Komianos's Blog

Από το Κοπανάκι Μεσσηνίας Πολιτιστικά Δρώμενα.

Ο ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΕΙ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΥΧΕΣ ΣΑΣ ΕΠΙ ΤΗ ΟΝΟΜΑΣΤΙΚΗ ΤΟΥ ΕΟΡΤΗ ΚΑΙ ΤΑ ΓΕΝΕΘΛΙΑ ΤΟΥ.

 

Ο ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΕΙ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΥΧΕΣ ΣΑΣ ΕΠΙ ΤΗ ΟΝΟΜΑΣΤΙΚΗ ΤΟΥ ΕΟΡΤΗ ΚΑΙ ΤΑ ΓΕΝΕΘΛΙΑ ΤΟΥ.

ΧΑΜΟΜΗΛΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΓΙΑ ΤΙΣ ΘΕΡΜΕΣ ΚΑΙ ΥΠΕΡΟΧΕΣ ΕΥΧΕΣ ΣΑΣ. ΔΕΝ ΣΑΣ ΞΕΧΑΣΑ ΟΥΤΕ ΣΤΙΓΜΗ, ΠΑΝΤΑ ΣΑΣ ΣΚΕΠΤΟΜΑΙ ΜΕ ΑΓΑΠΗ. ΟΙ ΕΥΧΕΣ ΒΑΛΣΑΜΟ ΣΤΗΝ ΨΥΧΗ ΜΟΥ. ΜΕ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΣΑΣ ΑΠΟΔΕΙΚΝΥΕΤΕ ΠΟΣΟ ΜΕ ΑΓΑΠΑΤΕ ΚΑΙ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΑΙΣΘΗΜΑΤΑ ΦΙΛΙΑΣ ΠΟΥ ΤΡΕΦΕΤΕ ΓΙΑ ΤΟ ΑΤΟΜΟ ΜΟΥ. ΚΑΛΑ ΜΟΥ ΦΙΛΑΡΑΚΙΑ ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΟΙΞΗ ΠΟΥ ΦΕΡΑΤΕ ΜΕΣ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΜΟΥ. ΜΕ ΑΛΗΘΙΝΑ ΑΙΣΘΗΜΑΤΑ ΦΙΛΙΑΣ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗΣ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΚΑΙ ΟΛΕΣ. ΤΟ ΦΙΛΑΡΑΚΙ ΣΑΣ, ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ.

Δεκεμβρίου 13, 2014 Posted by | ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΡΙΑ, Uncategorized | Σχολιάστε

ΑΝΕΚΔΟΤΟ , » Ο ΚΩΤΣΟΣ ΠΑΕΙ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ » Αναδημοσίευση από : ezy news στο facebook

ΑΝΕΚΔΟΤΟ » Ο ΚΩTΣΟΣ ΠΑΕΙ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ »

ΓΕΛΑΤΕ ΓΙΑΤΙ ΧΑΝΟΜΑΣΤΕ

ΓΕΛΑΤΕ ΓΙΑΤΙ ΧΑΝΟΜΑΣΤΕ

 Γυρίζει ο Κώτσος στο χωριό του μετά απο επίσκεψη στην Αθήνα. Η εμφάνιση του είναι κάπως περίεργη για το μικρό χωριό.
Ο φίλος του ο Γιάννης απο περιέργεια πάει στο σπίτι του Κώτσου.
Πώς ήταν Κώτσο η Αθήνα;
– Μια χαρά ήταν.
– Καλά και εσύ πως έγινες έτσι;
– Που να στα λέω Γιάννη μου. Πήγα προχτές στο Κολωνάκι που τόσα ακούγονται για αυτό και μιας και είχα λίγο χρόνο λέω δεν πάω να κουρευτώ. Ρώτησα που μπορώ να κουρευτώ και με έστειλαν σε ένα μεγάλο κομμωτήριο. Πήγα μέσα κάθισα και ήρθε ένας κουνιστός άντρας. «Περμανάντ;» με ρωτά, «ναι» απαντώ εγώ.
– Τι είναι ρε Κώτσο μου το περμανάντ; Μήπως πόνεσε;
– Όχι δεν πόνεσε, κάτι έκανε στο κεφάλι μου. Μετά ήρθε ένας άλλος κουνιστός και με ρωτάει «Μανικιούρ;». «Ναι» απαντώ.
– Τι είναι Κώτσο μου πάλι το μανικιούρ; Μήπως πόνεσε;
– Όχι δεν πόνεσε, κάτι έκανε στα νύχια μου και εγώ δεν κατάλαβα καλά τι ήταν. Μετά ήρθε ακόμα ένας κουνιστός και με ρωτάει «Πεντικιούρ;». «Ναι» απαντώ.
– Τί είναι Κώτσο μου το πεντικιούρ; Μήπως σε πόνεσε;
– Όχι δεν πόνεσε, κάτι έκανε στα πόδια μου. Μετά έφυγα. Το βράδυ όπως τριγυρνούσα με ρωτάει ένας περαστικός. «Τραβεστί;«. «Ναι» απαντώ εγώ. Εκεί Γιάννη μου πόνεσα!!!

Πηγή eZy News στο face book, Αναδημοσίευση από : ΚΟΜΙΑΝΟΣ ΠΙΠΗΣ, komianos.wordpress.con

Δεκεμβρίου 11, 2014 Posted by | ΑΝΕΚΔΟΤΑ | Σχολιάστε

ΑΝΕΚΔΟΤΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΟΥ ΧΩΡΙΟΥ – Ο ΒΑΡΥΜΠΟΠΑΙΟΣ ΚΑΛΟΓΕΡΟΠΑΠΠΑΣ ΚΑΚΙΣΗΣ – Ο ΔΕΣΠΟΤΑΣ – ΚΑΙ Η ΚΡΑΣΟΒΑΡΕΛΛΑ -, Εργασία ΚΟΜΙΑΝΟΣ ΠΙΠΗΣ,, komianos.wordpress.com

ΑΝΕΚΔΟΤΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΟΥ ΧΩΡΙΟΥ – Ο ΒΑΡΥΜΠΟΠΑΙΟΣ ΚΑΛΟΓΕΡΟΠΑΠΑΣ ΘΥΜΙΟΣ ΚΑΚΙΣΗΣ Ο ΔΕΣΠΟΤΑΣ ΚΑΙ Η ΡΑΣΟΒΑΡΕΛΛΑ

ΚΑΛΟΓΕΡΟΠΑΠΠΑΣ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ ( ΤΥΧΑΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ)
ΚΑΛΟΓΕΡΟΠΑΠΠΑΣ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ ( ΤΥΧΑΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ)

Ο κατά κόσμο Θύμιος Κακίσης, από το χωριό Βαρυμπόπι της ορεινής Τριφυλίας, είχε το θρησκευτικό αίσθημα αναπτυγμένο από μικρή ηλικία. Αυτή η αγάπη για τα θεία τον έσπρωξε να αποφασίσει να ακολουθήσει την μοναστική ζωή. Οι πληροφορίες μου δεν είναι επαρκείς, οι γέροντες δεν θυμούνται αρκετά η μνήμη τους έχει προδώσει. Που να θυμούνται σε ποια ηλικία ο Θύμιος Κακίσης ξεκίνησε με το δισάκι του και με τσαρούχια φτιαγμένα από γουρουνόδερμα, με προορισμό να αφιερώσει την ύπαρξή του στον Θεό. Διασχίζοντας βουνά και λαγκάδια τα βήματά του τον έφεραν στα Ιερά μέρη του Αγίου Όρους. Ο Κωνσταντής Κακίσης (Μέλκος), ένας από τους πλέον ηλικιωμένους κατοίκους του χωριού, στάθηκε αδύνατο να με πληροφορήσει αρκετά. Μετά από τόσα χρόνια η μνήμη του δεν τον βοηθούσε. Πάντως άλλες έγκυρες πηγές από κατοίκους που είχαν ακούσει για τον καλογερόπαπα Κακίση, με πληροφόρησαν ότι για 20 με 25 χρόνια ασκήτευσε σε μονή του Άγιου Όρους, κοντά σε ένα σεβάσμιο γέροντα τον Πατέρα Κοσμά. Κάποτε οι κάτοικοι της περιοχής καλοδέχτηκαν ένα λεβέντη ψηλό, με κάτι πλατάρες φαρδιές, με παλάμες πλατιές σαν φτυάρια άντρακλας με τα όλα του. Ντυμένο με ρούχα παπαδίστικα να ανεμίζουν στον αέρα. Το παρουσιαστικό του σου προξενούσε δέος και ευλάβεια. Με το που άρχισε η Θεία Λειτουργία της Κυριακής, μια βροντώδης, καλήφωνη και βαρύτονη ψαλμωδία γέμισε τον χώρο της μοναδικής Εκκλησίας Πέτρου και Παύλου. Μετά το σούσουρο που δημιουργήθηκε μαθεύτηκε ότι ο Καλογερόπαπας ήταν ο Θύμιος Κακίσης ο συγχωριανός τους, ο άνθρωπος ο δικός τους που έλειπε τόσα χρόνια

ΣΠΙΤΙ ΠΑΠΠΑ - ΚΑΚΙΣΗ ΣΤΟ ΒΑΡΥΜΠΟΠΙ, ΜΕΤΕΠΕΙΤΑ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ
ΣΠΙΤΙ ΠΑΠΠΑ – ΚΑΚΙΣΗ ΣΤΟ ΒΑΡΥΜΠΟΠΙ, ΜΕΤΕΠΕΙΤΑ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ

