Komianos's Blog

Από το Κοπανάκι Μεσσηνίας Πολιτιστικά Δρώμενα.

ΠΑΙΔΙΚΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΝΕΚΔΟΤΕΣ ΚΑΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ «ΤΟ ΤΟΞΟ ΜΕ ΤΑ ΒΕΛΗ», Εργασία : ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ, komianos’s wordpres’s.com

ΠΑΙΔΙΚΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΝΕΚΔΟΤΕΣ ΚΑΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ «ΤΟ ΤΟΞΟ ΜΕ ΤΑ ΒΕΛΗ», Εργασία : ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ, komianos’s wordpres’s.com

ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ 1Αυτή τη φορά θα ταξιδεύσουμε και πάλι στην ομορφη παλαιά εποχή και ας θυμυθούμε τα παιχνίδια που παίζανε κυρώς τα αγόρια νεαρής και προεφηβικής ηλικίας στις πλατείες και κάτω από το κάστρο του Ιτσ – Καλέ, στα βραχατέϊκα, και στις γειτονιές του Ναυπλίου όπως επίσης και στο Λιθερό της Πέρα Ρούγας Κοπανακίουν Μεσσηνίας . βασικό όπλο, η σφεντόνα και «ΤΟ ΤΟΞΟ ΜΕ ΤΑ ΒΕΛΗ»

 Παρακαταθήκη γνώσης για τις επερχόμενες γενιές πως ζούσαν και επαιζαν οι πρόγονοι και γεννήτορές τους. Βοηθήστε, καταγράφτε σχετικές πληροφορίες, για να μπορέσουμε ΜΑΖΙ να συγκεντρώσουμε απαραίτητες πληροφορίες για τα παλιά παιδικά παιχνίδια μας, που κινδυνεύουν να ξεχαστούν ακόμη και από εμάς τους ίδιους, από το χρόνο και την..τεχνολογία . ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΜΑΣ !!!!!!!!

ΟΥΦ !!!! ΔΕΝ ΕΧΟΤΝ ΤΕΛΕΙΩΜΟ ΤΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΕΙΔΟΥΣ, ΚΑΠΟΙΑ ΞΕΧΑΣΑ, ΚΑΠΟΙΑ ΘΥΜΗΘΗΚΑ, ΟΜΩΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ ΠΛΟΥΣΙΑ Η ΛΑΪΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΕΚΦΡΑΣΕΙΣ ΤΗΣ, ΠΟΥ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΚΑΙ ΕΞΑΝΤΛΗΤΙΚΗ ΜΕΛΕΤΗ ΓΙΑ ΜΠΟΡΕΣΕΙ ΝΑ ΤΑ ΑΠΟΤΥΠΩΣΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΟΛΑ.    

ΤΟ ΤΟΞΟ ΜΕ ΤΑ ΒΕΛΗ

ΠΟΛΕΜΟΣ ΠΑΙΔΙΚ

Το τόξο με τα βέλη, ήταν το κυρίως αμυντικό και επιθετικό πολεμικό όπλο, όπως επίσης χρήσιμο για το κυνήγι από αρχαιοτάτάτων χρόνων, μέχρι και των πολεμικών διενέξεων μεταξύ της μιας γειτονιάς ενάντια στην άλλη ή μεταξύ συνοικισμών. Η κατασκευή του τόξου ήταν πραγματική ιεροτελεστία τα βασικά μυστικά κατασκευής του μεταδίδωνταν από τους μεγαλύτερους στους νεώτερους. Εκείνη την εποχή θεωρούσαμε πολύ τυχερό τον εαυτό μας, αν κατά τις προσκοπικές μας εξορμήσεις στην εξοχή, ανακαλύπταμε κάποια αγριλιά ή λυγιά που έχουν βέργες ανθεκτικές και εύκαμπτες. Η χοντρή βέργα βασική προϋπόθεση για την κατασκευή του τόξου και οι λεπτές για τα βέλη. Μετά λεπτομερή εξερεύνηση και αφού επιλλέγαμε τις καλύτερες, έμπαιναν σε ενέργεια οι κωλοκοτροναίϊκοι σουγιάδες και άρχιζε το κόψιμο.

Με ιεροτελεστία και προσοχή τις κόβαμε στις σωστές διαστάσεις. Στο σπίτι το ξεφλουδίζαμε και με γυαλόχαρτο ή σκέτο γυαλί, το γυαλίζαμε και του κάναμε δύο εγκοπές για να περνάμε τις θυλιές της «χορδής» του τοξου, αφού το λυγίζαμε ελαφρά, από το τεντωμένο σχοινί ή το πέτσινο λουρί που μερικοί επιτήδειοι το κατασκεύαζαν από το χοντρό έντερο του γουρουνιού μετά από ειδική κατεργασία. Για να φτιάξουμε τα βέλη κόβαμε τις βέργες στο επιθυμητό μέγεθος, τις ξεφλουδίζαμε όπως και το τόξο. Το μπροστινό μέρος το ξύνουμε και του κάναμε μύτη, όπως στο σχολικό μολύβι και στο πίσω μέρος όσο είναι φρέσκο το σχίζουμε σε σχήμα σταυρού, και περνάμε σταυρωτά φτερά από γαλοπούλες κυρίως ή από γλάρους και το δέναμε σφικτά σκαλίζωντας και μια εγκοπή για να δέχεται την χορδή.

ΠΑΙΔΙ ΜΕ ΤΟΞΟ ΚΑΙ ΒΕΛΟΣ

Τραβούσαμε την χορδή του τόξου τόσο όσο πιστεύαμε ότι χρειαζόταν για να διανύσει το βέλος την επιθυμητή απόσταση όταν ο στόχος ήταν κοντά, για πιο μακρυνές αποστάσεις έπρεπε να δώσουμε μια κλήση του τόξου προς τα επάνω, (η πείρα σε συνδιασμό με το αποτελέσμα). Έτσι και ελευθερωνόταν το βέλος ανέπτυσε διαβολική ταχύτητα μέχρι να βρει τον στόχο του. Το τόξο και τα βέλη ήταν απαγορευμένο αξεσουάρ, εκείνη την εποχή και προπαντώς στα χέρια ενός μικρού παιδιού άπειρου μαι μη γνωρίζοντως την επικινδυνότητα και καταστροφικότητα που μπορούσε να προκαλέσει. Τα κεφάλια των περαστικών, τα τζάμια της γειτονιάς, οι λαμπτήρες στις κολώνες, τα καϋμένα ζώα της γειτονιάς ή της αλάνας άμα τα εύρισκε το βέλος τρέχανε ουρλιάζοντας από τον πόνο να κρυφτούν. Δεν είχαμε αφήσει περιστέρι για περιστέρι στο Ναύπλιο, οι καϋμένες δεκαωκτούρες είχαν αποδεκατισθεί. Άσε τους τραυματισμούς, τα καρούμπαλα και τους μόλωπες.

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΚΑΛΑ ΜΟΥ ΦΙΛΑΡΑΚΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ ΠΟΥ ΜΟΥ ΧΑΡΙΖΕΤΑΙ ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΣ ΤΑ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΗΜΑΤΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΚΑΛΗ ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΗ !

Εργασία : ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ, komianos’s wordpres’s.com

 

 

Οκτωβρίου 19, 2016 Posted by | ΠΑΙΔΙΚΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΝΕΚΔΟΤΕΣ ΚΑΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ, ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ, Uncategorized | Σχολιάστε

ΠΑΙΔΙΚΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΝΕΚΔΟΤΕΣ ΚΑΙ ΠΑΙΔΙΚΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ, «Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ», Εργασία ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ, komianos’s wordpres’s.com

ΠΑΙΔΙΚΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΝΕΚΔΟΤΕΣ ΚΑΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ, «Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ», Εργασία: ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ, komianos’s wordpres’s.com

ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ 1Γειά σας καλά μου διαδυκτιακά φιλαράκια, κλείστε τα μάτια και ας ξεκινήσουμε για μια φορά ακόμη, νοσταλγικό ταξίδι στα παιδικά μας ανέμελα χρόνια. Σημερινό θέμα μας το παιχνίδι «Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ».Σε μια εποχή όχι πολύ μακρινή, τότε που τα παιδιά έπαιζαν μες’ την τρελή χαρά στις γειτονιές, στις αλάνες, στα χωματένια στενοσόκκακα της πανω και πέρας ρούγας του Κοπανακίου και του αγαπημένου μου Ναυπλίου, με παιχνίδια αυτοσχέδια και κυρίως ανέξοδα. Τότε που οι γειτονιές δονούνταν από τα γέλια, το κυνηγητό, το κρυφτό και τις παιδικές φωνούλες, και οι σχόλες ντυνόντουσαν τα γιορτινά τους !

ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΠΑΙΔΙΚΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙΟ Βασιλιάς
Τα παιδιά «τα βγάζουν» (ρίχνουν κλήρο) κι ένας τους γίνεται βασιλιάς. Ο βασιλιάς κάθεται κάπου, υποτίθεται ότι είναι ο «θρόνος» του ενώ οι άλλοι απομακρύνονται για να διαλέξουν ποιο επάγγελμα θα παραστήσουν και με ποιες κινήσεις. Όταν τελειώσουν επισκέπτονται τον βασιλιά και ακολουθεί ο παρακάτω διάλογος:
– Βασιλιά, βασιλιά με τα 12 σπαθιά, τι δουλειά;
– Τεμπελιά!
– Και τα ρέστα;
– Παγωτά.
– Είπε η γιαγιά να μας κάνεις μια δουλειά.
– Τι δουλειά;
Τότε τα παιδιά κάνουν τις κινήσεις του επαγγέλματος που διαλέξανε. Αν ο βασιλιάς το καταλάβει, το φωνάζει και κυνηγάει να πιάσει ένα παιδί. Αυτό που θα πιάσει γίνεται βασιλιάς. Αν δεν το καταλάβει, ξανακάθεται στον θρόνο του και το επόμενο παιδί επαναλαμβάνει τον διάλογο και  μιμήται κάτι καινούργιο. Το παιχνίδι επαναλαμβάνεται….

Οκτωβρίου 14, 2016 Posted by | ΠΑΙΔΙΚΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΝΕΚΔΟΤΕΣ ΚΑΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ, ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ, Uncategorized | Σχολιάστε

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΑΝΕΚΔΟΤΕΣ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ ΜΑΣ Ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΑΡΑΜΠΕΛΑΣ (ΚΑΤΣΟΥΛΟΓΙΑΝΝΗΣ) ΚΑΙ Ο ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΤΣΑΤΖΗΣ (ΚΟΜΗΤΗΣ)

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΑΝΕΚΔΟΤΕΣ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ ΜΑΣ Ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΑΡΑΜΠΕΛΑΣ (ΚΑΤΣΟΥΛΟΓΙΑΝΝΗΣ) Ο  ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΤΣΑΤΖΗΣ  (ΚΟΜΗΤΗΣ) ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΠΟΥΤΣΑ ΤΟΥ ΜΠΑΡΜΠΑ ΘΑΝΑΣΗ – ΜΑΥΡΟΥ.

 

ΓΙΩΡΓΗΣ ΚΑΙ ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΑΡΑΜΠΕΛΑΣ (ΚΑΤΣΟΥΛΟΓΙΑΝΑΙΟΙ) Η (ΜΠΕΡΝΑΚΑΙΟΙ) ΣΤΗ ΜΕΣΗ Ο ΜΕΤΕΠΕΙΤΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΟΣ ΜΑΝ. ΠΑΠΑΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ. Φωτογραφικό αρχείο ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ

ΓΙΩΡΓΗΣ ΚΑΙ ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΑΡΑΜΠΕΛΑΣ (ΚΑΤΣΟΥΛΟΓΙΑΝΑΙΟΙ) Η (ΜΠΕΡΝΑΚΑΙΟΙ) ΣΤΗ ΜΕΣΗ Ο ΜΕΤΕΠΕΙΤΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΟΣ ΜΑΝ. ΠΑΠΑΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ. Φωτογραφικό αρχείο ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ

Ο Γιώργης Καράμπελας και ο Γιάννης Καράμπελας γνωστοί σαν (Μπερνακαίοι) ή (Κατσουλογιανναίοι)…Ο πρώτος πατέρας της γυναίκας μου Αγγελικής, ο δεύτερος Πνευματικός της Πατέρας. Γεννήθηκαν στο Κάτω Κοπανάκι της ορεινής τριφυλίας. Το παρανόμι Μπερνακαίοι το απέκτησαν από τον Βαρυμποπαίο πατέρα τους Δημήτρη Καράμπελα (Μπερνακάκη). Από μικρά παιδιά έμειναν ορφανά και τα μεγάλωσε οι μητέρα τους Ασήμω, με χίλια βάσανα και στερήσεις, κόρη του Γιάννη Δούμουρα (Κατσουλόγιανη) από το χωριό Δραγουμάνου της Ανδρίτσαινας, άριστο τεχνίτη μπαλωματή που γνώριζε την τέχνη της κατασκευής τσαρουχιών από γουρουνόδερμα και κυρίως από ρόδες αυτοκινήτων όπως επίσης και ότι είχε σχέση με δερμάτινες κατασκευές, όπως ασκιά για κρασί, λάδι, τυρί, δισάκια κ.α. Εκείνη την εποχή της ξυπολησιάς αυτού του είδους τα παπούτσια ήταν λες και φόραγες… λουστρίνια. Από τον παππούλη τους απέκτησαν το παρατσούκλι Κατσουλογιανναίοι και με αυτό έγιναν γνωστοί στη περιοχή και ακόμα πιο πέρα. Από τα δύο αδέλφια και την μία αδελφή ο μεγαλύτερος ήταν ο Γιώργης. Καθισμένοι μπρός στην πυρογωνιά της μεγάλης σάλας, άρχισε να διηγήται  την παρακάτω ανέκδοτη ιστορία, η θεία και νονά της γυναίκας μου, Χριστίνα σύζυγος του Γιάννη Καράμπελα.  Κάποτε αποφάσισε ο Χρήστος Πατσατζής (Κομήτης) να ζητήσει από τον πεθερό σου Γιώργη Κράμπελα να του μάθει την τέχνη του μπαλωματή. Έξυπνος και εργατικός ο Χρήστος δεν άργησε να γίνει «σαϊνι» στην δουλειά και άριστος τεχνίτης, κάποια ημέρα μπήκε στο μαγαζί Θανάση – Μαύρος με ένα ζευγάρι χιλιοταλαιπορημένα παπούτσα που ήταν φθαρμένα στις μπάντες. Στο μαγαζί ήταν εκείνη την ώρα ο μπάρμπα Γιάννης με τους καλφάδες και τους μπαλωματήδες. Λέει στον Χρήστο «πάρε τα παπούτσα του κυρίου Θανάση και βάλτους φώλες στις μπάντες, τακουνάκια και πέταλα, τώρα πλέον είσαι μάστορης με τα ούλα σου». Τα πήρε ο Χρήστος τα παίδεψε με μαστοριά, τους έραψε και φόλες (μπαλώματα) … τα «σενιάρισε». Την άλλη μέρα πουρνό – πουρνό έρχεται ο μπάρμπα Θανάσης … να πάρει τα παπούτσα του για να πάει να σκάψει για κουτρούλια στα αμπέλια. Τα πήρε και αφού τα φόρεσε ρωτάει τον Χρήστο, » τι χρωστάω για για τον κόπο; «, » τίποτα μπάρμπα Θανάση, την ευχή σου και άμε στο καλό». Ο μπάρμπα Γιάννης είχε στήσει αυτί και δεν είπε τίποτα εκείνη την ώρα, σαν ήρθε το μεσημέρι ώρα που έτρωγε το προσωπικό γυρίζει και λέει : 

  «Χρήστο παιδί μου ώρα να τσαχταϊσουν τα γκοτόπουλα. (Στα στεμνισιώτικα θα πει να φάνε τα παιδιά) τα μαστορόπουλα. Κάνε μου λοιπόν την χάρη «ΠΑΡΕ ΤΗΝ ΕΥΧΗ, ΤΟ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΤΟΥ ΜΠΑΡΜΠΑ ΘΑΝΑΣΗ ΚΑΙ ΠΑΝΕ ΣΤΟ ΦΟΥΡΝΟ ΝΑ ΑΓΟΡΑΣΕΙΣ ΔΥΟ ……… ΚΑΡΒΕΛΙΑ ΨΩΜΙ» ΝΑ ΦΑΜΕ ΤΗΝ ΦΑΣΟΛΑΔΑ. 

