογούσαν από τα γέλια και τις παιδικές φωνούλες, όσο πιο ψηλά πήγαινε η κούνια τόσο μεγαλύτερο και το επιφώνημα θαυμασμού….

» Η ΚΟΥΝΙΑ «

ΚΟΥΝΙΑ ΜΠΕΛΛΑ ΕΠΕΣΕ Η ΚΟΠΕΛΑ

ΚΤΥΠΗΣΕ ΤΟ ΓΟΝΑ ΤΗΣ ΚΑΙ ΦΩΝΑΖΕΙ Η ΝΟΝΑ ΤΗΣ

ΚΟΥΝΙΑ ΜΠΕΛΑ ΚΤΥΠΗΣΕ ΤΟ ΓΟΝΑ ΚΑΙ ΓΕΛΑΕΙ Η ΠΑΓΩΝΑ

ΚΟΥΝΙΑ ΜΠΕΛΑ ΚΟΥΝΙΑ – ΚΟΥΝΙΑ ΜΠΕΛΑ

Tίποτα δεν συγκρίνεται με την αίσθηση του να βρίσκεσαι στον αέρα… σχεδόν πετάς! Αυτός είναι ο λόγος που τα παιδιά λάτρευαν τις κούνιες και μας «ικέτευαν» να τα αφήσουμε σχεδόν καθημερινά να τραμπαλισθούν στην κούνια του κήπου εφ΄όσον το σπίτι διέθεται ένα μεγάλο δένδρο ή για μια βόλτα στο πάρκο στις κούνιες… Χαρίζοντάς τους ατέλειωτες στιγμές ευτυχίας και παιχνιδιού.

ΚΟΥΝΙΑ ΣΕ ΔΕΝΔΡΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ

Ένα κομμάτι ξύλο, μια παλέτα, μια παλιά καρέκλα ή οποιοσδήποτε τύπος μικρού ή μεγαλύτερου καθίσματος που θα φτιάξετε-συνθέσετε χρησιμοποιώντας παρόμοια υλικά, με την προσθήκη μιας γερής τριχιάς (σχοινιού) για κρέμασμα μπορεί να μετατραπεί σε μια παιδική κούνια.

 

Είτε πρόκειται για μια παιδική κούνια που θα φτιάξετε με ένα κομμάτι ξύλο και σκοινί, ή μία ρόδα αυτοκινήτου. Το σημαντικότερο είναι ο τρόπος που θα επιλέξετε για να τα κρεμάσετε να είναι ο κατάλληλος για το είδος της κατασκευής και φυσικά να ισορροπούν απόλυτα ίσια, κάτι που θα ελέγξετε πριν το τελικό κρέμασμα, χρησιμοποιώντας αλφάδι ή με το μάτι. Η επιλλογή ενός υγιούς κλαδιού και του σχοινιού αρκετά δυνατού να κρατήσει το βάρος που πρόκειται να δεχτεί. Εγώ μετά την κατάλληλη απεξεργασία τα περνούσα με βερνίκι και για πιο άνετα κάποιο μαξιλαράκι στα μέτρα του θα ξετρύπωνα να μην ταλαιπωρούνται τα οπίσθια μου. Πριν χρησιμοποιήσουμε την κούνια μας απαραίτητος ο έλεγχος στα δεσίματα.  Εάν λυθεί κάποιος κόμπος ο τραυματισμός είναι επόδυνος και επικίνδυνος.

 

ΚΟΥΝΙΑ ΜΕ ΡΟΔΑ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟΥΚούνια, μπέλα
έσπασε η κουτέλα,
βγήκε μια κοπέλα,
που ‘τρωγε σταφύλια.
Της ζήτησα μια ρώγα,
μου ‘δωσε ένα μπάτσο,
έπεσα στο βάτο,
βγήκα το Σαββάτο.

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΑΠΟ ΚΑΡΔΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΟΛΥΤΙΜΟ ΧΡΌΝΟ ΠΟΥ ΔΙΑΘΕΣΑΤΕ ΚΑΛΑ ΜΟΥ ΦΙΛΑΡΑΚΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΕΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΗΜΜΑ ΜΟΥ.

Εργασία : ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ, komianos’s wordpres’s.com

 

 

Αυγούστου 23, 2016 Posted by | ΠΑΙΔΙΚΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΝΕΚΔΟΤΕΣ ΚΑΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ, ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ, Uncategorized | Σχολιάστε

ΠΑΙΔΙΚΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΝΕΚΔΟΤΕΣ ΚΑΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ, «ΖΑΡΙΑ» ή «ΚΟΥΜΑΡΙΑ», Εργασία: ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ, komianos’s wordpres’s.com

ΠΑΙΔΙΚΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΝΕΚΔΟΤΕΣ ΚΑΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ, «ΖΑΡΙΑ» ή «ΚΟΥΜΑΡΙ», Εργασία: ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ, komianos’s wordpres’s.com

ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ 1Γειά σας καλά μου διαδυκτιακά φιλαράκια, κλείστε τα μάτια και ας ξεκινήσουμε για μια φορά ακόμη, νοσταλγικό ταξίδι στα παιδικά μας ανέμελα χρόνια. Σημερινό θέμα μας το παιχνίδι «ΖΑΡΙΑ» ή «ΚΟΥΜΑΡΙ».Σε μια εποχή όχι πολύ μακρινή, τότε που τα παιδιά έπαιζαν μες’ την τρελή χαρά στις γειτονιές, στις αλάνες, στα χωματένια στενοσόκκακα της πανω και πέρας ρούγας του Κοπανακίου και του αγαπημένου μου Ναυπλίου, με παιχνίδια αυτοσχέδια και κυρίως ανέξοδα. Τότε που οι γειτονιές δονούνταν από τα γέλια και τις παιδικές φωνούλες και οι σχόλες ντυνόντουσαν τα γιορτινά τους !

ΖΑΡΙΑ – ΚΟΥΜΑΡΙ

Στα αρθρογραφήματά μου παιδικές αναμνήσεις και παιχνίδια δεν αναφέρομαι στο μεγάλο πάθος των ζαριών και της χαρτοπαιξίας των μεγάλων, αλλά στην προσωπική μας λαχτάρα να παίξουμε το σταρπαστικό παιχνίδι με τα ζάρια. Κάθε χρόνο ιδιαίτερα όσο πλησίαζαν οι γιορτές των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονάς η αγωνία της προσμονής και οι προετοιμασίεςτου ερχομού τους, μας ανέβαζαν στα ύψη την αδρεναλίνη. Το «ΜΠΑΡΜΠΟΥΤΙ» χρειάζεται τουλάχιστον 2 παίχτες, όμως το ενδιαφέρον μεγαλώνει όσο αυξάνεται ο αριθμός των παιχτών, βλέπεται τα ποσά ειναι αξιόλογα ανάλογα με τον αριθμό των στοιχημάτων.

Οι 6άρες, οι 5άρες, οι 3άρες και το 5 -6 ειναι οι ζαριές που κερδίδουν και που κάθε παίχτης εύχεται να του φέρει ή «ζαριά». Εάν σου «κατσει» όπως λένε η καλή τότε τα μαζεύεις όλα.

Οι Άσσοι, οι 2άρες (διπλά), τα 4σάρια (ντόρτια), το 1-2 και 3-2 είναι οι ζαριές που όλοι απεύχονται να τους φέρει η «ζαριά». Αν σου «κάτσει» τέτοια ζαριά τότε τα «μπεγλεράει» ο επόμενος.

Στην ουσία όμως πρόκειται για ένα απλό παιχνίδι που η ταχύτητα του σε συνδυασμό με τα κέρδη που προσφέρει ανεβάζουν γρήγορα την αδρεναλίνη.
ΖΑΡΙΑ ΚΑΙ ΠΑΙΔΙΑ

Όλοι τότε «ανεμίζαμε» το πενιχρό μας κομπόδεμα από το χαρτζιλίκι που μας έδιναν τις ημέρες των χριστουγέννων και της πρωτοχρονιάς ή από λεφτά πουοικονομάγαμε πουλώντας κρυφά από τους δικούς μας, μπακίρια, χαλκόματα, παλιοσίδερα στους διάφορους γυρολόγους παλιατζήδες. Τα βιομηχανικά ζάρια εκείνη την εποχή για τα βαλάντιά μας ήταν ακριβά. Ένας λόγος λοιπόν να τα κατασκευάζουμε μόνοι μας. Παίρναμε λοιπόν ένα κομμάτι ξύλο τετράγωνο, το κόβαμε προσεχτικά με το πριόνι με την βοήθεια μιας μεταλικής ράσπας το τετραγωνίζαμε, μετά με ένα κομμάτι γυαλί του κάναμε ένα καλό φινίρισμα. Με μια πρόκα ή ένα σουβλί τσαγκάρη κάναμε τις τρύπες και με κάμελ παπουτσιων τις γεμίζαμε. Τύφλα να είχαν τα κανονικά ζάρια, φάνταζαν ολόϊδια. Η πιο πρόχειρη κατασκευή ήταν από κιμωλία ή από σαπούνι διότι ήταν υλικά εύκολα για τρίψιμο. Τα πιο «σένια» ήταν τα κοκκάλινα κυρίως κότσι ζώου, ήθελε περισσότερο δούλεμα και λείανση αλλά ήταν μόρτικα στο «μπεγλέρισμα».

