Komianos's Blog

Από το Κοπανάκι Μεσσηνίας Πολιτιστικά Δρώμενα.

ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ ΤΗΣ ΚΟΠΑΝΑΚΑΙΑΣ ΠΟΙΗΤΡΙΑΣ ΚΑΙ ΠΕΖΟΓΡΑΦΟΥ ΣΥΜΠΑΤΡΙΩΤΙΣΣΑΣ ΜΑΣ ΓΕΩΡΓΙΑΣ Ν. ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΥ-ΠΑΠΑΒΑΣΙΛΕΙΟΥ “ΜΑΛΛΟΥΣΑ”, Με τίτλο: ”Σ’ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ” ,Δημοσίευση από ΚΟΜΙΑΝΟΣ ΠΙΠΗΣ, komianos.wordpress.com –

ΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΙΔΙΑΣ : Οι ψυχές μας ολόλευκες είναι… Ευλογημένες μοναξιές… Και τα κορμιά μας ΝΑΟΣ!!!

  ΓΕΝΝΗΘΗΚΑ ΣΤΟ ΚΟΠΑΝΑΚΙ ΜΕΣΣΗΝΙΑΣ. ΚΑΤΟΙΚΩ ΣΤΗΝ ΤΡΙΠΟΛΗ ΑΡΚΑΔΙΑΣ. ΑΓΑΠΩ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ, ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΚΑΙ ΘΑΥΜΑΖΩ ΤΗΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ. ΓΡΑΦΩ ΠΗΓΑΙΑ, ΑΥΘΟΡΜΗΤΑ, ΑΙΣΘΑΝΤΙΚΑ ΚΑΠΟΙΕΣ ΛΕΞΕΙΣ ΜΕ ΞΕΧΩΡΙΣΤΟ ΗΧΟ. ΕΠΙΘΥΜΙΑ ΜΟΥ, Ν’ ΑΓΓΙΞΕΙ Η ΨΥΧΗ ΜΟΥ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΣΟΥ.

«Μια νέα Σαπφώ. Η Σαπφώ της Μεσσηνίας έχει γεννηθεί. Ποίηση ερωτική. Πλούσιος ο αισθησιασμός. Λόγος καρδιάς, ποίηση ψυχής, εκχύλισμα σιναισθήματος.»

Στάθης Παρασκευόπουλος. Συγγραφέας-κριτικός.

ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ ΤΟΥ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ. ΜΕ ΑΓΑΠΗ ΣΑΣ ΑΦΙΕΡΩΝΩ ΕΝΑ ΑΠΟ ΤΑ ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΦΙΛΗΣ ΚΑΙ ΣΥΜΠΑΤΡΙΏΤΙΣΣΑΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΟΠΑΝΑΚΙ ΟΡΕΙΝΗΣ ΤΡΥΦΙΛΙΑΣ ΓΕΩΡΓΙΑΣ Ν. ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΥ-ΠΑΠΑΒΑΣΙΛΕΙΟΥ. ΜΕ ΑΓΑΠΗ ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ.

Αναδημοσίευση από : ΚΟΜΙΑΝΟΣ ΠΙΠΗΣ, komianos.wordpress.com

Μαΐου 14, 2012 Posted by | ΑΡΘΡΑ - ΑΠΟΨΕΙΣ - ΙΔΕΕΣ ΦΙΛΩΝ, ΓΕΩΡΓΙΑ Ν ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΥ - ΠΑΠΑΒΑΣΙΛΕΙΟΥ " ΜΑΛΛΟΥΣΑ, ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ- ΠΟΙΗΣΗ-ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ, ΜΑΛΛΟΥΣΑ, ΠΟΙΗΣΗ, Uncategorized | Σχολιάστε