Μαθήματα της εποχής εκείνης της φτώχιας και πως πρέπει να αμοίβεται ο εργαζόμενος για να βγάζει τα προς το ζειν αναγκαία. Για το καρβέλι ΡΕ ΓΑΜΩΤΟ !!!!!!!

Οκτωβρίου 7, 2016 Posted by | ΑΝΕΚΔΟΤΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ ΜΑΣ, ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ ΜΑΣ, ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ, Uncategorized | Σχολιάστε

ΠΑΙΔΙΚΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΝΕΚΔΟΤΕΣ ΚΑΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ, ΤΟ «ΣΒΟΥΡΑΚΙ» ή «ΠΑΡΤΑ ΟΛΑ», Εργασία: ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ, komianos’s wordpres’s.com

νά τους !

ΣΒΟΥΡΑΚΙ – ΠΑΡΤΑ ΟΛΑ

ΠΑΙΔΙΚΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΝΕΚΔΟΤΕΣ ΚΑΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ, ΤΟ «ΣΒΟΥΡΑΚΙ» ή «ΠΑΡΤΑ ΟΛΑ», Εργασία: ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ, komianos’s wordpres’s.com

ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ 1Γειά σας καλά μου διαδυκτιακά φιλαράκια, κλείστε τα μάτια και ας ξεκινήσουμε για μια φορά ακόμη, νοσταλγικό ταξίδι στα παιδικά μας ανέμελα χρόνια. Σημερινό θέμα μας το παιχνίδι «ΤΟ ΣΒΟΥΡΑΚΙ» ή «ΠΑΡΤΑ ΟΛΑ».Σε μια εποχή όχι πολύ μακρινή, τότε που τα παιδιά έπαιζαν μες’ την τρελή χαρά στις γειτονιές, στις αλάνες, στα χωματένια στενοσόκκακα της πανω και πέρας ρούγας του Κοπανακίου και του αγαπημένου μου Ναυπλίου, με παιχνίδια αυτοσχέδια και κυρίως ανέξοδα. Τότε που οι γειτονιές δονούνταν από τα γέλια και τις παιδικές φωνούλες και οι σχόλες ντυνόντουσαν τα γιορτι

Καλοκαιριάτικο πρωϊνό γύρω στις 10 η ώρα, στάθηκα σκεπτικός έξω από το παλαιότερο ψιλικατζίδικο που δεσπόζει στο κέντρο της κεντρικής πλατείας Κοπανακίου Ορεινής τριφυλίας, του Κου Νίκου Φωτόπουλου. Επαγγελματίας πολύ καλός, εξυπηρετικός και ευγενικός. Στο ψιλικατζίδικό του μπορεί κανένας να «ξεθάψει» στην κυριολεξία αντικείμενα κρυμένα και κατασκονισμένα, ξεχασμένα από τον καιρό. Εγώ ενδιαφερόμουν για παλιές πλάκες δημοτικού σχολείου και κοντύλια, για την παραδοσιακή σχολική γωνιά του ιδιωτικού μου μουσείου. Από που «ξέθαψε» ο Κυρ’ Νίκος 6 κομάτια δεν μπόρεσα να καταλάβω. Το μάτι μου έπεσε και σε δύο σβουράκια «ΠΑΡΤΑ ΟΛΑ», ξύλινα και από τον καιρό ξεθωριασμένα μαζί με μία σβούρα. Ένας μικρός θησαυρός για συλλέκτες όπως εγώ. Το «σβουράκι» ήταν εκείνη την εποχή ένα είδος περιπλανώμενου παιχνιδιού, «η ρουλέτα του πεζοδρομίου» και της «κωλότσεπης» ! Και ποιος από εμάς τους μεγαλύτερους σε ηληκία δεν θυμάται το «Σβουράκι» ή «Πάρτα Όλα» ή την περίφημη  σε πολλά μέρη της πατρίδας μας,»ΤΡΟΥΛΟΥΛΟΥ». Το ξύλινο σβουράκι και μετέπειτα πλαστικό με τις έξη πλευρές που η κάθε μία είχε και μία γραμμένη φράση. «ΒΑΛΕ 1» , «ΠΑΡΕ 1» , «ΒΑΛΕ 2» , «ΠΑΡΕ 2» , «ΒΑΛΤΕ ΟΛΟΙ» , «ΠΑΡΤΑ ΟΛΑ» !

ΣΒΟΥΡΑΚΙ ΠΑΡΤΑ ΟΛΑΉταν το αναμενόμενο για τουλάχιστον 3  δεκαετίες, Χριστουγιεννιάτικο και πρωτοχρονιάτικο κυρίως τυχερό παιχνίδι των παιδικών μας χρόνων, όπως επίσης και της Ελληνικής οικογένειας (φίλων και συγγενών). Τα παιδιά συναντιώντουσαν σε μέρη κυρίως απόμερα, αλάνες, απομακρυσμένα σοκάκια για να αποφεύγουν τις παρατηρήσεις των περαστικών και κυρίως να πιαστούν στα πράσα από τους επιστάτες των σχολείων, τους παιδονόμους και τους δάσκαλους. Οι τιμωρίες ήταν βαριές και ο πόνος της βίτσιας του δασκάλου ανυποφορος. Όσο για το κέρδος, πενταροδεκάρες… (μήπως είχαμε και περισσότερα χρήματα, τον καιρό των ισχνών αγελάδων ; Παρ’ ολα αυτά δεν μπορούσαμε να αποφύγουμε τους μπαγαπόντιδες, που γνωρίζανε αρκετά κόλπα για να μας πέρνουν τα λιγοστά μας χρήματα, τους «ΧΛΕΧΛΕΔΕΣ» ! Που βρίσκανε την ώρα της έξαψης του παιχνιδιού να αλλάξουν το σβουράκι με «φτιαγμένο», έτσι που να φέρνει το «πάρτα όλα» και την ώρα του μαζώματος να το αλλάζει με το κανονικό. Πόσες φορές όμως τους παίρνανε χαμπάρι τα τζίνια και το ξύλο που έπεφτε με το κλάμα που επακολουθούσε ήταν το κάτι άλλο.

ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΡΑΓΜΑ ΛΥΠΑΜΑΙ…. ΟΤΙ ΕΠΕΙΔΗ ΚΑΠΟΤΕ ΘΑ ΑΝΑΖΗΤΟΥΣΑ ΤΟ ΠΟΛΥΤΙΜΟ ΣΒΟΥΡΆΚΙ ΜΕ ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ, ΔΕΝ ΠΡΟΝΟΗΣΑ ΝΑ ΚΡΑΤΗΣΩ ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΕΝΑ ΚΟΜΜΑΤΙ ΓΙΑ ΕΝΘΥΜΙΟ.

