Komianos's Blog

Από το Κοπανάκι Μεσσηνίας Πολιτιστικά Δρώμενα.

ΚΥΝΗΓΟΙ ΠΑΠΑΔΕΣ ΣΤΑ ΧΩΡΙΑ ΟΡΕΙΝΗΣ ΤΡΥΦΥΛΙΑΣ ΜΕ ΜΠΡΟΣΘΟΓΕΜΕΙΣ ΚΑΡΑΜΠΙΝΕΣ-ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ ΧΕΙΡΟΠΟΙΗΤΩΝ ΦΥΣΙΓΓΙΩΝ- Εργασία: ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ

ΚΥΝΗΓΟΙ ΙΕΡΟΜΕΝΟΙ ΣΤΑ ΧΩΡΙΑ ΤΗΣ ΟΡΕΙΝΗΣ ΤΡΙΦΥΛΙΑΣ

Παπάδες κυνηγοι : Παπά Σωκράτης Τσιώτσιος από το χωριό Κεφαλόβρυση Ορεινής Τριφυλίας. Παλιός ταξιτζης στην Αθήνα. Αποφάσισε να ασχοληθεί με την θρησκεία και χειροτονήθηκε ιερωμένος. Καλός , απλός και ταπεινός παπάς, λειτουργούσε στην εκκλησία του Ριζοχωρίου (Λάπη) στον Ιερό Ναό Αγίας Τριάδος μέχρι το 1993. Δεινός κυνηγός με σκυλιά πουλόσκυλα και κυρίως λαγόσκυλα. «Παπά, θα ‘ρθεις για κυνήγι αύριο;». «Ναι ευλογημένε μου, θα ξεπετάξω γρήγορα τη θεία λειτουργία και θα ‘ρθω!». Ωραία πράγματα, ανθρώπινα. Και σαν καλός και έμπειρος κυνηγός που ήταν, είχε και τα σκύλιά του. Συνήθιζε να λέει εάν ζεις κινηγός στο χωριό και χωρίς σκυλιά, είναι σα να λέμε, σπίτι χωρίς παρεθύρι και πόρτα. Τον τρέλαινε στην κυριολεξία η μυρωδιά του μπαρουτιού. Μου έλεγε ο Δημήτρης Αραμπατζής από το χωριο Λάπη, την ημέρα της Αναστάσεως, του έλεγε, «ευλογημένε μου να έχεις υπ΄όψην ότι έχω αφήσει την πορτα του Ιερού ανοικτή, πέστο και στους άλλους. Ρίξτε και κανενα βαρελότο μεσα στην εκκλησιά να μυρίσει και λίγο μπαρούτι». Τόσο του άρεσε η μυρωδιά του καμμένου μπαρουτιού. Μετά το 1995 τον μεταθέσανε στην Φαρακλάδα, εκεί ιερουργεί μέχρι και σήμερα. Πιστεύω ότι συνεχίζει να ριχνει και καμιά ντουφεκιά ακόμη και σήμερα.

Ένας άλλος καλός και συμπαθής κυνηγός ήταν ο Παπά Γιώργης Λυμπερόπουλος. Η καταγωγή του ήταν από το Καλογερέσσι. Συζητώντας με την γυναίκα του την κυρά Χριστίνα την  παπαδιά Καλογεραιϊσα και αυτή. Μου έλεγε ότι: Ο  παπάς ξεκίνησε να λειτουργεί από το Καλογερέσι, στο χωριό καθήσαμε περίπου πέντε χρόνια, Λατζουνάτου, Σελά, σε όλα κει σάπάνου τα χωριά. Μετά εδώ ήρθαμε από το 1982 μέχρι 1983 και πήρε Σαρακινάδα και Βρυμπόπι για ένα χρόνο και μετά πηρε το Χρυσοχώρι και καθήσαμε περίπου 25 χρόνια.Είχε και πολύ κυνήγι εκείνα τα χρόνια τα παλιά, δεν υπήρχαν οι ψεκασμοί και τα φυτοφαρμακα που δεν αφήνουν τίποτα ζωντανό. Θυμάμαι με είχαν πάει να γεννήσω στο νοσοκομείο της Καλαμάτας, τότε δεν κάνανε ούτε καισσαρική ούτε τίποτα. Μου λέει ο γιατρός ή θα κάτσεις μέσα είκοσι ημέρες και μετά θα σου κάνω τεχνικούς πόνους για να γεννήσεις. Ένας συμπέθερος λέει στον Παπά, «άντε τρέξε στο ξιροκάσσι να κτυπήσεις κανένα λαγό για πεσκέσι». Που να βρεθούν λεφτά εκείνη την εποχή να πληρώσεις τον γιατρό… Ξεκίνησε ο παπάς το βραδυ με το τραίνο από την Καλαμάτα και μετα με φορτηγό έφτασε στο ξιροκάσι και έπειτα με τα ποδια στο χωριό.  Το πρωϊ αφού ζώστικε τα φυσικλίκια του ξεκίνησε πέρνωντας και τα λαγόσκυλα μαζί του. Πάντα μεγάλωνε 4 – 5 πουλοσκυλα και λαγοσκυλα επαιδευμένα, το καλύτερο ήταν ο Ταρζάν. Κάτω από μια συκιά στο μέρος (Βάτα)  που βάσταγε ακόμα σύκα συνάντησε τον πρωτο λαγό, μια μπαταριά και πάρτον κάτω, πιο κάτω συνάντησε για καλή του τυχη και τον άλλο να ξεπροβάλει  μέσα από μια πατουλιά . Το απόγευμα έφερε πεσκέσι τον έναν λαγό για τον ενα γιατρό και τον άλλον στον βοηθό του. Με το που πήρανε το πεσκέσι τους την άλλη μέρα το πρωί κιόλας μου κάνανε τεχνικούς πόνους και έφερα στον κόσμο το πρώτο μου παιδί την Κωνσταντίνα από τα παιδιά μου.  Να φαντασθείς Σπύρο μου μου έλεγε η παπαδιά, από το τραπέζι τα πουλιά ή ο λαγός δεν έλειπε τις περισσότερες μέρες της εβδομάδας.Ο παπάς αγαπούσε τόσο πολύ το κυνήγι και καθώς εμείς ενώ πηγαίναμε για σπορά, αυτός τράβαγε από δικά του μονοπάτια… και πως το έκανε, ποτέ δεν γύριζε με άδεια χέρια. Μου αφηγιώταν ο παπά Γιώργης  η συχωρεμένη μάνα μου, μου  έλεγε επειδή τότε δεν υπήρχαν ψυγεία να μην φέρνω κυνήγια κάθε μέρα αλλά δυο ή τρεις φορές την εβδομάδα.  Σαν γύρναγα το σούρουπο μετά το φαγητό καθόμουν δίπλα στο παραγώνι καθάριζα την καραμπίνα μου και με επιμέλεια κατασκεύαζα ταφυσίγγια μου, (που λεφτά να αγοράσουμε έτοιμα). Είχα μια μηχανή ειδική για το γέμισμα των φυσιγγών, ανάλογα με το κυνήγι γινόταν το γέμισμα και η επιλλογή των σκαγιών. Παλαιότερα κυνηγούσα με καραμπίνα μπροσθογεμή. Πρώτα ρίχναμε στην κάνη μισό κάλικα σφαίρας ΜΑΥΡΗ ΑΚΑΠΝΗ μπαρούτι, μετά μαλί από πρόβατο και με την ειδική ΒΕΡΓΑ το στουπώναμε όσο πιο πολύ μπορούσαμε, μετά ΕΝΑ ΚΑΛΙΚΑ ΣΚΑΓΙΑ, από πάνω βάζαμε πάλι μαλί από πρόβατο και καλό στούπωμα, τέλος  στην τρύπα που το λέγανε ΜΠΙΒΟ φοράγαμε το ΚΑΨΟΥΛΙ, εκεί σαν έπεφτε ο κόκκορας δημιουργόταν σπίθα. Αν το μπαρούτι ήταν στεγνό, όλα πηγαιναν καλά, αν ήταν υγρό…ο λαγός έκανε φτερά και μετά από λίγο ακολουθούσε η εκπυρσοκρότηση. Είναι αυτό που λέει ο λαός «ΜΠΑΜ ΑΚΟΥΣΘΕΙ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ ΚΙ Ο ΛΑΓΟΣ ΕΥΡΕΘΕΙ ΠΕΡΑ» (την έκανε με μικρά πηδηματάκια»). Τα σκάγια  Νο 7 ήταν για τρυγώνια, το Νο8 για τσίχλες και περδικες, το Νο 3-4 για λαγούς.  Τότε ξέραμε όλες τις «λούφες» των λαγών, των αλεπούδων, άμα σκότωνες αλεπού επειδή τις είχαν επικυρύξει εκοβες την ουρά και την πήγαινες στο δασαρχείο ως αποδεικτικό στοιχείο για να πληρωθείς την αποζημίωση. Αλλά τις περισσότερες φορές την γδέρναμε και πουλάγαμε το πλούσιο σε τρίχες χειμωνιάτικο δέρμα της με περισσότερα χρηματα στον
δερματέμπορα. Επίσης τους μήνες του χειμώνα κυνήγαγα και κουνάβια που το τρίχωμά τους ήταν πλούσιο και περιζήτητο στα σαλόνια εκείνης της εποχής.  Βρίσκαμε την τρύπα της λούφας του κουναβιού, ανάβαμε φωτιά και ρίχναμε θειάφι για να μυρίζει ο καπνός. Στην τρύπα της εξόδου την κλείναμε με ενα τσόχινο τσουβάλι, με το που έβγαινε το κουνάβι φλομωμένο επεφτε στην φάκα του τσουβαλιού και έπερνε τον δρόμο για τον έμπορο για να κοσμήσει το παλτό κάποιας κυρίας. Θυμάμαι το ξύλο που είχα φάει από τον θείο μου τον μπαρμπα Αλέξη Λυμπερόπουλο, κάποια φορά που μου ξεφυγε το κουνάβι γιατί δεν είχα τοποθετήσει σωστά το τσουβάλι στην τρύπα. Το τι άκουσα μετά σε όλη το δρόμο της επιστροφής…δεν λέγεται. Τότε όπως και σήμερα ήξερα όλα τα περάσμετα  και τα στέκια των πουλιών, Π.χ. από που πέρναγαν τα τρυγώνια ή που έπρεπε να στήσουμε καρτέρι για τσίχλες, για τρυγώνια. Τα πιο πονηρά και προσεκτικά πετούμενα ήταν οι
φάσες, εμένα μου έρεσε το κυνήγι της μπεκάτσας. Πολύ πονηρό και εξυπνο πουλί. Άμα κάθεται στο χώμα ούτε που το ξεχωρίζεις. Στο βουνό Στεφανή στην πλαγιά εκεί περνούσανε την νύχτα. Από το πρωί πριν φωτήσει ο θεός την μέρα ο ένας έπιανε τα ριζά του βουνού και ο άλλος την κορυφή. Περιμέναμε να κελαϊδήσουνε και με το που σηκωνόντουσαν τις κτυπούσαμε στον αέρα.Όταν πάνε να πιουν νερό σε καμιά πηγή, έρχεται πρώτα μία, άμα δεν έβλεπε κίνδυνο κελαϊδούσε και ακολουθούσε αλλη μία, και σε λιγο ακολουθούσαν και οι άλλες μπουλούκι. Αφού πίνανε νερό ψάχνανε γύρω για τροφή, εγώ που ήξερα τα χούγια τους, έριχνα και μια χούφτα ψιλοκομένο αραποσίτι (κούκλα) σε μια μεριά εκεί κοντά. Μόλις το βλέπανε ορμούσανε στην μάσα, μια μπαταριά με φυσίγγια διασποράς όπως τα λέγαμεκαι όσες σκοτώναμε.    «Παπά, θα ‘ρθεις για κυνήγι μετά την λειτουργεία;». «Οχι ευλογημένε μου,  δεν θα ‘ρθώ! σήμερα ειναι Κυριακή, ημέρα Άγια». Ούτε στις γιορτές κυνηγούσε ήταν αμαρτία. Ωραία πράγματα, ανθρώπινα. Απλοϊκός παπάς που δεν τον είχε χαλάσει η πόλη.  Στα χωριά  ο παπάς είναι και αγρότης, και αμπελουργός, και κτηνοτρόφος, και ξυλοκόπος, και φαμελίτης, και πότης γερός όταν το καλεί η περίσταση.  Και τα χρυσαφικά  που βλέπει είναι αυτά της εκκλησίας. Και τους πύρινους λόγους τους αφήνει για τους «μορφωμένους» δεσποτάδες. Και ο «δικός» μας ο παπάς ο παπά Γιώργης Λυμπερόπουλος  έτσι είναι και παραμένει. Ανθρώπινος, με τα καλά και τα κακά που κουβαλάμε όλοι μας.