ΔΥΟ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΚΟΠΑΝΑΚΑΙΑΣ ΠΟΙΗΤΡΙΑΣ ΚΑΙ ΠΕΖΟΓΡΑΦΟΥ ΣΥΜΠΑΤΡΙΩΤΙΣΣΑΣ ΜΑΣ ΓΕΩΡΓΙΑΣ Ν. ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΥ-ΠΑΠΑΒΑΣΙΛΕΙΟΥ “ΜΑΛΛΟΥΣΑ”, Με τίτλο: ” Ο ΟΡΚΟΣ ” και το ” ΚΛΑΜΑ ” ,Δημοσίευση από ΚΟΜΙΑΝΟΣ ΠΙΠΗΣ, komianos.wordpress.com –

ΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΙΔΙΑΣ : Οι ψυχές μας ολόλευκες είναι… Ευλογημένες μοναξιές… Και τα κορμιά μας ΝΑΟΣ!!!

  ΓΕΝΝΗΘΗΚΑ ΣΤΟ ΚΟΠΑΝΑΚΙ ΜΕΣΣΗΝΙΑΣ. ΚΑΤΟΙΚΩ ΣΤΗΝ ΤΡΙΠΟΛΗ ΑΡΚΑΔΙΑΣ. ΑΓΑΠΩ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ, ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΚΑΙ ΘΑΥΜΑΖΩ ΤΗΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ. ΓΡΑΦΩ ΠΗΓΑΙΑ, ΑΥΘΟΡΜΗΤΑ, ΑΙΣΘΑΝΤΙΚΑ ΚΑΠΟΙΕΣ ΛΕΞΕΙΣ ΜΕ ΞΕΧΩΡΙΣΤΟ ΗΧΟ. ΕΠΙΘΥΜΙΑ ΜΟΥ, Ν’ ΑΓΓΙΞΕΙ Η ΨΥΧΗ ΜΟΥ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΣΟΥ.

«Μια νέα Σαπφώ. Η Σαπφώ της μεσσηνίας έχει γεννηθεί. Ποίηση ερωτική. Πλούσιος ο αισθησιασμός. Λόγος καρδιάς, ποίηση ψυχής, εκχύλισμα σιναισθήματος.»

Στάθης Παρασκευόπουλος. Συγγραφέας-κριτικός.

Ο ΟΡΚΟΣ

Σου ορκίζομαι στο πρώτο ανοιξιάτικο φεγγάρι

όταν βγει να μη φωτίσει το πρόσωπό μου γελαστό

μα θλιμμένο, νεκρό.

Αν υπάρχω όσο σ΄αγαπώ θα ζω για σένα.

Αν χαθώ μην το ξεχνάς.

θα έρχομαι δίπλα σου να με γαληνεύεις.

Σ΄αγαπώ.

ΚΛΑΜΑ

Θυμήσου πως κάποτε πετάξαμε με τόλμη

ψηλά στον ουρανό.

Φτάσαμε ευτυχισμένοι μα αποκαμωμένοι

από το σπρώξιμο του αγέρα

μη βρίσκοντας κλαρί δικό μας να φωλιάσουμε,

γυρίσαμε στη γη δακρυσμένοι.

Είχαμε συντροφιά τις αναμνήσεις.

Μαρτίου 30, 2012 Posted by | ΑΡΘΡΑ - ΑΠΟΨΕΙΣ - ΙΔΕΕΣ ΦΙΛΩΝ, ΓΕΩΡΓΙΑ Ν ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΥ - ΠΑΠΑΒΑΣΙΛΕΙΟΥ " ΜΑΛΛΟΥΣΑ, ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ- ΠΟΙΗΣΗ-ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ, ΜΑΛΛΟΥΣΑ, ΤΑ ΦΩΤΟΡΕΠΟΡΤΑΖ ΜΟΥ, Uncategorized | Σχολιάστε