στο Άγιο Όρος. Το σπίτι του ήταν στην είσοδο του χωριού Βαρυμπόπι στα δεξιά όπως μπαίνουμε. Το άφησε κληρονομιά στον ανηψιό του Παπα Λάμπρο Κακίση. Αυτός με την σειρά του το έκανε δωρεά στο Μοναστήρι της Αγίας Σωτήρως, και το μοναστήρι το έκανε σχολείο για να μαθαίνουν γράμματα τα παιδιά σε ένα σωστό χώρο με δύο αίθουσες. Τότε το χωριό Βαρυμπόπι είχε τρεις παπάδες και τρεις ενορίες, παρότι είχαν μία και μοναδική εκκλησία. Πάντως ο καλογερόπαπας Κακίσης συνλειτουργούσε με τους υπολοίπους ιερείς χωρίς προβλήματα, και στο χωριό, και στο Μοναστήρι της Αναλήψεως , και στην Κεντρική εκκλησία της Παναγίας στην πέρα ρούγα στο Λιθερό. Όποτε τον φωνάζανε ποτέ δεν αρνιόταν. Σε μεγάλες γιορτές, Πάσχα, Χριστούγεννα κ.α. Κάποτε, ανήμερα της Αναλήψεως Του Σωτήρος πουγιόρταζε το Μοναστήρι, συνέβη το εξής περιστατικό…. Λόγω της μεγάλης Ιερής πανήγυρις είχε πάει και ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Τριφυλίας και Ολυμπίας, Σαν μπήκε και Παπά Κακίσης, οι υπόλοιποι ιερείς είχαν σφυρίξει στον Δεσπότη ότι μάλλον δεν ήταν κανονικά χειροτονημένος ιερέας. Σαν πλησίασε ο παπα Κακίσης να πάρει την ευλογία, τον ρωτάει ο Δεσπότης… « ΠΑΠΠΑ ΧΑΡΤΙΑ ΕΧΕΙΣ ; «….. Τι να απαντήσει ο παπάς. Του απαντάει λοιπόν ευθέως, » ΟΧΙ ΑΓΙΕ ΔΕΣΠΟΤΑ, ΑΛΛΑ ΕΧΩ ΤΗΝ ΕΥΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ!!! » και του λέει ο Δεσπότης. «ΤΟΤΕ ΣΟΥ ΑΠΑΓΟΡΕΥΩ ΝΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΗΣΕΙΣ … ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΕ ΜΟΥ…  «. Και σε αυστηρά επιτακτικό τόνο τον διατάζει « ΠΗΓΑΙΝΕ ΤΩΡΑ ΑΜΕΣΩΣ ΕΞΩ, ΑΠΟ ΤΟ ΙΕΡΟ»!!!. Όλα αυτά γίνονται μέσα στον Ιερό χώρο του Ιερού πίσω από το Τέμπλο.  Οι περισσότεροι απο τους εκκλησιαζόμενους, πήραν είδηση τι συνέβαινε στο παρασκήνιο, μαζί τους και οι δύο επίτροποι του ναού…. Ο Παππά Κακίσης μόλις άκουσε τα λόγια του Δεσπότη και επειδή μάλλον τον είχαν προειδοποιήσει του τι επρόκειτο να συμβεί…. Δίχως να χάσει καιρό, σηκώνει τα ράσα του και από το σελάχι του τραβάει μια «τσαγκρα διμούτσουνη» (πιστόλα με δύο κάνες), που δεν την αποχωριζόταν ποτέ. Και ακουμπώντας επάνω στην Άγια Τράπεζα, γυρίζει και λέει στον Δεσπότη: «ΕΑΝ ΔΕΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΗΣΕΙ Ο ΠΑΠΑ-ΚΑΚΙΣΗΣ, ΤΟΤΕ ΘΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΗΣΕΙ Η ΠΙΣΤΟΛΑ… ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΠΕΣ ΜΟΥ ΤΙ ΠΡΟΤΙΜΑΣ ΔΕΣΠΟΤΑ ;». Ο Δεσπότης άλλαξε χίλια χρώματα… δεν περίμενε κάτι τέτοιο από έναν Ιερομόναχο, είδε και ότι το μάτι «γυάλιζε»… Και γυρνώντας στους παρευρισκομένους Ιερείς τους λέει ψιθυριστά, «Αφήστε τον τρελό να λειτουργήσει, και το κρίμα επάνω του». Από τότε δεν τον ενόχλησε κανένας! Και εκτελούσε τα χρέη του Ιερέα απρόσκοπτα. Όσο για την δυμούτσουνη πιστόλα είχαν γίνει ένα, μαζί κυκλοφορούσαν, μαζί κοιμόντουσαν τα βράδια, μαζί δέχονταν γνωστούς και αγνώστους επισκέπτες. Ήταν η προσωπική ασφάλειά του και της περιουσίας που πρέπει να έκρυβε στο κονάκι του. Κυκλοφορούσε η φήμη ότι φεύγοντας από το Άγιο Όρος, και μετά τον θάνατο του ηγουμένου πρέπει να είχε ανακαλύψει χρυσά νομίσματα που τα είχε καταχωνιάσει σε κάποια κρύπτη. Όταν αποφάσισε ότι ήταν καιρός να επιστρέψει στο τόπο του, πήρε και τον μικρό θησαυρό μαζί του. Η αλήθεια είναι ποτέ δεν χρησιμοποίησε ούτε ένα γρόσι για να εκμεταλλευτεί κάποιον που είχε πραγματικά ανάγκη, αντιθέτως τους τα δάνειζε άτοκα και με την συμφωνία να του τα επιστρέψουν όποτε μπορούσαν, χωρίς καμιά οικονομική επιβάρυνση, η πίεση, για να μπορεί να βοήθήσει και άλλους που είχαν ανάγκη .Κάποτε όταν η γυναίκα του αδελφού του γέννησε αγόρι, το έλεγε με καμάρι στο χωριό ότι η γυναίκα γέννησε ΔΡΑΚΟ! Έτσι το χαραχτήριζε το αγόρι του. Πήγανε και στον παπά-Κακίση και του ευχηθήκαν: « Να σου ζήσει ο Δράκος παπά». Και τους απαντάει αυτός : «Ρε ζωντόβολα μουρλαθήκατε ούλοι σας;… Για πια παιδιά μου τσαμπουνάτε; Κάνουν παιδιά οι αρσενικοί; ». Και ύστερα αφού τους είπε να καθίσουν, έχωσε τις σαν φτυάρια χερούκλες του μέσα στο κιούπι με το μοσχομύριστο λακταριστό παστό και γέμισε τα πιάτα των μουσαφηραίων, μετά ανέβασε από το κατώϊ κρασί και κέρασε για τα συχαρίκια. Οι ιστορίες του παπά ατελείωτες. Κάθε Πάσχα γέμιζε με άσφαιρα δύο πιστόλες και την ώρα που σήκωνε Ανάσταση με το Χριστός Ανέστη έριχνε από την Ωραία Πύλη πρώτος τις πιστολιές του και αντιλαλούσε όλη η εκκλησία. Τότε γινόταν χαμός από τους εκκλησιαζομένους και τους πιτσιρικάδες. Τα τριγωνάκια, τα μπομπάκια και οι κροτίδες έπαιρναν φωτιά, ο καπνός από το μπαρούτι και οι κρότοι, το κάτι άλλο. Όταν τελείωνε ο σαματάς το χαρτομάνι από τις κροτίδες σκέπαζε όλο το δάπεδο της εκκλησίας με 20 πόντους πάχος. Κάποτε μου λέγαν οι κάτοικοι της περιοχής, είχε φορτώσει το άλογό του, ένα περήφανο και δυνατό ζώο «πανοσάμαρα» με ένα βαγένι από τον Αετό και το πήγαινε στο Βαρυμπόπι για να το γεμίσει με κρασί. Εκεί κοντά στο εκκλησάκι του Μάη – θανάση, του σπάει το σχοινί, το βαρέλι καθώς ήταν κατηφόρα άρχισε να κυλάει σαν δαιμονισμένο. Σε κάθε «αναβόλα» που ο παπάς νόμιζε ότι θα σταματούσε, έκανε τον σταυρό του και αναφωνούσε Παναγιά μου – Παναγιά μου!!! Όμως το βαγένι συνέχιζε την πορεία του μέχρι που πέρασε και το χωματόδρομο του Μαλικίου και τελικά γλύστρησε στο γκρέμνιο που περνάει το ποτάμι «Γκρεβόγλι». Τότε σταμάτησε τις προσευχές και τα σταυροκοπήματα και λέει: «ΑΝΤΕ ΜΩΡΗ ΠΟΥΤΑΝΑ, (εννοούσε την βαρέλα), ΚΑΙ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΜΕ ΤΟΝ ΚΑΤΗΦΟΡΟ ΠΟΥ ΠΗΡΕΣ.. ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΤΟ ΜΕΤΑΝΟΙΏΣΕΙ !!!»