Ο Κος Τότσης  Πέτρος παλιός κυνηγός από το χωριό Δώριο μου εξηγούσε τον τρόπο που κατασκεύαζαν χειροποίητα τα φυσίγγια με μία ειδική μηχανή τον καιρό εκείνο. Ένα τέτοιο μηχανάκι  από δωρεά κατοίκου της περιοχής, έχω και εγώ στο προσωπικό μου παραδοσιακό μουσείο. Τοποθετούσαν τον κάλυκα στη μηχανή γεμίσματος μετά ρίχνανε μια δακτυλίθρα μπαρούτι μάρκας ΣΙΤΕ  (ήταν πιο δυνατή από τις άλλες μάρκες εκείνης της εποχής). Μετά τοποθετούσαν μια ψιλή χάρτινη τάπα και στην συνέχεια μια μάλινη. Επάνω την γεμιζαν με τα ανάλογα σε νούμερα σκάγια λίγο πιο κάτω από τα χείλη του φυσιγγιού και μετά μια χάρτινη τάπα, και με την χειροκίνητη μηχανή γύριζαν τα χείλη και το φυσίγγι ήταν ετοιμο για χρήση.

‘Ενας επίσης άριστος παπάς Ολύμπιος, ο παπα Τάκης,  ένας απλοϊκός και ταπεινός ιερουργός από το Λατζουνάτου Τριφυλίας το Γκρέκα, ή
αλλοιώς Παπα κόκκινος επειδή ήταν κοκκινοπρόσωπος, ζωσμένος με τα φυσικλίκια του στη μέση και την άλλη ζώνη με τα φυσίγγια περασμένη από τον ώμο, με τη μπροσθογεμή στα χέρια του καραμπίνα και τα ράσσα του να ανεμίζουν στον αέρα. με το που τον έβλεπες στο μυαλό σου περνούσε η σκέψη ότι «έπεσα σε αντάρτη». Μου έλεγε ο Κώστας Τζώρτζης  ότι: «τον συνάντησα ένα απογευματινό που είχα στήσει καρτέρι περιμένοντας πίσω από κάτι φραγκοσυκιές, στη θέση Βελανίδι στο χωριό Ριζοχώρι (Λάπι), μήπως και φανείκανένα πετούμενο. Μπροστά μου ήταν μια μάντρα και πίσω της ο παπά Κόκκινος είχε στήσει καρτέρι μήπως και φανεί καμιά μπεκάτσα ή καμιά τσιχλα. Σε μια στιγμή σικώθηκε να ξεπιαστεί πρώτα εμφανίστικε το καλιμαύκι κατάμαυρο και ύστερα η φιγούρα του.  Όπως έπεσε η ματιά μου επάνω του, μου έδωσε την εντύπωση μέσα στο μισοσκόταδο, απόκοσμης! παρουσίας, Παπάς ή διάβολος, ήταν πίσω από το πεζούλι; αναρωτήθηκα…Και φωνάζω «Παπούλι!!!» Και μου απαντάει: Εδώ πάνω είσαι και συ ευλογημένε μου; Που να ήξερε ότι εγώ είχα σταυρωσει το βόλι μου, και είμουν έτοιμος να του την μπουμπουνήσω. Δεν γνωρίζω ποιος έβαλε φόλες στην περιοχή και του δηλητηρίασε το αγαπημένο κυνηγόσκυλο. Το αποτέλεσμα όμως της εγκληματικής αυτής πράξης είχε θύμα το αθώο σκυλί. Αυτό δεν γίνεται και σήμερα από ορισμένους κακόβουλους;

Εργασία : ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ – komianos.wordpress.com

Νοεμβρίου 15, 2016 Posted by | ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ ΜΑΣ, ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ, Uncategorized | Σχολιάστε

ΣΤΕΡΝΟ ΑΝΤΙΟ ΣΕ ΕΝΑ ΑΓΑΠΗΤΟ ΣΥΜΠΑΤΡΙΩΤΗ ΜΑΣ ΤΟΝ ΓΕΩΡΓΙΟ ΚΟΣΜΑ, Εργασία : ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ, komianos’s wordpres’s.com

ΣΤΕΡΝΟ ΑΝΤΙΟ ΣΕ ΕΝΑ ΑΓΑΠΗΤΟ ΣΥΜΠΑΤΡΙΩΤΗ ΜΑΣ ΤΟΝ ΓΕΩΡΓΙΟ ΚΟΣΜΑ, Εργασία : ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ, komianos’s wordpres’s.com

ΑΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΟΤΑΞΙΔΟΙ ΜΕ ΕΝΑ ΛΟΥΛΟΥΔΙΚι έτσι όπως φεύγουν οι άγγελοι για μέρη άγνωστα σε μας , φτερούγισε η ψυχή του συμπατριώτη μας  ΓΕΩΡΓΙΟΥ. Ως κεραυνός εν αιθρία έπεσε η είδηση του αιφνιδίου θανάτου, του ευγενικού και πάντα χαμογελαστού 78χρονου συμπατριώτη μας, συνταξιούχου διευθυντού δασαρχείου από το Αρανταντούρ Κοπανακίου της Ορεινής Τριφυλίας.

Ηταν πολύ δυνατός χαρακτήρας, πρόσχαρος, δραστήριος ακάματος και ευχάριστος άνθρωπος, άνθρωπος της παρέας.  Το κενό που αφήνει πίσω του στις καρδιές της αγαπημένης του γυναίκας ΤΕΝΗΣ, των 3 παιδιών του ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ, ΑΓΓΕΛΙΚΗΣ και ΣΤΑΥΡΟΥΛΑΣ, του αδελφού του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ, λοιπών συγγενών του και όλων όσων τον γνωρίζαμε είναι πραγματικά δυσαναπλήρωτο.

Πάντα θα θυμόμαστε εικόνες από τη ζωή του, την φιλία, την παρουσία του, την ευγένια του και το σεβασμό για τους συμπολίτες του.