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΠΟΙΗΣΗΣ – ΔΥΟ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΚΟΠΑΝΑΚΑΙΑΣ ΠΟΙΗΤΡΙΑΣ ΚΑΙ ΠΕΖΟΓΡΑΦΟΥ ΣΥΜΠΑΤΡΙΩΤΙΣΣΑΣ ΜΑΣ ΓΕΩΡΓΙΑΣ Ν. ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΥ-ΠΑΠΑΒΑΣΙΛΕΙΟΥ “ΜΑΛΛΟΥΣΑ”, Με τίτλο: ” ΠΟΙΗΣΗ ” και ” ΕΡΩΤΙΚΗ ΨΥΧΩΣΗ ” ,Δημοσίευση από ΚΟΜΙΑΝΟΣ ΠΙΠΗΣ, komianos.wordpress.com –

ΜΑΛΛΟΥΣΑ

ΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΙΔΙΑΣ : Οι ψυχές μας ολόλευκες είναι… Ευλογημένες μοναξιές… Και τα κορμιά μας ΝΑΟΣ!!!

  ΓΕΝΝΗΘΗΚΑ ΣΤΟ ΚΟΠΑΝΑΚΙ ΜΕΣΣΗΝΙΑΣ. ΚΑΤΟΙΚΩ ΣΤΗΝ ΤΡΙΠΟΛΗ ΑΡΚΑΔΙΑΣ. ΑΓΑΠΩ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ, ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΚΑΙ ΘΑΥΜΑΖΩ ΤΗΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ. ΓΡΑΦΩ ΠΗΓΑΙΑ, ΑΥΘΟΡΜΗΤΑ, ΑΙΣΘΑΝΤΙΚΑ ΚΑΠΟΙΕΣ ΛΕΞΕΙΣ ΜΕ ΞΕΧΩΡΙΣΤΟ ΗΧΟ. ΕΠΙΘΥΜΙΑ ΜΟΥ, Ν’ ΑΓΓΙΞΕΙ Η ΨΥΧΗ ΜΟΥ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΣΟΥ.

«Μια νέα Σαπφώ. Η Σαπφώ της μεσσηνίας έχει γεννηθεί. Ποίηση ερωτική. Πλούσιος ο αισθησιασμός. Λόγος καρδιάς, ποίηση ψυχής, εκχύλισμα σιναισθήματος.»

Στάθης Παρασκευόπουλος. Συγγραφέας-κριτικός.

ΠΟΙΗΣΗ

Στη μοναξιά ακούω τις σιωπες μου φλύαρες.

Στα σκοτάδια φέγγει το μέσα μου φως άλλο φως.

Στα σεργιάνια των ονειρων μου ακολουθώ σκιές που ξεστρατίζουν.

Ο παιδευτής λογισμός δεσμώτης της ποίησης σμίγει τις λεξεις.

Άγια η συγκομιδή.

τούτο το δισκοπότηρο με καθαγιάζει.

ΕΡΩΤΙΚΗ ΨΥΧΩΣΗ

Κοίταξα γύρω μου με ασάλευτο βλέμα.

Περίτρομα τα μάτια μου. Έβρεχε. Έβρεχε… στάχτη.

Όσα έγιναν πρωτύτερά μου γίναν και τελειώθηκαν!

Σπάραζα.

Ένα τρίξιμο βαθειά μου ακουγόταν αλλόκοτο, εφιαλτικό.

Ήταν το σχίσιμο της ψυχής μου που τεμαχιζόταν και μοιραζόταν

τους άγριους πόνους. Έκλαιγα, σώπαινα

μα το χειρότερο δε γνώριζα αν ζούσα ή δεν ζούσα.