Υπάρχουν πολλές ιστορίες γύρω από τον Παπά – Κακίση, θα αναφερθώ στο μέλλον. Yπομονή ως τότε αγαπητοί φίλοι και επισκέπτες. Με εκτίμηση ΚΟΜΙΑΝΟΣ ΠΙΠΗΣ

Εργασία : ΚΟΜΙΑΝΟΣ ΠΙΠΗΣ ,

Δεκεμβρίου 10, 2014 Posted by | ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ ΜΑΣ, Uncategorized | Σχολιάστε

ΑΝΕΚΔΟΤΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΟΥ ΧΩΡΙΟΥ Ο ΓΙΩΡΓΗΣ ΚΑΡΑΜΠΕΛΑΣ (ΚΑΤΣΟΥΛΟΓΙΑΝΝΗΣ), Ο ΠΑΠΠΑ – ΧΑΡΜΟΥΛΑΣ. και Ο «ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ» Εργασία: ΠΙΠΗ ΚΟΜΙΑΝΟΥ, komianos.wordpress.com

ΑΝΕΚΔΟΤΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ – Ο ΓΙΩΡΓΗ –  ΚΑΡΑΜΠΕΛΑΣ (ΚΑΤΣΟΥΛΟΓΙΑΝΝΗΣ) – Ο ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΡΗΓΑΣ (ΠΑΠΠΑ – ΧΑΡΜΟΥΛΑΣ) ΚΑΙ Ο «ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ»

ΓΙΩΡΓΗΣ ΚΑΙ ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΑΡΑΜΠΕΛΑΣ (ΚΑΤΣΟΥΛΟΓΙΑΝΑΙΟΙ) Η (ΜΠΕΡΝΑΚΑΙΟΙ) ΣΤΗ ΜΕΣΗ Ο ΜΕΤΕΠΕΙΤΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΟΣ ΜΑΝ. ΠΑΠΑΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ. Φωτογραφικό αρχείο ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ

ΓΙΩΡΓΗΣ ΚΑΙ ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΑΡΑΜΠΕΛΑΣ (ΚΑΤΣΟΥΛΟΓΙΑΝΑΙΟΙ) Η (ΜΠΕΡΝΑΚΑΙΟΙ) ΣΤΗ ΜΕΣΗ Ο ΜΕΤΕΠΕΙΤΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΟΣ ΜΑΝ. ΠΑΠΑΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ. Φωτογραφικό αρχείο ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ

Ο Γιώργης Καράμπελας και ο Γιάννης Καράμπελας γνωστοί σαν (Μπερνακαίοι) ή (Κατσουλογιανναίοι)…Ο πρώτος πατέρας της γυναίκας μου Αγγελικής, ο δεύτερος Πνευματικός της Πατέρας. Γεννήθηκαν στο Κάτω Κοπανάκι της ορεινής τριφυλίας. Το παρανόμι Μπερνακαίοι το απέκτησαν από τον Βαρυμποπαίο πατέρα τους Δημήτρη Καράμπελα (Μπερνακάκη). Από μικρά παιδιά έμειναν ορφανά και τα μεγάλωσε οι μητέρα τους Ασήμω, με χίλια βάσανα και στερήσεις, κόρη του Γιάννη Δούμουρα (Κατσουλόγιανη) από το χωριό Δραγουμάνου της Ανδρίτσαινας, άριστο τεχνίτη μπαλωματή που γνώριζε την τέχνη της κατασκευής τσαρουχιών από γουρουνόδερμα και κυρίως από ρόδες αυτοκινήτων όπως επίσης και ότι είχε σχέση με δερμάτινες κατασκευές, όπως ασκιά για κρασί, λάδι, τυρί, δισάκια κ.α. Εκείνη την εποχή της ξυπολησιάς αυτού του είδους τα παπούτσια ήταν λες και φόραγες… λουστρίνια. Από τον παππούλη τους απέκτησαν το παρατσούκλι Κατσουλογιανναίοι και με αυτό έγιναν γνωστοί στη περιοχή και ακόμα πιο πέρα. Από τα δύο αδέλφια και την μία αδελφή ο μεγαλύτερος ήταν ο Γιώργης. Στα πλαίσια, ανέκδοτες ιστορίες του τόπου μας. Καθισμένοι μπρός στην πυρογωνιά της μεγάλης σάλας, άρχισε να διηγήται  την παρακάτω ανέκδοτη ιστορία, η θεία και νονά της γυναίκας μου, Χριστίνα σύζυγος του Γιάννη Καράμπελα. Ο πεθερός σου ο Γιώργης, Σπύρο μου και ο θείος σου ο Γιάννης, ήταν άνθρωποι της εκκλησίας και πάντα με το Σταυρό στο χέρι προχωρούσαν στην ζωή. Κάθε Κυριακή πριν να ξεκινήσουν για την δουλειά στο παραδοσιακό ζωοπανήγυρο του Κοπανακίου, απαραιτήτως έπρεπε να εκκλησιασθούν στην αγαπημένη τους κεντρική εκκλησία του Αγίου Ιωάννου του Βαπτισθού, στην επάνω ρούγα του κάτω Κοπανακίου. Μου έλεγε ότι ο θείος Γιάννης – Κατσουλόγιαννης ήταν ένας καλός ψάλτης, ο Γιώργη – Κατσουλόγιαννης το πήγαιναι μουρμουριστά και διάβαζε τα «διαβαστά» όπως έλεγε. Μεταξύ των εκκλησιαζομένων ήταν και ο Παναγιώτης Ρήγας ή Παναγιώτης – Θύμιος, παππούλης του σημερινού βουλευτή Ρήγα. Επειδή ο πατέρας του είχε κάνει δωρεά στην εκκλησία το στασίδι, τιμής ένεκεν του είχε παραχωρηθεί το δικαίωμα της αποκλειστικής χρήσης. Όλοι οι κάτοικοι το εγνώριζαν και το σεβόντουσαν αυτό και κανένας δεν σκεπτόταν να κάτσει στο στασίδι του. Μόλις έμπαινε στην εκκλησία το πρώτο πράγμα που έκανε ήταν να ρίξει το βλέμμα του στο προσωπικό του στασίδι, μπας και είναι πιασμένο. Κάποια Κυριακή εσυνέβει και το παρακάτω συμβάν. Κάποιος ξένος μπήκε να εκκλησιασθεί στον Ιερό Ναό του Αγίου Ιωάννου, βρήκε το στασίδι του Παναγιώτη – Θύμιου αδειανό και κάθισε… Ο πεθερός μου Γιώργη – Κατσουλόγιαννης ψηλά από το ψαλτήρι, είδε την κίνηση και η περιέργειά του κορυφώθηκε σαν είδε τον Παναγιώτη – Θύμιο να εμφανίζεται στην είσοδο της εκκλησίας και το βλέμμα του να καρφώνεται στον ξένο που του είχε πιάσει το στασίδι. Κάτι τέτοια περιστατικά, δεν  άφηνε να του ξεφύγουν, ήταν το αλάτι και το πιπέρι στις ανέκδοτες ιστορίες που έλεγε με τον δικό του ιδιόρυθμο τρόπο, κατά κοινή ομολογία, τις Κυριακές και σχόλες στα καφενεία του Κοπανακίου. Παππάς της Ενορίας ο παππα – Κωνσταντίνος Ρήγας ή (Παππά – Χαρμούλας). Δίπλα στο ψαλτήρι ο αδελφός του Γιάννης Καράμπελας, πάντοτε επιμελής και παρακολουθεί την Θεία Λειτουργία με προσοχή. Μετά το «πρόσχωμεν», ήρθε η σειρά του Γιώργη να πει τον «Απόστολο», από την περιέργιά του για να δει τι θα συμβεί, χάνει τον «Απόστολο»… » Που είμαστε ρε Γιάννη; » ρωτάει τον αδελφό του. » Ευτού κοιτάνε Γιώργη …» Του λέει ο Γιάννης. Μέσα στο Ιερό ο «Παππά – Χαρμούλας» αδημονεί να ακούσει τον «Απόστολο»… Μουγγαμάρα από το ψαλτήρι!!! «ΠΕΣ΄ΤΟ ΓΙΩΡΓΗ ΔΙΑΒΑΣΤΑ, ΠΕΣ΄ΤΟ!!! » Απορία ψάλτου, βήξ… Μέσα από το Ιερό τον ρωτάει ο Παππά – Χαρμούλας » ΤΟ΄ΧΑΣΕΣ ΡΕ ΖΟΝΤΟΒΟΛΟ; » Και ο Γιώργης… » ΣΕ ΜΕΝΑ ΤΟ ΛΕΣ ΠΑΠΠΑ ΜΟΥ ;;; » Απάντηση, » ΝΑΙ ΡΕ ΒΟΔΙ!!! » Κόκκαλο ο Γιώργη – Καράμπελας και οι εκκλησιαζόμενοι!!!! 

