Komianos's Blog

Από το Κοπανάκι Μεσσηνίας Πολιτιστικά Δρώμενα.

ΑΜΠΕΛΟΥΡΓΙΑ-ΤΡΥΓΟΣ-ΔΙΟΝΥΣΟΣ Ο ΘΕΟΣ ΤΗΣ ΑΜΠΕΛΟΥ-Ο ΜΥΘΟΣ ΤΗΣ ΕΛΑΪΣ-ΣΠΕΡΜΩ- ΚΑΙ ΟΙΝΩ. Εργασία ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ, komianos.wordpres’s.com

Ο ΤΡΥΓΟΣ ΣΤΗΝ ΟΡΕΙΝΗ ΤΡΙΦΥΛΙΑ ΚΑΙ Η ΠΑΡΑΓΩΓΗ ΤΟΥ ΚΡΑΣΙΟΥ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΓΩΓΩΝ ΤΟΥ

Ο ΜΥΘΟΣ ΓΙΑ ΑΔΕΛΦΕΣ ΕΛΑΪΣ, ΣΠΕΡΜΩ, ΟΙΝΩ.

ΕΛΑΪΣ  - ΣΠΕΡΜΩ - ΟΙΝΩ

ΕΛΑΪΣ – ΣΠΕΡΜΩ – ΟΙΝΩ

Σύμφωνα με τον αρχαιολόγο Νικ. Πλάτωνα ο μύθος των τριών αδερφών, Ελαϊς, Σπερμώ, Οινώ, που τα ονόματά τους συνδέθηκαν με τα τρία βασικά προϊόντα του ελληνικού χώρου (λάδι, σιτάρι, κρασί) αρχίζει από τη μινωική Κρήτη. Η Ελαϊς, η Σπερμώ και η Οινώ ήταν κόρες του Άνιου και εκείνος με τη σειρά του ήταν παιδί του Διονύσου και της Αριάδνης. Όταν οι απόγονοι του Μίνωα πήγαν να διοικήσουν διάφορα νησιά ή και περιοχές του αιγιακού χώρου, ο Άνιος πήγε στο ιερό νησί τη Δήλο.Παντρεύτηκε τη Δωρίππη και απέκτησε τρεις κόρες που τις είπαν Οινοτρόπους ή Οινοφόρους. Σ` αυτές ο παππούς τους ο Διόνυσος έδωσε ένα μοναδικό χάρισμα:»ποιείν εκ γης έλαιον, σίτον και οίνον». Οι Οινοτρόποι παρείχαν άφθονους καρπούς και τροφές σ` όσους έφταναν για χρησμό στο μαντείο της Δήλου. Ο μύθος μας λέει ότι οι Αχαιοί όταν άρχισαν την εκστρατεία τους εναντίον της Τροίας, πέρασαν από τη Δήλο. Ο Άνιος που ήξερε να προλέγει το μέλλον, τους είπε ότι ο πόλεμος που σκόπευαν να ξεκινήσουν θα κρατούσε δέκα χρόνια. Για να μην ταλαιπωρούνται λοιπόν τους πρότεινε να μείνουν εννιά χρόνια κοντά του και τον δέκατο να πολεμίσουν με τους Τρώες μια και τότε θα έπεφτε η Τροία. Κι όσο για τη διατροφή τους δεν θα υπήρχε πρόβλημα. Θα την ανελάμβαναν οι τρεις κόρες του. Η Σπερμώ θα πρόσφερε άφθονους καρπούς (δημητριακά), η Ελαϊς όσο λάδι θα ήθελαν και η Οινώ θα τους τροφοδοτούσε με κρασί.Οι Αχαιοί αρνήθηκαν και συνέχισαν το ταξίδι τους. Η περιπέτεια των Οινοτρόπων άρχισε όταν αργότερα μετά από χρόνια αποφάσισαν να τις πάρουν κοντά τους. Άλλοι λένε ότι αρνήθηκαν να πάνε κι άλλοι ότι τις πήραν μαζί τους. Πάντως κινδύνεψαν να θανατωθούν και τις προστάτεψε ο παππούς τους Διόνυσος. Ο Οβίδιος μάλιστα έγραψε, πως ο Διόνυσος μεταμόρφωσε τις τρεις κοπέλες σε περιστέρια.