 

 

 

 

 

Οκτωβρίου 4, 2016 Posted by | ΠΑΙΔΙΚΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΝΕΚΔΟΤΕΣ ΚΑΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ, ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ, Uncategorized | Σχολιάστε

Η ΠΙΟ ΜΕΓΑΛΗ ΑΓΑΠΗ ΕΝΑ ΥΠΕΡΟΧΟ ΜΙΚΡΟΔΙΗΓΗΜΑ ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΗ ΔΡΥΜΩΝΙΑΤΗ. Αναδημοσίευση από ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ

Η ΠΙΟ ΜΕΓΑΛΗ ΑΓΑΠΗ ΕΝΑ ΥΠΕΡΟΧΟ ΜΙΚΡΟΔΙΗΓΗΜΑ ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΗ ΔΡΥΜΩΝΙΑΤΗ. Αναδημοσίευση από ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ

ΓΙΩΡΓΗΣ ΔΡΥΜΩΝΙΑΤΗΣ

ΓΙΩΡΓΗΣ ΔΡΥΜΩΝΙΑΤΗΣΓιώργης Δρυμωνιάτης

 Η πιο μεγάλη ποίηση γράφετε με τα μάτια

κι ο πιο μεγάλος έρωτας μ’ ένα φιλί στο χέρι.

Ποτέ δεν είναι αργά γι’ αγάπη

%cf%80%ce%bf%cf%84%ce%b5-%ce%b4%ce%b5%ce%bd-%ce%b1%cf%81%ce%b3%ce%b1-%ce%b3%ce%b9%ce%b1-%ce%b1%ce%b3%ce%b1%cf%80%ce%b7

Τον κοίταξε έντονα στα μάτια. Μα τώρα πια δεν ήξερε ποιος είναι. Της κράταγε το αριστερό με το αριστερό του και με το δεξί την τάιζε, όπως τάιζε εκείνη τα μικρά μωρά τους κάποτε. Επτά. Επτά Ήλιοι. Επτά στερεώματα. Τα παιδιά τους. Τώρα ούτε εκείνα τα γνώριζε πια, δεν θυμόταν πως εκείνη τα γέννησε. Εκείνος την τάιζε και της έλεγε παραμύθι, όπως έκανε και εκείνη όταν τάιζε τα μωρά τους. Κι εκείνη τον κοίταζε στο μέτωπο, ποιος ξέρεις, μέσα στη σιωπή τού αλτσχάιμερ ίσως της θύμιζε τους πολλούς του ιδρώτες, τους ιδρώτες εκ κόπων, τους ιδρώτες εξ έρωτος, ποιος ξέρει, αμήχανο το βλέμμα της πλανιόταν μια στο μέτωπό του, μια στα μάτια του.
-Θεανώ, ωραία μου Θεανώ (ωραία την έβλεπε ακόμη ο ωραίος Άνθρωπος), πόσο πολύ σε αγαπώ, αυτό ποτέ μη το ξεχάσεις , της έλεγε και πάσχιζε με χάδι να της το θυμίσει. Και με φιλί στο αριστερό που της κρατούσε.
Ενενήντα χρόνια ζωής εκείνος, ογδόντα επτά εκείνη, τα εξήντα τρία μαζί, πόση ζωή τούς είχε ενώσει! Αλλά τώρα ήρθε η απώλεια του νου κι η αγάπη μονομερώς εκδηλωνόταν, φαινομενικά τουλάχιστον, αφού εκείνη, δίχως νου πια, δεν είχε πια δυνατότητα έκφρασης συναισθημάτων κι η ψυχή φαινόταν να αδρανούσε ενώπιον της απώλειας του νου.
-Θεανώ μου, αγαπημένη της ψυχής και των ματιών μου, της έλεγε και με το κουτάλι στο δεξί προσπαθούσε να της δώσει λίγη τροφή ακόμη. Την ήθελε να ζει….να ζει δίπλα του έστω έτσι, έστω χαμένη στο χάος της λήθης και της έδινε τροφή με το κουτάλι και με την ψυχή του, την γεμάτη πόνο. Μακάρι να τα είχα χάσει και εγώ έλεγε, αλλά πάλι, καλύτερα ας είμαι καλά. Όσην αγάπη κι αν της έχουν τα παιδιά μας, μόνο εγώ, ο σύντροφος ζωής, μόνο εγώ μπορώ να της χαρίσω τόσην όσην όρια δεν έχει.
Τον κοίταξε άλλη μία φορά στα μάτια, τ’ ανοιγόκλεισε κι έσπρωξε με το χέρι της το κουτάλι πέρα.
-Ωραία, χόρτασες λοιπόν καλή μου, έλα τώρα…
Της έπιασε το χέρι και την πήρε προς τον καναπέ. Κάθισαν δίπλα δίπλα και της χάιδεψε ξανά τα ολόλευκα μαλλιά. Κι εκείνη, ίδια κοπελιά που έρωτα ζητά, έγειρε το λευκό κεφάλι μέσα στην ωραία ανδρική αγκάλη κι ένας ύπνος, ο γλυκύτατος των ύπνων που άνθρωπος μπορεί να ζήσει, χαλάρωσε το σώμα της κι έκλεισε απαλά τα πάντα πράσινά της μάτια.
Χαλάρωσε κι ο γέροντας, μ’ εκείνην κουλουριασμένη όλην μες στην αγκαλιά του και τα μάτια του εκλείσανε κι εκείνου απαλά.
Μα πάνω εκεί στο γλάρωμα, εκείνη τράνταξε ολόκληρη, σφίχτηκε πιο πολύ, πολύ, πάρα πολύ απάνω του κι η ανάσα της εβάρυνε, βόγγος βαθύς στο στόμα της , τεντώθηκε, σήκωσε το βλέμμα της με ζόρι και τον κοίταξε στα μάτια, τον κοίταξε έντονα, τον κοίταξε βαθιά:
Παναγιώτη μου….αγάπη μου…., είπε και ξεψύχησε. Τον θυμήθηκε την ώρα εκείνη της αιώνιας αμνησίας.

γ.π.κ-δρ.

Από το «ΕΡΓΟΤΑΞΙΟΝ ΨΥΧΗΣ», συλλογή μικροδιηγημάτων που σκέφτομαι να κυκλοφορήσω μέσα από τις εκδόσεις ΕΛΕΥΣΙΣ ΚΑΙ ΥΔΡΑΝΗ, καθώς ηδη άρχισαν με μεγάλη επιτυχία τις δράσεις τους. 

ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΣΧΟΛΙΟ : ΤΕΛΕΙΟ, ΥΠΕΡΟΧΟ, ΣΥΓΚΗΝΗΤΙΚΟ ΦΙΛΕ ΓΙΩΡΓΗ ΘΑ ΤΟ ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΩ ΣΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΜΟΥ ΜΕ ΤΗΝ ΑΔΕΙΑ ΣΟΥ, ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΚΑΙ ΤΑ ΘΕΡΜΑ ΜΟΥ ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ

ΑΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΟΤΑΞΙΔΟΙ ΜΕ ΕΝΑ ΛΟΥΛΟΥΔΙ

Οκτωβρίου 2, 2016 Posted by | ΓΙΩΡΓΟΣ Π. ΔΡΥΜΩΝΙΑΤΗΣ, ΔΙΗΓΗΜΑΤΑ - ΠΕΖΟΓΡΑΦΗΜΑΤΑ, Uncategorized | Σχολιάστε

ΒΑΣΙΛΗΣ ΚΑΠΕΛΙΟΣ Ο ΝΕΟΣ ΑΡΧΗΓΟΣ ΤΟΥ ΠΥΡΟΣΒΕΣΤΙΚΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ ΕΛΛΑΔΟΣ, ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ

Ο νέος αρχηγός του Πυροσβεστικού Σώματος Αντιστράτηγος Π.Σ. Βασίλειος Καπέλιος του Παναγιώτη, γεννήθηκε το 1961 στο Κοπανάκι Μεσσηνίας. Είναι έγγαμος και πατέρας δύο παιδιών.