Εργασία : ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ, Komianos.worpress.com – Ευπρόσδεκτες οποιεσδήποτε ανέκδοτες ιστορίες του χωριού και του τόπου μας

 

 

 

 

 

 

 

 

Δεκεμβρίου 4, 2014 Posted by | ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ ΜΑΣ, Uncategorized | Σχολιάστε

ΑΝΕΚΔΟΤΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ ΜΑΣ, ΝΤΕΛΑΛΗΣ – ΝΤΕΛΑΛΙΤΖΗΣ – ΔΙΑΛΑΛΗΤΗΣ – Ο ΓΙΑΝΝΗΣ – ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΗΣ ΚΑΙ ΟΙ ΚΟΓΙΟΝΗΔΕΣ ΤΟΥ ΚΟΠΑΝΑΚΙΟΥ. Eργασία ΚΟΜΙΑΝΟΣ ΠΙΠΗΣ, komianos.wordpress.com

ΑΝΕΚΔΟΤΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ ΜΑΣ, ΝΤΕΛΑΛΗΣ – ΝΤΕΛΑΛΙΤΖΗΣ – ΔΙΑΛΑΛΗΤΗΣ. Ο ΓΙΑΝΝΗΣ –  ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΗΣ ΚΑΙ ΟΙ ΚΟΓΙΟΝΗΔΕΣ ΤΟΥ ΚΟΠΑΝΑΚΙΟΥ. Εργασία ΚΟΜΙΑΝΟΣ ΠΙΠΗΣ, komianos.wordpress.com

ΚΟΠΑΝΑΚΙ 26-4-1946 ΣΤΟ ΠΙΣΩ ΜΕΡΟς ΔΙΑΚΡΙΝΕΤΑΙ Ο ΜΠΑΡΜΠΑ ΓΙΩΡΓΗΣ ΠΑΝΟΥΣΑΚΗΣ Η (ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΗΣ). ΝΤΕΛΑΛΙΤΖΗΣ ΕΚΕΙΝΗΣ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ, φωτογραφικό αρχείο ΚΟΜΙΑΝΟΣ ΠΙΠΗΣ
ΚΟΠΑΝΑΚΙ 26-4-1946 ΣΤΟ ΠΙΣΩ ΜΕΡΟς ΔΙΑΚΡΙΝΕΤΑΙ Ο ΜΠΑΡΜΠΑ ΓΙΩΡΓΗΣ ΠΑΝΟΥΣΑΚΗΣ Η (ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΗΣ). ΝΤΕΛΑΛΙΤΖΗΣ ΕΚΕΙΝΗΣ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ, φωτογραφικό αρχείο ΚΟΜΙΑΝΟΣ ΠΙΠΗΣ

Καφενείο του Θοδωράκη Λαμπρόπουλου (Μανιαούρη). Ο συνταξιούχος φαρμακοποιός Νίκος Αρβανίτης πίνοντας το ποτό του, μου μίλησε για τους ντελάλιδες εκείνης της εποχής….βλέποντας ότι ενδιαφέρομαι να γράψω για το επάγγελμα του ντελάλη. Με πληροφόρησε για την ύπαρξη ενός ντελάλη από τα προπολεμικά χρόνια.Τον λέγαν Πανουσάκη Γιάννη ή (Κουτσογιάννη) γιατί είχε πρόβλημα με το πόδι του. Περισσότερες πληροφορίες μου έδωσε ο Θοδωράκης Λαμπρόπουλος (Μανιαούρης). Μου είπε ότι ο Κουτσογιάννης ήταν και συγγενής της οικογένειας, με καταγωγή από την «τούρλα», Άϊ-Γιανναίος δηλαδή. Ήταν ανύπαντρος και κουτσός. Τον φιλοξενούσε ο παππούλης μου ο Θοδωράκης Λαμπρόπουλος. Κοιμώτανε στην χαμοκέλλα δίπλα στο καφενείο, ένα σπίτι που τα χωρίσματα ήταν από «τσατμά» και καλάμια. Τα στρωσίδια του ήταν επάνω στο αμπάρι εκεί ξάπλωνε. Όταν οι συνθήκες το επέτρεπαν τον προμηθεύαμε και κανένα πιάτο φαγητό. Η ζωή του ήταν λιτή και μετρημένη. Για να ζήσει έκανε τον ντελαλιτζή, δηλαδή έβγαινε στις ρούγες και στα γύρω χωριά, όπου ήταν ανάγκη και διαλαλούσε τα νέα εμπορεύματα που επρόκειτο να φέρουν οι έμποροι, οι πραματευτάδες και οι μεταπράτες. Διαλαλούσε ευχάριστα ή δυσάρεστα νέα, καλλεστήρια κ.α. Ο ντελαλιτζής έπρεπε να έχει δυνατή και καθαρή φωνή και, κυρίως τον τρόπο να παρουσιάζει και να διαφημίζει τα προϊόντα ή τα νέα. Αυτή η εργασία τους έκανε γνωστούς και σεβαστούς στους κατοίκους. Όλοι έτρεχαν να μάθουν τα νέα στο Κοπανάκι και τα γύρω χωριά. Άλλες φορές η κοινότητα άμα ήθελε να ενημερώσει τους χωρικούς, για θέματα που αφορούσαν την κοινωνία το ανέθετε στους ντελάλιδες. Η αμοιβή τους κυρίως σε είδος, κανένα πιάτο φαϊ η κανένα κέρασμα με κρασάκι η ποτό. Ο μπάρμπα Γιάννης Κουτσογιάννης για να επιβιώσει, λόγω της αναπηρίας που είχε δεν μπορούσε να κάνει βαριές δουλειές, έκανε λοιπόν επιπλέον και την εργασία του “λούστρου”. Το στέκι του στο πεζοδρόμιο έξω από το καφενείο του Λαμπρόπουλου. Το κασελάκι του, με τις μπογιές του, τις βούρτσες του, τα σχετικά πανιά για γυάλισμα και το απαραίτητο λίπος. Το πρωί έστηνε το κασελάκι του με το σκαμνάκι και κτυπώντας ρυθμικά τις βούρτσες πάνω στο κασελάκι, διαλαλούσε τα νέα του χωριού,και ενδιάμεσα έκανε και τα χωρατά του ή τα πειράγματά του. Κάποτε ένας περαστικός εστάθηκε για να βάψει και γυαλίσει τα παπούτσια του. Ο μπάρμπα Γιάννης άρχισε με μαεστρία να τα βάφει, αλλά είχε και στο μυαλό του να ανακοινώσει τις εντολές της κοινότητας. Αλλού το μυαλό και αλλού το χέρι του… πως το κάνει και βάφει τις κάλτσες του πελάτη. » ΒΡΕ, ΜΠΑΡΜΠΑ ΓΙΑΝΝΗ ΠΟΥ ΤΟ ΕΧΕΙΣ ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΣΟΥ; ΜΟΥ ΕΒΑΨΕΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΚΑΛΤΣΕΣ ΡΕ ΑΘΕΟΦΟΒΕ!!! « Και ο μπάρμπα Γιαννης ο Κουτσογιάννης του απαντά, πάντα ετοιμόλογος : » ΜΗΝ ΑΝΗΣΥΧΗΤΕ ΚΥΡΙΕ… ΔΕΝ ΠΕΡΝΟΥΜΕ ΕΠΙΠΛΕΟΝ ΛΕΦΤΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΚΑΛΤΣΕΣ !!!». Στο ίδιο μοτίβο και η επόμενη καζούρα… Στα πλαίσια των ανεκδότων ιστοριών του χωριού μας, και το ακόλουθο περιστατικό. Οι σηνηθισμένοι «κογιόνηδες» του Κοπανακίου και περιχώρων βλέπουν από μακριά να έρχεται στο καφενείο του «Μανιούρη» ο Γιάννη – Κουτσογιάννης. Χειμωνιάτικος καιρός, η πρωϊνή τσιφούρα σου περονιάζει τα κόκκαλα. Ήταν ότι πρέπει, του χεριού τους δηλαδή. Σαν έστησε το κασελάκι του μπροστά στο πεζοδρόμιο τον περιλαβαίνει ο πρώτος…
– Καλώς τον μπάρμπα Γιάννη τον λεβέντη μας!!! Τί θα σε κεράσουμε;
– Εεε, κάνει και κομματάκι κρύο, θα το πιω ένα κονιακάκι παλικάρι μου κι ευχαριστώ.
Και το δούλεμα αρχίζει, με τον δεύτερο…
– Είσαι καλά βρε μπάρμπα Γιάννη; Γιατί μου φαίνεσαι κομμένος…
– Όχι, βρε αδελφέ, μια χαρά είμαι. Μόνο που αυτό το ριμάδι κρύο με έχει περονιάσει.
– Κι εμένα βρε μπάρμπα Γιάννη, μου φαίνεσαι κομμένος, συνεχίζει ο τρίτος
Ο Γιάννη – Κουτσογιάννης μάλλον άρχίζει να αμφιβάλλει και δεν απάντησε.
– Κι εμένα πολύ κίτρινος μου φαίνεσαι, συνεχίζει ο επόμενος.
– Ναι, τώρα που το λέτε, συνεχίζει ο επόμενος, κι εγώ σε βλέπω πολύ κίτρινο.
Και το δούλεμα συνεχίζεται, μέχρι που ο μπαρμπα Γιάννης σηκώνεται λέγοντας ότι δεν αισθάνεται καλά, και τράβηξε για τη χαμοκέλλα του. Δεν πέρασε πολύ ώρα και να΄σου ο παππούλης μου ο μπάρμπα Θοδωρής Λαμπρόπουλος (Μανιαούρης) να τα βάζει με τους κογιόνηδες: «Δεν ντρέπεστε ρε καθίκια ; Δεν έχετε άλλη δουλειά να κάνετε; Τι του κάνατε του συγγενή μου και έπεσε στο κρεββάτι του θανατά;». Άνθρωπος της πιάτσας βλέπετε ο μπάρμπα θοδωρής, μυρίστηκε την πλάκα των κογιόνηδων… Πάντως, ο μπάρμπα Γιάννης –  Κουτσογιάννης την έβγαλε για τρεις ημέρες μπουμπουλωμένος μέχρι τα μπούνια, στο κρεβάτι. Αυτός ήταν ο Μπάρμπα Γιάννης Πανουσάκης (Κουτσογιάννης). Έσβυσε μόνος γύρω στο 1955 περίπου.     Ήρθε όμως η πρόοδος και η τεχνολογία, οι μικροφωνικές εγκαταστάσεις, τα μεγάφωνα, οι εφημερίδες, το ραδιόφωνο , οι τηλεοράσεις, οι ανακοινώσεις στα κεντρικώτερα σημεία του Κοπανακίου και των γύρω χωριών είχε σαν αποτέλεσμα το επάγγελμα του ντελάλη ή ντελαλιτζή, σιγά σιγά να μαραζώσει… και οι συμπαθητικές φιγούρες τους να ξεχαστούν και να ξεθωριάσουν τελείως. Ας είσαι καλά εκεί ψηλά που βρίσκεσαι μπαρμπα – Γιάννη (Κουτσογιάννη). Πάντα θα σε θυμούνται με αγάπη οι φίλοι και συγκάτοικοι του Κοπανακίου, ας είναι ελαφρύ το χώμα της «τούρλας» που σε σκεπάζει.