Όμως πάντα σε αυτού του είδους τα παιχνίδια δεν έλειπαν και οι «χλεχλέδες», τα τζιμάνια δηλαδή με τα «φτιαγμένα» ζάρια, για πότε αλλάζανε χέρι τα ζάρια με το που έφερνε ο «χλεχλές» τις εξάρες όλων τα μάτια πέφταν στο μάζεμα των χρημάτων και έβρισκε ευκαιρία ο κογιόνης να ξαναλλάξει τα ζάρια. Όμως αλοίμονό του εάν τον έπαιρναν χαμπάρι, το ξύλο που έτρωγε δεν είχε προηγούμενο, μέχρι και το παντελόνι του παίρνανε και έπρεπε να αλλάξει ρούγα μέχρι και εκεί να τον πάρουνε και εκεί χαμπάρι και να τον ταράξουν στο ξύλο.

ΖΑΡΙΑ ΠΑΙΞΙΜΟ

Το μεγαλύτερο πρόβλημα (φόβος και τρόμος) ο παιδονόμος ή οι καθηγητές που τύχαινε να περάσουν την ώρα που παίζαμε τέτοιου είδους τυχερά και απαγορευμένα παιχνίδια. Αποροφημένοι καθώς είμαστε από το πάθος και την έξαψη του παιχνιδιού, το τράβηγμα του αυτιού και η ονομαστική εντολή να παρουσιασθούμε την επομένη μέρα στον δάσκαλο ή τον γυμνασιάρχη μας έκανε να «κατουράμε μαλί από Λύκο» ! Οι ποινές αυστηρώτατες, οι ξυλιές τσουχτερές, ακόμη και σήμερα αν και έχουν περάσει τόσα χρόνια, εφιαλτικά μου καίνε τις παλάμες, οι εξαήμερες αποβολές από το γυμνάσιο ήταν σε ημερησία διάταξη και η διαγωγή «Κοσμιωτάτη» στον έλεγχο. Παρ’ ολα αυτά, τι ήταν η χαρά του παιχνιδιού (ο τζόγος) σε συνδιασμό με το κέρδος, μπρος στην τιμωρία, για πολλά από τα παιδιά της ηλικίας μας και μεγαλύτερα. Αυτό που μετρούσε ήταν να μην μας μείνει «Κουσούρι» στην μελλοντική μας ζωή. Έχει καταστρέψει, έχει κλείσει ο «τζόγος» στην κυριολεξία σπίτια και οικογένειες αυτό το «καρκίνωμα» ! Το μικρόβιο του τζόγου δεν ξεριζώνεται, θέλει να είσαι πολύ δυνατός χαραχτήρας για να αντισταθείς.

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΑΠΟ ΚΑΡΔΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΟΛΥΤΙΜΟ ΧΡΌΝΟ ΠΟΥ ΔΙΑΘΕΣΑΤΕ ΚΑΛΑ ΜΟΥ ΦΙΛΑΡΑΚΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΕΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΗΜΜΑ ΜΟΥ.

Εργασία : ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ, komianos’s wordpres’s.com

Αυγούστου 19, 2016 Posted by | ΠΑΙΔΙΚΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΝΕΚΔΟΤΕΣ ΚΑΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ, ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ, Uncategorized | Σχολιάστε

ΦΩΤΙΑ ΣΤΑ ΛΕΥΚΑΚΙΑ ΝΑΥΠΛΙΟΥ

Σε εξέλιξη βρίσκεται πυρκαγιά που εκδηλώθηκε λίγο μετά τις 5:00 το απόγευμα σε αγροτική έκταση, στην περιοχή Λευκάκια, του Ναυπλίου.

ΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ KOMIANOS’S BLOG ΕΥΧΑΡΙΣΤΕΙ ΑΠΟ ΚΑΡΔΙΑΣ ΤΟ ΠΕΡΟΣΒΕΣΤΙΚΟ ΣΩΜΑ ΠΟΥ ΜΕ ΤΗΝ ΕΓΚΑΙΡΗ ΕΠΕΜΒΑΣΗ ΤΟΥ ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΑΙ ΤΟΝ ΚΙΝΔΥΝΟ ΠΥΡΚΑΙΑΣ ΤΗΣ ΕΞΟΧΙΚΗΣ ΜΟΥ ΚΑΤΟΙΚΙΑΣ ΣΤΟ ΜΑΚΡΟΒΟΥΝΙ ΛΕΥΚΑΚΙΩΝ ( Η ΕΧΟΧΙΚΗ ΜΟΥ ΚΑΤΟΙΚΙΑ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΚΑΠΝΟΥΣ ΤΗΣ ΠΥΡΚΑΙΑΣ), ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ

Στο σημείο της φωτιάς επιχειρούν ισχυρές δυνάμεις της Πυροσβεστικής, με 22 πυροσβέστες και εννέα οχήματα, καθώς και ένα πεζοπόρο τμήμα, με πέντε άτομα.

Επίσης, επιχειρούν από αέρος δύο πυροσβεστικά αεροπλάνα και δύο αεροσκάφη τύπου Πετζετέλ. Oι άνεμοι που πνέουν στην περιοχή, δυσχεραίνουν το έργο των πυροσβεστικών δυνάμεων.

ΦΩΤΟ argolikeseidhseisΦΩΤΟ argolikeseidhseis

ΦΩΤΟ argolikeseidhseisΦΩΤΟ argolikeseidhseis

Σύμφωνα με το argolikeseidhseis, η πυρκαγιά μαίνεται ανεξέλεγκτη και απειλεί περιουσίες. Στο μεταξύ, στο νοσοκομείο κατέληξε φωτορεπόρτερ που κάηκε στο χέρι, στην προσπάθειά του να καλύψει το συμβάν.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ, argolikeseidhseis

Αυγούστου 5, 2016 Posted by | ΦΩΤΙΑ ΣΤΑ ΛΕΥΚΑΚΙΑ, Uncategorized | Σχολιάστε

ΠΑΙΔΙΚΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΝΕΚΔΟΤΕΣ ΚΑΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΤΟ «ΠΕΡΝΑ ΠΕΡΝΑ Η ΜΕΛΙΣΣΑ», Εργασία : komianos’s wordpres’s.com

ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ 1ΠΑΙΔΙΚΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΝΕΚΔΟΤΕΣ ΚΑΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΤΟ «ΠΕΡΝΑ ΠΕΡΝΑ Η ΜΕΛΙΣΣΑ», Εργασία : komianos’s wordpres’s.com

Γειά σας καλά μου διαδυκτιακά φιλαράκια, κλείστε τα μάτια και ξεκινήστε νοσταλγικό ταξίδι στα παιδικά σας ανέμελα χρόνια. Θυμηθείτε τα αγαπημένα παιδικά σας χρόνια και παιχνίδια, μνήμες ιερής παρακαταθήκης ! Έτσι θα μάθουν οι επερχόμενες γενιές πως ζούσαν και επαιζαν οι πρόγονοι και γεννήτορές τους. Σήμερα θα σας θυμήσω ένα παιδικό παιχνίδι το «ΠΕΡΝΑ ΠΕΡΝΑ Η ΜΕΛΙΣΣΑ»
Βοηθήστε λοιπόν , καταγράφτε σχετικές πληροφορίες, για να μπορέσουμε μαζί να συγκεντρώσουμε απαραίτητες πληροφορίες για τα παλιά παιχνίδια μας που κινδυνεύουν να ξεχαστούν ακόμη και από εμάς τους ίδιους, από το χρόνο και την..τεχνολογία . ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΜΑΣ !!!!!!!!

ΠΕΡΝΑ – ΠΕΡΝΑ Η ΜΕΛΙΣΣΑ

Παιδικών αναμνήσεων και παιχνιδιών συνέχεια, το παιχνίδι «ΠΕΡΝΑ ΠΕΡΝΑ Η ΜΕΛΙΣΣΑ». Ένα παιχνίδι πολύ παλιό και παραδοσιακό, που παίζεται από το λιγότερο έξη έως οκτώ παιδιά. πάντα σε ανοικτούς χώρους, στις αλάνες, στις πλατείες, στις γειτονιές, στην αμάκα του Ναυπλίου,στο Κάτω και Πάνω Κοπανάκί Μεσσηνίας και όχι μόνο.

Αφού κάνουν κύκλο ολα τους κορίτσια και αγόρια, ένα παιδάκι αναλαμβάνει να επιλλέξει τις δύο «ΜΑΝΕΣ» λέγοντας το παρακάτω στιχάκι εμμετρα και τραγουδιστά, δύο φορές, (μία φορά για την κάθε «μάνα».

ΑΝΕΒΗΚΑ ΣΤΗΝ ΠΙΠΕΡΙΑ ΝΑ ΚΟΨΩ ΕΝΑ ΠΙΠΕΡΙ

ΚΙ ΠΙΠΕΡΙΑ ΤΣΑΚΙΣΤΗΚΕ ΚΑΙ Μ’ΟΥΚΟΨΕ ΤΟ ΧΕΡΙ.