Το μόνο που όλο θυμόμουν και αναρωτιόμουν…

Για την αγάπη σου. ΜΗΝ ΠΕΘΑΝΕ;

Αναδημοσίευση από : ΚΟΜΙΑΝΟ ΠΙΠΗ, komianos.wordpress.com

Μαρτίου 21, 2012 Posted by | ΑΡΘΡΑ - ΑΠΟΨΕΙΣ - ΙΔΕΕΣ ΦΙΛΩΝ, ΓΕΩΡΓΙΑ Ν.ΑΛΛΕΛΟΠΟΥΛΟΥ- ΠΑΠΑΒΑΣΙΛΑΙΟΥ (ΜΑΛΟΥΣΑ) ΠΟΙΗΤΡΙΑ-ΠΕΖΟΓΡΑΦΟΣ, ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ- ΠΟΙΗΣΗ-ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ, ΜΑΛΛΟΥΣΑ, ΠΑΓΛΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ | Σχολιάστε

ΔΥΟ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΚΟΠΑΝΑΚΑΙΑΣ ΠΟΙΗΤΡΙΑΣ ΚΑΙ ΠΕΖΟΓΡΑΦΟΥ ΣΥΜΠΑΤΡΙΩΤΙΣΣΑΣ ΜΑΣ ΓΕΩΡΓΙΑΣ Ν. ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΥ-ΠΑΠΑΒΑΣΙΛΕΙΟΥ “ΜΑΛΛΟΥΣΑ”, Με τίτλο: ” ΓΕΛΑ ΖΩΗ ΜΟΥ” και » ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ » ,Δημοσίευση από ΚΟΜΙΑΝΟΣ ΠΙΠΗΣ, komianos.wordpress.com –

ΠΟΙΗΤΡΙΑ-ΠΕΖΟΓΡΑΦΟΣ

ΜΑΛΛΟΥΣΑ ΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΙΔΙΑΣ : ΓΕΝΝΗΘΗΚΑ ΣΤΟ ΚΟΠΑΝΑΚΙ ΜΕΣΣΗΝΙΑΣ. ΚΑΤΟΙΚΩ ΣΤΗΝ ΤΡΙΠΟΛΗ ΑΡΚΑΔΙΑΣ. ΑΓΑΠΩ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ, ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΚΑΙ ΘΑΥΜΑΖΩ ΤΗΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ. ΓΡΑΦΩ ΠΗΓΑΙΑ, ΑΥΘΟΡΜΗΤΑ, ΑΙΣΘΑΝΤΙΚΑ ΚΑΠΟΙΕΣ ΛΕΞΕΙΣ ΜΕ ΞΕΧΩΡΙΣΤΟ ΗΧΟ. ΕΠΙΘΥΜΙΑ ΜΟΥ, Ν’ ΑΓΓΙΞΕΙ Η ΨΥΧΗ ΜΟΥ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΣΟΥ.

«Ποιήτρια του έρωτα θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί η δημιουργός. Μικρός, πυκνός στίχος, λέξεις, νοήματα και τρόπος έκφρασης που αγγίζουν την ψυχή. Σε κάνουν να αναπολείς και να σκέπτεσαι… να ξαναζείς ουράνιες στιγμές! Ταλαντούχος ευαίσθητη και αριστοκράτισσα ποιήτρια.»
Α. Παπαγιάννης, Δάσκαλος – συγγραφέας.

ΓΕΛΑ ΖΩΗ ΜΟΥ

Μόνο το γέλιο σου κρατώ! όλα, όλα, τ΄αφήνω όλα

εδώ στην αντάρα της γης… Γέλα, γέλα ζωή μου.

Μην αφήνεις την λύπη να μεθάει την καρδιά σου.

Το γέλιο σου είναι γλυκολαλιά που σβύνει

το θείο στεναγμό της ψυχής που καίγεται, το ξέρω.

Είναι πικρή, πικρη η ζωή μ΄όσες χαρές κι αν έχει…

-Μα γέλα, γέλα εσύ.

Θέλω να ιδεις το φως του Παραδείσου! Μην αργείς.

Σε λίγο θα΄ναι αμίλητα όλα. Φθάνει το λιόγερμα!

-Γέλα, γέλα ζωή μου.

ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ

Τέλειωσε το ταξιδι μας….