Εργασία του ΚΟΜΙΑΝΟΥ ΠΙΠΗ. komianos.wordpress.com

 

Νοεμβρίου 30, 2014 Posted by | ΑΝΕΚΔΟΤΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ ΜΑΣ, Uncategorized | Σχολιάστε

ΓΕΛΑΤΕ ΓΙΑΤΙ ΧΑΝΟΜΑΣΤΕ!!! Αναδημοσίευση – ΑΝΕΚΔΟΤΟ:Να την βγάλω;….

 

ΓΕΛΑΤΕ ΓΙΑΤΙ ΧΑΝΟΜΑΣΤΕ
ΓΕΛΑΤΕ ΓΙΑΤΙ ΧΑΝΟΜΑΣΤΕ

ΑΝΕΚΔΟΤΟ:Να την βγάλω;…
Βάζει η δασκάλα εργασία για το σπίτι, να ρωτήσουν πως γίνονται τα παιδιά.
– Μαμά, μαμά, λέει ο Τοτός μόλις πήγε σπίτι, η δασκάλα μας είπε να σας ρωτήσουμε πως γεννιούνται τα παιδιά.
– Δεν μπορώ τώρα, καθαρίζω πατάτες, λέει η μαμά.
– Έλα, ρε μαμά, πες μου…
Τέλοσπάντων με τα χίλια ζόρια η μαμά του δείχνει μία πατάτα και του λέει:
– Την βλέπεις αυτήν; Από εδώ έρχονται τα παιδιά.
Εκστασιασμένος ο Τοτός βάζει την πατάτα στην τσέπη, και περιμένει πως και πως την επόμενη μέρα στο σχολείο.
Την άλλη μέρα στην τάξη, ρωτάει η δασκάλα:
– Μάθατε αυτό που σας είπα;

– Ναι!!! λένε όλα τα παιδάκια με μία φωνή.
– Για πες εσύ, Κωστάκη.
– Λοιπόν κυρία, λέει ο Κωστάκης τα παιδιά τα φέρνει ο πελαργός.
– Ουοουυυυυυυυυυυυ!!! Λάθος!! Λάθος!! άρχισε να φωνάζει ο Τοτός και ο Κωστάκης έβαλε τα κλάματα.
– Για πες μας εσύ, Ελενίτσα, λέει η δασκάλα.
– Τα παιδάκια τα φέρνει ο Θεούλης!! λέει η Ελενίτσα.
– Ουυυυυυυυυ!! Τι λέει η βλαμμένη, αναφωνεί ο Τοτός και κάνει και την Ελενίτσα να βάλει τα κλάματα.
Εκνευρισμένη η δασκάλα γυρνάει στον Τοτό:
– Για πες μας εσύ Τοτό, που τα ξέρεις όλα ;…
Ο Τοτός με ένα πονηρό χαμόγελο βάζει το χέρι στην τσέπη, πιάνει την πατάτα και λέει στην δασκάλα:
– Να την βγάλω έξω;;….
– Και βέβαια, όχι!!! Λέει η δασκάλα σοκαρισμένη.
– Βρε, να την βγάλω έξω; ξαναλέει ο Τοτός.
– Όχι, φυσικά!!
– Α, λέει ο Τοτός, δεν θέλεις να την βγάλω… Όταν την τρως όμως, καλά είναι, εεε;;;!!!!

Νοεμβρίου 26, 2014 Posted by | ΑΝΕΚΔΟΤΑ, Uncategorized | Σχολιάστε

ΑΝΕΚΔΟΤΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ ΜΑΣ – Ο ΘΑΝΑΣΗΣ ΚΑΠΠΟΣ ΚΑΙ ΤΑ ΤΣΑΡΟΥΧΙΑ ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΗ ΚΑΡΑΜΠΕΛΑ (κατσουλόγιαννη) εργασία ΚΟΜΙΑΝΟΥ ΠΙΠΗ komianos.wordpress.com

Ο ΘΑΝΑΣΗΣ ΚΑΠΠΟΣ ΚΑΙ ΤΑ ΤΣΑΡΟΥΧΙΑ ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΗ ΚΑΡΑΜΠΕΛΑ (κατσουλόγιαννη) εργασία ΚΟΜΙΑΝΟΥ ΠΙΠΗ komianos.wordpress.com

ΚΑΠΠΟΣ ΘΑΝΑΣΗΣ ΚΑΙ ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ ΘΟΔΩΡΑΚΗΣ (ΚΑΠΕΤΑΝΑΚΟΣ) στο καφενείο του ΘΟΔΩΡΑΚΗ (Μανιαούρη) στην κεντρική πλατεία κοπανακίου Φωτογραφικό αρχείο ΚΟΜΙΑΝΟΥ ΠΙΠΗ
ΚΑΠΠΟΣ ΘΑΝΑΣΗΣ ΚΑΙ ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ ΘΟΔΩΡΑΚΗΣ (ΚΑΠΕΤΑΝΑΚΟΣ) στο καφενείο του ΘΟΔΩΡΑΚΗ (Μανιαούρη) στην κεντρική πλατεία κοπανακίου Φωτογραφικό αρχείο ΚΟΜΙΑΝΟΥ ΠΙΠΗ