Πηγή : etwinning.sch.gr

Η εισαγωγή μου στο σημερινό θέμα, θα ξεκινήσει από την αρχαιότητα, θεωρώ αναγκαίο να αναφερθώ στο Αρχαίο Δωδεκάθεο.. Η θεά Δήμητρα μπορεί να δώρησε

ΑΝΑΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΠΑΤΗΜΑΤΟΣ ΣΤΑΦΥΛΙΩΝ ΑΠΟ ΑΡΧΑΙΟ ΑΓΓΕΙΟ

ΑΝΑΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΠΑΤΗΜΑΤΟΣ ΣΤΑΦΥΛΙΩΝ ΑΠΟ ΑΡΧΑΙΟ ΑΓΓΕΙΟ

στους ανθρώπους, βάση της Ελληνικής μυθολογιας, τη βασική τροφή το…ΣΤΑΡΙ. Όμως ο θεός Διόνυσος, ο γιος της Σεμέλης, δώρησε ίσης αξίας δώρο το αμπέλι που μας δίνει το ευλογημένο χιλιοτραγουδισμένο ΚΡΑΣΙ. Ο θεός Διόνυσος προστάτης της αμπέλου,  είχε τους οπαδούς του όπως επίσης και ξεχωριστή θέση στην καθημερινή ζωή των ανθρώπων. Το κρασάκι σβύνει την λύπη και τους πόνους στους πονεμένους και πικραμένους ανθρώπους, δίνοντας λησμονιά στα βάσανά τους και ιδιαίτερα στα ερωτικά τους…. τερτίπια. Ο λαός λέει μεταξύ των άλλων και το ακόλουθο τραγουδάκι: ” ΤΟ ΠΙΝΟΥΝΕ ΟΙ ΑΡΧΟΝΤΕΣ ΚΑΙ ΧΑΙΡΟΝΤΑΙ ΤΑ ΠΛΟΥΤΗ – ΤΟ ΠΙΝΕΙ ΚΙ’ Η ΦΤΩΧΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΛΗΣΜΟΝΕΙ ΤΟΥΣ ΠΟΝΟΥΣ.” Οι αρχαίοι Έλληνες πριν αρχίσουν τα φημισμένα συμπόσιά τους, είχαν το έθιμο να χύνουν από το κύπελό τους μικρή ποσότητα στο χώμα, θυσία στη Μάνα Γη για να την  ευχαριστήσουν. Το έθιμο αυτό συνεχίζεται και στις μέρες μας. Στα συμπόσια πίναν τον “ΑΚΡΑΤΟ ΟΙΝΟ”, το κρασί το ανακάτευαν ένα μέρος κρασιού και τρία μέρη νερού, για να μην μεθάνε. αλλά να το γλεντάνε χωρίς τα προβλήματα που δημιουργει η κρασοκατάνυξη. Στο βυζάντιο που μεγάλες εκτάσεις αμπελιών ανήκαν στην περιουσία των μοναστηριών, η ανάμειξη κρασιού με νερό, λόγω των εκκλησιαστικών αναγκών, ξεχάστηκε. Η Αγία Γραφή, εκθιάζοντας την ευεργετική δράση του κρασιού γράφει: “ΟΙΝΟΣ ΕΥΦΡΑΙΝΕΙ ΚΑΡΔΙΑΝ”. Οι χριστιανοί μεταλαμβάνουν με το αίμα και το σώμα του Χριστού, άρτον και οίνον  και τα δύο δώρα ίσης αξίας!!