%ce%b2%ce%b1%cf%83%ce%b9%ce%bb%ce%b7%cf%83-%ce%ba%ce%b1%cf%80%ce%b5%ce%bb%ce%b9%ce%bf%cf%83-%ce%b1%cf%81%cf%87%ce%b7%ce%b3%ce%bf%cf%83-%cf%80-%cf%83

Κατετάγη στο Πυροσβεστικό Σώμα το 1987, ενώ το 1992 αποφοίτησε από τη Σχολή Αξιωματικών της Πυροσβεστικής Ακαδημίας με το βαθμό του Ανθυποπυραγού. Είναι επίσης απόφοιτος της Σχολής Επιμόρφωσης του Π.Σ.

 Κατά τη διάρκεια της θητείας του έως σήμερα, υπηρέτησε σε διάφορες Υπηρεσίες ανά τη Ελλάδα όπως ως Διοικητής των Π.Υ. Μεγαλόπολης, Γαργαλιάνων και Καλαμάτας. Επίσης υπηρέτησε στην Π.Υ. Χίου, Τριπόλεως και στο Π.Κ. Μελιγαλά ως Προϊστάμενος Κλιμακίου.

Το 2012 του ανατέθηκαν τα καθήκοντα του Προϊσταμένου Κλάδου Επιχειρήσεων στο Α.Π.Σ., ενώ το 2014 ανέλαβε καθήκοντα Διευθυντή του Ενιαίου Συντονιστικού Κέντρου Επιχειρήσεων Πυροσβεστικού Σώματος (ΕΣΚΕ-199 ΣΕΚΥΠΣ).

Το 2015 προήχθη στο βαθμό του Αντιστράτηγου αναλαμβάνοντας τα καθήκοντα του Υπαρχηγού Υποστήριξης του Πυροσβεστικού Σώματος.

Επιπλέον είναι πτυχιούχος του Τμήματος Διοίκησης Επιχειρήσεων του Πανεπιστημίου Αιγαίου. Έχει παρακολουθήσει επιμορφωτικά σεμινάρια στο ΙΝ.ΕΠ. – Τομέα Χωρ. και Περιβάλλοντος Σχεδιασμού «Προστασία Δασών» και του Ι.Δ.ΕΚ.Ε. «Νέες Βασικές Δεξιότητες με Ψηφιακή Τεχνολογία».

Παράλληλα έχει λάβει Πιστοποιήσεις από το Ε.ΚΕ.ΠΙΣ. στις κατηγορίες Οικονομολόγων, Διοικητικών Στελεχών Δημοσίου Τομέα και Επιθεωρητών κτιρίων πυρασφαλείας, ενώ έχει διδακτική δραστηριότητα ως Επιστημονικός Συνεργάτης στο Τ.Ε.Ι. Καλαμάτας, αλλά και ως Εκπαιδευτικός Συνεργάτης σε Ι.Ε.Κ. και Κ.Ε.Κ.

Κατά τη διάρκεια της θητείας του στο Πυροσβεστικό Σώμα, προήχθη σε όλους τους βαθμούς κατ’ επιλογή και του έχουν απονεμηθεί όλες οι διαμνημονεύσεις και τα μετάλλια που προβλέπονται από το βαθμό του.

ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΣΧΟΛΙΟ : ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ ΓΕΙΤΟΝΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΑΤΡΙΩΤΗ ΒΑΣΙΛΗ ΚΑΠΕΛΙΟ, ΜΕ ΑΓΑΠΗ, ΕΚΤΙΜΗΣΗ ΚΑΙ ΣΕΒΑΣΜΟ ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ ΚΑΙ ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΚΑΡΑΜΠΕΛΑ

Οκτωβρίου 1, 2016 Posted by | ΒΑΣΙΛΗΣ ΚΑΠΕΛΙΟΣ, ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ, Uncategorized | Σχολιάστε

ΠΑΙΔΙΚΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΝΕΚΔΟΤΕΣ ΚΑΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ , «ΤΟ ΠΑΤΙΝΙ» Εργασία : ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ, komianos’s wordpres’s.com

ΠΑΙΔΙΚΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΝΕΚΔΟΤΕΣ ΚΑΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ , «ΤΟ ΠΑΤΙΝΙ» Εργασία : ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ, komianos’s wordpres’s.com

ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ 1Παιχνίδια μιας κοντινής αλλά και τόσο μακρυνής εποχής, που πήγαζαν μέσα από την ανάγκη την φτιώχια και την οικονομική αδυναμία. Φτιαγμένα με υπερβολική αγάπη και καλλιτεχνική ευαισθησία. Δίνοντας στο κάθε παιχνίδι την προσωπική του ταυτότητα και το κυριώτερο χωρίς να ξοδέψει χρήματα για να το αγοράσει από κάποιο κατάστημα. Σήμερα θα σας θυμήσω το παιχνίδι «ΠΑΤΙΝΙ».

 Παρακαταθήκη γνώσης για τις επερχόμενες γενιές πως ζούσαν και επαιζαν οι πρόγονοι και γεννήτορές τους. Βοηθήστε, καταγράφτε σχετικές πληροφορίες, για να μπορέσουμε ΜΑΖΙ να συγκεντρώσουμε απαραίτητες πληροφορίες για τα παλιά παιχνίδια μας, που κινδυνεύουν να ξεχαστούν ακόμη και από εμάς τους ίδιους, από το χρόνο και την..τεχνολογία . ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΜΑΣ !!!!!!!!

Απολαμβάνοντας στην βεράντα του σπιτιου μου το απογευματινό μοσχομυριστο καφεδάκι μου, παρακολουθούσα τους περαστικούς διαβάτες. Σε μικρή απόσταση έχει σταθεί και ένα νεαρό ζευγαράκι και σε κάπως υψηλούς τόνους αρχίζουν να λογομαχούν. Σ ε μια στιγμή ο νεαρός επάνω στον θυμό του γυρίζει και λέει στην κοπελιά του «Μου έχεις κάνει την ζωή πατίνι » !