 

ΠΕΡΝΑ ΠΕΡΝΑ Η ΜΕΛΙΣΣΑ ΠΑΙΔΙΚΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ

Οι δύο «μάνες» στέκονται η μια απέναντι από την άλλη σηκώνουν τα χεράκια τους  με παλάμες ανοικτές και τα δάκτυλα κλειστά κάνωντας καμάρα, τις κτυπάνε με ρυθμό και τραγουδώντας το εξής στιχάκι ενώ από κάτω περνούν το ένα πίσω από το άλλο τα άλλα παιδιά τα «ΜΕΛΙΣΣΟΠΟΥΛΑ» :

ΠΕΡΝΑ – ΠΕΡΝΑ Η ΜΕΛΙΣΣΑ ΜΕ ΤΑ ΜΕΛΙΣΣΟΠΟΥΛΑ

ΜΕ ΤΑ ΜΕΛΙΣΣΟΠΟΥΛΑ ΚΑΙ ΜΕ ΤΑ ΠΑΙΔΟΠΟΥΛΑ… (δυς)

ΠΕΡΝΑ ΠΕΡΝΑ Η ΜΕΛΣΣΑ 2 

Μόλις το στιχάκι τελειώνει η καμάρα κατεβαίνει και με τα χέρια τους οι «ΜΑΝΕΣ» κλείνουν το παιδί που περνάει εκείνη την στιγμή. και το ρωτούν στο αυτί χαμηλόφωνα, να μην ακούνε τα άλλα παιδιά.
«τι θέλεις; ΠΟΡΤΟΚΑΛΙ Η ΜΗΛΟ;» ή «ΠΑΙΧΝΙΔΙ Η ΣΟΛΕΙΟ;» ή «ΚΑΤΩ Η ΠΑΝΩ ΚΟΠΑΝΑΚΙ ;» Και άλλα διάφορα.  Πριν ακόμα ξεκινήσει το παιχνίδι, έχουν διαλέξει πια θα αντιπροσωπευει από τις δύο απαντήσεις. Όποιο παιδί πει ότι θέλει π.χ. «παιχνίδι», το παίρνει η μάνα που έχει επιλλέξει το παιχνίδι, όποιο παιδί πει το «σχολρίο» το παίρνει η μάνα που έχει διαλέξει το «σχολείο». Και το παιχνίδι συνεχίζεται μέχρι να τελειώσουν όλα τα παιδιάπου παίρνουν μέρος στο δρώμενο. Άσχετα από τα πόσα παιδια έχει η κάθε «μάνα» στην ομάδα της, η κάθε ομάδα σχηματίζει μια αλυσίδα με επικεφαλής τις «μάνες» που κρατούνται γερά από ένα σανίδι ή ένα μπαστούνι και τραβούν με όση δύναμη έχουν, όποια ομάδα αφήσει το μπαστούνι ή την σανίδα ή την τραβήξει η άλλη, χάνει  και το παιχνιδι επαναλαμβάνεται από την αρχή αλλά με καινούργιες «μάνες».

 

Τίς περισσότερες φορές επειδή στις αλάνες έπαιζαν και το σχοινάκι, οι δυο ομάδες το χρησιμοποιούσαν αντι για σανίδα η μπαστούνι όπως το «ΤΙΡΑ ΜΟΛΑ». Δηλαδή οι δύο ομάδες πιάνονταν απο το σχοινί και όποια ομάδα τραβήξει την άλλη προς το μέρος της κερδίζει. Το παιχνίδι επαναλαμβάνεται με καινούργιες «μάνες».

Στο σημείο αυτό, τα παιδιά γίνονται δύο αλυσίδες αγκαλιάζοντας τις μάνες. Οι δύο μάνες πιάνονται από τα χέρια ή πιάνονται από ένα μικρό ραβδί και τραβιούνται απο τα πίσω παιδιά. Όποια ομάδα τραβήξει την άλλη προς το μέρος της ή αν  η άλλη ομάδα αφήσει το ραβδί κερδίζει. Έπειτα αλλάζουν οι μάνες και το παιχνίδι αρχίζει από την αρχή.

Εργασία : ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ, komianos’s wordpres’s.com

 

Αυγούστου 5, 2016 Posted by | ΠΑΙΔΙΚΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΝΕΚΔΟΤΕΣ ΚΑΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ, ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ, Uncategorized | Σχολιάστε

ΑΝΕΚΔΟΤΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΟΥ ΧΩΡΙΟΥ – Ο ΜΑΣΤΡΟ ΠΕΤΡΟΣ ΤΟ ΓΡΗΓΟΡΟ ΠΕΡΑΣΜΑ ΤΟΥ ΑΠΟ ΤΟ ΚΟΠΑΝΑΚΙ ΚΑΙ ΤΟ ΜΟΙΡΙΟΛΟΪ ΣΤΗΝ ΚΗΔΕΙΑ ΤΟΥ, Εργασία ΚΟΜΙΑΝΟΥ ΠΙΠΗ, komianos.wordpress.com

ΑΝΕΚΔΟΤΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΟΥ ΧΩΡΙΟΥ – ΜΑΣΤΡΟ ΠΕΤΡΟΣ ΤΟ ΓΡΗΓΟΡΟ ΠΕΡΑΣΜΑ ΤΟΥ ΑΠΟ ΤΟ ΚΟΠΑΝΑΚΙ ΚΑΙ ΤΟ ΜΟΙΡΙΟΛΟΪ ΣΤΗΝ ΚΗΔΕΙΑ ΤΟΥ, Εργασία ΚΟΜΙΑΝΟΥ ΠΙΠΗ, komianos.wordpress.com

ΓΥΡΟΛΟΓΟΣ, ΑΚΟΝΙΣΤΗΣ ΑΠΟ ΤΟ konroroes.pblogs.gr.

ΑΚΟΝΙΣΤΗΣΗ κυρά Σπυρούλα σοφού μου έλεγε πως ο πεθερός μου ο Γιώργης Καράμπελας (Κατσουλόγιαννης), συνήθιζε να λέει ότι: Τα λυσάρικα σκυλιά, τα ξεσαμάρωτα γαϊδούρια, οι ζουρλοί, οι παράλυτοι και τα λυσάρικα σκυλιά, εδώ στην Δημοσιά του Κάτω Κοπανακίου περνάνε. Άλλοι την αράζουνε εδώ και άλλοι ανηφορίζουν προς το Πάνω Κοπανάκι. Σπύρο μου δεν θυμάμαι ακριβώς…πρέπει να ήταν Νοέμβριος ή Δεκέμβριος του 1938, τότε που ήρθε ουρανοκατέβατος στο χωριό… Ο μάστρο Πέτρος, ξυπόλυτος, άπλυτος με μια στρατιωτική χλαίνη με τα κουρέλια να κρέμονται. Για την καταγωγή του ποτέ δεν μάθαμε τίποτα. Ο δάσκαλος ο Αγγελής από την προφορά του υπόθετε ότι πρέπει να καταγόταν από την Ήπειρο η από την Βόρεια Ελλάδα γενικά. Ο ίδιος ο μάστρο Πέτρος δεν του έπερνες κουβέντα, ούτε για οικογένεια μιλούσε ούτε για τόπο καταγωγής, αν κανένας προσπαθούσε να μάθει τίποτα του άλλαζε την κουβέντα ή του γύριζε την πλάτη. Όλα και όλα τα υπάρχοντά του τυλιγμένα σε μια φθαρμένη και ξεβαμένη από την πολύ χρήση στρατιωτική κουβέρτα. Δεμένη με ένα σχοινί περασμένο λοξά στο σώμα του να κρέμεται στον ώμο του. Μια ” πατεντάρικη” κατασκευή από ρόδα ποδηλάτου, που με την βοήθεια πεντάλ γύριζε μία στρογγυλή ακονόπετρα, για να ακονίζει μαχαίρια, ψαλίδια και ότι άλλο εργαλείο χρειαζόταν ακόνισμα ανάλογα την περίπτωση. Ένα κατσαρόλι μαυρισμένο από την καπνιά, ένα τσίγγινο ταλαιπωρημένο κύπελο και ένα παγούρι, ήταν όλο και όλο το νοικοκυριό του. Από την πρώτη στιγμή που ήρθε στα μέρη μας, γύριζε όλες τις ρούγες και τα γύρω χωριά της Ορεινής Τριφυλίας διαλαλώντας την τέχνη του. Μαχαίρια…ψαλίδια…τσεκούρια…κλαδευτήρια…σκαληστήρια…πλατειές αξίνες ακονίζω…Ο…. ΑΚΟΝΙΣΤΗΣ Ο ΜΠΑΡΜΠΑ ΠΕΤΡΟΣ!!!! Από την πρώτη ημέρα δεν άργησαν να ανταποκριθούν στο κάλεσμά του οι ενδιαφερόμενες νοικοκυρές. Εμείς η “μαρίδα” παρακολουθούσαμε με θαυμασμό την διαδικασία του τρουχίσματος, πόσο εντύπωση μας προξενούσαν οι σπίθες που πετάγωνταν καθώς περνούσε τα μεταλικά εργαλεία στον ακονοτροχό. Που και που τον ράντιζε με νερό για να κρυώνει. Τα κυριώτερα εργαλεία του..μια πένσα, το σφυρί, η τανάλια και μια λίμα. Βρήκε καταφύγιο στο “Μπεζεστένι” του πάνω Κοπανακίου, κοντά στο σημερινό Αστυνομικό τμήμα. Εγκαταστάθηκε εκεί σε μια γωνιά απαγγερή από το ξεροβόρι και προφυλαγμένος από τις βροχές και την υγρασία της χειμωνιάτικης και καλοκαιρινής νύκτας. Το κρεβάτι για πόδια είχε πέτρες και πλίνθους, σάπιες ξύλινες τάβλες και άχυρο. Στροσίδι η χιλιοτρυπημένη από τον σκόρο στρατιωτική κουβερτα και για σκέπασμα η χλαίνη. Σιγά σιγά το νοικοκυριό του από τις προσφορές του κόσμου μεγάλωνε, οι νοικοκυραίοι τον φωνάζανε για καμιά δουλειά, η πληρωμή του… καμιά κούπα κρασί, λίγο ψωμί, λίγο φαγητό. Εκείνη την εποχή τα πράγματα ήταν δύσκολα για όλα τα σπιτικά. Πάντως ο μάστρο Πέτρος με την δουλίτσα του, και με την βοήθεια των κατοίκων γλυκομίλητος καθώς ήταν τα κουτσοβόλευε. Οι κακουχίες όμως, ο πόλεμος η κατοχή και η ηλικία του τον κατέβαλαν…Ήρθε η στιγμή που το “λαδάκι” του σώθηκε και κάποιο κρύο πρωϊνό τον Ιανουάριο του 1945 τον βρήκαν κοκκαλομένο από την πρωινή παγωνιά στην γωνιά του. Τον “αλφάδιασαν” πάνω σε ένα φύλλο πόρτας που βρήκαν σε μια διπλανή χαμοκέλα (παλιό χάλασμα), για νεκρόκασσα και λίγα αγριολούλουδα. Ο μάστρο Πέτρος και γύρω του μαζεμένες όλες οι πονεμένες χήρες, μοιρολογούσαν τον δικό τους πόνο και τον συχωρεμένο μάστρο Πέτρο. Το μοιριολόϊ το ξεκίνησε μια που δεν θυμώτανε το όνομά του….κάπως έτσι…ΑΝΑΘΕΜΑ ΣΕ ΜΑΥΡΗ ΓΗ ΕΣΥ ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΛΟ ΣΟΥ – ΠΟΥ ΠΗΡΕΣ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΜΑΣ ΤΟΥΣ ΕΚΑΝΕΣ ΔΙΚΟΥΣ  ΣΟΥ – ΚΑΙ ΤΟΥΤΟΣ ΠΑΕΙ ΣΤΗΝ ΜΑΥΡΗ ΓΗ ΚΑΙ ΠΙΣΩ ΔΕΝ ΓΥΡΝΑΕΙ – ΑΧ..ΜΩΡΕ ΞΕΝΕ ΜΟΥ, ΑΧ..ΜΩΡΕ ΤΕΤΟΙΕ ΜΟΥ… Και τους απαντάει κάποια που καλίγωνε τον ψίλλο, πανέξυπνη γριά…μοιρολογώντας…ΑΧ….ΜΩΡ΄ΔΕΝ ΤΟΝ ΛΕΓΑΝ ΤΟΝ ΜΑΥΡΟΥΛΗ ΤΕΤΟΙΟ…ΤΟΝ ΕΛΕΓΑΝ …ΜΑΣΤΡΟ ΠΕΤΡΟ!!! Το γέλιο που έπεσε ήταν άνευ προηγουμένου