Ημέρα Κυριακής και το καθιερωμένο Κυριακάτικο παζάρι είναι στο φόρτε του. Παρέα με τον Θανάση Κάππο, τον Δημήτρη Λυμπερόπουλο και τον Μήτρο Καράμπελα, απόλαμβάνοντας τα ουζάκια μας με μεζέ, στο καφέ του Νίκου Κούγια, μου μίλησε για τα παλιά…τότε που είχε νοικιάσει το καφενείο απο τον Θοδωράκη Λαμπρόπουλο (Μανιαούρη). Πιο παλιά το καφενείο το είχε ο μπάρμπα Γιάννης Αδαμόπουλος ο πατέρας του Θοδωράκη (Καπετανάκου). Εκεί ήταν το “φρουραρχείο” όπως το λέγαμε της δεξιάς παρατάξεως, Το “Στρατηγείο” του γέρο Αλέξη Καλατζάκου, Υπουργού της κυβερνήσεως επί σειρά ετών. Μετά τον Θοδωράκη (Καπετανάκο) το ανέλαβα εγώ και ο αδελφός μου, τότε ήταν το “στρατηγείο” του γιου του Αριστείδη Καλατζάκου, αργότερα Υφυπουργού κυβερνήσεως. Στο καφενείο μεταξύ των δεξιών πελατών έρχόταν και ο πεθερός σου ο μπάρμπα Γιώργης Καράμπελας (Κατσουλόγιαννης). Με το καπέλο του στραβά, το σακκάκι του ανάρηκτα στον ώμο και τη μαγκούρα στο χέρι, πίσω ερχόταν αχώριστος πάντα ο μπάρμπα Γιάννης (Κατσουλόγιαννης).Ο Κώστας Σκλάβος θαμώνας χρόνια, με είχε πληροφορήσει ότι ο μπάρμπα Γιώργης ήταν Καλατζακικός… Κάθε φορά που καθόταν ο Κατσουλόγιαννης, μου παράγγελνε ένα καφέ και ένα ποτήρι νερό από την βρύση όμως. Εγώ κάθε φορά που ερχόταν στο καφενείο, τον ρωτούσα αφού τον καλημέριζα. » Τι χαμπάρια μπάρμπα – Γιώργη; » και η καθηερωμένη απάντησή του ήταν… «ΣΤΕΝΑ ΤΑ ΚΑΛΑΠΟΔΙΑ ΛΕΒΕΝΤΗ ΜΟΥ !!! » Εγώ αντίθετα με την παραγγελία του, του πήγαινα τον καφέ αλλά με νερό παγωμένο, από το ψυγείο. Τότε τα ψυγεία ήταν του πάγου. Ο μπάρμπα Γιώργης διαμαρτυρώτανε, όμως εγώ επίτηδες συνέχιζα και του πήγαινα κρύο νερό από το ψυγείο. ” Τι έχεις πάθει ρε Θανάση! κουφός είσαι; Βάλθηκες να με πουντιάσεις;” Και εγώ του λέω: » Μπάρμπα Γιώργη θα σου πω το μυστικό….’Οταν δούλευα τσοπάνος στον Νίκο Τσολοντρέ στην Βανάδα, δεν είχα παπούτσια, να φαντασθείς πατούσα πρόκα και στράβωνε, η πατούσα μου είχε γίνει σκέτη σόλα. Βλέποντας την κατάστασή μου, ο Τσολοντρές με λυπήθηκε και μια μέρα μου έφερε δώρο ένα ζευγάρι τσαρούχια από ρόδα αυτοκινήτου, για να μην πληγώνω τις πατούσες μου. Τον ευχαρίστησα για το δώρο… Αλλά μόλις τα φόρεσα ήταν δύο ή τρία νουμερα μικρότερα. Τα δάκτυλα μπορεί να ήταν μέσα όμως οι φτέρνες ήταν έξω από τα τσαρούχια. Το αποτέλεσμα ήταν οι αγκορτσές, οι αφαλαρίδες και οι κοφτερές πέτρες, να μου πληγώνουν τις φτέρνες. Το τι αναθέματα σου είχα ρίξει, σαν έμαθα από ποιό μαγαζί τα είχε αγοράσει δεν λέγεται. Λες και έφταιγες εσύ και ο Γιάννης, που να ξέρατε το νούμερο του ποδιού μου. Δεν υπήρχαν και χρήματα για να αγοράσω άλλα. Πίστεψέ με αυτή ήταν και η αιτία που έφυγα από τον Τσολοντρέ, η ζωή με αυτά τα τσαρούχια είχε καταντήσει τυρανική. Όταν ήρθα εδώ ρώτησα και μου είπαν ποιος ήταν ο Γιώργη Κατσουλόγιαννης. Και το κρύο νερό που σου φέρνω, το κάνω για να σε εκδικηθώ για όσα μαρτύρια έχω περάσει με τα τσαρούχια σου!!! Γελώντας καλοσυνάτα όπως συνήθιζεμου απαντάει: ΚΑΝΟΝΙΚΑ ΘΑΝΑΣΗ ΜΟΥ, ΕΙΚΟΝΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΜΕ ΚΑΝΕΙΣ…ΕΑΝ ΔΕΝ ΤΑ ΕΔΙΝΑ ΣΤΟ ΤΣΟΛΟΝΔΡΕ ΜΙΚΡΑ ΣΕ ΝΟΥΜΕΡΟ…ΑΚΟΜΑ ΤΑ ΠΡΟΒΑΤΑ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΒΑΝΑΔΑ ΘΑ ΕΦΥΛΑΓΕΣ.. ΚΑΨΕΡΕ ΜΟΥ..!!!
Συμπέρασμα: Ουδέν καλόν αμιγές κακού. Σήμερα ο Θανάσης Κάππος ζει και βασιλεύει. Δούλεψε με φιλότιμο και τιμιότητα. Η ζωή τον αντάμειψε πλουσιοπάροχα, χαρίζοντάς του μία οικογένεια ζηλευτή στην κοινωνία του τόπου μας. Αυτά τα άτιμα τσαρούχια και την γκλίτσα δεν γνωρίζω αν τα φυλάει ακόμα….
Ευχαριστώ τον Θανάση Κάππο για την ιστορία που μου διηγήθηκε. Περιμένω να ακούσω και τις δικές σας!!!
Με αγάπη ΚΟΜΙΑΝΟΣ ΠΙΠΗΣ komianos.wordpress.com

Νοεμβρίου 25, 2014 Posted by | ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ ΜΑΣ, Uncategorized | Σχολιάστε

ΑΝΕΚΔΟΤΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ ΜΑΣ, ΝΤΕΛΑΛΗΣ – ΝΤΕΛΑΛΙΤΖΗΣ – ΔΙΑΛΑΛΗΤΗΣ – Ο ΓΙΩΡΓΗ – ΚΟΥΓΙΑΣ ΚΑΙ ΤΑ ΚΑΛΑΜΠΟΥΡΙΑ ΤΟΥ. εργασία ΚΟΜΙΑΝΟΣ ΠΙΠΗΣ, komianos.wordpress.com

 ΑΝΕΚΔΟΤΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ ΜΑΣ, ΝΤΕΛΑΛΗΣ – ΝΤΕΛΑΛΙΤΖΗΣ – ΔΙΑΛΑΛΗΤΗΣ. Ο ΓΙΩΡΓΗΣ ΑΝΔΡΙΑΝΟΠΟΥΛΟΣ, (ΚΟΥΓΙΑΣ) ΚΑΙ ΤΑ ΚΑΛΑΜΠΟΥΡΙΑ ΤΟΥ. Εργασία ΚΟΜΙΑΝΟΣ ΠΙΠΗΣ, komianos.wordpress.com