Μια χαρακιά στην μνήμη μας η μορφή του, θα μας θυμίζει το φθαρτό της ύπαρξης μας, η ψυχή που γίνεται αθάνατη! όταν τη φιλήσει ο Θεός της και την αγκαλιάσουν οι άγγελοι. Η εξώδιος ακολουθία θα γίνει σήμερα ημέρα Πέμπτη 10 Νοεμβρίου 2ο16, και ώρα 11.οο π.μ. από τον Ιερό Ναό Αγίου Αποστόλου Παύλου στην πόλη της Κορίνθου.

Η ταφή θα γίνει στο Κοιμητήριο Ταξιαρχών Κοπανακίου και ώραν 2.οο μ.μ. Με την ευγενική σου παρουσία, και το χαμόγελό σου κατάφερες να κερδίσεις μια θέση στην καρδιά μας και να μείνεις ΑΞΕΧΑΣΤΗ ΨΥΧΟΥΛΑ. 

Το ιστολόγιο komianos’s wordpres’s.com εύχεται στην σύζυγό του Τένη, τα παιδιά του Αναστάσιο, Σταυρούλα και Αγγελική, τον αδελφό του Παναγιώτη, λοιπούς συγγενείς  να ζουν και να τον μνημονεύουν. Καλό σου ταξίδι αγηπημένε μας Γιώργο. Ας είναι ελαφρύ το φιλόξενο πατρώο χώμα που θα σε σκεπάσει με ζέση. Η απουσία σου θα είναι αισθητή σε όλους τους συμπατριώτες σου..
Ο ΦΙΛΟΣ ΣΟΥ, ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ

 

 

Νοεμβρίου 10, 2016 Posted by | ΑΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΟΤΑΞΙΔΟΙ, ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ, Uncategorized | Σχολιάστε

ΠΑΙΔΙΚΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΝΕΚΔΟΤΕΣ ΚΑΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ»ΤΟ ΚΥΝΗΓΙ ΤΗΣ ΑΛΕΠΟΥΣ» Εργασία ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ, komianos’s wordpres’s.com

 ΠΑΙΔΙΚΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΝΕΚΔΟΤΕΣ ΚΑΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ»ΤΟ ΚΥΝΗΓΙ ΤΗΣ ΑΛΕΠΟΥΣ» Εργασία ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ, komianos’s wordpres’s.com

Αυτή τη φορά θα ταξιδεύσουμε και πάλι στην ομορφη παλαιά εποχή και ας θυμυθούμε τα παιχνίδια που παίζανε κυρώς τα αγόρια νεαρής και προεφηβικής ηλικίας στις πλατείες και κάτω από το κάστρο του Ιτσ – Καλέ, στα βραχατέϊκα, και στις γειτονιές του Ναυπλίου όπως επίσης και στο Λιθερό της Πέρα Ρούγας Κοπανακίουν Μεσσηνίας . βασικό όπλο, η σφεντόνα και «ΤΟ ΚΥΝΗΓΙ ΤΗΣ ΑΛΕΠΟΥΣ»

 Παρακαταθήκη γνώσης για τις επερχόμενες γενιές πως ζούσαν και επαιζαν οι πρόγονοι και γεννήτορές τους. Βοηθήστε, καταγράφτε σχετικές πληροφορίες, για να μπορέσουμε ΜΑΖΙ να συγκεντρώσουμε απαραίτητες πληροφορίες για τα παλιά παιδικά παιχνίδια μας, που κινδυνεύουν να ξεχαστούν ακόμη και από εμάς τους ίδιους, από το χρόνο και την..τεχνολογία . ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΜΑΣ !!!!!!!!

ΟΥΦ !!!! ΔΕΝ ΕΧΟΤΝ ΤΕΛΕΙΩΜΟ ΤΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΠΑΙΔΙΚΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ, ΚΑΠΟΙΑ ΞΕΧΑΣΑ, ΚΑΠΟΙΑ ΘΥΜΗΘΗΚΑ, ΟΜΩΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ ΠΛΟΥΣΙΑ Η ΛΑΪΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΕΚΦΡΑΣΕΙΣ ΤΗΣ, ΠΟΥ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΚΑΙ ΕΞΑΝΤΛΗΤΙΚΗ ΜΕΛΕΤΗ ΓΙΑ ΜΠΟΡΕΣΕΙ ΝΑ ΤΑ ΑΠΟΤΥΠΩΣΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΟΛΑ.  

%ce%b1%ce%bb%ce%b5%cf%80%ce%bf%cf%85-%cf%80%ce%b1%ce%b9%ce%b4%ce%b9%ce%ba%ce%bf-%cf%80%ce%b1%ce%b9%cf%87%ce%bd%ce%b9%ce%b4%ce%b9

Παιχνίδι που παίζεται από αρκετά μεγάλο αριθμό παιχτών με αγόρια και κορίτσια ηλικίας 7 ετών και πάνω. Είναι ένα παιχνίδι ηχνηλασίας, ένα παιδί αναλαμβάνει να κάνει την κλήρωση για το ποιος ή ποια θα κάνει την ΑΛΕΠΟΥ οι υπόλοιποι παίχτες λέγονται ΚΥΝΗΓΟΣΚΥΛΑ. Ο παίχτης που κάνει την αλεπού, πρίν ξεκινήσει πρέπει να έχει μαζί του από 15 έως 20 χαρτονάκια ανάλογα την ομάδα που πρόκειται να κάνει την ανήχνευση καμιά φορά μπορεί και να πάρει  περισότερα χαρτονάκια όλα όμως αριθμησμένα από το 1(ένα) έως το τελευταίο που πρέπει να είναι αριθμησμένο με τον αριθμό ο (μηδέν). Η αλεπού ξεκινάει ακολουθώντας αυστηρά το μονοπάτι που έχει επιλλέξει η ομάδα, περπατώντας αρχίζει να κρύβει δεξιά και στα αριστερά του μονοπατιού σε κάποια κουφάλα ενός δένδρου, κάτω από μια πέτρα, ή ένα πεσμένο κορμό δένδρου, ανάμεσα στα χόρτα, στα χαλάσματα κάποιας ερηπομένης χαμοκέλας, ή σε καλύβι. Εάν το κρύψει σε κάποια απόσταση από το μονοπάτι, τότε με διάφορους τρόπους υποδεικνύει την κατεύθυνση και σε πόση απόσταση που μετριέται σε βήματα το έχει τοποθετήσει. Π.χ. με ένα χαραγμένο πάνω στο χώμα τόξο η με ξύλα ή με πετρούλες και πάντα τον αριθμό των βημάτων, όλα αυτά βέβαια όσο πιο γρήγορα μπορεί, γιατί η ομάδα των κυνηγόσκυλων δεν θα αργήσει να ακολουθήσει ιχνηλατώντας. Τραγουδώντας ρυθμικά το παρακάτω στιχάκι :

ΤΡΕΧΑ, ΤΡΕΧΑ ΑΛΕΠΟΥΔΙΤΣΑ

ΜΕ ΤΗΝ ΧΝΟΥΔΩΤΗ ΟΥΡΙΤΣΑ

ΤΑ ΣΚΥΛΑΚΙΑ ΞΕΚΙΝΟΥΜΕ

ΤΑ ΧΑΡΤΟΝΑΚΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΒΡΟΥΜΕ .

Μετά από λίγη ώρα, τα κυνηγόσκυλα ξεκινούν ακολουθόντας το μονοπάτι, διασκορπίζονται δεξιά και αριστερά και αρχίζουν την ιχνηλασία. Όταν κάποιος από την ομάδα βρει ένα χαρτονάκι φωνάζει τον αριθμό που γράφει επάνω, τα άλλα παιδιά ψάχνουν για το επόμενο και σιγά σιγα πλησιάζουν. Όμως αν δεν βρουν όλα τα χαρτονάκια, δεν μπορούν να πιάσουν την αλεπού άσχετα αν βρίσκεται δίπλα τους και παρακολουθεί το ψάξιμο. Σαν ανακαλύψουν και το τελευταίο χαρτάκι με τον αριθμό 0 (μηδέν), τα κυνηγόσκυλα τρέχουν πίσω της, μόλις την πιάσουν τελειώνει το παιχνίδι και αυτός που έχει ανακαλύψει το τελευταίο χαρτονάκι γίνεται αλεπού. Αν η ώρα δεν έχει περάσει και τα παιδιά δεν είναι πεινασμένα, τότε το παιχνίδι συνεχίζεται.

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΑΠΟ ΚΑΡΔΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΟΛΥΤΙΜΟ ΧΡΌΝΟ ΠΟΥ ΔΙΑΘΕΣΑΤΕ ΚΑΛΑ ΜΟΥ ΦΙΛΑΡΑΚΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΕΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΗΜΜΑ ΜΟΥ.

Εργασία : ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ, komianos’s wordpres’s.com

 

Νοεμβρίου 9, 2016 Posted by | ΠΑΙΔΙΚΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΝΕΚΔΟΤΕΣ ΚΑΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ, ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ, Uncategorized | Σχολιάστε

ΕΝΑΣ ΣΥΝΤΟΠΗΤΗΣ ΜΑΣ Ο ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΝΙΚ. ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ ΔΕΝ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΠΛΕΟΝ ΚΟΝΤΑ ΜΑΣ

 ΣΤΕΡΝΟ ΑΝΤΙΟ ΣΕ ΕΝΑ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟ, ΑΓΑΠΗΤΟ ΚΑΙ ΑΚΑΜΜΑΤΟ ΣΥΝΤΟΠΗΤΗ ΜΑΣ, ΤΟΝ ΔΙΟΝΥΣΙΟ Ν. ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟ. ΑΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΟΤΑΞΕΙΔΟΣ !

ΑΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΟΤΑΞΙΔΟΣ

Αποχαιρετούμε σήμερα με τεράστιο βάρος στην καρδιά, ένα φίλο, καλοκάγαθο και ειληκρινά αγαπητό συμπολίτη μας.Τον γνωστο σε όλους μας, ΔΙΟΝΥΣΗ ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟ. Ηψυχούλα του φτερούγισε μετά από βραχεία νοσηλεία στο νοσοκομείο της Καλαμάτας να βρει τον δημιουργό της, μετά από βαρύ εγκεφαλικό επισόδειο, σήμερα ημέρα Πέμπτη 3-11-16 και περί ώραν 14.30 σε ηλικία 74 ετών. 

%ce%b4%ce%b9%ce%bf%ce%bd%cf%85%cf%83%ce%b7%cf%83-%ce%b1%ce%bd%ce%b1%ce%b3%ce%bd%cf%89%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%80%ce%bf%cf%85%ce%bb%ce%bf%cf%83

Ηταν πολύ δυνατός χαρακτήρας, πρόσχαρος, δραστήριος ακάματος και ευχάριστος άνθρωπος, άνθρωπος της παρέας. Παρά τις δυσκολίες στην ζωή που είχε αντιμετωπίσει. Το κενό που αφήνει πίσω του στις καρδιές της αγαπημένης του γυναίκας ΑΙΜΗΛΙΑΣ Ι. ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΥ από το Σιτοχώρι Ορεινής Τριφυλίας, των 4 παιδιών του, λοιπών συγγενών του και όλων όσων τον γνωρίζαμε είναι πραγματικά δυσαναπλήρωτο.

Το Κοπανάκι ήταν ο κόσμος και ο ορίζοντας του !!!!!.

Από σήμερα ημέρα 4 Νοεμβρίου 2016  ο συμπατριώτης, συνδημότης μας και φίλος μας, ΔΙΟΝΥΣΗΣ   δεν θα συμπεριλαμβάνεται στα δημοτολόγια και τα ληξιαρχεία . Το φιλόξενο χώμα του Κοπανακίου θα τον σκεπάσει με ζέση. Όμως ως παρουσία θα ζει πάντα ανάμεσά μας .

Ποτέ δεν θα πάψει να «κυκλοφορεί» ως φίλος στις παρέες όπου όλο και κάτι καλό θα έχουν να θυμηθούν από γεγονότα ή λόγια που πρωταγωνιστή είχαν τον ίδιο, στην κοινωνική του ζωή.

Και ξαφνικά ο αιφνίδιος θάνατός σου και το κενό που αφήνεις είναι δυσαναπλήρωτο, για την σύζηγό σου, τα παιδιά σου, τους συγγενείς και φίλους σου.

Είναι βέβαιο ότι είχες πολλά να προσφέρεις  στην οικογένειά σου ακόμα, αλλά και στην κοινωνία.

Όμως τι να πεις του χάροντα και τι ρέστα να του ζητήσεις . Αυτός έχει να κάνει με θνητούς. « Τι ζητάς αθανασία στο μπαλκόνι μου μπροστά;» αναρωτιέται ο ποιητής. Κι εσύ με την αρχοντική σου παρουσία, και την ευγενική ψυχή σου κατάφερες να κερδίσεις μια θέση στην καρδιά μας και να μείνεις ΑΞΕΧΑΣΤΗ ΨΥΧΟΥΛΑ.

Η κηδεία του θα γίνει αύριο ημέρα Παρασκευή και ώρα 14.οο, στον Ιερό Ναό ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ. Ευχόμαστε στους οικείους του δύναμη και κουράγιο και τους συλλυπούμαστε από καρδιάς.
Ο Θεός να τον αναπαύση !!!!
Αντίο Αγαπημένε μας ΔΙΟΝΥΣΗ, ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα σε σκεπάζει. θα σε θυμόμαστε πάντα με αγάπη!
Ο φίλος και συμπατριώτης σου ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ

Νοεμβρίου 3, 2016 Posted by | ΑΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΟΤΑΞΙΔΟΙ, ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ, Uncategorized | Σχολιάστε

ΠΑΙΔΙΚΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΝΕΚΔΟΤΕΣ ΚΑΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ, «ΣΤΡΑΒΟΣ ΚΑΛΟΓΕΡΟΣ», Εργασία ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ, komianos’s wordpres’s.com

ΠΑΙΔΙΚΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΝΕΚΔΟΤΕΣ ΚΑΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ, «ΣΤΡΑΒΟΣ ΚΑΛΟΓΕΡΟΣ», Εργασία ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ, komianos’s wordpres’s.com

ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ 1Αυτή τη φορά θα ταξιδεύσουμε και πάλι στην όμορφη παλαιά εποχή και ας θυμυθούμε τα παιχνίδια που παίζανε κυρίως τα αγόρια νεαρής και προεφηβικής ηλικίας στις πλατείες και κάτω από το κάστρο του Ιτσ – Καλέ, στις γειτονιές του Ναυπλίου όπως επίσης και στο Λιθερό της Πέρα Ρούγας Κοπανακίουν Μεσσηνίας . Γλυκιά ανάμνηση ο «ΣΤΡΑΒΟΣ ΚΑΛΟΓΕΡΟΣ»

 Παρακαταθήκη γνώσης για τις επερχόμενες γενιές πως ζούσαν και επαιζαν οι πρόγονοι και γεννήτορές τους. Βοηθήστε, καταγράφτε σχετικές πληροφορίες, για να μπορέσουμε ΜΑΖΙ να συγκεντρώσουμε απαραίτητες πληροφορίες για τα παλιά παιδικά παιχνίδια μας, που κινδυνεύουν να ξεχαστούν ακόμη και από εμάς τους ίδιους, από το χρόνο και την..τεχνολογία . ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΜΑΣ !!!!!!!!

ΟΥΦ !!!! ΔΕΝ ΕΧΟΤΝ ΤΕΛΕΙΩΜΟ ΤΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΕΙΔΟΥΣ, ΚΑΠΟΙΑ ΞΕΧΑΣΑ, ΚΑΠΟΙΑ ΘΥΜΗΘΗΚΑ, ΟΜΩΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ ΠΛΟΥΣΙΑ Η ΛΑΪΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΕΚΦΡΑΣΕΙΣ ΤΗΣ, ΠΟΥ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΚΑΙ ΕΞΑΝΤΛΗΤΙΚΗ ΜΕΛΕΤΗ ΓΙΑ ΜΠΟΡΕΣΕΙ ΝΑ ΤΑ ΑΠΟΤΥΠΩΣΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΟΛΑ.  

Στραβός καλόγερος

%ce%bc%ce%b1%ce%b3%ce%ba%ce%bf%cf%85%cf%81%ce%b1

Το παιχνίδι αυτό παίζεται με πολλά παιδιά. Βγάζουνε με έναν κλήρο ποιό παιδί θα κάνει το στραβό καλόγερο. Του κρύβουν τα μάτια με ένα σκούρο μαντήλι και του δίνουν ένα μπαστούνι η ένα καλάμι ή μία γκλίτσα. Αυτός γυρνάει γύρω γύρω και σχηματίζει ένα κύκλο με το καλάμι, σταματάει να στριφογυριζει το καλάμι και αφού το καβαλήσει, λέει:
ΣΤΡΑΒΟΣ ΚΑΛΟΓΕΡΟΣ

ΣΤΕΚΕΙ ΟΛΟΜΟΝΑΧΟΣ

ΚΑΙ ΟΠΟΙΟΝ ΒΑΡΕΣΕΙ

ΚΡΙΜΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ.
Τότε τα παιδιά τρέχουν κοντά του από διαφορετική κατεύθυνση και τον πειράζουν τραγουδώντας όλα μαζί με ρυθμό.

ΚΟΥΤΣΕ, ΧΩΛΕ, ΘΕΟΣΤΡΑΒΕ

ΣΤΡΑΒΟΚΑΝΗ, ΚΑΛΟΓΕΡΕ ΜΕ ΤΟ ΚΑΛΑΜΙ,

ΓΙΑ ΜΑΝΤΕΨΕ, ΓΙΑ ΜΑΝΤΕΨΕ

ΠΟΙΟΣ ΤΗΝ ΚΑΜΠΟΥΡΑ ΣΟΥ ΑΓΓΙΞΕ

ΚΑΙ ΤΟ ΒΡΑΚΙ ΣΟΥ ΤΡΑΒΙΞΕ.

 Αυτός που κάνει τον καλόγερο αρχίζει να στριφογυρίζει προς τα αριστερά ή προς τα δεξιά το καλάμι ή την μαγκούρα ή την γκλίτσα του τσοπάνη. Αν πετύχει κανέναν με το μπαστούνι η το καλάμι, αυτός και γίνεται ο στραβός καλόγερος.

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΑΠΟ ΚΑΡΔΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΟΛΥΤΙΜΟ ΧΡΌΝΟ ΠΟΥ ΔΙΑΘΕΣΑΤΕ ΚΑΛΑ ΜΟΥ ΦΙΛΑΡΑΚΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΕΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΗΜΜΑ ΜΟΥ.