ΤΟ ΠΑΤΙΝΙ ΠΑΙΔΙΚΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ

Αυτό ήταν και το έναυσμα να ξαναθυμηθώ το εξαιρετικά αγαπημένο παιδικό μου παιχνίδι, το «ΠΑΤΙΝΙ».Πως το κατασκευάζαμε και με τι κόπο βρίσκαμε τα απαραίτητα υλικά; Εκεί ήταν και η δυσκολία. Βασικά υλικά έπρεπε πρώτα να βεθούν οι ξύλινες τάβλες απαραίτητο υλικό για τον σκελετό του πατινιού, έλα όμως που και το μικρότερο σανιδάκι χρειαζόταν για προσάναμα στην «φουφού», για την «πυρογωνιά» ή το «μαγγάλι» με τα κάρβουνα, δύσκολη η ανευρεσή του… αν βρίσκαμε καμιά σανίδα φαρδιά πεταμένη, ευλαβικά την μαζεύαμε και κατευθείαν στο κατώϊ ή στο πατάρι. Το κυριώτερο όμως ήταν τα δύο δυσεύρετα ή μάλλον για να ακριβολογήσω πολύτιμα «ρουλεμαν» (χωρίς ρόδα δεν τσούλαγε το πατίνι). Με το σημερινό αρθρογράφημμα θα ξαναγυρήσουμε στο οχι πολυ μακρυνό παρελθόν ότν δύο ρουλεμάν και μερικες σανίδες  χάριζαν τόση χαρά. Αγγαρεύαμε τους πάντες πατεράδες, αδέλφια και φίλους να βοηθήσουν στην κατασκευή σαν περισσότερο γνωρίζοντες. Το αποτέλεσμα ένα δίτροχο ή τρίτροχο όχημα χωρίς μηχανή, χωρίς πεντάλ και χωρίς σέλα ή άλλο κάθισμα, στο οποίο ο οδηγός στέκεται όρθιος με το ένα πόδι του επάνω στο σανίδι που ενώνει τα δύο ρουλεμάν τους ενώ με το άλλο πόδι δίνει ώθηση ώστε να μετακινήται το πατίνι και τα χέρια στο τιμόνι. Το τιμόνι κατασκευαζόταν από ένα οριζόντιο σανίδι, το οποίο απιτρέπει στην κάθετη σανίδα να γυρίζει πότε δεξιά και πότε αριστερά και πότε ίσια. Εμείς στα πατίνια μας καρφώναμε στην πίσω ρόδα και ένα είδους φρένου από χοντρό πετσι σόλας ή ένα σανιδάκι με μεντεσέ, ασφάλεια σε κατηφορικά μέρη για να μην φάμε τα μούτρα μας. Το οποίο ενεργοποιείται όταν το πατάει ο οδηγός με το πόδι του. Σαν τελείωνε η κατασκευή το κάθε παιδί το διακοσμούσε με τον δικό του τρόπο την ξύλινη πρόσοψη με πεντάρες, δεκάρες ή εικοσάρες, καπάκια από αναψυχτικά ή μπυρες. ορισμένοι γονείς ή συγγενείς μερακλήδες χαράζαν με σκαρπέλο διάφορα σχέδια και τα ζωγράφιζαν με έντονα χρώματα. Άλλες φορές χρησιμοποιούσαν καυτές σιδερένιες στάμπες, το αποτέλεσμα ήταν ζηλευτό. Ένα τέτοιο πατίνι περιμένει μπρος σε μια παραδοσιακή πόρτα στο οικογενειακό μου παραδοσιακό μουσείο να έλθει η ώρα να εκτεθεί στους φιλους επισκέπτες. Αγαπημένες μας πίστες ήταν οι ελαφρά κατηφορικές, οι πλακοστρωμένες πλατείες και ασφαλτοδρομένοι δρόμοι. Αποφεύγαμε τα μέρη που είχαν χωματένια επίστρωση γιατί ήταν εμπόδιο στην ταχύτητα. Δύσκολα μπορούν να ξεχάσουν οι γείτονιες τον ντόρο που έκαναν σαν έτρεχαν ομαδικά στον κατήφορο και τα γαυγίσματα από τα τρομαγμενα σκυλιά που δεν έλεγαν να ηρεμήσουν.

patini copyΕφιάλτης  ήταν η «τραβάγια», η κατηφοριά και προπαντών όταν ήταν αρκετά απότομη, εάν το αυτοσχέδιο φρένο δεν έπιανε, είμαστε τυχεροί να πέσουμε στα μαλακά, δηλαδή σε κάποιο θάμνο, εάν όμως αντί για θάμνο ερχόμαστε αντιμέτωποι με κανένα μαντρότοιχο τότε τρώγαμε τα μουτρα μας.

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΚΑΛΑ ΜΟΥ ΦΙΛΑΡΑΚΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ ΠΟΥ ΜΟΥ ΧΑΡΙΖΕΤΑΙ ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΣ ΤΑ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΗΜΑΤΑ ΜΟΥ.

Εργασία : ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ, komianos’s wordpres’s.com

Οκτωβρίου 1, 2016 Posted by | ΠΑΙΔΙΚΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΝΕΚΔΟΤΕΣ ΚΑΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ, ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ | Σχολιάστε

ΑΛΟΥΜΙΝΑΚΙ – ΚΑΝΤΙΛΑΝΑΥΤΡΑ -ΛΥΧΝΑΡΑΚΙ – ΛΟΥΜΙΝΙ ΦΥΤΙΚΟ. ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΑΓΡΟΤΙΚΟΥ ΣΠΙΤΙΟΥ. Αναδημοσίευση από: komianoss wordpress com

ΑΛΟΥΜΙΝΑΚΙ – ΚΑΝΤΙΛΑΝΑΥΤΡΑ -ΛΥΧΝΑΡΑΚΙ – ΛΟΥΜΙΝΙ ΦΥΤΙΚΟ. ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΑΓΡΟΤΙΚΟΥ ΣΠΙΤΙΟΥ. Αναδημοσίευση ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ

Λυχναράκι – Καντηλαναύτρα – λουμίνι.
ΛΟΥΜΙΝΙΑ ΦΥΤΙΚΑΑλουμινάκι
Τους κάλυκες από τα άνθη τους βάζουν στο καντήλι για φυτίλι και τα λένε φυτιλάκια, λυχναράκια ή λουμίνια.
Ανήκει στην οικογένεια των Χειλιανθών (Labiatae) και άλλες ονομασίες είναι: Φουφουλιά (Τήνος), Φάσσα (Αίγινα), Νεροβαμβακιά (Πελοπόννησος), Μαυρομάργο (Αττική), Μαυρομάρκος (Κύθνος), Αποπουλιά, Λυχναράκι, Οικονομία, Καντηλαναύτρα.
Πολυετές θαμνώδη φυτό με ξυλώδη βάση, ασπρουδερό και αρωματικό, που μπορεί να πάρει τις διαστάσεις μικρού θάμνου, ύψους έως 60 εκ. Τα φύλλα του σε σχήμα καρδιάς είναι χνουδωτά, απαλά, με χρώμα ασπροπράσινο. Τα άνθη του είναι μικρά, όμοια με εκείνα των άλλων ειδών που ανήκουν στην ίδια οικογένεια, κοκκινωπά και βγαίνουν από τον Ιούλιο έως τον Αύγουστο και είναι η εποχή που τα μαζεύουν και τα αποξηρένουν.
Οι καρποί του είναι μαύροι και μικροσκοπικοί και κρύβονται στη βάση ενός κάλυκα που μοιάζει με χωνί. Φυτρώνει κυρίως, σε σκιερά μέρη και μέσα ή στη βάση των τοίχων. Στην Ορεινή Τριφυλία το ονομάζουνε Λουμινάκι και λυχναράκι. Στη Μάνη ονομάζεται και Καντηλαναύτρα, γιατί τη χρησιμοποιούσαν για το άναμμα του καντηλιού στα σπίτια και στις εκκλησίες. Μάζευαν τα αποξηραμένα χωνάκια κάλυκες, ανά δύο, αφού αφαιρούσαν το σπόρο από τον ένα, τα τοποθετούσαν ανεστραμμένα πάνω στο λάδι του καντηλιού και τα άναβαν. Η φλόγα κρατούσε αναμμένη όλη τη νύχτα και δεν δημιουργούσε καθόλου κάπνα.

 %ce%bb%ce%bf%cf%85%ce%bc%ce%b9%ce%bd%ce%b9-%cf%86%cf%85%cf%84%ce%b9%ce%ba%ce%bf

Το φυτό παρουσιάζει αντισπασμωδικές ιδιότητες και χορηγείται κυρίως στις περιπτώσεις κοκίτη των παιδιών και κατά των ψυχονευρώσεων. Φύεται στην  Ελλάδα και την Τουρκία. Ζει σαν θάμνος με αρωματικό ξυλώδη βλαστό με ύψος μέχρι 60 εκατοστά για πολλά χρόνια.  Έχει φύλλα σε σχήμα καρδιάς χνουδωτά και απαλά. Ανθίζει από τόν Ιούλιο έως τον Αύγουστο Τα άνθη του  κοκκινωπά. Φυτρώνει κυρίως, σε σκιερά μέρη και μέσα σε σχισμές τρόχαλων ή στη βάση των τοίχων. Οι καρποί είναι μαύροι και μάλλον μικροσκοπικοί κρυμμένοι στη βάση ενός κάλυκα που μοιάζει με χωνί. Φυτρώνει κυρίως, σε σκιερά μέρη και μέσα σε σχισμές τρόχακων ή στη βάση των τοίχων.