ΚΑΛΙΕΡΓΕΙΑ

ΤΣΑΜΠΙΑ ΩΡΙΜΑ ΓΙΑ ΚΟΨΙΜΟ ΚΑΙ ΠΑΡΑΓΩΓΗ ΚΡΑΣΙΟΥ. Αναπαράσταση από αρχαίο αγγείο

ΤΣΑΜΠΙΑ ΩΡΙΜΑ ΓΙΑ ΚΟΨΙΜΟ ΓΙΑ ΠΑΡΑΓΩΓΗ ΚΡΑΣΙΟΥ. Φωτλογραφία από Real.gr

Ένα αμπέλι για να φυτευτεί θέλει το έδαφος ειδική προετοιμασία (βαθιά άροση) και στη συνέχεια φυτεύεται άγριο κλίμα. Μετά από 1 χρόνο εμβολιάζεται με ήμερο αμπέλι από ειδικούς μπολιαστές. Έπειτα το καλλιεργούμε να μην έχει χόρτα και του ρίχνουμε λίπασμα. Όλα αυτά γίνονται στην εποχή του χειμώνα. Την εποχή της άνοιξης μόλις αρχίσει να πετάει ο βλαστός τοποθετούμε σε κάθε πάσαλο και δένουμε το καλύτερο βλαστό και τα άχρηστα τα πετάμε. Προς το τέλος της εποχής ανοίγουμε σε κάθε κλίμα από ένα λάκκο και αφαιρούμε τις ρίζες που βρίσκονται πιο κοντά στην επιφάνεια και αφήνουμε τις βαθιές ρίζες. Το μήνα Ιούνιο γίνεται η κορφολόγηση. Μετά περιμένουμε μέχρι να ωριμάσει ο καρπός και μετά γίνεται η συγκομιδή, η οποία τον πρώτο και δεύτερο χρόνο είναι μικρή.  Όταν έρχεται ο τρύγος παίρνουμε συνήθως  τσιγγάνους και ξένους για να τρυγήσουμε  τα αμπέλια . Η εργατιά αποτελείται από κόφτες και αυτούς που κουβαλάνε τους κουβάδες. Η ρεμούλκα γεμίζει περίπου το μεσημέρι στις 2. Τα σταφύλια τα πηγαίνουμε στο οινοποιείο Μαλαματίνα όπου γίνεται μούστος και ύστερα το στέλνουμε στην Θεσσαλονίκη στο εμφιαλωτήριο το οποίο βρίσκεται στην Νεοχωρούδα και πωλείται η ρετσίνα Μαλαματίνα.

Πηγή : Περιβαντολλογική ομάδα Γυμνασίου Ασωπίας.

Ο ΤΡΥΓΟΣ

Ο τρύγος αρχίζει στα μέσα του  Σεπτέμβρη. Λίγες ημέρες πριν αρχίσει ο τρύγος οι άνθρωποι αρχίζουν να καθαρίζουν τα πατητήρια ή τις κάδες. Ο Μπρούστης Ιωάννου

ΤΟ ΠΑΛΑΙΟ ΠΕΤΡΟΚΤΙΣΤΟ ΠΑΤΗΤΗΡΙ ΤΟΥ Γ. ΠΑΤΣΙΟΥΡΗ ΣΤΟ ΧΩΡΙΟ ΡΙΖΟΧΩΡΙ (ΛΑΠΗ). Φωτογραφικό αρχείο ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ

ΤΟ ΠΑΛΑΙΟ ΠΕΤΡΟΚΤΙΣΤΟ ΠΑΤΗΤΗΡΙ ΤΟΥ Γ. ΠΑΤΣΙΟΥΡΗ ΣΤΟ ΧΩΡΙΟ ΡΙΖΟΧΩΡΙ (ΛΑΠΗ). Φωτογραφικό αρχείο ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ

Δημήτριος μου μιλησε για τα πατητήρια την εποχή εκείνη  ήταν κτιστά από πέτρα, είχε και στην αυλή του σπιτιού του ένα πετρόκτιστο, το γκρέμισε και σήμερα έχει ένα πατητήρι από τσιμεντόλιθους τσιμενταρισμένο. Τα πετρόκτιστα παλιά πατητήρια όπως του Κου Πατσιούρη στο χωριό Λαπη (Ριζοχώρι). Το σπίτι το βρίσκομε στο δρόμο για την Παναγιά στο πάνω Λάπη. Μέσα τα περνούσαν με ειδική στρώση, αμμοκονίαμα το λεγόμενο ¨Αριάνι), από κοκκινόχωμα, χαμηλά είχαν κτιστές βάσεις, εκεί τοποθετούσαν ξύλινα δοκαράκια τάβλες, επάνω στρώνανε σπάρτα και επάνω στα σπάρτα βάζανε τα τσαμπιά και τα πατάγανε με ξυπόλυτα καλά πλυμένα πόδια. Ο μούστος περναγε από τα σπάρτα που επαιζαν το ρόλο του φίλτρου, στη συνέχεια εκεί που ο μούστος ετρεχε βάζανε ένα κεραμίδι και στην άκρη μία σίτα ή τσαντίλα πάνινη. Από εκεί με μπουγέλα φιλτραρισμένος ο μούστος, μεταφερόταν στα βαρέλια ή βαγιένια. Τώρα όσον αφορά την ” κάδη” είναι ένα πολύ μεγάλο βαρέλι, έχει ύψος δύο μετρα, η βάση του ενάμιση μέτρο.Στο πλάϊ έχει κάνουλα χαμηλά, λίγο πιο πάνω από την μέση έχει και άλλο πάτο με τρύπες, εκεί πατάνε τα σταφύλια, ο μούστος πέφτει κάτω και τον αφήνουν λίγες ημέρες να πάρει χρώμα. Μετά ακολουθείται η ίδια διαδικασία φιλτραρίσματος του μούστου, έπειτα δρόμο για το βαγένι. Ύστερα έρχεται η σειρά των βαρελιών, τα έπλεναν προσεκτικά με πολλα νερά, αφαιρούσαν την λάσπη (τρυγία), το ρετσίνι που είχε κολήσει στις δρόγιες (σανίδες) του βαρελιού και τα κατακάθια (ιζύματα). Μετά τα έπλεναν με βρασμένα καρυδόφυλλα, σμέρτα και μάραθο, έτσι όπως ήταν καυτό το νερό το ρίχναν μέσα στο βαρέλι, το αφήναν να ποτίσει  για να πάρει άρωμα και το λέγαν “ΛΟΥΤΡΙΑΝΑ”. Τα εργαλεία που χρησιμοποιούσαν στα μέσα του Σεπτέμβρη σαν άρχιζε το πανηγύρι του τρύγου ήταν: Η “ΦΑΛΤΣΕΤΑ” και οι “ΣΟΥΓΙΑΔΕΣ” για το κόψιμο των τσαμπιών (σταφυλιών), η “ΠΟΥΡΓΑ” μεγάλο κοφίνι, οι “ΒΟΥΤΕΣ” για την μεταφορά του μούστου στο λινό,  ΤΑ ΚΟΦΙΝΙΑ οι

ΤΡΥΓΟΣ 1964. Γ, ΦΩΤΕΙΝΟΣ-ΕΥΓΕΝΙΑ ΚΟΝΣΤΑ- ΑΣΠΑΣΙΑ ΦΩΤΕΙΝΟΥ. Φωτογραφικό αρχείο ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ

ΤΡΥΓΟΣ 1964 ΚΟΠΑΝΑΚΙ. Γ, ΦΩΤΕΙΝΟΣ-ΕΥΓΕΝΙΑ ΚΟΝΣΤΑ- ΑΣΠΑΣΙΑ ΦΩΤΕΙΝΟΥ. Φωτογραφικό αρχείο ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ

“ΓΚΑΖΟΝΤΕΝΕΚΕΔΕΣ”, για το μάζεμα των σταφυλιών. Το γλεντι τρικούβερτο, ο ένας βοηθούσε τον άλλον, γινόταν”ΔΑΝΕΙΚΑΡΙΑ” άλλοι την λέγαν “ΣΕΜΠΡΙΑ” και άλλοι “ΞΕΛΑΣΗ”. εκεί να δεις αστεία, διάφορα καλαμπούρια, νέοι να φλερτάρουν ανάμεσα στις φυλωσιές τα κορίτσια, γλέντια και πειράγματα. Άλλοι τρυγάνε, άλλοι κουβαλάνε τις κοφίνες και τις βούτες στα βασταγά και άλλοι αδειάζουν τα σταφύλια στο “λινό” (πατητήρι). Η παράδοση και ο τρόπος του τρύγου δεν είναι αποκλειστικότητα των χωριών της Ορεινής Τριφυλίας, έτσι γίνεται και στα περισσότερα μέρη της πατρίδας μας.Μετά το πάτημα των σταφυλιών αυτά που μένουν είναι τα τσίπουρα. Με την βοήθεια της “ΤΣΙΦΥΛΙΑΣ” ένα μηχάνημα που πιέζει τα τσίπουρα, τα στίβει και βγάζει και την τελευταία σταγόνα που έχει απομείνει στα τσίπουρα. Την λένε “ΛΑΓΓΕΡΗ” και με την σειρά της παίρνει το δρόμο της για… το βαγένι. Πριν το ρίξουμε στο βαγένι “ΓΡΑΔΑΡΟΥΜΕ” τον μούστο, μετράμε δηλαδή τους βαθμούς που έχει ο μούστος. Τον καιρό που δεν υπήρχαν γραδόμετρα, ένας πρακτικός τρόπος ήταν “Η ΜΕΘΟΔΟΣ ΤΟΥ ΑΥΓΟΥ”. πως γινόταν : Ρίχνανε στον μούστο ένα αυγό ωμό (άβραστο). Αυτό στεκόταν στην επιφάνεια, εάν ο μούστος το κάλυπτε ολόκληρο, τότε οι βαθμοί ήταν χαμηλοί και ο μούστος ήθελε βοήθεια. Εάν φαινόταν η κορυφή του σαν μία πεντάρα, τότε οι βαθμοί ήταν καλοί, γύρω στους 11,5 με 12. Εάν σηκωνόταν ψηλότερα τότε οι βαθμοι ήταν μεγαλύτεροι. Σαν ρίχνανε τον μούστο στο βαγάνι, μαζί πρόσθεταν και το ρετσίνι στα άσπρα κρασιά, στα κόκκινα δεν προσθέταν ρετσινι. Μετά με ανοικτό βαρέλι περίμεναν να πάρει “βράση”. Μόλις έβραζε και πριν  σφραγίσουνε το βαρέλι, προσθέτανε κονιάκ καλής ποιότητος, ή ποτό τριαντάφυλλο και το λέγανε “ΧΡΙΣΜΑ”. στην συνέχεια περίμεναν 40 με 45 ημέρες να έρθει ο παππάς να ευλογήσει το νέο κρασί. Οι κυριώτερες ποικιλίες στην περιοχή της ορεινής Τριφυλίας ήταν : το Αυγουστιλίδι, φιλέρι, ροδίτις, κοκκινέλα (τουρκοπούλα), ροζακί, το μαυρούδι έβαζε τους περισσότερους βαθμούς, τώρα τελευταία προστέθηκαν και άλλες ποικιλίες όπως το Καπερνέ, το Κάρντεναλ κ.α. Το αποτέλεσμα της μίξης αυτών των ποικιλιών ήταν ένα εξαίρετο, εύγεστο και μεθυστικά μυρωδάτο κράσί. Ο πλέον γνωστός πανελλήνια σύλλογος φίλων του κρασιού, στον οποίο ήταν μέλος και ο θείος μου Κλέαρχος, ονομαζόταν “ΟΙ ΛΕΧΡΙΤΕΣ”. Την ονομασία την είχαν πάρει από την σκνίπα που καθεται στην κάνουλα του βαρελιού και την λένε  ο Λεχρίτις. Σύνθημά τους: “ΚΟΠΑΝΑΤΟ- ΚΟΠΑΝΑΤΟ ΚΑΙ ΜΗ ΦΟΒΟΥ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ”. Τα