ΤΕΛΑΛΗΣ

ΤΕΛΑΛΗΣ

 Καφενείο του Νίκο – Κούγια. Παρέα με συντοπίτες Κοπανακαίους, πίνωντας τα σχετικά ουζάκια μας και απολαμβάνωντας τους εκλεκτούς μεζέδες του. Ο Νίκος Ανδριανόπουλος (Κούγιας), Βλέποντας το ενδοιαφέρον μου να γράψω για το επάγγελμα του ντελάλη, μου άνοιξε την κουβέντα για τον παππούλη του, τον μπάρμπα Γιώργη Ανδριανόπουλο (Κούγια), ήταν και αυτός Ντελαλιτζής εκείνης της εποχής στον τόπο μας. Η ζωή του ήταν λιτή και μετρημένη. Για να ζήσει έκανε τον ντελαλιτζή, δηλαδή έβγαινε στις ρούγες και στα γύρω χωριά, όπου ήταν ανάγκη και διαλαλούσε τα νέα εμπορεύματα που επρόκειτο να φέρουν οι έμποροι, οι πραματευτάδες και οι μεταπράτες. Διαλαλούσε ευχάριστα ή δυσάρεστα νέα, αναγγελίες θανάτου, γεννήσεις, γάμους, καλλεστήρια κ.α. Ο ντελαλιτζής έπρεπε να έχει δυνατή και καθαρή φωνή και, κυρίως τον τρόπο να παρουσιάζει και να διαφημίζει τα προϊόντα ή τα νέα. Αυτή η εργασία τους έκανε γνωστούς και σεβαστούς στους κατοίκους. Όλοι έτρεχαν να μάθουν τα νέα στο Κοπανάκι και τα γύρω χωριά. Άλλες φορές η κοινότητα άμα ήθελε να ενημερώσει τους χωρικούς, για θέματα που αφορούσαν την κοινωνία το ανέθετε στους ντελάλιδες. Η αμοιβή τους κυρίως σε είδος, κανένα πιάτο φαϊ η κανένα κέρασμα με κρασάκι η ποτό, συνήθης μεζές καμιά ρέγγα, στουμπιστό κρεμύδι, παστή σαρδέλα, καμιά ελιά…. Ο Γιώργη – Κούγιας για να επιβιώσει, όταν δεν είχε δουλειά σαν ντελάλης έκανε επιπλέον και την εργασία του καστανά. Το στέκι του στο πεζοδρόμιο έξω από το καφενείο του σταθμού του τραίνου, ή σε κάποια απαγερή γωνιά έστηνε το σκαμνάκι του, την φουφού του, την ζέσταινε με ξυλοκάρβουνα, χάραζε τα κάστανα, χωνάκια από εφημερίδες και περίμενε την πελατεία του. Διαλαλούσε τα νέα του χωριού,και ενδιάμεσα έκανε και τα χωρατά του ή τα πειράγματά του. Καταγώταν από την “Ποντιά” Μάλθη. Γυναίκα του η κυρά Ελένη από το σόϊ των Καραβιδαίων στο “Βαρυμπόμπι” Μοναστήρι. Την ζήτησε, δεν του την δωσανε και αυτός την έκλεψε και την παντρεύτηκε. Το να κλέψεις γυναίκα εκείνη την εποχή ήταν παληκαριά, ήταν ανδριλίκι και μαγκιά. Απέκτησε πέντε αγόρια και ένα κορίτσι. Εκτός από ντελάλης έκανε και άλλες δουλειές του ποδαριού, μεταφορές, σκαψιμο κ.α. Για να μεγαλώσεις εκείνη την εποχή μια τέτοια φαμίλια, επτά στόματα δεν χορταίνουνε με τα ψέματα. Μου έλεγε ο Νίκο Κούγιας ότι η πληρωμή ήταν ένα τάλαρο, ίσως και λιγώτερα για κάθε ντελάλημα. Άμα γινόταν γάμος, καλέσματα, χαρές, αγοραπωλησίες “τράμπες”, εάν επρόκειτο να έλθουν με το τραίνο τρόφιμα π.χ. πατάτες για πούλημα, εάν είχε χάσει κάποιος ένα ζώο…γύριζε όλα τα χωριά και το διαλαλούσε. Αν δεν είχε τίποτα άλλο να διαλαλήσει στα ενδιάμεσα αμόλαγε και τα καλαμπούρια του…» ΕΔΩ ΤΑ ΚΑΣΤΑΝΑ.. ΚΑΛΑ ΜΑΡΟΝΙΑ!!!….ΤΗΣ ΜΠΑΖΙΝΟΥΣ ΤΑ ΒΡΑΚΟΖΟΝΙΑ….!!! ή ” ΑΚΟΥΣΑΤΕ.. ΑΚΟΥΣΑΤΕ.. ΟΙ ΚΟΥΓΑΙΟΙ ΜΑΛΩΝΑΝΕ !!..ΠΟΤΕ ΟΜΩΣ ΔΕΝ ΜΟΥΝΙΩΝΑΝΕ!!!… και άλλα τέτοια. Ή «ΟΙ ΚΟΥΓΑΙΟΙ ΤΑ… ΒΡΑΖΑΝΕ, ΠΟΤΕ ΤΟΥΣ ΔΕΝ ΕΜΟΥΝΙΑΖΑΝΕ!!! «. Τα παρακάτω ανέκδοτα περιστατικά μεταξύ άλλων, μου εξιστορούσαν οι παριστάμενοι θαμώνες, στο γνωστό μου στέκι της κυρά – Σπυρούλας Σοφού στο καφενείο της Κάτω Ρούγας. Κάποτε συνάντησε ο παππάς του χωριού Μπέρεκλα της Αμπελιώνας, τον μπάρμπα Γιώργη (Κούγια) και του λέει : » Άκου Γιώργη τέκνον μου, επειδή κάποιοι καλοθελητές ζωοκλέφτες, κλέψανε την γελάδα του μπατζανάκη μου του Μήτσο –  Νικολάκη, θέλω να κάνεις γνωστό στα γύρω χωριά της Ορεινής Τριφυλίας ότι: Στην περασμένη Κυριακάτικη Θεία Λειτουργία, τιμώρησα με αφορεσμό, τους κατοίκους του Μπέρεκλα, του Κακαλέτρι και τους μισούς όμως, κατοίκους της Αμπελιώνας… Πάρε και αυτά τα ψιλά και  ξεκίνα το ντελαλίκη, να μαθευτεί η από Θεού Τιμωρία. Ο Γιώργη – Κούγιας που είχε πληροφορηθεί τι είχε συμβει, άρχισε αμέσως την ενημέρωση των κατοίκων… » ΧΩΡΙΑΝΟΙ…, ΚΑΙ ΠΕΡΑΧΩΡΗΤΕΣ… ΑΚΟΥΣΑΤΕ – ΑΚΟΥΣΑΤΕΕΕΕΕΕ!!! ΑΦΟΡΗΣΜΕΝΟ ΝΑ΄ΝΑΙ ΤΟ ΜΠΕΡΕΚΛΑ, ΑΦΟΡΗΣΜΕΝΟ ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΚΑΛΕΤΡΙ, ΑΦΟΡΗΣΜΕΝΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΜΙΣΟΙ ΚΑΤΟΙΚΟΙ ΤΗΣ ΑΜΠΕΛΙΩΝΑΣ, ΓΙΑΤΙ ΚΛΕΨΑΝΕ  ΤΗΝ ΓΕΛΑΔΑ ΤΟΥ ΜΗΤΣΟ – ΝΙΚΟΛΑΚΗΗΗΗΗΗ!!! «  Και γυρίζωντας δήθεν απορημένος, ρωτάει τον παππά… » ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ ΑΦΟΡΗΣΕΣ ΜΟΝΟ ΤΟΥΣ ΜΙΣΟΥΣ ΚΑΤΟΙΚΟΥΣ ΤΗΣ ΑΜΠΕΛΙΩΝΑΣ, ΠΑΠΠΑ ΜΟΥ…; « Και του απαντάει ο παππάς : » ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΜΙΣΟΙ ΕΙΝΑΙ ΣΥΓΓΕΝΕΙΣ ΜΟΥ, ΡΕ ΜΟΥΣΧΑΡΕ!!!! « Κόκκαλο ο μπάρμπα – Γιώργης. (Συμπέρασμα, μάλλον είχε γευθεί και Ο παππάς από το «κλέφτικο». βλέπετε ο παππάς, πάντα ευλογεί τα γένια του…) Δίπλα του ήταν και η Νικολάκαινα, είχε κατέβει με την πραμμάτειά της στο παραδοσιακό ζωοπάζαρο του Κοπανακίου. Την προηγούμενη εβδομάδα της είχαν κλέψει κάτι κογιόνηδες, το κρεμασμένο στη φράχτη του σπιτιού της, πορτοκαλί εσσώρουχό της. » ΜΗΝ ΜΕ ΞΕΧΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΜΕΝΑ ΤΗΝ ΦΤΩΧΗ ΠΑΠΠΑ ΜΟΥ… ΠΟΥ ΜΟΥ ΚΛΕΨΑΝΕ ΤΟ «ΡΟΥΧΟ…» Τι να κάνει και ο παππάς, λέι στον μπάρμπα – Κούγια: » ΑΝΤΕ ΤΕΚΝΟΝ ΜΟΥ ΓΙΩΡΓΗ, ΤΕΛΑΛΗΣΕ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΦΟΡΙΣΜΟ ΓΙΑ ΤΟ ΚΛΕΨΙΜΟ ΤΟΥ ΕΣΣΩΡΟΥΧΟΥ ΤΗΣ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΗΣ ΝΙΚΟΛΑΚΑΙΝΑΣ.» Άρχισε και ο μπάρμπα Κούγιας το τελαλιλίκι… Με τον μοναδικό τρόπο που μόνο αυτός ήξερε. » ΑΚΟΥΣΑΤΕ – ΑΚΟΥΣΑΤΕ!!! ΠΑΖΑΡΙΩΤΕΣ ΚΑΙ ΣΥΓΧΩΡΙΑΝΟΙ!!! ΑΦΟΡΕΣΜΕΝΟΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΚΟΓΙΟΝΗΔΕΣ ΑΠΟ ΤΟΥ ΜΠΕΡΕΚΛΑ, ΠΟΥ ΚΛΕΨΑΝΕ ΤΗΝ ΠΟΛΥΤΙΜΗ ΠΟΡΤΟΚΑΛΗ ΒΡΑΚΑ ΑΠΟ ΤΗ ΦΡΑΧΤΗ ΤΗΣ ΚΥΡΑ ΜΗΤΣΟ –  ΝΙΚΟΛΑΚΑΙΝΑΣ!!!! ΟΠΟΙΟΣ ΤΗΝ ΒΡΕΙ, ΧΕΣΜΕΝΗ… Η ΑΧΕΣΤΗ… ΚΑΤΟΥΡΗΜΕΝΗ Η ΑΚΑΤΟΥΡΗΓΗ, ΘΑ ΠΑΡΕΙ  ΠΛΟΥΣΙΟ ΡΕΓΑΛΟ!!!! » Το γέλιο που έπεσε αλλά και τα πειράγματα δεν είχαν προηγούμενο. Δεν εμεινε τραπέζι ουτε και καρέκλα όρθια, στα  γύρω από την πλατεία καφενεία.

 Ήρθε όμως η πρόοδος και η τεχνολογία, οι μικροφωνικές εγκαταστάσεις, τα μεγάφωνα, οι εφημερίδες, το ραδιόφωνο , οι τηλεοράσεις, οι ανακοινώσεις στα κεντρικώτερα σημεία του Κοπανακίου και των γύρω χωριών είχε σαν αποτέλεσμα το επάγγελμα του ντελάλη ή ντελαλιτζή, σιγά σιγά να μαραζώσει… και οι συμπαθητικές φιγούρες τους να ξεχαστούν και να ξεθωριάσουν τελείως.

Εργασία του ΚΟΜΙΑΝΟΥ ΠΙΠΗ. komianos.wordpress.com

Νοεμβρίου 20, 2014 Posted by | ΑΝΕΚΔΟΤΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ ΜΑΣ, ΤΕΛΑΛΗΣ - ΝΤΕΛΑΛΗΣ, Uncategorized | Σχολιάστε

ΒΛΕΠΩ ΠΩΣ ΤΑ ΣΗΚΩΝΕΤΕ ΤΑ ΚΑΛΑΜΠΟΥΡΙΑ ΚΑΛΑ ΜΟΥ ΦΙΛΑΡΑΚΙΑ. ΕΝΑ ΚΑΛΑ ΠΕΤΥΧΗΜΕΝΟ ΑΝΕΚΔΟΤΟ ΓΙΑ ΝΑ ΣΑΣ ΦΤΟΙΑΞΕΙ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ…

ΒΛΕΠΩ ΠΩΣ ΤΑ ΣΗΚΩΝΕΤΕ ΤΑ ΚΑΛΑΜΠΟΥΡΙΑ ΚΑΛΑ ΜΟΥ ΦΙΛΑΡΑΚΙΑ. ΕΝΑ ΚΑΛΑ ΠΕΤΥΧΗΜΕΝΟ ΑΝΕΚΔΟΤΟ ΓΙΑ ΝΑ ΣΑΣ ΦΤΟΙΑΞΕΙ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ…

ΨΑΡΡΑΣΟ ΨΑΡΑΣ ΜΕ ΤΟ ΚΑΛΑΜΙ ΚΑΙ ΤΟ ΤΟΥΒΛΟ“Είναι ένας μπάρμπας στην παραλία, στο ένα χέρι κρατάει καλάμι και στο άλλο ένα τούβλο. περνάει μια γκόμενα τον βλέπει και ρωτάει:

– Καλά, με το καλάμι ψαρεύεις, το τούβλο όμως τι το θέλεις;

– Α, αν μου κάτσεις θα σου πω, απαντάει ο ψαράς.

Η γκόμενα δεν δέχεται και φεύγει. Μετά από λίγο γυρνάει και του λέει:

– Θα σκάσω αν δεν μου πεις. Εντάξει θα σου κάτσω.

