Komianos's Blog

Από το Κοπανάκι Μεσσηνίας Πολιτιστικά Δρώμενα.

Η ΣΠΗΛΙΑ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟ – ΝΤΟΓΚΑ ΑΠΟ ΤΟ ΧΩΡΙΟ ΒΑΡΥΜΠΟΠΙ ΜΕΣΣΗNΙΑΣ, ΣΤΟ ΑΡΤΙΚΙ ΜΕΣΣΗΝΙΑΣ, Εργασία από ΚΟΜΙΑΝΟ ΠΙΠΗ, komianos.wordpress.com

Η ΣΠΗΛΙΑ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΥ ΝΤΟΓΚΑ

Η ΒΡΥΣΗ ΤΟΥ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙΟΥ ΔΙΠΛΑ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟ ΝΤΟΓΚΑ Φωτογραφικό αρχείο ΚΟΜΙΑΝΟΣ ΠΙΠΗΣ, Κοπανάκι Μεσσηνίας

Ο Μήτρος – Ντόγκας γέννημα και θρέμμα της Τριφυλιακής γης, γιός αγροτικής οικογένειας καταγόταν από το χωριό Μοναστήρι (Βαρυμπόπι). Το πατρικό σπίτι του είναι στην βρύση του χωριού, δίπλα στο σπίτι του κλεφταρματωλού Μπουκουβάλα. Ήταν ξακουστός για την ανδρεία του και την σωματική του ρώμη. Στο βιβλίο του « Η ΤΡΙΦΥΛΙΑ » ο τ. Νομάρχης Κοσμάς Εμμ. Αντωνόπουλος αναφέρει, ότι υπάρχει παράδοση που ο Μήτρος – Ντόγκας στις ασκήσεις μάχης των κλεφτών και αρματωλών  πήδαγε 12 άλογα στη σειρά! Στο λιθάρι ήταν πρώτος, στο τρέξιμο άπιαστος! Έλαβε μέρος σε όλες τις μάχες κατά των τούρκων. Λημέρια του είχε τις σπηλιές που υπήρχαν στα κοντοβούνια, τα βουνά γύρω από το μοναστήρι της Αγιά – Σωτήρας. Στην περιοχή του χωριού Αρτίκι  Μεσσηνίας είναι μια σπηλιά που λέγεται ακόμα και σήμερα «ΣΠΗΛΙΑ ΤΟΥ ΝΤΟΓΚΑ». Αυτή τη σπηλιά την είχε για κρυψώνα κάθε φορά που τον καταδίωκαν οι Τούρκοι και έχαναν τα χνάρια του μέσα στους πυκνούς λόγγους. Μου έλεγαν ο Σωτήρης Διακουμής και ο αδελφός του Λιας Διακουμής που έβοσκαν τα ζωντανά τους σε αυτή την τοποθεσία για πολλά χρόνια, πως σαν πάρεις το δρόμο φτάνεις στην εκκλησιά του Άη – Δημήτρη στη θέση «Κοκκινόρυκο» στην άκρη του χωριού. Από εκεί για να πάει κάποιος στην σπηλιά κατευθύνεται προς τα Δυτικά από την πλαγιά «Τσαλαμάνι» και βαδίζοντας από γνωστά μονοπάτια σε λίγους ντόπιους, περνάει μέσα από πυκνούς λόγγους τη μεγάλη ρεματιά που χωρίζει τις δύο πλαγιές. Στα ριζά της απέναντι πλευράς του βουνού «Ήρα» κρυμμένη πίσω από πυκνή βλάστηση βρίσκεται η περίφημη σπηλιά του Μήτρο – Ντόγκα. «Δεν είναι πολύ μεγάλη σπηλιά, αλλά παλιά θυμάμαι μου έλεγε ο Λιά – Διακουμής βρίσκαμε κόκκαλα  τσαπιά (κέρατα) και κομμάτια από δέρματα προβάτων, στην πίσω μεριά η σπηλιά ήταν μαυροκαπνισμένη, σημάδια ότι κάποιος η κάποιοι την χρησιμοποιούσαν παλαιότερα. Πάντως εάν πάρει κάποιος τα μονοπάτια προς την κορυφή της Ήρας και