Μην ξεχασεις ποτέ

πόσο σφικτά,

πόσο ζεστά

σου κράτησα το χέρι…

Μαρτίου 1, 2012 Posted by | ΓΕΩΡΓΙΑ Ν ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΥ - ΠΑΠΑΒΑΣΙΛΕΙΟΥ " ΜΑΛΛΟΥΣΑ, ΜΑΛΛΟΥΣΑ, ΠΟΙΗΣΗ, Uncategorized | Σχολιάστε

ΔΥΟ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΚΟΠΑΝΑΚΑΙΑΣ ΠΟΙΗΤΡΙΑΣ ΚΑΙ ΠΕΖΟΓΡΑΦΟΥ ΣΥΜΠΑΤΡΙΩΤΙΣΣΑΣ ΜΑΣ ΓΕΩΡΓΙΑΣ Ν. ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΥ-ΠΑΠΑΒΑΣΙΛΕΙΟΥ “ΜΑΛΛΟΥΣΑ”, Με τίτλο: ” ΘΥΣΙΑ ΣΤΗΝ ΑΓΑΠΗ” «ΤΟ ΝΟΗΜΑ», Δημοσίευση από ΚΟΜΙΑΝΟΣ ΠΙΠΗΣ, komianos.wordpress.com –

ΜΑΛΛΟΥΣΑ ΠΟΙΗΤΡΙΑ-ΠΕΖΟΓΡΑΦΟΣ

ΜΑΛΛΟΥΣΑ
ΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΙΔΙΑΣ : ΓΕΝΝΗΘΗΚΑ ΣΤΟ ΚΟΠΑΝΑΚΙ ΜΕΣΣΗΝΙΑΣ. ΚΑΤΟΙΚΩ ΣΤΗΝ ΤΡΙΠΟΛΗ ΑΡΚΑΔΙΑΣ. ΑΓΑΠΩ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ, ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΚΑΙ ΘΑΥΜΑΖΩ ΤΗΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ. ΓΡΑΦΩ ΠΗΓΑΙΑ, ΑΥΘΟΡΜΗΤΑ, ΑΙΣΘΑΝΤΙΚΑ ΚΑΠΟΙΕΣ ΛΕΞΕΙΣ ΜΕ ΞΕΧΩΡΙΣΤΟ ΗΧΟ. ΕΠΙΘΥΜΙΑ ΜΟΥ, Ν’ ΑΓΓΙΞΕΙ Η ΨΥΧΗ ΜΟΥ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΣΟΥ.

«Ποιήτρια του έρωτα θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί η δημιουργός. Μικρός, πυκνός στίχος, λέξεις, νοήματα και τρόπος έκφρασης που αγγίζουν την ψυχή. Σε κάνουν να αναπολείς και να σκέπτεσαι… να ξαναζείς ουράνιες στιγμές! Ταλαντούχος ευαίσθητη και αριστοκράτισσα ποιήτρια.»
Α. Παπαγιάννης, Δάσκαλος – συγγραφέας.

ΘΥΣΙΑ ΣΤΗΝ ΑΓΑΠΗ

Είχαμε ξεμακρύνει από την ανθρώπινη καταχνιά.

Ένα πρωϊνό εκεί στο ψήλωμα, βλέπαμε το δικό μας αγνάντεμα.

Κρατούσαμε το κλειδί του κόσμου…

Γύρω μας της ερημιάς μύρια τα αγριολούλουδα ολάνθιστα.

Τρία κυκλάμινα πιο κεί, έσυραν την ματιά μας.

Τα δυο πεντάμορφα, γερμένα το ένα δίπλα στο άλλο μιλούσαν για την αγάπη τους.

Το τρίτο θλιμμένο, σκυφτό, το χώμα κοίταζε.

Ένοιθε τη μελαγχολία. Έσκυψα τρυφερά το χάϊδεψα και το έκοψα.