τραγούδια τους εξυμνούν το κρασάκι, φωνές υπέροχες που συνοδεύονται από κιθάρα και ακορντεόν, καντάδες αξέχαστες!!! Ξέχασα να σας πω ότι τα κορίτσια επιστρέφοντας στο χωριό, έβαζαν επάνω επάνω στις “πούργες” τα καλύτερα τσαμπιά, σκεπασμένα με αμπελόφυλα και σε κάθε περαστικό ή γνωστό, τον φίλευαν έτσι για το καλό και για… μια ευχή. Στον τρύγο την περισότερη δουλειά την τραβούσαν οι γυναίκες, έτσι στο πιώμα είχαν και αυτές ίσα “δικαιώματα”. Δεν ήταν λίγες οι φορές που η μεγάλη επιθυμία τους για κρασάκι ήταν πολύ μεγάλη, τόσο που κατέβαιναν στο κατώϊ και το “κοπάναγαν” κατευθείαν με το…. κανάτι από το βαγένι. Έπειτα περνόντας τον ήλιο για φωτιά, “ΦΟΥΡΝΙΖΑΝ ΤΟ ΨΩΜΙ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΙ ΣΤΟ ΚΑΛΤΕΡΙΜΙ ΚΑΙ…..ΠΕΡΙΜΕΝΑΝ ΥΣΤΕΡΑ ΝΑ ΨΗΘΕΙ ΣΤΟ ΦΟΥΡΝΟ”. Οι άνδρες δεινοί πότες, έβαζαν την “μπουγέλα” στη μέση και πίνανε “κούπα σου και κούπα μου”, όσο βάσταγε ο καθένας!!! Ένα άλλο έθιμο ήταν το “κουπάρι”. Από το πρωί ξεκίναγαν να πίνουν, μέχρι τις 11 με 12 το μεσημέρι ήταν νηφάλιοι και μπορούσες να κάνεις “νητερέσσο” μαζί τους, από τις 12 μέχρι την 1  βάσταγε ο παππας σαν πιο “εγκρατής”.από το μεσημέρι και μετά έχαναν τον “μπούσουλα”.  Κάποτε είχανε μεθύσει οι αθεόφοβοι τον παπα-Βασίλη απο την  Ολυμπία. Ανήμερα Σαββάτο ακόμα και τον Επερινό ξέχασε να κάνει. Το πρωί της Κυριακής, τάβλα στο μεθύσι δεν πήγε ούτε την καμπανα της εκκλησιάς να κτυπήσει. Του είχανε πάρει μέχρι και τα… παπούτσια. Με δανεικά πήγε αργότερα να λειτουργήσει, ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΤΟ ΈΝΑ ΠΑΠΟΥΤΣΙ ΕΙΧΕ ΧΡΩΜΑ ΚΑΦΕ ΚΑΙ ΤΟ ΑΛΛΟ ΜΑΥΡΟ!!! Ένας ριζοχωρίτης μερακλής έλεγε: “ΟΥΛΑ ΤΑ ΦΑΔΙΑ ΤΗΣ ΚΟΙΛΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΨΩΜΙ ΣΤΙΜΟΝΙ- ΜΑ ΤΟ ΜΑΓΚΟΥΦΙ ΤΟ ΚΡΑΣΙ…ΟΥΛΑ ΤΑ ΘΕΜΕΛΙΩΝΕΙ!!! “. Συνήθως τον Άϊ-Δημήτρη δοκιμάζουν τα κρασιά. Ο νοικοκύρης γεμίζει το ποτήρι και πρωτού δοκιμάσει , χύνει λίγο κρασί από το ποτήρι όπως οι αρχαίοι που κάνανε τις χόες στους θεούς και την γαία, για να την ευχαριστήσουν για τα αγαθά που τους πρόσφερε. Και αφού εύχεται να είναι καλά τα αμπέλια του, πίνει και προσπαθεί να καταλάβει με την γεύση εάν το κρασί έχει πετύχει και αν έχει καλό χρώμα. ΜΠΕΚΡΙΔΕΣ ΣΟΒΑΡΟΙ… ΑΚΟΥΣΤΕ ΤΟΝ ΒΑΡΥ, ΣΤΕΡΝΟ ΜΟΥ ΠΑΡΑΚΑΛΙ. ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΒΙΑΣΤΙΚΑ ΑΦΉΝΩ ΟΡΙΣΤΙΚΑ, ΓΙΑ ΜΙΑΣ ΜΙΚΡΗΣ ΤΡΕΛΗΣ ΤΑ ΚΑΛΗ. ΣΤΟΝ ΤΑΦΟ ΜΟΥ ΠΟΘΩ, ΕΝΑ ΒΑΡΕΛΙ ΟΡΘΟ ΝΑ ΣΤΗΣΕΤΑΙ ΓΕΜΑΤΟ. ΚΑΙ ΑΝ ΤΥΧΕΙ ΚΑΙ ΣΩΘΕΙ, ΝΑ ΡΙΧΝΕΙ Η ΞΑΝΘΗ, ΚΑΙ ΝΑ ΔΡΟΣΙΖΟΜΑΙ ΑΠΟ ΚΑΤΩ!!!