Ο Θεός ας αναπαύση την ψυχούλα του, ας είναι ελαφρύ το χώμα που τον σκεπάζει. Πάντα θα μένει η ανάμνηση του μαστρο – Πέτρου στις καρδιές μας. Ηταν ένα κομμάτι του τόπου μας που άφησε τα ίχνη του στο γρήγορο πέρασμά του.

Είναι αυτό που συνηθίζει να λέει ο λαός: Γάμος άκλαυστος και κηδεία αγέλαστη!!!

Σήμερα έχει παψει να ακούγεται η φωνή του ακονιστή, άλλο ένα επάγγελμα προστέθηκε θυσία – θύμα στον κατάλογο που η τεχ νολογία τα έσβησε σιγά σιγά.

Εργασία ΠΙΠΗ ΚΟΜΙΑΝΟΥ, komianos.wordpress.com

Ιουλίου 28, 2016 Posted by | Uncategorized | Σχολιάστε

ΠΑΙΔΙΚΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΝΕΚΔΟΤΕΣ ΚΑΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ. ΤΟ «ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ ΣΤΗΝ ΑΛΑΝΑ» ΚΑΙ ΤΑ ΣΤΕΝΟΣΟΚΑΚΑ. Εργασία ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ, komianos’s wordpres’s.com

ΠΑΙΔΙΚΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΝΕΚΔΟΤΕΣ ΚΑΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ. ΤΟ «ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ ΣΤΗΝ ΑΛΑΝΑ» ΚΑΙ ΤΑ ΣΤΕΝΟΣΟΚΑΚΑ. Εργασία ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ, komianos’s wordpres’s.com

ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ 1Αυτή τη φορά θα ταξιδεύσουμε και πάλι στην ομορφη παλαιά εποχή και ας θυμυθούμε ένα πολύ αγαπητό παιδικό παιχνίδι, «ΤΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ ΣΤΙΣ ΑΛΑΝΕΣ«, για αγόρια και κορίτσα παιδικής, εφηβικής και ώριμης ηλικίας στις πλατείες, στις αλάνες, στις γειτονιές του Ναυπλίου όπως επίσης και στις γειτονιές του Κοπανακίουν Μεσσηνίας . Ήταν και είναι ένα παραδοσιακό παιδικό παιχνίδι.

 Παρακαταθήκη γνώσης για τις επερχόμενες γενιές των εθίμων, πως ζούσαν και επαιζαν οι πρόγονοι και γεννήτορές τους. Βοηθήστε, καταγράφτε σχετικές πληροφορίες, για να μπορέσουμε ΜΑΖΙ να συγκεντρώσουμε απαραίτητες πληροφορίες για τα παλιά παιδικά παιχνίδια μας ήθη και έθιμα που κινδυνεύουν να ξεχαστούν ακόμη και από εμάς τους ίδιους, από το χρόνο και την..τεχνολογία . ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΜΑΣ !!!!!!!!

ΟΥΦ !!!! ΔΕΝ ΕΧΟΤΝ ΤΕΛΕΙΩΜΟ ΤΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΕΙΔΟΥΣ, ΚΑΠΟΙΑ ΞΕΧΑΣΑ, ΚΑΠΟΙΑ ΘΥΜΗΘΗΚΑ, ΟΜΩΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ ΠΛΟΥΣΙΑ Η ΛΑΪΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΕΚΦΡΑΣΕΙΣ ΤΗΣ, ΠΟΥ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΚΑΙ ΕΞΑΝΤΛΗΤΙΚΗ ΜΕΛΕΤΗ ΓΙΑ ΜΠΟΡΕΣΕΙ ΝΑ ΤΑ ΑΠΟΤΥΠΩΣΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΟΛΑ.   

ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ ΠΑΙΔΙΚΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ

Με βάση μια συζήτηση που είχα με ένα φιλαράκο και δύο εικόνες που κατά τύχη πέτυχα στο ίντερνετ αποφασίσα να φτιάξω μια λίστα που θα περιγράφει το ποδόσφαιρο της αλάνας. Ίσως τα πράγματα πλέον να έχουν αλλάξει, ίσως τα δικά μας βιώματα να είναι διαφορετικά από αυτά άλλων, αλλά θεωρώ ότι αν κάποιος είναι πάνω από 25 ετών και μεγάλωσε σε κάποια μικρή ή μεγαλύτερη πόλη θα συμφωνήσει τουλάχιστον με κάποια από τις μεγάλες αλήθειες που αναφέρω στο άρθρο μου.

Ο κάτοχος της απαραίτητης και πολύτιμης μπάλας αποτελεί την βάση του παιχνιδιού, χωρίς την μπάλα ή υποκατάστατο της παιχνιδι δεν παιζεται. Πολλές φορές αν δεν υπήρχε ο κάτοχος αυτό το σημαντικό άτομο ή για κάποιο λόγο η μητέρα του δεν τον άφηνε να παίξει επειδή έπρεπε να διαβάσει ή φοβόταν μην αρρωστήσει το μανάρι της. Η ανάγκη ήταν αιτία εφευρετηκότητας, συνήθως ένα κουτι κονσερβας, ένα χαρτόκουτο, ένα πλαστικό μπουκάλι.  Έτσι από ποδόσφαιρο το παιχνίδι καταντούσε «κλωτσοπατινάδα», αλλά δεν είχε τόση σημασία. τα γκολ πανηγυριζόταν με την ανάλογη θέρμη. Τον καιρό της ανέχιας και της φτώχιας η μπάλα κατασκευαζόταν από το παλιό τσουράπι της γιαγιάς το παραγέμιζαν με κουρέλια ή άλλα άχρηστα μαλακά υλικά, π.χ βαμβάκι από κανένα πεταμένο στα σκουπίδια στρώμα, διπλό πέρασμα και ράψιμο και το τόπι ήταν έτοιμο. 

Τότε γηπεδο ποδοσφαίρου δεν υπήρχε, και αν α υπήτχε κανένα σε μικρές διαστάσεις και υποτυπώδες. ως επι το πλείστον οι μικρές πλατείες ή οι αλάνες ή τα στενοσόκακα επιλλεγόντουσασν για να παίξουμε αυτό το παιχνίδι που μέχρι και σήμερα ενθουσιαζει και κάνει τον θεατή να παραληρεί. Τότε  δεν είχαμε εστίες, (Τέρματα) να φτιάξουμε, αν είμαστε τυχεροί δύο κορμοί δένδρων γινόταν το τέρμα της ομάδας, ή δύο κολώνες ρεύματος, διαφορετικά δύο στίβες απο παναφώρια όριζαν τα ορια του τέρματος. Βέβαια τα δένδρα ή οι κολώνες δεν είχαν την ίδια απόσταση, όμως γιαυτό υπήρχε λυση, με το να αλλάζουμε εστία σε κάθε ημιχρονο.