μετά περάσει στην άλλη μεριά του βουνού, εκεί υπάρχει μια μεγαλύτερη σπηλιά η λεγόμενη «ΓΕΝΝΗΜΑΤΟΤΡΥΠΑ». Σε αυτή τη σπηλιά κρύβανε τον καιρό της τουρκοκρατίας τα δημητριακά τους (τα γεννήματα) και τα ζωντανά τους από τον τούρκο Αρτίκ – Αγά. Το χωριό Αρτίκι ήταν από τα πιο πλούσια της περιοχής. Ο Αγάς της περιοχής έλεγε: «Αρτίκι μου τσιφλίκι μου – να σε ΄βαζα στη θήκη μου – να σε ΄παιρνα μαζί μου…» Λίγο πιο πάνω ήταν και άλλες δυο μικρότερες σπηλιές, με λίγα λόγια ήταν ένα μέρος που αποτελούσε ιδανική τοποθεσία για κρυψώνα». Τα νεώτερα χρόνια τότε που βασίλευε η κλεψιά, όχι ένα ζωντανό αλλά ολόκληρο κοπάδι μπορούσε κάποιος να κρύψει σ΄αυτή τη σπηλιά και να μην τον μυρισθεί κανείς. Κάποτε ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης όταν πέρασε από το Βαρυμπόπι κάλεσε όλους τους καπεταναίους της περιοχής και του χωριού, και τους ρώτησε τι χάρη θέλουν να τους κάνει. Επίσης ρώτησε εάν υπήρχαν στο χωριό απόγονοι του Μήτρου – Ντόγκα. Παρουσιάσθηκε τότε ένας κοντός στο ύψος και του είπε ότι αυτός ήταν ένας από την γενιά του. «Τι θέλεις ωρέ! να σου χαρίσω;» τον ρώτησε ο Κολοκοτρώνης… «Τίποτε!… του απάντησε ο ντόγκας. «Μπά!.. δεν θα είναι απόγονος του Ντόγκα…. Αυτούνος! » Σκέφτηκε ο Κολοκοτρώνης. Η υπερβολική μετριοφροσύνη δεν αρμόζει  στους ήρωες και στα παιδιά τους. Για τον Μήτρο – Ντόγκα τραγουδιέται στα κοντοβούνια το παρακάτω δημοτικό τραγούδι: ΟΙ ΚΛΕΦΤΕΣ ΣΥΝΑΧΤΗΚΑΝΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΕΣΑ ΜΑΝΗ / ΑΠΟ ΒΡΑΔΥΣ ΚΙΝΗΣΑΝΕ ΣΤΗ ΒΟΥΤΑΙΝΑ ΝΑ ΠΑΝΕ / ΚΙ Ο ΠΑΝΑΓΗΣ ΠΟΥ ΑΓΝΑΝΤΕΥΕ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΕΘΥΡΙ / ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΚΛΕΦΤΕΣ ΕΡΧΟΝΤΑΙ, ΕΡΧΕΤΑΙ Ο ΝΙΚΟΛΟΥΛΙΑΣ / ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΜΩΣ ΜΟΝΑΧΟΣ, ΕΙΝΑΙ ΚΙ Ο ΜΗΤΡΟ ΝΤΟΓΚΑΣ / ΚΡΥΦΤΕ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ, ΜΩΡ΄ΜΑΥΡΕΣ ΜΗΝ ΣΑΣ ΒΡΟΥΝΕ / ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΣΑΣ ΓΛΥΤΩΣΑ, ΤΩΡΑ ΔΕΝ ΣΑΣ ΓΛΥΤΩΝΩ… Αδελφοί του ήταν ο Παναγιώτης Ντόγκας και ο Γιάννης Ντόγκας, γενναίοι αγωνιστές για την λευτεριά της πατρίδας. Επίσης απόγονος της οικογένειας ήταν και ο ήρωας Γιάννης Αναστασίου Ντόγκας που έπεσε ηρωικά μαχόμενος στον πόλεμο της Μικράς Ασίας το 1920 – 1922. Απόγονοι της οικογενείας υπάρχουν στο Κοπανάκι Μεσσηνίας, στην Αθήνα κ.α. Ανάμεσα στους 1000 Έλληνες πολεμιστές υπό την αρχηγία του τότε Υπουργού

ΑΝΑΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΜΑΧΗΣ ΣΤΟ ΜΑΝΙΑΚΙ

Εσωτερικών Παπαφλέσσα που κατέλαβαν το Μανιάκι Μεσσηνίας στην ανατολική πλευρά του βουνού Μάλια, μία στρατηγικής σημασίας ορεινή θέση που μπορούσες να αγναντέψεις μέχρι το Νιόκαστρο τις κινήσεις του εχθρού. Μαζί του ήταν και ένα από τα πρωτοπαλίκαρα του Ζαχαριά, του κλεφταρματωλού Αετοβουναίου Γιώργη Μπέλκου και Θοδωρή Κολοκοτρώνη ο Βαρυμποπαίος Μήτρος Ντόγκας. Πολέμησε στο πλάι του πατριώτη του και γείτονά του Γιάννη Μπουκουβάλα και μαζί με άλλους χωριανούς του όπως τον Κοσμά, Κακίση, Χρήστο Κώνστα, Μακαντάση, Τάση Καράμπελα, Πανούση (Μπιμπινέλη), Ροβόλα (Κοκοβέκη) κ.α. Κατά την διάρκεια της μάχης σύμφωνα με μαρτυρίες, σε μια στιγμή που σηκώθηκε να βάλει μια πέτρα στο πρόχειρο ταμπούρι του λαβώθηκε από εχθρικό βόλι στο στέρνο. Αυτό όμως δεν τον δείλιασε. Έδεσε το τραύμα του πρόχειρα κόβοντας λουρίδες από την φουστανέλα του και αιμοραγόντας συνέχισε να πολεμάει με περισσότερη λύσσα μέχρι το τέλος της μάχης. Στις 19 Μάη 1925 είχε μαυρίσει στην κυριολεξία ο κάμπος από τον στρατό του Ιμπραήμ. Αρκετοί από τους οπλαρχηγούς κατελήφθησαν από φόβο και αρνήθηκαν να πολεμήσουν βλέποντας τους 6000 χιλιάδες αραπάδες του Αιγυπτιακού στρατού υπό την αρχηγίαν του Ιμπραήμ, προσπάθησαν να τον πείσουν να εγκαταλείψει τα πρόχειρα ταμπούρια τους και να διοργανώσουν την άμυνά τους στα ριζά του βουνού για να καλύψουν τα νώτα τους. Αυτός όμως επέμενε να δώσει την τελική μάχη σε εκείνη την θέση ακάλυπτος από παντού… Πολλοί ήταν αυτοί που εγκατέλειψαν τον Παπαφλέσσα κατά την διάρκεια της νύκτας. Το πρωί μετρώντας τους άνδρες είδε ότι  απόμεινε με 300 Έλληνες,  και κατά άλλους με 600 μεταξύ αυτών και ο λαβωμένος Μήτρο – Ντόγκας. Το πρωί της 20ης Μάη 1825 οι Αιγύπτιοι αραπάδες μετά από σφοδρό βομβαρδισμό άρχισαν την επίθεση. Κατά την διάρκεια της μάχης οι Έλληνες πολέμησαν σαν λιοντάρια και πολλές φορές απώθησαν τον αιγυπτιακό στρατό. Όμως μετά από οκτώ ώρες άνισης μάχης οι επιτιθέμενοι πέρασαν τα πρόχειρα ταμπούρια και κατάσφαξαν τους αμυνόμενους με σπαθιά μέχρι που έπεσαν όλοι τους νεκροί πλην μερικών που κατάφεραν να διαφύγουν καταδιωκόμενοι. Κανείς δεν γνωρίζει πότε άφησε την τελευταία του πνοή κατά την διάρκεια της μάχης, ο γενναίος και ηρωϊκά μαχόμενος Μήτρο – Ντόγκας. Μετά την μάχη αφού πέρασαν αρκετές μέρες, πολλοί συγγενείς πήγαν στον ιερό τόπο και πήραν τα κουφάρια όσων συγγενών τους αναγνώρησαν για να τους κηδέψουν σωστά και χριστιανικά. Δεν υπάρχουν πληροφορίες εάν το σώμα του Μήτρου – Ντόγκα έμεινε εκεί σε αυτόν τον ιερό τόπο. Λέγεται ότι οι συγγενείς το βρήκαν αναγνωρίζοντάς το από την «φέρμελη» και το μετέφεραν στην ιδιαίτερη πατρίδα του το αγαπημένο του Βαρυμπόπι. Πάντως αυτό που γνωρίζω είναι ότι: Το 1910 ο Μητροπολίτης έδωσε εντολή να μαζέψουν τα διασκορπισμένα οστά των πολεμιστών της μάχης στο Μανιάκι. Μεταξύ αυτών μπορεί να ήταν  και του Μήτρο – Ντόγκα. Στη συνέχεια τα μετέφερε στον Ιερό Ναό της Ανάστασης του Κυρίου Ανατολικά από το χωριό Μανιάκι για να ταφούν χριστιανικά και με τον πρέποντα σεβασμό, για να θυμίζουν στη σημερινή και στην επόμενη γενιά τα λόγια του Εθνικού μας ύμνου : « Απ΄τα κόκαλα βγαλμένη των Ελλήνων τα ιερά…»