 

ΛΟΥΜΙΝΙ ΚΑΝΔΙΛΙΟΥ.Είναι βότανο γνωστό από την αρχαιότητα και ο Διοσκουρίδης το αποκαλούσε «Γνωτέρα». Τόσο αυτός όσο και άλλοι γιατροί συνιστούσαν τα φύλλα του φυτού κοπανισμένα με αλάτι με μορφή καταπλάσματος ως αντίδοτο σε δαγκώματα σκύλων. Τη χρησιμοποιούσαν ακόμα για την αντιμετώπιση των κονδυλωμάτων και των ελκών κάθε είδους και μορφής. Μετά τα μέσα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, χρησιμοποιούσαν το βότανο στην εμπειρική ιατρική. Επίσης, θεωρείται άριστο ανθελμινθικό φάρμακο και ιδίως κατά των ασκαρίδων και των οξυούρων κατά των οποίων μάλιστα χρησιμοποιήθηκε και ο πυκνός χυμός του φυτού σε υπόθετα.
Στον μεσαίωνα το θεωρούσαν ακόμα ως ένα από τα καλύτερα φάρμακα για την επούλωση των πληγών. Ο Λεκλέρκ, ένας φυτοθεραπευτής, χρησιμοποίησε με επιτυχία το φυτό κατά των νευρώσεων, των νευρασθενειών και των ψυχώσεων (απαθικών καταστάσεων κ.α.) καθώς επίσης το χρησιμοποιούσαν και κατά της εμμηνοπαύσεως και κατά του κοκίτη. Η οσμή του φυτού είναι εξαιρετικά δυσάρεστη. Αυτός ήταν ο λόγος που ο μεγάλος βοτανολόγος Μπαουχίν το αποκαλούσε «foetidum» δηλαδή, δύσοσμο. Χρησιμοποιείται στην κατάθλιψη, την ανησυχία και την υστερία ενώ είναι κατάλληλο ίαμα για την ναυτία και τον εμετό, όταν το αίτιο εντοπίζεται στο νευρικό σύστημα και όχι στο στομάχι. Ανακουφίζει ακόμα και τους εμετούς της εγκυμοσύνης. Στην ομοιοπαθητική χρησιμοποιείται για βήχα, αϋπνία και διαταραχές του νευρικού συστήματος. Μειώνει και τα επίπεδα της χοληστερίνης και καθαρίζει το αίμα ενώ ταυτόχρονα ανακουφίζει τον κνησμό από τσιμπήματα κουνουπιών. Για θεραπευτικούς σκοπούς χρησιμοποιούνται συνήθως τα φύλλα και οι ανθισμένες κορυφές του.

Σεπτεμβρίου 30, 2016 Posted by | ΑΓΡΟΤΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ, Uncategorized | Σχολιάστε

ΣΠΑΝΙΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ !!!!! ΕΡΧΕΤΑΙ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 30-9-2016 ΤΟ «ΜΑΥΡΟ ΦΕΓΓΑΡΙ» ΠΟΥ ΤΟ ΣΥΝΔΕΟΥΝ ΜΕ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ, Πηγή : ΘΕΜΑ.GR, Αναδημοσίευση ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ

ΣΠΑΝΙΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ !!!!! ΕΡΧΕΤΑΙ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 30-9-2016 ΤΟ «ΜΑΥΡΟ ΦΕΓΓΑΡΙ» ΠΟΥ ΤΟ ΣΥΝΔΕΟΥΝ ΜΕ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ, Πηγή : ΘΕΜΑ.GR, Αναδημοσίευση ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ

%ce%bc%ce%b1%cf%85%cf%81%ce%bf-%cf%86%ce%b5%ce%b3%ce%b3%ce%b1%cf%81%ce%b9

FacebookTwitterGoogle+LinkedIn
Αν και οι επιστήμονες εξηγούν πως πρόκειται για ένα ακόμα θεαματικό φυσικό φαινόμενο, οι εσχατολόγοι έχουν άλλη άποψη εκτιμώντας ότι το τέλος του κόσμου πλησιάζει

Ένα σπάνιο ουράνιο γεγονός αναμένουν οι επιστήμονες στις 30 Σεπτεμβρίου το οποίο πολλοί συνδέουν με την Αποκάλυψη.

Πρόκειται για το θεαματικό «Μαύρο Φεγγάρι», ένα φαινόμενο το οποίο συμβαίνει όταν η φωτεινή πλευρά του φεγγαριού θα είναι από την άλλη πλευρά, επομένως αυτό που θα βλέπουμε από τη Γη θα είναι εξ ολοκλήρου στη σκιά.

Το φαινόμενο συμβαίνει περίπου κάθε 32 μήνες, αλλά αυτό το διαφορετικό που θα συμβεί στο τέλος του μήνα είναι ότι η σελήνη θα καλυφθεί ολόκληρη από τη Γη.

Την πρώτη ημέρα του Σεπτέμβρη ένα εξίσου σημαντικό φαινόμενο έλαβε χώρα, το λεγόμενο
«δαχτυλίδι της φωτιάς» δηλαδή μια ηλιακή έκλειψη – όπου το φεγγάρι καλύπτει τη Γη και τον ήλιο πάνω από την Αφρική με αποτέλεσμα να φαίνεται πως ο ήλιος έχει σκοτεινιάσει.

Αυτό το φαινόμενο όμως σε συνδυασμό με την «Μαύρο Φεγγάρι» δεν αποτελεί και τον καλύτερο οιωνό για πολλούς.

«Αυτά τα φαινόμενα μας ενημερώνουν ότι ο Ιησούς θα έρθει σύντομα κοντά μας. Πλησιάζει το τέλος του κόσμου και το τέλος της ζωής πάνω στη Γη για κάθε ανθρώπινη ύπαρξη. Κάθε μέρα, θα πρέπει να έρθουμε πιο κοντά στον Σωτήρα μας τον Ιησού Χριστό. Κανένας δεν μπορεί να ξεφύγει από αυτά που συμβαίνουν στη Γη» γράφουν στο facebook λάτρεις των θεωριών συνωμοσίας.

Κύριος θα κάνει το φεγγάρι να γίνει κόκκινα σαν αίμα … και μετά να γίνει μαύρο. Σας ακούγεται γνωστό;» γράφει ένας άλλος.

Υπάρχουν επίσης και κάποιοι άλλοι που υποστηρίζουν πως στην Αγία Γραφή στο Κατά Λουκά αναφέρεται το εξής:

«Και πρέπει να υπάρχουν σημεία στον ήλιο και στο φεγγάρι και στα αστέρια και από από πάνω η ανησυχία των εθνών και την αμηχανία,. Η θάλασσα και τα κύματα εκτοξεύονται, οι καρδιές των ανθρώπων γεμίζουν με φόβο και ψάχνουν για εκείνα τα πράγματα που έρχονται στη Γη».

Ωστόσο, οι επιστήμονες λένε ότι δεν υπάρχει τίποτα να φοβηθούν οι άνθρωποι, και η Γη θα συνεχίσει κανονικά να υπάρχει και μετά το «Μαύρο Φεγγάρι».

Το φαινόμενο θα είναι κυρίως ορατό σύμφωνα με τους επιστήμονες στο δυτικό ημισφαίριο, πάνω από τη Βόρεια και Νότια Αμερική. Στην Ευρώπη θα γίνει κυρίως ορατό από τις χώρες της Δύσης.

ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΣΧΟΛΙΟ : ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΓΙΑ ΤΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΑ ΔΙΑΔΥΚΤΙΑΚΑ ΦΙΛΑΡΑΚΙΑ ΑΥΡΙΟ ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΔΕΝ ΘΑ ΑΠΟΛΑΥΣΟΥΝ ΤΗΝ ΠΑΝΣΕΛΗΝΟ, ΟΜΩΣ ΜΗΝ ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΟΝΤΑΙ ΘΑ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΟΥΝ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΟΜΟΡΦΕΣ ΚΑΙ ΓΛΥΚΙΕΣ ΒΡΑΔΥΕΣ ΜΕ ΠΑΝΣΕΛΗΝΟ, ΕΧΟΥΝ ΠΕΡΑΣΕΙ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΒΡΑΔΥΑ ΜΕ ΜΑΥΡΑ ΦΕΓΓΑΡΙΑ ΟΜΩΣ Η ΖΩΗ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ !!!!!!! ΚΑΛΗ ΑΥΡΙΑΝΗ, ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ

%ce%bc%ce%b1%cf%85%cf%81%ce%bf-%cf%86%ce%b5%ce%b3%ce%b3%ce%b1%cf%81%ce%b9-1

Σεπτεμβρίου 29, 2016 Posted by | ΑΞΙΟΠΕΡΙΕΡΓΑ, ΜΑΥΡΟ ΦΕΓΓΑΡΙ, Uncategorized | Σχολιάστε

ΠΑΙΔΙΚΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΝΕΚΔΟΤΕΣ ΚΑΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ, Ο «ΤΣΟΥΚΟΣ» ή «ΣΟΥΡΟΣ», Εργασία : ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ, komianos’s wordpres’s.com

ΠΑΙΔΙΚΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΝΕΚΔΟΤΕΣ ΚΑΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ, Ο «ΤΣΟΥΚΟΣ» ή «ΣΟΥΡΟΣ», Εργασία : ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ, komianos’s wordpres’s.com

KOMIANOS PIPHSΓειά σας καλά μου διαδυκτιακά φιλαράκια, κλείστε τα μάτια και ας ξεκινήσουμε για μια φορά ακόμη, νοσταλγικό ταξίδι στα παιδικά μας ανέμελα χρόνια. Σημερινό θέμα μας το παιχνίδι «Ο ΤΣΟΥΚΟΣ» ή «ΣΟΥΡΟΣ».Σε μια εποχή όχι πολύ μακρινή, τότε που τα παιδιά έπαιζαν μες’ την τρελή χαρά στις γειτονιές, στις αλάνες, στα χωματένια στενοσόκκακα της πανω και πέρας ρούγας του Κοπανακίου και του αγαπημένου μου Ναυπλίου, με παιχνίδια αυτοσχέδια και κυρίως ανέξοδα. Τότε που οι γειτονιές δονούνταν από τα γέλια τις παιδικές φωνούλες και οι σχόλες ντυνόντουσαν τα γιορτινά τους !

ΤΣΟΥΚΟΣ ή ΣΟΥΡΟΣ

ΤΣΟΥΚΟΣ ΜΕ ΚΕΡΜΑΤΑ

Ένα παιχνίδι που παιζόταν από παιδιά σχετικά μικρής ηλικίας 10 περίπου ετών έως και την εφηβική ηλικία 18 ετών. Αριθμός παιχτών από 2 και ανω.  Σκοπός πέραν της χαράς που έδινε η ευστοχία και η ομαδική συμμετοχή, ήταν και το οικονομικό ώφελος (το κέρδος). Τα νοσμήματα που χρησιμοποιούσαν για το παιχνίδι στις αλάνες, τα χωμάτινα στενοσόκακα του Κοπανακίου Ορεινής Τριφυλίας και στην Αμάκα του Ναυπλίου,ήταν κυρίως παλαιάς κοπής που δεν είχαν καμιά αγοραστική αξία, όμως δεν έπαυαν να έχουν συλλεκτική, εμείς όμως σε αυτή την ηλικία δίναμε περισσότερο ενδιαφέρον για το παιχνίδι και οι κερδισμένοι ήταν οι γνωρίζοντες παλιατζήδες και παλαιοπώλες. Ήταμ ένα παιχνίδι που παίζαμε επί καθημερινής βάσεως, εξ’ ίσου αγαπητό όπως οι βόλοι, οι γιαλένιες και άλλα παρόμια. Πρώτα τραβάγαμε μια ευθεία γραμμή το «ΚΟΥΤΕΛΟ». Σε απόσταση 3 – 4 μέτρων τοποθετούσαμε τον «ΣΟΥΡΟ» ή «ΜΥΞΗ», που ήταν από ξύλο, ή φελλό από μπουκάλι αλλά κυρίως μια παλιά μεγάλη ξύλινη «κουβαρίστρα». Εκεί επάνω τοποθετούσαμε τα κέρματα που είχαν κανονισθεί να βάλει ο κάθε παίχτης, ταληρα, δεκάρικα, φραγκοδίφραγκα, πενηνταράκια, πενταροδεκάρες κ.α. Τα παιδιά παίρνουν θέση πίσω από το «κούτελο» και χρησιμοποιώντας τα πιο μεγαλύτερα και βαριά νομίσματα (τα δεκάρικα) εκείνης της εποχής, προσπαθούν να ρίξουν τον «σούρο». Όποιος πετύχαινε να τον ρίξει, όσα κέρματα έπεφταν κοντύτερα από τον «Σούρο» ή σκέπαζαν το νόμισμα του τα κέρδιζε.  Όσα έπεφταν κοντύτερα στον «Σούρο» τα ξανατοποθετούσαν επάνω του και το παιχνίδι συνεχιζόταν.

Πιο ενδιαφέρον είχε τις ημέρες των Χριστουγέννων, της πρωτοχρονιάς και των φώτων. Εκείνες τις ημέρες παίζαμε με κανονικά νομίσματα που είχαμε οικονομήσει από τα κάλαντα. Η έξαψη και η ελπίδα του κέρδους στα ύψη, αλλά και η απογοήτευση του χαμένου… Την Μεγάλη Εβδομάδα και κυρίως την Μεγάλη Παρασκευή και το Μεγάλο Σαββάτο, ήταν η σειρά των μεγάλων να παίξουν «ΤΣΟΥΚΟ». Ένα έθιμο που παρά την αστυνομική απαγόρευση, παιζόταν στα καφενεία, και αναπαραστούσε την κλήρωση από τους Ρωμαίους στρατιώτες των ιματίων του Χριστού την ώρα της Σταυρώσεώς Του! Έσπρωχναν τα τραπέζια και τις καρέκλες του καφενείου δεξιά και αριστερά, έτσι ώστε να σχηματίσουν ένα διάδρομο στη μέση του, μετά έστηναν τον «Σούρο» ή «Μύξη» (ένα φελό από μπουκάλι ή ένα κουτί από σπίρτα) και επάνω του τοποθετούσαν δίφραγκα, τάλιρα, δεκάρικα και εικοσάρικα και αρχιζε το παιχνίδι !

ΣΤΑ ΧΩΡΙΑ ΤΗΣ ΟΡΕΙΝΗΣ ΤΡΙΦΥΛΙΑΣ, ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΛΙΓΕΣ ΟΙ ΦΟΡΕΣ ΠΟΥ ΑΠΟΡΟΦΗΜΕΝΟΙ ΟΙ ΠΑΙΧΤΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΔΕΝ ΕΠΑΙΡΝΑΝ ΧΑΜΠΑΡΙ ΤΗΝ ΠΕΡΙΦΟΡΑ ΤΟΥ ΕΠΙΤΑΦΙΟΥ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ Ο ΠΑΠΠΑΣ ΤΗΣ ΕΝΟΡΙΑΣ ΝΑ ΚΑΝΕΙ «ΣΤΑΣΗ» ΈΞΩ ΑΠΟ ΤΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ ΓΙΑ ΝΑ ΑΠΟΣΠΑΣΕΙ ΤΗΝ ΠΡΟΣΟΧΗ ΤΩΝ «ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΩΝ»!

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΑΠΟ ΚΑΡΔΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΟΛΥΤΙΜΟ ΧΡΌΝΟ ΠΟΥ ΔΙΑΘΕΣΑΤΕ ΚΑΛΑ ΜΟΥ ΦΙΛΑΡΑΚΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΕΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΗΜΜΑ ΜΟΥ.

Εργασία : ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ, komianos’s wordpres’s.com


 

Σεπτεμβρίου 27, 2016 Posted by | ΠΑΙΔΙΚΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΝΕΚΔΟΤΕΣ ΚΑΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ, ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ, Uncategorized | Σχολιάστε