Και αν το πρόβλημα των κάθετων δοκαριών λυνόταν, εφ΄οσον υπήρχαν δένδρα ή κολώνες τα οριζόντια ήταν το μεγάλο πρόβλημα. Ο άγραφος νόμος του ποδοσφαίρου της αλάνας λέει ότι το οριζόντιο δοκάρι πάντα τοποθετείται νοητά στο ύψος που φτάνει ο κάθε τερματοφύλακας. Πάντα ο ψηλός τερματοφύλακας είχε το πλεονέκτημα. Όπως είναι φυσικό, υπήρχαν πολύ συχνά διαφωνίες για το αν κάποια σουτ ήταν γκολ ή ήταν πολύ ψηλό.

ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ ΠΑΙΔΙΚΟ Το πρόβλημα ήταν πιο σοβαρό όταν με το ποδόσφαιρο ξεχνόντουσαν το διάβασμα, το γράψιμο και γενικά οι σχολικές απαιτήσεις, όλοι μας γνωρίζαμε τις επιπτώσεις της επομένης σχολικής τιμωρίας…. οι ξυλιές που είχα φάει δεν ξεχνούντε νε τίποτα.

Για να παίξουμε ποδόσφαιρο χρειάζονται 22 παίχτες 11 για κάθε ομάδα συν τους αναπληρωματικούς, σε περίπτωση τραυματισμού ή ασθενείας κάποιου παίχτη. κάθε μία ομάδα έχει δικαίωμα αλλαγής τριών μόνο αναπληρωματικών, οι ποιο ευέληκτοι και που ειναι γρήγοροι παίχτες τους τοποθετούν επιθετικούς, οι ποιο δυσκίνητοι και σωματώδεις τοποθετούνται αμυντικοί. Ο κανόνας λέει ότι οι πλέον άχρηστοι μπαίνουν στην άμυνα και ο πιο χοντρός τερματοφύλακας. Εάν βέβαια δεν θέλει κανένας να κάτσει στο τέρμα τότε υπάρχει ο άγραφος νόμος που δημοκρατικά επιλλέγεται και κάθε δύο γκολ αλλάζει με καποιον άλλον. Ειδική αναφορά πρέπει να γίνει στο μπακότερμα επειδή άλλες φορές λόγω ανισορροπίας των ομάδων, ή επειδή δεν αντέχει να μην παίζει λίγο και αυτός. Πάντως γενικά όλοι οι παίχτεες θέλουν να βάλουν γκολ, όμως αυτό δεν γίνεται.

Η μπάλα του ποδοσφαίρου είναι μεγάληκαι τα σουτ πολύ δυνατά, αν δε ο παίχτης είναι αδαής η μπάλα πολλές φορές καταλήγει σε κάποιο μπαλκόνι της γειτονιάς, σε κάποια στέγη και ειναι αδύνατο να την κατεβάσεις εκτός και το σπίτι είναι χαμηλό, ή να σφηνωθεί κάτω από κάποιο αυτοκίνητο,ή στην αυλή κάποιου σπιτιου της γειτονιάς με περίεργους και δύστροπους ανθρώπους και η προσπάθεια της επανάκτησης ήταν πραγματικός Γολγοθάς. Κυρίως εάν ο δρόμος ήταν λασπωμένος η προσπάθεια είχε ολέθρια αποτελέσματα, φαινόμενο όχι και σπάνιο για τεκείνα τα χρόνια, ο ήρωας όπως ήταν μουσκεμένος έπρεπε να συνεχίσει το παιχνίδι πέραν τησ κατσάδας και του ξυλοφορτώματος από τους γονείς του, η γκαρνταρόμπα του ήταν πενιχρή το να έχεις και δεύτερο παντελόνι ήταν πολυτέλεια.

Δεν θα ξεχάσω το τι κάγκελο είχα σκαρφαλώσει για να μπω στις αυλές των σχολείων για να παίξω  μπάλα με τα άλλα παιδιά, και τις προσπάθειες με κλαδιά, σίδερα και άλλες μπάλες με κίνδυνο να γκρεμοτσακιστώγια να κατεβάσω μπάλες που είχαν μείνει σε δέντρα ή στέγες! το τι μπαντελόνι έχω καταστρέψει γαμώ την γκαντεμιά μου. Και την ντροπή που έχω νοιώσει παίζοντας να φαίνεται το βρακί σου που πολλές φορές από τα πολλά πλυσίματα είχε αλλάξει χρώμα από άσπρο σε ροζ ΄σκατουλί.

Πάντως αξέχαστο θα μου μείνει ένα πραγματικό περιστατικό που ακόμα και σε αυτήν την ηλικία μου φερνει δάκρυα στα μάτια. και ένα ανείπωτο θυμό για την σκληράδα των ανθρώπων. Τα χρόνια της φτώχιας και της ανέχειας όνειρο ζωής ήταν η απόκτηση μιας μπάλας, μιας μπάλας που να μην τραυματίζει τα τρυφερά μας πόδια καθώς πολλές φορες δεν φορούσαμε ούτε τα απαραίτητα παπούτσια. Είχαμε χριστουγεννιατικες γιορτές και λέγαμε τα κάλαντα. Το κάθε παιδί είχε βάλει τον οβολό του, άλλος 1 δεκάρα, άλλος μια εικοσάρα η ένα πενηνταράκι για να αποκτήσουμε την ποθούμενη μπάλα που φάνταζε παραμυθένια στην βιτρίνα του κυρ’ Βαγγέλη στα ψαράδικα του Ναυπλίου. Εκείνη την εποχή εκτός από χρήματα οι κυράδες μας έδιναν και κουλούρια, κοραμπιέδες, μελομακαρουνα. Συνοδεία όλη η μαρίδα πήγαμε στο μαγαζί του κυρ’ Βαγγέλη για να αποκτήσουμε την πολυπόθητη μπάλα. Δεν φανταζόμαστε ότι τα χρήματα από τον έρρανο δεν θα έφταναν, έλειπε μία ολοκληρη δραχμή. Η καλή καρδια του λεβεντόγερου καταστηματάρχου συγκινήθηκε από την κίνησή μας και για να μην μας προσβάλει μας ζήτησε να τσοντάρουμε την διαφορά με μελομακάρουνα και κουραμπιέδες. Με χαρά και ανείπωτα αισθήματα κινήσαμε για την γειτονιά του Αγίου Σπυρρίδωνος, χωριστήκαμε σε ομάδες και αρχίσαμε το παιχνίδι. Σε κάποια φάση του παιχνιδιού ο διαιτητής τιμώρησε την μία ομάδα με πεναλτυ. Ο αείμνηστος Θανάσης Γόσιας παίρνει φόρα και δίνει ένα μύτο με όλη του την δύναμη. Η μπάλα έφυγε βολίδα πέρασε το τέρμα και προς ατυχία μας έπεσε στον κήπο ενός γείτονα πολύ περίεργου και τσαντίλα. Παγωμάρα σε ολα τα παιδιά και με τι τρόπο θα κατορθώναμε να την βγάλουμε από μέσα. Σε μια στιγμή εμφανίζεται στο κεφαλόσκαλο του σπιτιού του ο κυρ’ Γιώργης.  Κοιτάζει γύρω του εξεταστικά και το βλέμα του καρφώνεται στην μπάλα, φόβος και βουβαμάρα επικρατεί και στις δύο ομάδες. τι συμβαίνει ρε λεβέντες ; σας έπεσε η μπάλα βλέπω…. Μπαίνει μεσ’ το σπίτι και βγαίνοντας κρατάει ένα χασαπομάχαιρο, κατεβαίνει αγέροχα τα σκαλοπάτια παίρνει την μπάλα στα χέρια του και την ξεσκίζει με το μαχαίρι. Εκείνη την ώρα λες και μας τρύπησε την καρδια και μετά μας την πετάει λέγοντας, τώρα πια για ένα χρόνο μέχρι τα επόμενα χριστούγεννα δεν έχει μπάλα. Όμως και εμείς τα παιδιά ξέρουμε πως να περνουμε το αίμα μας πίσω, η παιδική αθώα ψυχούλα ξέρει πως να τιμωρεί ανελαίητα. Αλλά αυτή ειναι αλλη ιστορία, μέχρι και σήμερα το μυστικότο πια παιδιά τον τιμώρησαν με αυτόν τον τρόπο δεν έχει βγει στην επιφάνεια.

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΑΠΟ ΚΑΡΔΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΟΛΥΤΙΜΟ ΧΡΌΝΟ ΠΟΥ ΔΙΑΘΕΣΑΤΕ ΚΑΛΑ ΜΟΥ ΦΙΛΑΡΑΚΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΕΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΗΜΜΑ ΜΟΥ.