Ο ΑΠΗΜΕΝΟΣ ΜΑΣ ΜΠΕΚΡΗΣ

ΟΡΕΣΤΗΣ ΜΑΚΡΗΣ Ο ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΣ ΜΑΣ ΗΘΟΠΟΙΟΣ ΜΠΕΚΡΗΣ

ΟΡΕΣΤΗΣ ΜΑΚΡΗΣ Ο ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΣ ΜΑΣ ΗΘΟΠΟΙΟΣ ΜΠΕΚΡΗΣ

Μ’ ένα περίεργο τρόπο, τις απόκρηες πάντα τις έχω συνυφασμένες με μια φιγούρα του παλαιού καλού Ελληνικού κινηματογράφου! Του Ορέστη Μακρή. Ίσως γιατί  είναι μια γιορτή του  οίνου και της γλεντιού, Διονυσιακής προέλευσης…  O καλύτερος ρόλος του αγαπημένου αυτού ηθοποιού, ήταν αυτός του «μονίμως μεθυσμένου!» Άκουσα πρόσφατα απο το ραδιόφωνο και συγκεκριμένα απο τον Μίμη Ανδρουλάκη, την ετοιμολογία της  λέξης «Μπεκρής» που έχει τούρκικη προέλευση και θάθελα να σας την μεταφέρω. Μία μουσουλμανική αίρεση, το μοναχικό τάγμα των Βekri, λάτρευαν τον ιδρυτή τους Αμπού Μπεκρ, ο οποίος ήταν ο πεθερός του προφήτη Μωάμεθ και πρώτος χαλίφης του Ισλάμ. Η αίρεση αυτή υποστήριζε την κατανάλωση του κρασιού και όλων των οινοπνευματωδών ποτών, σε αντίθεση του απαγορευτικού κανόνα του κορανίου. Στους μουσουλμάνους βιοτέχνες και εμπόρους του Παζαριού, τη μεγαλύτερη διάδοση είχαν οι αιρέσεις των μπεκρήδων και των μπεκτασήδων! Έτσι οι μουσουλμάνοι, που απαξιούσαν να πιούν κρασί, ταύτισαν τους θαμώνες της Ταβέρνας με τους μπεκρήδες.. «Μπεκρής» κατάντησε να σημαίνει «ταβερνόβιος», «μέθυσος», και μ΄αυτή τη σημασία έμεινε η λέξη στην ελληνική γλώσσα και παράδοση, χωρίς καμιά ανάμνηση της πρώτης ιερατικής της σημασίας!

«Μια καλή ρετσίνα, ένας καλός μεζές ένα έξυπνο καλαμπούρι είναι ο πλούτος στη ζωή…». Την υψηλότερη θέση κατέχει ο Υμνος της Ρετσίνας, του συλλόγου των Λεχριτών Θεσαλονίκης » Ο ΔΙΟΝΥΣΟΣ»«Σε γνωρίζω από το χρώμα και από τη μυρωδιά, σαν σε βάζω μες το στόμα άχ ρετσίνα μου γλυκιά/ Στο βαρέλι κατοικούσες εκεί μέσα στη σκλαβιά κι ένα χέρι καρτερούσες να σου δώσει λευτεριά/ Από σταφύλι είσαι βγαλμένη του Αυγούστου τον καρπό και για αυτό είσαι αγαπημένη και για αυτό σε προτιμώ…

” ΓΕΡΟΣΥΝΗ”, ” Και αυτό θα περάσει” έτσι έγραφαν παλιά στα βαρέλια.

Άντε στην υγειά μας βρε παιδιά και άσπρο… πάτο.   Φιλικά ΚΟΜΙΑΝΟΣ ΠΙΠΗΣ.    komianos.wordpress.com

Όποιος γνωρίζει περισσότερα ή ασχολείται με το “Άθλημα”…ας συμπληρώσει τυχών πληροφορίες.

Ευχαριστώ ΚΟΜΙΑΝΟΣ ΠΙΠΗΣ  komianos.wordpress.com

 ΕΙΚΟΝΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΧΘΕΣ, ΜΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΚΑΙ ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ, ΠΑΡΑΔΟΣΗ, Uncategorized | Γράψτε ένα σχόλιο

 

Advertisements

Απρίλιος 4, 2013 Posted by | ΤΡΥΓΟΣ-ΟΙΝΟΣ, Uncategorized | Σχολιάστε