Μή, φώναξες, μή, άφησε να βρει το ταίρι του.

Όμως εγώ δεν σ΄άκουσα. Ήθελα να σου χαρίσω το οικόσημο των αισθημάτων.

Σε λίγο θα χωρίζαμε έπρεπε να μην είσαι μόνος.

ΤΟ ΘΥΣΙΑΣΑ ΣΤΗΝ ΑΓΑΠΗ! 

ΤΟ ΝΟΗΜΑ

Αλήθεια πια τι θ΄αγαπώ άμα σε χάσω;

Που θα βρω την ομορφιά μες τη ζωή;

Όλος ο κόσμος έχει νόημα μόνο,

όταν εσύ υπάρχεις στη σκέψη μου.

Αναδημοσίευση από το βιβλίο της με τίτλο » Στο έβγα του ηλιου». «Μαλλούσα»

Φεβρουαρίου 1, 2012 Posted by | ΑΡΘΡΑ - ΑΠΟΨΕΙΣ - ΙΔΕΕΣ ΦΙΛΩΝ, ΓΕΩΡΓΙΑ Ν.ΑΛΛΕΛΟΠΟΥΛΟΥ- ΠΑΠΑΒΑΣΙΛΑΙΟΥ (ΜΑΛΟΥΣΑ) ΠΟΙΗΤΡΙΑ-ΠΕΖΟΓΡΑΦΟΣ, ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ- ΠΟΙΗΣΗ-ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ, ΜΑΛΛΟΥΣΑ, ΤΑ ΦΩΤΟΡΕΠΟΡΤΑΖ ΜΟΥ, Uncategorized | Σχολιάστε

ΕΓΩ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ. ΤΗΣ ΜΑΛΛΟΥΣΑΣ απο ΚΟΜΙΑΝΟΣ ΠΙΠΗΣ komianos.wordpress.com

«Εγώ» κι «Εμείς»

Η υπερφίαλη στάση, το «εγώ», η υπεροπτική η οποία κυριαρχεί σ’ όλες τις εκφάνσεις της ζωής μας, κατατροπώνει τα πάντα. Μια μοναχική πορεία που δείχνει σκυθρωπά πρόσωπα, δυστυχισμένα μέσα στην τόση ευμάρεια αγαθών. Ο διπλανός μας, άφαντος. Δεν αποζητάμε την συντροφιά του, την επικοινωνία μαζί του. Πνιγόμαστε ανελέητα στον ήχο της σιωπής μας, χωρίς αγάπη, χωρίς συντροφιά.

Περισσεύει στην ανθρωπότητα το «εγώ». Περισσεύει μέσα μας, γύρω μας, παντού! Η διαφορετικότητα μας τρομάζει…

Δεν είμαστε μέρος του συνόλου σε κάθε μας δραστηριότητα. Στον συνάνθρωπό μας, με τον οποίο αναπνέουμε τον ίδιο αέρα, βλέπουμε τον ολόλαμπρο ήλιο την αυγή που χαράζει, ορθώσαμε τείχη. Γινόμαστε καταστροφικοί. Δε μοιραζόμαστε…

Ξεχάσαμε τις γειτονιές που στήνανε κουβεντολόϊ οι γιαγιάδες… τις αλάνες που παίζανε τα παιδιά… Όσοι γεννηθήκαμε και μεγαλώσαμε στην ελληνική ύπαιθρο, έχουμε μνήμες από τις ατέλειωτες συνήθειες που έκαναν ευχάριστη την καθημερινότητά μας. Οι πιο πολλοί αλλάξαμε. Ιδιοτελείς κι εγωκεντρικοί αδιαφορούμε για όλα αυτά. Το αποτέλεσμα; Τ’ αποκαΐδια, μας τυραννούν…

Η τεχνολογία, είναι η ισορροπία της ανισορροπίας μας. Καθησυχάζει συνειδήσεις… Όλα ισχύουν «για τους άλλους» και οι ψυχές μας άδειες, άδειες, μόνες. Έρημες! Δεν έχουν που ν’ ακουμπήσουν… ν’ απαγκιάσουν…

Αλλά σε πείσμα των καιρών, η νεοελληνική πραγματικότητα ας αφυπνιστεί. Ας νιώσει τη μοναδικότητα. Ας μη λησμονάει τις πολιτισμικές μας καταβολές, την επάρκεια που μας αναγνωρίζουν οι άλλοι λαοί, αλλά… δίχως εμείς να το επιβεβαιώνουμε.