Εργασία : ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ, komianos’s wordpres’s.com

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ιουλίου 26, 2016 Posted by | ΠΑΙΔΙΚΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΝΕΚΔΟΤΕΣ ΚΑΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ, ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ, Uncategorized | Σχολιάστε

ΑΝΕΚΔΟΤΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΟΥ ΧΩΡΙΟΥ – Ο ΒΕΡΥΜΠΟΠΑΙΟΣ ΚΑΛΟΓΕΡΟΠΑΠΠΑΣ ΘΥΜΙΟΣ ΚΑΚΙΣΗΣ, Ο ΔΕΣΠΟΤΑΣ ΚΑΙ Η ΚΡΑΣΟΒΑΡΕΛΛΑ, Εργασία : ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ ,komianos’s wordpres’s.com

ΑΝΕΚΔΟΤΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΟΥ ΧΩΡΙΟΥ – Ο ΒΑΡΥΜΠΟΠΑΙΟΣ ΚΑΛΟΓΕΡΟΠΑΠΑΣ ΘΥΜΙΟΣ ΚΑΚΙΣΗΣ Ο ΔΕΣΠΟΤΑΣ ΚΑΙ Η ΡΑΣΟΒΑΡΕΛΛΑ, Εργασία : ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ ,komianos’s wordpres’s.com

ΚΑΛΟΓΕΡΟΠΑΠΠΑΣ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ ( ΤΥΧΑΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ)

ΚΑΛΟΓΕΡΟΠΑΠΠΑΣ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ ( ΤΥΧΑΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ)

Ο κατά κόσμο Θύμιος Κακίσης, από το χωριό Βαρυμπόπι της ορεινής Τριφυλίας, είχε το θρησκευτικό αίσθημα αναπτυγμένο από μικρή ηλικία. Αυτή η αγάπη για τα θεία τον έσπρωξε να αποφασίσει να ακολουθήσει την μοναστική ζωή. Οι πληροφορίες μου δεν είναι επαρκείς, οι γέροντες δεν θυμούνται αρκετά η μνήμη τους έχει προδώσει. Που να θυμούνται σε ποια ηλικία ο Θύμιος Κακίσης ξεκίνησε με το δισάκι του και με τσαρούχια φτιαγμένα από γουρουνόδερμα, με προορισμό να αφιερώσει την ύπαρξή του στον Θεό. Διασχίζοντας βουνά και λαγκάδια τα βήματά του τον έφεραν στα Ιερά μέρη του Αγίου Όρους. Ο Κωνσταντής Κακίσης (Μέλκος), ένας από τους πλέον ηλικιωμένους κατοίκους του χωριού, στάθηκε αδύνατο να με πληροφορήσει αρκετά. Μετά από τόσα χρόνια η μνήμη του δεν τον βοηθούσε. Πάντως άλλες έγκυρες πηγές από κατοίκους που είχαν ακούσει για τον καλογερόπαπα Κακίση, με πληροφόρησαν ότι για 20 με 25 χρόνια ασκήτευσε σε μονή του Άγιου Όρους, κοντά σε ένα σεβάσμιο γέροντα τον Πατέρα Κοσμά. Κάποτε οι κάτοικοι της περιοχής καλοδέχτηκαν ένα λεβέντη ψηλό, με κάτι πλατάρες φαρδιές, με παλάμες πλατιές σαν φτυάρια άντρακλας με τα όλα του. Ντυμένο με ρούχα παπαδίστικα να ανεμίζουν στον αέρα. Το παρουσιαστικό του σου προξενούσε δέος και ευλάβεια. Με το που άρχισε η Θεία Λειτουργία της Κυριακής, μια βροντώδης, καλήφωνη και βαρύτονη ψαλμωδία γέμισε τον χώρο της μοναδικής Εκκλησίας Πέτρου και Παύλου. Μετά το σούσουρο που δημιουργήθηκε μαθεύτηκε ότι ο Καλογερόπαπας ήταν ο Θύμιος Κακίσης ο συγχωριανός τους, ο άνθρωπος ο δικός τους που έλειπε τόσα χρόνια

ΣΠΙΤΙ ΠΑΠΠΑ - ΚΑΚΙΣΗ ΣΤΟ ΒΑΡΥΜΠΟΠΙ, ΜΕΤΕΠΕΙΤΑ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ

ΣΠΙΤΙ ΠΑΠΠΑ – ΚΑΚΙΣΗ ΣΤΟ ΒΑΡΥΜΠΟΠΙ, ΜΕΤΕΠΕΙΤΑ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ

στο Άγιο Όρος. Το σπίτι του ήταν στην είσοδο του χωριού Βαρυμπόπι στα δεξιά όπως μπαίνουμε. Το άφησε κληρονομιά στον ανηψιό του Παπα Λάμπρο Κακίση. Αυτός με την σειρά του το έκανε δωρεά στο Μοναστήρι της Αγίας Σωτήρως, και το μοναστήρι το έκανε σχολείο για να μαθαίνουν γράμματα τα παιδιά σε ένα σωστό χώρο με δύο αίθουσες. Τότε το χωριό Βαρυμπόπι είχε τρεις παπάδες και τρεις ενορίες, παρότι είχαν μία και μοναδική εκκλησία. Πάντως ο καλογερόπαπας Κακίσης συνλειτουργούσε με τους υπολοίπους ιερείς χωρίς προβλήματα, και στο χωριό, και στο Μοναστήρι της Αναλήψεως , και στην Κεντρική εκκλησία της Παναγίας στην πέρα ρούγα στο Λιθερό. Όποτε τον φωνάζανε ποτέ δεν αρνιόταν. Σε μεγάλες γιορτές, Πάσχα, Χριστούγεννα κ.α. Κάποτε, ανήμερα της Αναλήψεως Του Σωτήρος πουγιόρταζε το Μοναστήρι, συνέβη το εξής περιστατικό…. Λόγω της μεγάλης Ιερής πανήγυρις είχε πάει και ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Τριφυλίας και Ολυμπίας, Σαν μπήκε και Παπά Κακίσης, οι υπόλοιποι ιερείς είχαν σφυρίξει στον Δεσπότη ότι μάλλον δεν ήταν κανονικά χειροτονημένος ιερέας. Σαν πλησίασε ο παπα Κακίσης να πάρει την ευλογία, τον ρωτάει ο Δεσπότης… « ΠΑΠΠΑ ΧΑΡΤΙΑ ΕΧΕΙΣ ; «….. Τι να απαντήσει ο παπάς. Του απαντάει λοιπόν ευθέως, » ΟΧΙ ΑΓΙΕ ΔΕΣΠΟΤΑ, ΑΛΛΑ ΕΧΩ ΤΗΝ ΕΥΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ!!! » και του λέει ο Δεσπότης. «ΤΟΤΕ ΣΟΥ ΑΠΑΓΟΡΕΥΩ ΝΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΗΣΕΙΣ … ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΕ ΜΟΥ…  «. Και σε αυστηρά επιτακτικό τόνο τον διατάζει « ΠΗΓΑΙΝΕ ΤΩΡΑ ΑΜΕΣΩΣ ΕΞΩ, ΑΠΟ ΤΟ ΙΕΡΟ»!!!. Όλα αυτά γίνονται μέσα στον Ιερό χώρο του Ιερού πίσω από το Τέμπλο.  Οι περισσότεροι απο τους εκκλησιαζόμενους, πήραν είδηση τι συνέβαινε στο παρασκήνιο, μαζί τους και οι δύο επίτροποι του ναού…. Ο Παππά Κακίσης μόλις άκουσε τα λόγια του Δεσπότη και επειδή μάλλον τον είχαν προειδοποιήσει του τι επρόκειτο να συμβεί…. Δίχως να χάσει καιρό, σηκώνει τα ράσα του και από το σελάχι του τραβάει μια «τσαγκρα διμούτσουνη» (πιστόλα με δύο κάνες), που δεν την αποχωριζόταν ποτέ. Και ακουμπώντας επάνω στην Άγια Τράπεζα, γυρίζει και λέει στον Δεσπότη: «ΕΑΝ ΔΕΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΗΣΕΙ Ο ΠΑΠΑ-ΚΑΚΙΣΗΣ, ΤΟΤΕ ΘΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΗΣΕΙ Η ΠΙΣΤΟΛΑ… ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΠΕΣ ΜΟΥ ΤΙ ΠΡΟΤΙΜΑΣ ΔΕΣΠΟΤΑ ;». Ο Δεσπότης άλλαξε χίλια χρώματα… δεν περίμενε κάτι τέτοιο από έναν Ιερομόναχο, είδε και ότι το μάτι «γυάλιζε»… Και γυρνώντας στους παρευρισκομένους Ιερείς τους λέει ψιθυριστά, «Αφήστε τον τρελό να λειτουργήσει, και το κρίμα επάνω του». Από τότε δεν τον ενόχλησε κανένας! Και εκτελούσε τα χρέη του Ιερέα απρόσκοπτα. Όσο για την δυμούτσουνη πιστόλα είχαν γίνει ένα, μαζί κυκλοφορούσαν, μαζί κοιμόντουσαν τα βράδια, μαζί δέχονταν γνωστούς και αγνώστους επισκέπτες. Ήταν η προσωπική ασφάλειά του και της περιουσίας που πρέπει να έκρυβε στο κονάκι του. Κυκλοφορούσε η φήμη ότι φεύγοντας από το Άγιο Όρος, και μετά τον θάνατο του ηγουμένου πρέπει να είχε ανακαλύψει χρυσά νομίσματα που τα είχε καταχωνιάσει σε κάποια κρύπτη. Όταν αποφάσισε ότι ήταν καιρός να επιστρέψει στο τόπο του, πήρε και τον μικρό θησαυρό μαζί του. Η αλήθεια είναι ποτέ δεν χρησιμοποίησε ούτε ένα γρόσι για να εκμεταλλευτεί κάποιον που είχε πραγματικά ανάγκη, αντιθέτως τους τα δάνειζε άτοκα και με την συμφωνία να του τα επιστρέψουν όποτε μπορούσαν, χωρίς καμιά οικονομική επιβάρυνση, η πίεση, για να μπορεί να βοήθήσει και άλλους που είχαν ανάγκη .Κάποτε όταν η γυναίκα του αδελφού του γέννησε αγόρι, το έλεγε με καμάρι στο χωριό ότι η γυναίκα γέννησε ΔΡΑΚΟ! Έτσι το χαραχτήριζε το αγόρι του. Πήγανε και στον παπά-Κακίση και του ευχηθήκαν: « Να σου ζήσει ο Δράκος παπά». Και τους απαντάει αυτός : «Ρε ζωντόβολα μουρλαθήκατε ούλοι σας;… Για πια παιδιά μου τσαμπουνάτε; Κάνουν παιδιά οι αρσενικοί; ». Και ύστερα αφού τους είπε να καθίσουν, έχωσε τις σαν φτυάρια χερούκλες του μέσα στο κιούπι με το μοσχομύριστο λακταριστό παστό και γέμισε τα πιάτα των μουσαφηραίων, μετά ανέβασε από το κατώϊ κρασί και κέρασε για τα συχαρίκια. Οι ιστορίες του παπά ατελείωτες. Κάθε Πάσχα γέμιζε με άσφαιρα δύο πιστόλες και την ώρα που σήκωνε Ανάσταση με το Χριστός Ανέστη έριχνε από την Ωραία Πύλη πρώτος τις πιστολιές του και αντιλαλούσε όλη η εκκλησία. Τότε γινόταν χαμός από τους εκκλησιαζομένους και τους πιτσιρικάδες. Τα τριγωνάκια, τα μπομπάκια και οι κροτίδες έπαιρναν φωτιά, ο καπνός από το μπαρούτι και οι κρότοι, το κάτι άλλο. Όταν τελείωνε ο σαματάς το χαρτομάνι από τις κροτίδες σκέπαζε όλο το δάπεδο της εκκλησίας με 20 πόντους πάχος. Κάποτε μου λέγαν οι κάτοικοι της περιοχής, είχε φορτώσει το άλογό του, ένα περήφανο και δυνατό ζώο «πανοσάμαρα» με ένα βαγένι από τον Αετό και το πήγαινε στο Βαρυμπόπι για να το γεμίσει με κρασί. Εκεί κοντά στο εκκλησάκι του Μάη – θανάση, του σπάει το σχοινί, το βαρέλι καθώς ήταν κατηφόρα άρχισε να κυλάει σαν δαιμονισμένο. Σε κάθε «αναβόλα» που ο παπάς νόμιζε ότι θα σταματούσε, έκανε τον σταυρό του και αναφωνούσε Παναγιά μου – Παναγιά μου!!! Όμως το βαγένι συνέχιζε την πορεία του μέχρι που πέρασε και το χωματόδρομο του Μαλικίου και τελικά γλύστρησε στο γκρέμνιο που περνάει το ποτάμι «Γκρεβόγλι». Τότε σταμάτησε τις προσευχές και τα σταυροκοπήματα και λέει: «ΑΝΤΕ ΜΩΡΗ ΠΟΥΤΑΝΑ, (εννοούσε την βαρέλα), ΚΑΙ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΜΕ ΤΟΝ ΚΑΤΗΦΟΡΟ ΠΟΥ ΠΗΡΕΣ.. ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΤΟ ΜΕΤΑΝΟΙΏΣΕΙ !!!»