Εργασία : ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ, komianos’s wordpres’s.com

Νοεμβρίου 1, 2016 Posted by | ΠΑΙΔΙΚΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΝΕΚΔΟΤΕΣ ΚΑΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ, ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ, Uncategorized | Σχολιάστε

ΠΑΙΔΙΚΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΝΕΚΔΟΤΕΣ, ΚΑΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ. Η «ΚΟΛΟΚΥΘΙΑ»,Εργασία : ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ, komianos.wordpress.com

ΠΑΙΔΙΚΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΝΕΚΔΟΤΕΣ, ΚΑΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ. Η «ΚΟΛΟΚΥΘΙΑ»,Εργασία : ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ, komianos.wordpress.com

ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ 1Γειά σας καλά μου διαδυκτιακά φιλαράκια, κλείστε τα μάτια και ξεκινήστε νοσταλγικό ταξίδι στα παιδικά σας ανέμελα χρόνια. Σημερινό θέμα : «Η ΚΟΛΟΚΥΘΙΑ» Βοηθήστε, καταγράφτε σχετικές πληροφορίες, στείλετε αντιπροσωπευτικές φωτογραφίες, για να μπορέσουμε μαζί να συγκεντρώσουμε απαραίτητες πληροφορίες για τα παλιά παιχνίδια μας που κινδυνεύουν να ξεχαστούν ακόμη και από εμάς τους ίδιους, από το χρόνο και την..τεχνολογία . ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΜΑΣ !!!!!!!!

Η ΚΟΛΟΚΥΘΙΑ

«ΤΩΡΑ ΤΗΝ ΚΟΛΟΚΥΘΙΑ ΘΑ …. ΠΑΙΞΟΥΜΕ ΡΕ ΦΙΛΑΡΑΚΙΑ ; «

Η κολοκυθιά ήταν ένα πολύ συνηθισμένο και αγαπημένο παιχνίδι που είχε τους μικρούς αλλά και μεγάλους φίλους. Ένα παιχνίδι που συνηθιζόταν στις γειτονιές, στις αλάνες και στα προαύλια των σχολείων στα διαλλείματα. Πρώτα έπρεπε να βγάλουν την «ΜΑΝΑ». Ένα παιδάκι έμπαινε στην μέση και άρχιζε να λέει με μέτρο το ακόλουθο στιχάκι, δείχνοντας με την σειρά τα παιδιά :«Άκατα μακατα κουτουσου μπε. Άμπερ φάμπερ βγέ!». Χρειάζεται τουλάχιστον 4 παίχτες αγόρια και κορίτσια και περισσότερους. Τα παιδιά σχηματίζουν ένα κύκλο και κάθονται στο έδαφος, μόνο η «μάνα» στέκεται στην μέση όρθια και δίνει από ένα αριθμό στους παίχτες αρχίζοντας από δεξιά προς τα αριστερά. Βασικό ! ο κάθε παίχτης πρέπει να θυμάται τον αριθμό του.

ΚΟΛΟΚΥΘΙΑ ΠΑΙΔΙΚΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ

Τα παιδιά όλα μαζί λένε τραγουδιστά τα ακόλουθα λόγια :

«ΣΤΟΥ ΠΑΠΠΟΥ ΤΟ ΠΕΡΙΒΟΛΙ, ΠΟΥ ΤΟ ΑΓΑΠΟΥΜΕ ΟΛΟΙ,

ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΚΟΛΟΚΥΘΙΑ, ΠΛΑΪ – ΠΛΑΪ ΣΤΗΝ ΡΟΔΙΑ.

ΚΑΝΕΙ ΠΕΝΤΕ ΚΟΛΟΚΥΘΙΑ ΣΤΟΓΓΥΛΑ ΜΑ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ,

ΘΑ ΤΑ ΔΩΣΕΙ Ο ΠΑΠΠΟΥΣ ΜΠΟΝΑΜΑ ΤΗΣ ΑΛΕΠΟΥΣ.

ΔΥΟ ΘΑ ΔΕΣΕΙ ΣΤΗΝ ΟΥΡΑ ΤΗΣ ΚΙ ΑΛΛΑ ΔΥΟ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ «.

 ΄Επειτα η «μάνα» ρωτάει μονολογώντας: » ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΠΑΕΙ ΣΤΗΝ ΑΛΕΠΟΥ ; «,» ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΤΗΣ ΠΑΕΙ ΤΑ ΚΟΛΟΚΥΘΙΑ ; » Κανένα παιδί δεν απαντάει …. Σε λίγο η μάνα λέει  «να πάει – να πάει το π.χ. το 3…» και το παιδί που έχει αυτό το νούμερο ρωτάει, «γιατί  να πάει το 3…;» Και η μάνα ρωτάει, «και ποιο να πάει ;» Να πάει το π.χ το 6 …» και το παιχνίδι συνεχίζεται. ‘Οποιο παιδί απαντήσει χωρίς να είναι το νούμερό του, χάνει και παίρνει κάποιο παρατσούκλι ή κάνει κάτι που θα  έχουν ορίσει οι παίχτες από την αρχή του παιχνιδιού.

Μια άλλη παραλλαγή της κολοκυθιάς, είναι η παρακάτω αναφερόμενη.

Και αυτή η παραλλαγή που παίζεται στην κάτω και πάνω ρούγα του Κοπανακίου της Ορεινής Τριφυλίας χρειάζεται τον ίδιο αριθμό παιχτών. Με τον ίδιο τρόπο «βγαίνει» η μάνα και αφού καθήσουν στο έδαφος κυκλικά παίρνει ξεκινώντας από την μάνα το κάθε παιδί και έναν αριθμό. Για παράδειγμα η Ελένη που είναι μάνα παίρνει τον αριθμό 1, η Σοφία το 2, ο Γιάννης το 3, ο Περικλής το 4, η Ανδριάνα το 5, ο Μιχάλης το 6 κ.ο.κ. Η Ελένη που κάνει την μάνα στέκεται στη μέση του κύκλου όρθια και λέει : «ΕΧΩ ΜΙΑ ΚΟΛΟΚΥΘΙΑ ΠΟΥ ΚΆΝΕΙ 5 ΚΟΛΟΚΥΘΙΑ»… Η Ανδριάνα που έχει το 5, σηκώνεται και λέι : «ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ 5 ΚΟΛΟΚΥΘΙΑ;» Η μάνα ρωτάει : «ΚΑΙ ΠΟΣΑ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ;» και απαντάει η Ανδριάνα : «ΝΑ ΚΑΝΕΙ , ΝΑ ΚΑΝΕΙ 3 !» Τότε ο Γιάννης που ακούει στον αριθμό που αντιπροσωπεύει, σηκώνεται και επαναλαμβάνεται ο ίδιος διάλογος, μόνο που αλλάζει ο αριθμός. Και το παιχνίδι συνεχίζεται. Μεχρις ότου κάποιο παιδί να μπερδευτεί και να απαντήσει για κάποιο άλλο αριθμό. Τότε σηκώνεται μπαίνει μέσα στον κύκλο και τα παιδιά αποφασίζουν ποια θα είναι η τιμωρία. Π.χ. να τραγουδήσει κάτι, να πει ένα ποίημα, η να κάνει τον κόκορα ή να γκαρίξει σαν γάϊδαρος κ.α. Μέσα στο παιχνίδι μπορεί ο ένας παίχτης να προσπαθήσει να παρασύρει ή να ξεγελάσει τον άλλον με αποτέλεσμα να κάνει λάθος και να τιμωρηθεί.

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΚΑΛΑ ΜΟΥ ΦΙΛΑΡΑΚΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ ΠΟΥ ΜΟΥ ΧΑΡΙΖΕΤΑΙ ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΣ ΤΑ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΗΜΑΤΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΚΑΛΗ ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΗ !

Εργασία : ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ, komianos’s wordpres’s.com

Οκτωβρίου 25, 2016 Posted by | ΠΑΙΔΙΚΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΝΕΚΔΟΤΕΣ ΚΑΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ, ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ, Uncategorized | Σχολιάστε

ΑΝΕΚΔΟΤΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΟΥ ΧΩΡΙΟΥ – «ΓΑΝΩΜΑΤΗΣ» Η΄»ΓΑΝΩΤΗΣ» ΚΑΙ ΤΟ ΓΡΗΓΟΡΟ ΠΕΡΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΚΑΤΩ ΚΟΠΑΝΑΚΙ ΤΟΥ ΠΡΟΥ – ΠΡΟΥ, Εργασία του ΠΙΠΗ ΚΟΜΙΑΝΟΥ

ΓΑΝΩΜΑΤΗΣ- ΚΑΛΑΤΖΗΣ

ΓΑΝΩΜΑΤΗΣ- ΚΑΛΑΤΖΗΣ

ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΑ ΠΟΥ ΕΣΒΗΣΕ Ο ΧΡΟΝΟΣ, “ΚΑΛΑΪΤΖΗΣ” ή “ΓΑΝΩΜΑΤΗΣ” ή “ΓΑΝΩΤΗΣ” ή “ΓΑΝΩΜΑΤΖΗΣ” και το ΓΡΗΓΟΡΟ ΠΕΡΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΚΑΤΩ ΚΟΠΑΝΑΚΙ ΤΟΥ “ΠΡΟΥ – ΠΡΟΥ” Εργασία ΚΟΜΙΑΝΟΥ ΠΙΠΗ, komianos.wordpress.com