Πόσο ωραίο κι ελπιδοφόρο μήνυμα είναι το «εμείς»… Μόνο μέσ’ από κοινή δράση, συντροφικότητα, μπορούμε να έχουμε μέλλον ως κοινωνίες και ως είδος σε τούτο τον πλανήτη.

Αλήθεια, πολύ διαφορετικός θα ήταν ο κόσμος μας αν το «εμείς» το σεβόμασταν. Αν δεν παραγνωρίζαμε το φυσικό περιβάλλον, αν δεν αδιαφορούσαμε για την ιδεολογική μας υπεροχή, αν ο σεβασμός των πανανθρώπινων αξιών κυριαρχούσε, θα μπορούσαμε να παραδεχτούμε την αναγκαιότητα της συνύπαρξης. Μόνο με κοινό βηματισμό στη σχέση ανθρώπου και δημιουργίας δεν αφυδατώνεται η ύπαρξή μας.

Μέσα σ’ αυτό το υπέροχο σύμπαν, στο οποίο υπάρχουμε, το πιο θαυμαστό πλάσμα, το πιο τέλειο δημιούργημα είναι ο άνθρωπος. Αυτός, που «υπάρχει» μέσ’ από έναν άλλον άνθρωπο.

Η ζωή, μας χαρίστηκε! Είναι ΔΩΡΟ κι εμείς γεννηθήκαμε για τα κάλλιστα κι όχι τα χείριστα. Πάνω απ’ το πηγαινέλα της, πάνω απ’ ό,τι αποτελεί την αγωνία της, αγαπώντας την πιο πολύ, αγαπώντας την σαν δώρο ας εκμεταλλευτούμε τα «τάλαντα» με τα οποία «σφραγιστήκαμε»…

Ας δικαιώσουμε την παρουσία μας πάνω στη γη!

Γεωργία Ν. Αγγελοπούλου – Παπαβασιλείου

(Μαλλούσα)

Ιανουάριος 2009

Απρίλιος 25, 2010 Posted by | ΜΑΛΛΟΥΣΑ | 2 Σχόλια

ΣΑΝ ΜΗΤΡΙΚΗ ΑΓΚΑΛΙΑ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΤΗΣ ΜΑΛΛΟΥΣΑΣ

ΓΕΩΡΓΙΑ ΝΑΟΥΜ ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΥ- ΠΑΠΑΒΑΣΙΛΕΙΟΥ (Ποιήτρια) (ΜΑΛΛΟΥΣΑ)

«Ό,τι αγάπησα και γνώρισα και πλέον ποτέ»

Θυμωμένο το σιωπηλό σπίτι! Στηθοχτυπιέται.

– Ανοίξτε τις πόρτες, σκουπίστε τις αυλές… Εδώ υπήρχε ζωή! Υπήρχε δημιουργία!

Φωτογραφίες, αντικείμενα, χρώματα, ήχοι, μυρωδιές. Θύμησες, καταγραφές…

Με τρεμουλιαστά δάχτυλα, ξεφυλλίζεις τις σελίδες του μυαλού σου… Αναθυμάσαι. Όλα σου μιλούν… Το πέτρινο σπίτι… Αγαπησιάρικο, προστατευτικό, σαν μητρική αγκαλιά, σαν πατρική ορμήνια. Ζεστή φωλιά, για μιάν αγάπη, μία οικογένεια.