Υπάρχουν πολλές ιστορίες γύρω από τον Παπά – Κακίση, θα αναφερθώ στο μέλλον. Yπομονή ως τότε αγαπητοί φίλοι και επισκέπτες. Με εκτίμηση ΚΟΜΙΑΝΟΣ ΠΙΠΗΣ

Εργασία : ΚΟΜΙΑΝΟΣ ΠΙΠΗΣ ,

Ιουλίου 15, 2016 Posted by | ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ ΜΑΣ, ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ, Uncategorized | Σχολιάστε

ΠΑΙΔΙΚΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΝΕΚΔΟΤΕΣ ΚΑΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΤΟ «ΑΛΑΤΙ ΨΙΛΟ ΑΛΑΤΙ ΧΟΝΤΡΟ» Η «ΤΟ ΜΑΝΤΙΛΑΚΙ» Εργασία : komianos’s wordpres’s.com

ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ 1ΠΑΙΔΙΚΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΝΕΚΔΟΤΕΣ ΚΑΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΤΟ «ΑΛΑΤΙ ΨΙΛΟ ΑΛΑΤΙ ΧΟΝΤΡΟ» Η «ΤΟ ΜΑΝΤΙΛΑΚΙ» Εργασία : komianos’s wordpres’s.com 

Γειά σας καλά μου διαδυκτιακά φιλαράκια, κλείστε τα μάτια και ξεκινήστε νοσταλγικό ταξίδι στα παιδικά σας  ανέμελα χρόνια. Ελάτε να θυμηθούμε το παιχνίδι «ΑΛΑΤΙ ΨΙΛΟ – ΑΛΑΤΙ ΧΟΝΔΡΟ» ή «ΤΟ ΜΑΝΤΙΛΑΚΙ», Βοηθήστε, καταγράφτε σχετικές πληροφορίες, για να μπορέσουμε μαζί να συγκεντρώσουμε απαραίτητες πληροφορίες για τα παλιά παιχνίδια μας που κινδυνεύουν να ξεχαστούν ακόμη και από εμάς τους ίδιους, από το χρόνο και την..τεχνολογία . ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΜΑΣ !!!!!!!!


 

ΑΛΑΤΙ ΧΟΝΤΡΟ ΑΛΑΤΙ ΨΙΛΟ

Είναι ενα καθαρά παιδικό παιχνιδι που παιζόταν από κορίτσια και αγόρια ηλικίας 5 χρονών και άνω, στις γειτονιές και τις αλάνες του Ναυπλίου όπως επίσης και στη πανω και κάτω ρούγα του Κοπανακίου και της Ορεινής Τριφυλίας. Για να έχει επιτυχία χρειάζεται μία ομάδα από έξη παιδιά και πάνω. Κάθε παιδικό παιχνίδι εκείνης της εποχής είχε τους κανόνες του, τον παρατηρητη του, και στα παιδια που δεν τηρούσαν τους κανόνες του παιχνιδιου την σχετική τιμωρία, κυρίως την απομάκρυνση η μη συμμετοχή στο παιχνίδι.

«ΑΛΑΤΙ ΨΙΛΟ – ΑΛΑΤΙ ΧΟΝΔΡΟ» Η » ΤΟ ΜΑΝΤΙΛΑΚΙ»

Τα παιδιά που παίρνουν μέρος στο παιχνίδι, κάθονται στη γη οκλαδόν ή γονατιστά με τα χέρια δεμένα πίσω στην πλάτη, και τις παλάμες ανοιχτές σχηματίζοντας κύκλο. Μετά από κλήρωση ένα παιδί » Η ΜΑΝΑ», κρατώντας ένα μαντιλάκι τρέχει γύρω-γύρω, τραγουδώντας το παρακάτω τραγουδάκι:
ΑΛΑΤΙ ΨΙΛΟ, ΑΛΑΤΙ ΧΟΝΤΡΟ….

ΕΧΑΣΑ ΤΗΝ ΜΑΝΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΠΑΩ ΝΑ ΤΗΝ ΒΡΩ.

ΦΟΡΕΜΑ ΔΕΝ ΜΟΥ ΠΗΡΕ ΝΑ ΠΑΩ ΣΤΟΝ ΧΟΡΟ….

ΑΝ ΔΕΝ ΜΟΥ ΤΟ ΠΑΡΕΙ ΠΟΛΥ ΘΑ ΛΥΠΗΘΩ.

ΑΛΑΤΙ ΨΙΛΟ, ΑΛΑΤΙ ΧΟΝΔΡΟ !!!!!                                                                                                                 

Κι ενώ τρέχει χορεύοντας γύρω από τα παιδιά, αφήνει το μαντίλι να πέσει κρυφά πίσω από την πλάτη ενός καθισμένου παιδιού και συνεχίζει να τρέχει, να τραγουδάει και να χορεύει. Μόλις καταλάβουν τα παιδιά ότι η «ΜΑΝΑ» δεν κρατάει το μαντίλι, αρχίζουν να ψάχνουν με τα χέρια πίσω τους μήπως και έχουν το μαντίλι. Άμα το βρει σηκώνεται όσο πιο γρήγορα μπορεί, αρπάζει το μαντίλι και τρέχει για να πιάσει το παιδί που το είχε. Εκείνο, προσπαθεί να προφθάσει τρέχοντας να κάτσει στην κενή θέση που καθόταν το παιδί. Έτσι συνεχίζεται το παιχνίδι πάλι απ’ την αρχή. Αν όμως πιαστεί, από το παιδί που του άφησε το μαντίλι πριν προφθασει να κάτσει στην άδεια θέση, τότε παίρνει πάλι το μαντιλάκι, κάνει την «ΜΑΝΑ» και «φτου» απ΄ την αρχή.

ΜΑΝΤΙΛΑΚΙ

ΓΥΡΩ ΓΥΡΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΦΩΤΙΑ ΠΑΙΔΙΚΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ

Παίζεται το ίδιο με το «ΑΛΑΤΙ ΨΙΛΟ», μόνο που αλλάζει το τραγουδάκι που λέει η «ΜΑΝΑ» Τα παιδιά πιάνονται από τα χέρια και σχηματίζουν κύκλο όρθια η γονατιστά.Το μόνο που αλλάζει είναι το τραγουδάκι που λέει η «ΜΑΝΑ» φέρνοντας βόλτες και χορεύοντας τριγύρω, κρατώντας το μαντιλάκι. Τα παλαιά χρόνια όταν οι γειτονιές δεν φωτιζώντουσαν παρά μόνο με το χλωμό φως των λαδοφάναρων ή του φεγγαριού, όπως στην γειτονιά των παιδικών μου αναμνήσεών την πλατέια του Αγίου Σπυρίδωνα στο Ναύπλιο, ανάβανε φωτιές και γύρω από την λάμψη και την ζεστασιά της, στήνανε τα ιδιομορφα παιχνίδια τους μικροί μα και μεγάλοι. Επίσης οι φιλικές οκογένειες συνήθιζαν τα βράδυα του καλοκαιριού να επισκέπτονται τις αμουδιές του Αναπλιού φέρνοντας μαζί τους και το σχετικό κρασάκι με μεζέ για να περάσουν ευχάριστα την ώρα τους. Τότε και τα παιδιά βρίσκανε την ώρα να παίξουν γύρω από την την φωτια.