Εργασία από : ΚΟΜΙΑΝΟΣ ΠΙΠΗΣ, komianos.wordpress.com

Advertisements

Απρίλιος 18, 2011 Posted by | ΕΙΚΟΝΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΧΘΕΣ, ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΜΟΡΦΕΣ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΜΟΡΦΕΣ, Uncategorized | 2 Σχόλια

ΜΑΧΑΤΜΑ ΓΚΑΝΤΙ Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΙΝΔΟΣ ΗΓΕΤΗΣ.

Μαχάτμα Γκάντι ( 1869-1948 , Ινδός ηγέτης)

ΜΑΧΑΤΜΑ ΓΚΑΝΤΙ Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΙΝΔΟΣ ΗΓΕΤΗΣ

Ο Μοχάντας Καραμτσάντ Γκάντι (όπως ήταν το πραγματικό του όνομα) ήταν Ινδός πολιτικός, στοχαστής και επαναστάτης. Υπήρξε η κεντρική μορφή του εθνικού κινήματος για την ινδική ανεξαρτησία από τους Βρετανούς και εμπνευστής της μεθόδου παθητικής αντίστασης, χωρίς χρήση βίας, εναντίον των καταπιεστών. Η διδασκαλία του επηρέασε το διεθνές κίνημα για την ειρήνη και μαζί με τον ασκητικό βίο του συνέτειναν στο να καθιερωθεί σαν ένα από τα παγκόσμια σύμβολα του 20ου αιώνα.

 

Απέκτησε την προσωνυμία Μαχάτμα, που φέρεται να του απέδωσε στα 1915 ο Ινδός νομπελίστας ποιητής Ταγκόρ και που στα σανσκριτικά σημαίνει «μεγαλόψυχος». Δολοφονήθηκε το 1947 από ένα φανατικό ινδουιστή, λίγο μετά την απελευθέρωση της χώρας.

Πηγή : http://www.gnomikologikon.gr

Η φτώχεια έλεγε ο Μαχάτμα Γκάντι, είναι η χειρότερη μορφή βίας. Στερεί από τον άνθρωπο την πιο βάσική τροφή του : την ελευθερία. Τον πονάει κάθε στιγμή της ζωής του. Και τον διαλύει. Καμιά «λύση» δεν είναι λύση, εάν δεν δοθεί η δυνατότητα στους ανθρώπους, ειρηνικά και με αξιοπρέπεια, να συμμετέχουν στην παραγωγή του πλούτου, με τα χέρια και με το μυαλό τους. Χρειάζονται, όμως, εμπνευσμένοι ηγέτες για να γίνει αυτό. Και Γκάντι, δυστυχώς, δεν υπάρχουν σήμερα.

Πηγή : ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ 21-11-2010

Νοέμβριος 23, 2010 Posted by | ΑΡΘΡΑ - ΑΠΟΨΕΙΣ - ΙΔΕΕΣ ΦΙΛΩΝ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΜΟΡΦΕΣ, Uncategorized | Σχολιάστε