ΚΑΛΑΤΖΗΣ ΣΤΟ ΠΡΟΧΕΙΡΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ ΤΟΥ

Πρωϊνή συζήτηση στην αυλή προς το παρών, του καμμένου παραδοσιακού καφενείου της Σπυρούλας Σοφού του Γεωργίου. Γύρω από ένα τύπο τον “Πρου -Πρού”, που εργαζόταν σαν γανωματής. Ο πεθερός σου ο Γιώργη Καράμπελας ή (Κατσουλόγιαννης), συνήθιζε να λέει ότι τα λυσάρικα σκυλιά, οι ζουρλοί και οι παράλυτοι, εδώ μπροστά στην δημοσιά του Κάτω Κοπανακίου καταλήγουν. Το πέρασμά του από την πόλη του Κοπανακίου ήταν πολύ γρήγορο, όπως και η εμφάνησή του στα μέρη μας, γύρω 1925 μέχρι περίπου το 1930. Παλαιότερα πολλοί μαστόροι που ασχολούνταν με δουλειές του ποδαριού, μετακομίζανε σε διάφορα μέρη για να βγάλουν το ψωμί τους. Για κατάλυμμα όπου βρίσκανε και είχε κανένα “πλινθογώνιασμα” όπως το λέγανε, βάζανε καμιά πρόχειρη στέγη από πρόχειρα υλκά, καλάμια, τσίγγους, σανίδες με κλαδιά και λύνανε το στεγαστικό τους πρόβλήμα. Εκεί στήνανε και το μαγαζάκι τους, την φου-φού τις τανάλιες, τις πένσες, τα σφυριά τους, το απαραίτητο κασσίτερο ή καλάϊ και το ειδικό “μπρικοκατσάρολο” για να λιώνουν τα υλικά τους για το γάνωμα. Μετά πέρνανε σβάρνα τις ρούγες και τα γύρω χωριά κουβαλώντας στους ώμους τα εργαλεία τους και διαλαλώντας την τέχνη τους … “Εδώ ο καλός γανωματής!!…Όλα τα γανώνει… Όλα τα “σταγκώνει”!!… ( Στάγκωμα θα πεί στη γλώσσα τους το γάνωμα). Ο κασσιτερωτής έκανε και την δουλειά του γανωτζή, δηλαδή έλιωνε τον κασσίτερο με την βοήθεια της φουφούς στο μπρικοκατσάρολο και αφού καθάριζε καλά καλά τα κουζινικά σκεύη, άλειφε το εσωτερικό του με το λεγόμενο “Σπίρτο” και το έτριβε με τριμένο κεραμίδι ή ψιλή άμμο το λεγόμενο “Κουρασάνι”. Μετά με την τσιμπίδα το κράταγε πάνω από την φωτιά να κάψει, μέχρι που σε μια στιγμή άλλαζε χρώμα ο χαλκός, τότε εριχνε μέσα το λεγόμενο “Νησταντήρι” μία χημική ουσία, για να στρώσει καλύτερα το καλάϊ. Αφού το σκούπιζε με προσοχή και προσέχοντας μην κάψει τα δάκτυλά του, αλειφε το λιωμένο καλάϊ με ένα χοντρό βαμβακερό κουρέλι. Μετά το βουτούσε στο νερό και ήταν έτοιμο για χρήση. Τα κουτάλια, τα μαχαιρια και τα πίρουνα τα γάνωνε βουτώντας τα ολόκληρα μέσα στον κασσίτερο από την μία μεριά και μετά από την άλλη, στο τέλος τα σκούπιζαν καλά με βαμβακερό ύφασμα και γινόντουσαν σαν καινούργια. Ετσι και ο Πρου – Πρού γανωτζής στο επάγγελμα αλλά και φιλότιμος εργάτης της γης, έκανε καλό ζευγάρι , ήταν και άριστος αμπελουργός. βρήκε κατάλυμμα και αγκαταστάθηκε στον χαμοκέλλα (παλιό χάλασμα), στο πίσω μέρος του σπιτιού της Ρεβέκας Παπασταμάτη στο Κάτω Κοπανάκι δίπλα στο καφενείο του μπαρμπα Χρήστου Σοφού του (Ντίντιρη). Στο πέρασμά του όλο και κάποιο παιδικό κεφαλάκι από κάποια γωνιά, θα του φώναζε κοροϊδευτικά το γνωστό σε όλους παρατσούκλι του. Γιατί ξέχασα να σας πω ότι επειδή πριν από κάθε πρότασή του συνήθιζε να λέει Πρου – πρού, αυτό χρησιμοποιούσαν τα παιδιά και γελούσαν μαζί του. Όμως αυτός αντιμετώπιζε τα παιδικά πειράγματα με στοϊκώτητα και καλοσυνάτο χαμόγελο. Σιγά σιγά τα παιδιά τον συμπάθησαν και σταμάτησαν τα πειράγματα. Όταν τον ρωτούσαν οι χωρικοί από που ερχόταν και πόσο καιρό καθόταν σε ένα τόπο, τους απαντούσε: ” ΛΙΓΟ ΚΑΙΡΟ ΕΔΩ ΛΙΓΟ ΚΑΙΡΟ ΕΚΕΙ, ΑΥΡΙΟ ΠΟΙΟΣ ΞΕΡΕΙ ;…..ΟΥΤΕ ΚΑΙ ΕΓΩ Ο ΙΔΙΟΣ !!!… ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΟΥ ΕΔΩ, ΕΙΝΑΙ…ΠΑΝΤΟΥ”. Ώσπου μια μέρα ήρθε η καταστροφή…την ώρα που έψηνε τον καφέ του, ακουσε προειδοποιητικά τριξίματα. Πετάχτηκε αλαφιασμένος έξω από την χαμοκέλλα της Αρισταίας με τα σωβρακοφάνελλα. Πίσω του ακολούθησε η καταστροφή…η χαμοκέλλα είχε γίνει ίσωμα!!! ένας κουνιαρχτός από σκόνη γέμισε τον τόπο. Βάζοντας τα χέρια του στην μέση λέει ο άνθρωπός μας: ΚΑΙ ΠΡΟΥ, ΚΑΙ ΠΡΟΥ… ΚΑΙ ΠΡΟΥ, ΠΡΟΥ, ΠΡΟΥ…ΜΩΡ’ ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ, ΠΟΥ ΘΑ ΚΑΘΟΜΟΥΝ ΕΓΩ ΝΑ ΜΕ ΠΛΑΚΩΣΕΙΣ!!!…. Σκάβοντας με την βοήθεια των χωρικών μέσα στα χαλάσματα της χαμοκέλλας, μάζεψε όσα από τα εργαλεία του ήταν σε καλή κατάσταση, τα σκεπάσματά του και τέλος την πολύτιμη φουστανέλλα του. Μέχρι εκείνη την στιγμή για να μην γυρίζει με τα σωβρακοφάνελλα του είχαν δανείσει κάποιο παντελόνι. Το ίδιο βράδυ ο γνωστός “Κογιώνης” , (χωρατατζής) ο μπαρμπα Γιώργης Μαραβελής του Θοδωρή από το Βαρυμπόπι, στην ταβέρνα του χωριού, του σκάρωνε στην στιγμή όπως συνήθιζε το στιχάκι του.. ΓΚΡΕΜΙΣΤΗΚΕ Η ΧΑΜΟΚΕΛΛΑ- ΤΟΥ ΠΡΟΥ ΠΡΟΥ ΤΟΥ ΗΡΘΕ ΤΡΕΛΑ / ΤΡΕΧΟΝΤΑΣ ΜΗΝ ΤΟΝ ΠΛΑΚΩΣΕΙ- ΧΑΝΕΙ ΚΑΙ ΤΗΝ ΦΟΥΣΤΑΝΕΛΛΑ / ΤΥΧΕΡΕ ΠΡΟΥ ΠΡΟΥ ΓΙΑ ΒΙΟΣ ΣΟΥ- ΣΟΥΜΕΙΝΕ ΤΟ ΣΩΒΡΑΚΟ ΣΟΥ!!! Το άλλο πρωί πήρε τον δρόμο για άλλα μέρη, ίσως γύρισε στον τόπο του. Άγνωστο πως δουλεύει το απελπισμένο μυαλό του ανθρώπου. Δεν του έφτανε η φτιώχια του και η δυστυχία του, τα πειράγματα των παιδιάν και των μεγάλων. Η τύχη τα έφερε έτσι ώστε να χάσει και το πρόχειρο σπιτικό του. Από τότε αυτός ο φτωχός όμως πλούσιος σε ψτχικά χαρίσματα, δεν έδωσε σημεία ζωής ξανά, ούτε κανεις έμαθε νέα του.

Πολλές φορές η δυστυχία σε κάνει φιλόσοφο. Μου έλεγε ο παππούς μπαρμπα Γιαννούλης. Όταν ρωτούσαν τον Πρου πρού στο καφενεδάκι της κάτω ρούγας, αν αισθάνεται ικανοποιημένος από την ζωή που έκανε τους απαντούσε: ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΚΑΙ ΠΟΛΛΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ Η ΕΥΤΥΧΙΑ…ΦΤΙΑΧΝΕΤΑΙ ΚΑΙ ΜΕ ΛΙΓΑ!!!

Ας είσαι καλά άνθρωπέ μου όπου και αν βρίσκεσαι…Είσαι ένα κομάτι της ιστορίας του τόπου μας, που όμως δεν θα ξεχαστεί ποτέ!!!