Την πηδάει ο μπάρμπας, τελειώνει και τον ξαναρωτάει η γκόμενα για το τούβλο:

– Κοίτα να δεις, με το καλάμι δεν έπιασα ούτε ένα ψάρι, ενώ με το τούβλο είσαι η 4η που πήδηξα!!!!!

Να έχετε μια όμορφη και ζεστη καλημερα και μακρυα από καλάμια….

Νοεμβρίου 17, 2014 Posted by | ΑΝΕΚΔΟΤΑ, Uncategorized | Σχολιάστε

Αμφίπολη: Δεν έχει καμία σχέση ο σκελετός με τον τάφο; – Άλλος τάφος κάτω από τον τάφο στο λόφο Καστά; ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ – Πηγή : newsit.gr

Αμφίπολη: Δεν έχει καμία σχέση ο σκελετός με τον τάφο; – Άλλος τάφος κάτω από τον τάφο στο λόφο Καστά;

Διαδώστε το:

ΤΑΦΟΣ ΑΜΦΙΠΟΛΗΣ
ΤΑΦΟΣ ΑΜΦΙΠΟΛΗΣ

– Τα στοιχεία που ανατρέπουν τα δεδομένα και μιλούν για ξεχωριστό τάφο
– Τι αποκαλύπτουν οι ανακοινώσεις της ομάδας που κάνει την ανασκαφή στην Αμφίπολη
– Βρέθηκαν δύο τάφοι και όχι ένας λένε οι αρχαιολόγοι
Πλέον τα ερωτήματα είναι δεκάδες και δεν αφορούν στο τι και το ποιος ήταν ο νεκρός του μνημείου στο λόφο Καστά της Αμφίπολης, αλλά και στο ποιοι και γιατί επιδιώκουν με μισές αλήθειες ή δια της αποφυγής διευκρινήσεων επιδιώκουν να προκαλέσουν σύγχυση…

Με δέος εδώ και μήνες παρακολουθούμε τις ανακαλύψεις στην Αμφίπολη, όμως οι καρδιές κυριολεκτικά έσπασαν όταν κυκλοφόρησε η πληροφορία πως εντοπίστηκαν τα οστά του ανθρώπου που ετάφη και τιμήθηκε με αυτό το μοναδικό από κάθε άποψη μνημείο…

Όμως εντοπίστηκαν τα οστά αυτού του νεκρού ή κάποιου άλλου; Τα οστά που εντοπίστηκαν ανήκουν στον νεκρό που τιμήθηκε με το μνημείο με τις Σφίγγες, τις λεγόμενες Καρυάτιδες και το ψηφιδωτό;

Κάποιοι αρχαιολόγοι σημειώνουν κάποιες λέξεις που στους “κοινούς θνητούς”, στο ευρύ κοινό δηλαδή που δεν γνωρίζει την ορολογία, δεν λένε και πολλά.

Τις λέξεις “μακεδονικός” και “κιβωτιόσχημος” που συνοδεύουν τη λέξη τάφος στις ανακοινώσεις γύρω από την Αμφίπολη.

Η ορολογία μιλά από μόνη της. Είναι άλλο πράγμα ο μακεδονικός τάφος και άλλο πράγμα ο κιβωτιόσχημος τάφος. Διαφορετικού τύπου ταφή σε διαφορετικές χρονικές περιόδους.

Δώστε προσοχή στην ανακοίνωση του υπουργείου την ημέρα που αποκαλύφθηκε ότι εντοπίστηκε ο σκελετός:
“Σε βάθος 1,60μ. από τους σωζόμενους λίθους του δαπέδου, αποκαλύφθηκε μεγάλος κιβωτιόσχημος τάφος, κατασκευασμένος από πωρόλιθους”

Δηλαδή κάτω από τον τάφο που μέχρι εκείνη τη στιγμή ανασκάπτονταν εντοπίστηκε άλλος τάφος, διαφορετικής τεχνοτροπίας σε βάθος λίγο πάνω από ενάμισι μέτρο.
Στην ίδια την ανακοίνωση φαίνεται να γίνεται διαχωρισμός του ενός μνημείου από το άλλο καθώς γίνεται σαφής αναφορά σε τάφο και όχι για θέση ενταφιασμού ή χώρο εναπόθεσης οστών κλπ που να δείχνει ότι πρόκειται για το ίδιο μνημείο.
Όμως στην ίδια ανακοίνωση λίγο πιο κάτω το… μπέρδεμα συνεχίζεται:
“Πιθανότατα, πρόκειται για μνημείο αφηρωϊσμένου νεκρού, δηλαδή, θνητού στον οποίον αποδόθηκαν λατρευτικές τιμές από την κοινωνία της εποχής του. Ο νεκρός ήταν εξέχουσα προσωπικότητα, καθώς μόνον έτσι εξηγείται η κατασκευή αυτού του μοναδικού ταφικού συγκροτήματος.”
Ενώ γίνεται αναφορά σε άλλο τάφο, γίνεται ταυτόχρονα περιγραφή ενός αφηρωισμένου νεκρού… πιθανότατα βασισμένη στα ευρήματα του μακεδονικού τύπου τάφου και κάπως έτσι όλοι εύκολα καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι τα οστά που εντοπίστηκαν στον κιβωτιόσχημο τάφο ανήκουν σε αφηρωισμένο νεκρό που τιμήθηκε με το μοναδικό μνημείο που εντοπίστηκε περίπου ενάμιση μέτρο ψηλότερα απ’ τον τάφο όπου εντοπίστηκαν τα οστά.

Η αρχαιολογική ομάδα στο λόφο Καστά σε παλιότερη ανακοίνωσή της έχει αποκαλύψει ότι έφτασε, σε ότι αφορά στον τάφο με τις Σφύγγες, τις Καρυάτιδες και το ψηφιδοτό ως τα θεμέλειά του:
“Αποκαλύφθηκε η θεμελίωση των πλαϊνών τοίχων. Η έδραση των τοίχων γίνεται επί τεχνητής επίχωσης, από καλά συμπυκνωμένο αμμοχάλικο με άργιλο, πάχους περίπου 0,40μ. Η επίχωση αυτή πατά πάνω στο φυσικό έδαφος του λόφου Καστά, το οποίο εμφανίζεται επιφανειακά ως εδαφοποιημένος-κερματισμένος σχιστόλιθος”

Η ανακοίνωση αυτή δεν αφήνει κανένα περιθώριο παρερμηνείας. Στον τελευταίο θάλαμο, λίγο κάτω από το πάτωμα εντοπίστηκαν και τα θεμέλεια του τάφου. Εντοπίστηκε δηλαδή ο χώρος από τον οποίο οι αρχαίοι ξεκίνησαν να κατασκευάζουν (προς τα πάνω) τον περίλαμπρο τάφο. Από κει και κάτω ό,τι κι αν υπάρχει δεν μπορεί να έχει σχέση με το μνημείο. Αυτός προφανώς είναι και ο λόγος για τον οποίο στην επόμενη ανακοίνωση οι αρχαιολόγοι μετά τον εντοπισμό των οστών μιλούν για “τάφο” και μάλιστα “κιβωτιόσχημο” θέλοντας προφανώς να ξεκαθαρίσουν ότι πρόκειται για διαφορετικό μνημείο.

Άλλωστε όπως λένε αρχαιολόγοι με μεγάλη ανασκαφική εμπειρία λένε ότι είναι “νόμος” στην αρχαιολογία πως στον ίδιο χώρο μπορεί να συνυπάρχουν μνημεία ή γενικά ευρήματα που ανήκουν σε πολλές διαφορετικές χρονικές περιόδους σε διάφορα επίπεδα… Δηλαδή όσο προχωρά κανείς σε βάθος τόσο πιο βαθιά στο χρόνο προχωράει και κάπως έτσι αφήνουν να εννοηθεί πως ο σκελετός ανήκει σε νεκρό παλιότερης εποχής, που ετάφη σε μνημείο παλαιότερης τεχνοτροπίας για τον χώρο της Μακεδονίας.

Βέβαια οι αρχαιολόγοι έχουν πάντα στο πίσω μέρος του μυαλού τους τον άγραφο νόμο της αρχαιολογίας που λέει ότι το λογικό δεν είναι και το αληθινό. Ο κιβωτιόσχημος τάφος, τουλάχιστον απ’ τις φωτογραφίες που έχουν δημοσιευτεί, μοιάζει “κεντραρισμένος” ως προς τον θάλαμο που εντοπίστηκε από πάνω και αυτό δημιουργεί ερωτήματα…

Ανοίγουν ωστόσο διάπλατα θέματα που πρέπει να απαντηθούν με ξεκάθαρο τρόπο και όχι μέσω ορολογίας… Εάν δηλαδή πρόκειται για δυο διαφορετικά μνημεία, αν ο σκελετός και ο κιβωτιόσχημος τάφος ανήκουν σε μια άλλη εποχή σε σχέση με το μνημείο που βρέθηκε στο λόφο Καστά… Πηγή : newsit.gr –

Για περισσότερες πληροφορίες και φωτογραφικό υλικό, ανατρέξατε στο προαναφερόμενο Ιστολόγιο.

Νοεμβρίου 17, 2014 Posted by | ΤΑΦΟΣ ΑΜΦΙΠΟΛΙΣ, Uncategorized | Σχολιάστε

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.