ΤΟ ΜΑΝΤΙΛΑΚΙ ΠΕΡΑΣΕ, ΠΑΕΙ ΠΕΡΑ, ΠΑΕΙ ΠΕΡΑ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ                                                

ΟΠΟΙΟΣ ΤΟ ΒΡΕΙ ΜΕ ΚΥΝΗΓΑ. ΑΝ ΔΕΝ ΜΕ ΠΙΑΣΕΙ ΧΑΝΕΙ.                                                           

ΚΑΙ ΑΜΑ ΦΥΣΗΞΕΙ ΔΥΝΑΤΑ, ΠΑΕΙ ! Η ΦΩΤΙΑ ΤΟ ΠΙΑΝΕΙ….

Κάποια στιγμή ρίχνει το μαντίλι με τρόπο πίσω από την πλάτη ενός παιδιού, που πρέπει αμέσως να το πάρει και να κυνηγήσει την «ΜΑΝΑ» πριν προλάβει να μπει στην κενή θέση του.

Εργασία : ΚΟΜΙΑΝΟΣ ΠΙΠΗΣ, komianos’s wordpres’s.com

Ιουλίου 12, 2016 Posted by | ΠΑΙΔΙΚΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΝΕΚΔΟΤΕΣ ΚΑΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ, ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ, Uncategorized | Σχολιάστε

Ο ΘΟΔΩΡΑΚΗΣ ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ ή (Καπετανάκος) και οι “μόρτες” πελάτες του. Εργασία ΚΟΜΙΑΝΟΥ ΠΙΠΗ komianos.wordpress.com

Ο ΘΟΔΩΡΑΚΗΣ ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ ή (Καπετανάκος) και οι “μόρτες” πελάτες του. Εργασία ΚΟΜΙΑΝΟΥ ΠΙΠΗ komianos.wordpress.com

ΣΤΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΜΙΑ ΠΕΡΓΟΛΑ ΗΤΑΝ ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΣΤΗΝ ΣΕΙΡΑ ΚΑΦΕΝΕΙΟ ΤΟΥ ΚΑΠΕΤΑΝΑΚΟΥ ΣΤΗΝ ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΠΛΑΤΕΙΑ ΤΟΥ ΚΟΠΑΝΑΚΙΟΥ. (Επειδή δεν υπάρχει φωτογραφία του καφενείου του Θοδωράκη, ανάρτησα το παλαιό καφενείο του Κου Πετρούλια. Σε αυτό το στιλ ήταν και τα καφενεία της εποχής. φωτογραφικό αρχείο ΚΟΜΙΑΝΟΣ ΠΙΠΗΣ

ΚΑΦΕΝΕΙΟ ΠΕΤΡΟΥΛΙΑ

ΚΑΦΕΝΕΙΟ ΠΕΤΡΟΥΛΙΑ

Μεγάλος και τρανός επαγγελματίας από τα παλιά χρόνια, Ο Θοδωράκης Αδαμόπουλος γνωστός και ως (Καπετανάκος), με καφενείο στο κεντρικότερο σημείο της πλατείας, είχε νοικιάσει το καφενείο του θοδωράκη Λαμπρόπουλου ,γύρω στο 1958. Στα πανηγύρια αυτός ήταν η ψυχή της ψυχαγωγίας και της χαράς. Τα μουσικά συγκροτήματα και οι «πριμαντόνες» είχαν αφήσει εποχή. Οι «πριμαντόνες» είχαν φάει περιουσίες και περιουσίες επάνω στο κέφι. Πόσα ζευγάρια δεν είχαν φτάσει στα πρόθυρα του χωρισμού…Όπου πανηγύρι και εκεί θα εύρισκες τον (Καπετανάκο). Όμως όπως εύκολα κερδιζε, άλλο τόσο εύκολα τα έτρωγε με τους μόρτες που έκανε παρέα. Τα μπαράκια και τα μπουζουξίδικα όταν ερχόταν ο (Καπετανάκος), έκαναν Ανάσταση!! Κάποτε όμως, όπως και κάθε πράγμα σε αυτόν τον κόσμο, έχει και ένα τέλος. Το αποτέλεσμα ήταν όταν σταμάτησε το παραδάκι και τα κεράσματα, οι φίλοι του γύρισαν την πλάτη σφυρίζοντας αδιάφορα, μέχρι και φυστίκια με το καλαθάκι κατάντησε ο τρανός και μέγας απλοχέρης Θοδωράκης να πουλάει στα πανηγύρια και στην πιάτσα….Βλέπεται έτσι συμβαίνει πάντα σε αυτή την παλιοζωή. Όμως αυτό δεν έχει να κάνει με το περιστατικό της ιστορίας μας. Μετά νοίκιασε άλλο καφενείο και αυτό στην πλατεία, από τον Τάσσο Παπαδόπουλο. Τα χρόνια, τα ξενύχτια και το ποτό, είχαν καταβάλει τον Θοδωράκη, οι πελάτες αρχισαν να αραιώνουν, με δυσκολία τα έβγαζε πέρα. Μερικοί “μόρτες”, «κογιόνηδες» που πήγαιναν στο καφενείο, μετά τον καφέ, για να σπάσουν πλάκα, βάραγαν παλαμάκια και φώναζαν: ” ΚΑΠΕΤΑΝΑΚΟ!!! ΕΝΑ ΠΟΤΗΡΙ ΚΡΥΟ ΝΕΡΟ”. Ο Καπετανάκος απαντούσε ευγενικά φερόμενος…”ΑΜΕΣΩΣ ΚΥΡΙΕ.. ΔΟΥΛΕΙΑ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ Η ΕΞΥΠΗΡΕΤΗΣΗ ΤΟΥ ΠΕΛΑΤΗ.” Ομως έξυπνος καθώς ήταν, καταλάβαινε την πλάκα. και κάθε φορά που του παράγγελναν, ενα ποτήρι κρύο νερό, αυτός απο το κάθισμά του γυρίζοντας το κεφάλι φώναζε: ” ΕΦΤΑΣΕΕΕΕ!! ΜΑΡΙΑ…ΕΝΑ ΠΟΤΗΡΙ ΚΡΥΟ ΝΕΡΟ ΣΤΟΥΣ ΚΥΡΙΟΥΣ”. Πιά Μαρία και κουραφέξαλα, στον αέρα έδινε την εντολή…οι πελάτες συνεχίζανε την πλάκα τους” ΡΕΕΕΕ, ΚΑΠΕΤΑΝΑΚΟ ΘΑ ΕΡΘΕΙ ΚΑΜΙΑ ΦΟΡΑ ΑΥΤΟ ΤΟ ΡΙΜΑΔΙ ΤΟ ΝΕΡΟ;…ΚΑΙ ΕΧΟΥΜΕ «ΚΡΑΝΙΑΣΕΙ»; “. Και ο θοδωράκης…” ΡΕΕΕ!! ΜΑΡΙΑ ΔΕΝ ΑΚΟΥΣ; ” και πρόσθετε: ” ΤΗΣ ΤΟ ΛΕΩ ΤΗΣ “ΚΟΥΦΑΛΑΣ” ΡΕ ΜΟΡΤΕΣ, ΑΛΛΑ ΑΥΤΗ ΜΕ….ΓΡΑΦΕΙ!!!”

Αυτά και άλλα ευτράπελα συνέβαιναν τα παλιά εκείνα ωραία χρόνια, ακολουθούν και άλλα σιγά σιγά τα μαθαίνουμε από τους παλαιότερους κατοίκους του χωριού και τα μεταβιβάζουμε στο αγαπητό κοινό μας. Ευχαριστώ τον Μάκη Χριστοφιλόπουλο από τον Λιθερό της πέρα ρούγας. Πίνοντας τα ουζάκια μας στο καφέ του Νίκο-Κούγια στην κεντρική πλατεία, μου εξιστόρησε το ανέκδοτο περιστατικό με τον Θοδωράκη.

Θα σε έχουμε πάντα στην καρδιά μας, θα σε θυμόμαστε και θα σε μνημονεύουμε με αγάπη, αξιολάτρευται συμπολίτη μας Θοδωράκη Αδαμόπουλε. ‘Αφησες όμορφες και γλυκές αναμνήσεις στο πέρασμά σου, από το Κοπανάκι της Ορεινής Τρυφιλλίας.Πάντα ανοικτόκαρδος, έδινες και ποτέ δεν ζητούσες ανταλάγματαα.Ας είναι ελαφρύ το χώμα που σε σκεπάζει!

Με αγάπη ΚΟΜΙΑΝΟΣ ΠΙΠΗΣ komianos.wordpress.com

Ιουλίου 8, 2016 Posted by | Uncategorized | Σχολιάστε

Follow

Ενημερωθείτε για κάθε νέα δημοσίευση στο email σας.