Εργασία του ΚΟΜΙΑΝΟΥ ΠΙΠΗ – komianos.wordpress.com

Οκτωβρίου 24, 2016 Posted by | ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ ΜΑΣ, ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ, Uncategorized | Σχολιάστε

ΠΑΙΔΙΚΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΝΕΚΔΟΤΕΣ ΚΑΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ «Τόπα πάνινη – κλωτσοσκούφι» Εργασία: ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ, komianos’s wordpres’s.com

ΠΑΙΔΙΚΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΝΕΚΔΟΤΕΣ ΚΑΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ «Τόπα πάνινη – κλωτσοσκούφι» Εργασία: ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ, komianos’s wordpres’s.com

ΤΟΠΑ ΠΑΝΙΝΗ – ΚΛΩΤΣΟΣΚΟΥΦΙ

%cf%84%ce%bf%cf%80%ce%b9-%cf%80%ce%b1%ce%bd%ce%b9%ce%bd%ce%bf-%cf%80%ce%b1%ce%b9%ce%b4-%cf%80%ce%b1%ce%b9%cf%87%ce%bd%ce%b9%ce%b4%ce%b9

Αυτή τη φορά θα ταξιδεύσουμε και πάλι στην ομορφη παλαιά εποχή και ας θυμυθούμε τα παιχνίδια που παίζανε κυρώς τα αγόρια νεαρής και προεφηβικής ηλικίας στις πλατείες, στην Αμάκα στα βραχατέϊκα, και στις γειτονιές του Ναυπλίου όπως επίσης και στο Λιθερό της Πέρα Ρούγας Κοπανακίουν Μεσσηνίας . βασικό παιχνίδι η ΤΟΠΑ η ΚΛΩΤΣΣΚΟΥΦΙ

 Παρακαταθήκη γνώσης για τις επερχόμενες γενιές πως ζούσαν και επαιζαν οι πρόγονοι και γεννήτορές τους. Βοηθήστε, καταγράφτε σχετικές πληροφορίες, για να μπορέσουμε ΜΑΖΙ να συγκεντρώσουμε απαραίτητες πληροφορίες για τα παλιά παιδικά παιχνίδια μας, που κινδυνεύουν να ξεχαστούν ακόμη και από εμάς τους ίδιους, από το χρόνο και την..τεχνολογία . ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΜΑΣ !!!!!!!!

ΟΥΦ !!!! ΔΕΝ ΕΧΟΤΝ ΤΕΛΕΙΩΜΟ ΤΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΕΙΔΟΥΣ, ΚΑΠΟΙΑ ΞΕΧΑΣΑ, ΚΑΠΟΙΑ ΘΥΜΗΘΗΚΑ, ΟΜΩΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ ΠΛΟΥΣΙΑ Η ΛΑΪΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΕΚΦΡΑΣΕΙΣ ΤΗΣ, ΠΟΥ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΚΑΙ ΕΞΑΝΤΛΗΤΙΚΗ ΜΕΛΕΤΗ ΓΙΑ ΜΠΟΡΕΣΕΙ ΝΑ ΤΑ ΑΠΟΤΥΠΩΣΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΟΛΑ.    

ΤΟΠΑ ΠΑΝΙΝΗ – ΚΛΩΤΣΟΣΚΟΥΦΙ
Η πρώτη και πρωτότυπη μπάλα των παιδικών μας χρόνων. Η κατασκευή και τα υλικά απλά. Ένα τσουράπι της γιαγιάς (Κάλτσα μέχρι επάνω στα μπούτια), γεμισμένο με διάφορα κουρέλια, παλιοβάμβακα από πεταμένα και άχρηστα στρώματα στις αλάνες. Μετά το γέμισμα ένα καλό ράψιμο με την σακοράφα και τσαγκαρόσπαγκο και η τόπα έτοιμη. Σαν αντεικείμενο ηταν κάτι μεταξύ  σκούφιας  κλοτσόσκουφιου και μπάλας ποδοσφαίρου .Το κλωτσοσκουφι παιζοταν  ως εξης οι παιχτες  σχηματιζαν κυκλο με ακτίνα γυρω στα τέσσερα με πέντε μέτρα . Στο κέντρο υπήρχε ένας παλιος σκουφος η μία τόπα κοινώς κλοτσοσκούφι και ενας παιχτης στο κέντρο ο οποιος προσπαθουσε, κλωτσωντας το σκουφο ή να τον βγαλει εξω από τον κυκλο ή να χτυπησει με αυτόν καποιον στο κεφαλι ή στο κορμι .Οι αλλοι παίχτες, μονο με τα χερια και τα ποδια , εμποδιζαν το σκούφο να βγει εξω από τον κύκλο. Όταν άρχισε να διαδιδεται το ποδοσφαιρο , το κλωτσοσκουφι υποχωρησε και τελος εξαφανιστηκε.Τα παιδιά της δεκαετιας του 60 και πριν , μη εχονταςτην οικονομικη δυνατότητα να αγοράσουν  κανονικη μπαλα ποδοσφαίρου , έφτιαχναν  μια τόπα και έπαιζαν ποδόσφαιρο, με κανόνες περισσότερο ποδοσφαιρικούς και λιγότερο… κλωτσοσκουφικούς. Λοιπόν, σαν ήμουνα παιδί, ονειρευόμουνα, ξύπνιος και κοιμισμένος,  Τώρα θέλω να κλείνω τα μάτια μου και να ονειρεύομαι πως έπαιζα με κείνη την πάνινη μπάλα μου, με τη λαχτάρα γύριζα νοερά για να δω και να θυμηθώ παιδικές προσφιλείς μου μορφές, την αλάνα και τα στενοσόκακα, να μυρίσω τις ευωδιές που πλημμυρίζουν όλα τα μέρη που παίζαμε. Την μυρωδιά της νοτισμένης από την βροχή χωματένιας αλάνας και την ευωδιά του αγριόχορτου και των αγριολούλουδων.
Ποθώ τώρα να ‘δω μέσα από τα μισόκλειστα βλέφαρά μου. Τον Άη – Βασίλη να ετοιμάζει για μένα μια τόπα πάνινη.
Μια τόπα πάνινη που να μην μη μιλά, να μην περπατά, δεν πειράζει. Μια τόπα πάνινη που θα μου χαμογελάει. Μια τόπα που θα μου χαρίσει την ομορφιά και την χαρά του παιδικού παιχνιδιού. Ξαφνικά το όραμα χάνεται, στους δρόμους κυκλοφορούν πάρα πολλά αυτοκίνητα, τα παιδιά δεν παίζουν. Βουβά και μαραζωμένα μέσ’ τα σπίτια τους, στέκονται μπρος στην τηλεόραση.  

Δεν ξέραμε τότε από γιορτές γενεθλίων, η ζαχαρένια τούρτα και τα κεράκια στη μέση ήταν άγνωστα σε μας. Τόπι και βέβαια παίζαμε στα δρομάκια που ήταν ήσυχα, νοικοκυρεμένα, με τις αυλές και τα δεντράκια, δεν περνούσαν παρά που και που αυτοκίνητα. Δεν κινδυνεύαμε λοιπόν. Παίζαμε βέβαια τόπι, αλλά το φτιάχναμε εμείς από παλιοκούρελα.
Το σφιχτοδέναμε με χοντρό σπάγγο και φάνταζε στα μάτια μας θείο δώρο, που καμμιά μπάλλα δερμάτινη δεν φαντάζει στα μάτια των χορτασμένων μπουχτισμένων παιδιών του σήμερα. Α ν καμιά φορά από την μεγάλη και βάρβαρη χρήση «ξεκοιλιαζότανε», ένα κομμάτι σύρμα που ξετρυπώναμε από κάποια γωνιά έδινε την τελική λυση. Τα «ξεκοιλιαμένα» υλικά ξαναπέρνανε την θέση τους η τόπα ραβόταν όπως όπως και το παιχνίδι συνεχιζότανε, τώρα αν κανένα κομμάτι σύρματος προεξήχε, πλήγωνε τα ταλαιπωρημένα ξυπόλυτα ποδαράκια μας. Για πρώτες βοήθειες ένα κατούρημα για απολύμανση, και καπνός από καμιά μισοκαπνισμένη γόπα.

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΑΠΟ ΚΑΡΔΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΟΛΥΤΙΜΟ ΧΡΌΝΟ ΠΟΥ ΔΙΑΘΕΣΑΤΕ ΚΑΛΑ ΜΟΥ ΦΙΛΑΡΑΚΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΕΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΗΜΜΑ ΜΟΥ.