Ονειρική η πραγματικότητα.

Εδώ η σάλα, εκεί η κουζίνα. Πιο ’κει, η κρεβατοκάμαρα. Το μεγάλο δωμάτιο, η βιβλιοθήκη και το τζάκι. Όλοι οι χώροι χρηστικοί. Όλες οι γωνίες, φροντισμένες με προσοχή. Στον καναπέ, ο πατέρας μ’ ένα βιβλίο στο χέρι. Στην κουζίνα, η μάννα με τα κατσαρολικά. Στο καθιστικό, τα παιδιά να φωνάζουν…

Χαρούμενες φωνούλες, παιχνιδίζουν στην αγκαλιά του παππού και της γιαγιάς. Ζεστές ανάσες… Τίποτα δεν κρυφογελούσε… Οικογένεια, ολόψυχα δοσμένη με αυταπάρνηση στη συναισθηματική μοιρασιά!

Ο πατέρας Ναούμ και η μητέρα Κωστούλα της Μαλλούσας

Αλήθεια, σήμερα, όλα σιωπούν. Αντίστροφη η μέτρηση. Η καθημερινότητα άλλαξε. Ο παππούς, η γιαγιά, έφυγαν… Τα παιδιά, πέταξαν σαν πουλιά. Έκαναν τις δικές τους φωλιές. Οι γονείς, ανήμποροι, μάχονται με τη μοναξιά. Κι αν δε ζουν κιόλας…

Σε αλαφιάζει η παρουσία της απουσίας. Σε μαραζώνει. Είναι λίγο το τώρα, σε ’κείνο το μπόλικο τότε…

Αλλά στην οικονομία της ζωής, στον αυστηρό της συλλαβισμό, μια εσωτερική φωνή ακούγεται. Η φωνή της σοφίας. Η σοφία που μιλάει, που πηγάζει από την πληρότητα, την επίγνωση. Η σοφία που απαντά σε οποιαδήποτε ερώτηση. Καλείσαι ν’ απολογηθείς με παρρησία και θάρρος. Εσύ! Ο κατοπινός οδοιπόρος! Μην απαξιώνεις το παρελθόν…

Υπάρχεις! Υπάρχεις μέσ’ από αυτό. Δε χάνεσαι στο τίποτα και στο πουθενά. Έχεις τον προσανατολισμό σου. Διαφύλαξέ τον…

Κι εκείνο το σιωπηλό σπίτι… Το σπίτι του χωριού σου… Μην το εγκαταλείπεις. Μην το ξεχνάς. Κραυγάζει. Σε προσκαλεί. Είναι η σταθερή αναφορά σου. Η γλυκαπαντοχή σου…

Εκεί, δεν είναι πληρωμένες οι συγκινήσεις…

Τ’ αηδόνια στον κήπο ακόμα κελαηδούν. Τ’ αγριολούλουδα μοσχοβολούν. Οι δροσοσταλιές πάνω στα φύλλα, ασημίζουν. Η χαραυγή έχει άλλο χρώμα. Η βροχή και οι αέρηδες κρατούν γερά το γόητρό τους. Ακούγονται…

Εκεί, οι σκιές του δειλινού δε σε τρομάζουν. Περιμένεις τη νύχτα να ’βγει το νιόβγαλτο, τ’ ολόγιομο φεγγάρι… Ν’ ακούσεις το κλάμμα του Γκιώνη… Να ονειρευτείς! Όλα μυρίζουν δυόσμο, βασιλικό και μαντζουράνα…

Εκεί… στο σιωπηλό, το πέτρινο, το σπίτι του χωριού σου…

Γεωργία Ν. Αγγελοπούλου – Παπαβασιλείου

Μαλλούσα

Ιανουάριος 2009

Μαρτίου 21, 2010 Posted by | ΜΑΛΛΟΥΣΑ | Σχολιάστε