Εργασία : ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ, komianos’s wordpres’s.com


Οκτωβρίου 21, 2016 Posted by | ΠΑΙΔΙΚΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΝΕΚΔΟΤΕΣ ΚΑΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ, ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ, Uncategorized | Σχολιάστε

ΠΑΙΔΙΚΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΝΕΚΔΟΤΕΣ ΚΑΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ «ΤΟ ΤΟΞΟ ΜΕ ΤΑ ΒΕΛΗ», Εργασία : ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ, komianos’s wordpres’s.com

ΠΑΙΔΙΚΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΝΕΚΔΟΤΕΣ ΚΑΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ «ΤΟ ΤΟΞΟ ΜΕ ΤΑ ΒΕΛΗ», Εργασία : ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ, komianos’s wordpres’s.com

ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ 1Αυτή τη φορά θα ταξιδεύσουμε και πάλι στην ομορφη παλαιά εποχή και ας θυμυθούμε τα παιχνίδια που παίζανε κυρώς τα αγόρια νεαρής και προεφηβικής ηλικίας στις πλατείες και κάτω από το κάστρο του Ιτσ – Καλέ, στα βραχατέϊκα, και στις γειτονιές του Ναυπλίου όπως επίσης και στο Λιθερό της Πέρα Ρούγας Κοπανακίουν Μεσσηνίας . βασικό όπλο, η σφεντόνα και «ΤΟ ΤΟΞΟ ΜΕ ΤΑ ΒΕΛΗ»

 Παρακαταθήκη γνώσης για τις επερχόμενες γενιές πως ζούσαν και επαιζαν οι πρόγονοι και γεννήτορές τους. Βοηθήστε, καταγράφτε σχετικές πληροφορίες, για να μπορέσουμε ΜΑΖΙ να συγκεντρώσουμε απαραίτητες πληροφορίες για τα παλιά παιδικά παιχνίδια μας, που κινδυνεύουν να ξεχαστούν ακόμη και από εμάς τους ίδιους, από το χρόνο και την..τεχνολογία . ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΜΑΣ !!!!!!!!

ΟΥΦ !!!! ΔΕΝ ΕΧΟΤΝ ΤΕΛΕΙΩΜΟ ΤΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΕΙΔΟΥΣ, ΚΑΠΟΙΑ ΞΕΧΑΣΑ, ΚΑΠΟΙΑ ΘΥΜΗΘΗΚΑ, ΟΜΩΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ ΠΛΟΥΣΙΑ Η ΛΑΪΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΕΚΦΡΑΣΕΙΣ ΤΗΣ, ΠΟΥ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΚΑΙ ΕΞΑΝΤΛΗΤΙΚΗ ΜΕΛΕΤΗ ΓΙΑ ΜΠΟΡΕΣΕΙ ΝΑ ΤΑ ΑΠΟΤΥΠΩΣΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΟΛΑ.    

ΤΟ ΤΟΞΟ ΜΕ ΤΑ ΒΕΛΗ

ΠΟΛΕΜΟΣ ΠΑΙΔΙΚ

Το τόξο με τα βέλη, ήταν το κυρίως αμυντικό και επιθετικό πολεμικό όπλο, όπως επίσης χρήσιμο για το κυνήγι από αρχαιοτάτάτων χρόνων, μέχρι και των πολεμικών διενέξεων μεταξύ της μιας γειτονιάς ενάντια στην άλλη ή μεταξύ συνοικισμών. Η κατασκευή του τόξου ήταν πραγματική ιεροτελεστία τα βασικά μυστικά κατασκευής του μεταδίδωνταν από τους μεγαλύτερους στους νεώτερους. Εκείνη την εποχή θεωρούσαμε πολύ τυχερό τον εαυτό μας, αν κατά τις προσκοπικές μας εξορμήσεις στην εξοχή, ανακαλύπταμε κάποια αγριλιά ή λυγιά που έχουν βέργες ανθεκτικές και εύκαμπτες. Η χοντρή βέργα βασική προϋπόθεση για την κατασκευή του τόξου και οι λεπτές για τα βέλη. Μετά λεπτομερή εξερεύνηση και αφού επιλλέγαμε τις καλύτερες, έμπαιναν σε ενέργεια οι κωλοκοτροναίϊκοι σουγιάδες και άρχιζε το κόψιμο.

Με ιεροτελεστία και προσοχή τις κόβαμε στις σωστές διαστάσεις. Στο σπίτι το ξεφλουδίζαμε και με γυαλόχαρτο ή σκέτο γυαλί, το γυαλίζαμε και του κάναμε δύο εγκοπές για να περνάμε τις θυλιές της «χορδής» του τοξου, αφού το λυγίζαμε ελαφρά, από το τεντωμένο σχοινί ή το πέτσινο λουρί που μερικοί επιτήδειοι το κατασκεύαζαν από το χοντρό έντερο του γουρουνιού μετά από ειδική κατεργασία. Για να φτιάξουμε τα βέλη κόβαμε τις βέργες στο επιθυμητό μέγεθος, τις ξεφλουδίζαμε όπως και το τόξο. Το μπροστινό μέρος το ξύνουμε και του κάναμε μύτη, όπως στο σχολικό μολύβι και στο πίσω μέρος όσο είναι φρέσκο το σχίζουμε σε σχήμα σταυρού, και περνάμε σταυρωτά φτερά από γαλοπούλες κυρίως ή από γλάρους και το δέναμε σφικτά σκαλίζωντας και μια εγκοπή για να δέχεται την χορδή.

ΠΑΙΔΙ ΜΕ ΤΟΞΟ ΚΑΙ ΒΕΛΟΣ

Τραβούσαμε την χορδή του τόξου τόσο όσο πιστεύαμε ότι χρειαζόταν για να διανύσει το βέλος την επιθυμητή απόσταση όταν ο στόχος ήταν κοντά, για πιο μακρυνές αποστάσεις έπρεπε να δώσουμε μια κλήση του τόξου προς τα επάνω, (η πείρα σε συνδιασμό με το αποτελέσμα). Έτσι και ελευθερωνόταν το βέλος ανέπτυσε διαβολική ταχύτητα μέχρι να βρει τον στόχο του. Το τόξο και τα βέλη ήταν απαγορευμένο αξεσουάρ, εκείνη την εποχή και προπαντώς στα χέρια ενός μικρού παιδιού άπειρου μαι μη γνωρίζοντως την επικινδυνότητα και καταστροφικότητα που μπορούσε να προκαλέσει. Τα κεφάλια των περαστικών, τα τζάμια της γειτονιάς, οι λαμπτήρες στις κολώνες, τα καϋμένα ζώα της γειτονιάς ή της αλάνας άμα τα εύρισκε το βέλος τρέχανε ουρλιάζοντας από τον πόνο να κρυφτούν. Δεν είχαμε αφήσει περιστέρι για περιστέρι στο Ναύπλιο, οι καϋμένες δεκαωκτούρες είχαν αποδεκατισθεί. Άσε τους τραυματισμούς, τα καρούμπαλα και τους μόλωπες.

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΚΑΛΑ ΜΟΥ ΦΙΛΑΡΑΚΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ ΠΟΥ ΜΟΥ ΧΑΡΙΖΕΤΑΙ ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΣ ΤΑ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΗΜΑΤΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΚΑΛΗ ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΗ !

Εργασία : ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ, komianos’s wordpres’s.com

 

 

Οκτωβρίου 19, 2016 Posted by | ΠΑΙΔΙΚΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΝΕΚΔΟΤΕΣ ΚΑΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ, ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ, Uncategorized | Σχολιάστε

ΠΑΙΔΙΚΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΝΕΚΔΟΤΕΣ ΚΑΙ ΠΑΙΔΙΚΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ, «Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ», Εργασία ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ, komianos’s wordpres’s.com

ΠΑΙΔΙΚΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΝΕΚΔΟΤΕΣ ΚΑΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ, «Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ», Εργασία: ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ, komianos’s wordpres’s.com

ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ 1Γειά σας καλά μου διαδυκτιακά φιλαράκια, κλείστε τα μάτια και ας ξεκινήσουμε για μια φορά ακόμη, νοσταλγικό ταξίδι στα παιδικά μας ανέμελα χρόνια. Σημερινό θέμα μας το παιχνίδι «Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ».Σε μια εποχή όχι πολύ μακρινή, τότε που τα παιδιά έπαιζαν μες’ την τρελή χαρά στις γειτονιές, στις αλάνες, στα χωματένια στενοσόκκακα της πανω και πέρας ρούγας του Κοπανακίου και του αγαπημένου μου Ναυπλίου, με παιχνίδια αυτοσχέδια και κυρίως ανέξοδα. Τότε που οι γειτονιές δονούνταν από τα γέλια, το κυνηγητό, το κρυφτό και τις παιδικές φωνούλες, και οι σχόλες ντυνόντουσαν τα γιορτινά τους !

ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΠΑΙΔΙΚΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙΟ Βασιλιάς
Τα παιδιά «τα βγάζουν» (ρίχνουν κλήρο) κι ένας τους γίνεται βασιλιάς. Ο βασιλιάς κάθεται κάπου, υποτίθεται ότι είναι ο «θρόνος» του ενώ οι άλλοι απομακρύνονται για να διαλέξουν ποιο επάγγελμα θα παραστήσουν και με ποιες κινήσεις. Όταν τελειώσουν επισκέπτονται τον βασιλιά και ακολουθεί ο παρακάτω διάλογος:
– Βασιλιά, βασιλιά με τα 12 σπαθιά, τι δουλειά;
– Τεμπελιά!
– Και τα ρέστα;
– Παγωτά.
– Είπε η γιαγιά να μας κάνεις μια δουλειά.
– Τι δουλειά;
Τότε τα παιδιά κάνουν τις κινήσεις του επαγγέλματος που διαλέξανε. Αν ο βασιλιάς το καταλάβει, το φωνάζει και κυνηγάει να πιάσει ένα παιδί. Αυτό που θα πιάσει γίνεται βασιλιάς. Αν δεν το καταλάβει, ξανακάθεται στον θρόνο του και το επόμενο παιδί επαναλαμβάνει τον διάλογο και  μιμήται κάτι καινούργιο. Το παιχνίδι επαναλαμβάνεται….

Οκτωβρίου 14, 2016 Posted by | ΠΑΙΔΙΚΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΝΕΚΔΟΤΕΣ ΚΑΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ, ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ, Uncategorized | Σχολιάστε