Komianos's Blog

Από το Κοπανάκι Μεσσηνίας Πολιτιστικά Δρώμενα.

RIA HERAK- ΜΙΑ ΟΜΟΡΦΗ ΑΝΑΡΤΗΣΗ ΚΑΙ ΜΟΥΣΙΚΗ ΕΚΤΕΛΕΣΗ ΣΤΟ ¨ΟΜΟΡΦΗ ΜΟΥ ΑΡΕΤΟΥΣΑ» ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΣΩΤΗΡΗ ΔΟΓΑΝΗ ΚΑΙ ΣΟΦΙΑ ΤΣΕΡΟΥ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΣΩΤΗΡΗ ΔΟΓΑΝΗ ΚΑΙ ΣΟΦΙΑ ΤΣΕΡΟΥ

Ελευθερια Ηρακλειο

ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΣΑΣ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ ΑΠΟ ΤΟ ΗΡΑΚΛΕΙΟ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ
ΖΗΣΑΜΕ ΑΞΕΧΑΣΤΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ ΧΘΕΣ ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΟΥ ΜΕ ΤΗΝ ΟΜΟΡΦΗ ΜΟΥ ΑΡΕΤΟΥΣΑ.. ΤΗΝ ΑΝΝΑ ΜΠΙΘΙΚΩΤΣΗ ..ΤΗΝ ΑΝΝΟΥΛΑ ΤΟΥ ΧΙΟΝΙΑ ..ΤΗΝ ΑΝΝΑ ΟΛΩΝ ΜΑΣ!!!
ΕΞΕΠΛΗΞΕ ΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΜΑΣ ΤΟΥΣ ΚΡΗΤΙΚΟΥΣ ΜΕ ΤΗΝ ΟΜΟΡΦΙΑ ΤΗΣ..ΜΕ ΤΟ ΤΑΛΕΝΤΟ ΤΗΣ..ΚΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΑΠΛΟΤΗΤΑ ΤΗΣ!!!
ΖΗΤΗΣΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΩΤΗΡΗ ΚΑΙ ΜΕΤΑΞΥ ΑΛΛΩΝ ΜΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΗΣΕ ΞΑΝΑ ΤΗΝ ΒΟΣΚΟΠΟΥΛΑ!!! ΗΤΑΝ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟΣ!!!! ΑΥΡΙΟ Η ΒΡΑΔΥΑ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΣ ΤΙΜΗΝ ΤΟΥΣ ΣΤΟ ΚΑΖΑΝΙ ΠΟΥ ΘΑ ΒΓΑΛΟΥΜΕ ΤΗΝ ΤΣΙΚΟΥΔΙΑ!!
ΜΟΥ ΖΗΤΗΣΕ ΝΑ ΣΑΣ ΜΕΤΑΦΕΡΩ ΤΟΥΣ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΥΣ ΤΗΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΤΗΣ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΣΑΣ!!!!
ΦΙΛΙΑ ΠΟΛΛΑ ΚΙ ΑΠΟ ΕΜΕΝΑ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ!!!!

» Όμορφή μου Αρετούσα» Σωτήρης Δογάνης – Σοφία Τσέρου

Προσωπικό σχόλιο : ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΣΑΣ ΖΗΛΕΥΩ ΚΑΛΟ ΜΟΥ ΦΙΛΑΡΑΚΙ ΡΙΑ. ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΘΕΡΜΟΥΣ ΦΙΛΙΚΟΥΣ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΥΣ ΣΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΠΑΡΕΑ. ΠΑΝΤΑ ΝΑ ΠΕΡΝΑΤΕ ΚΑΛΑ. ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ. ΜΕ ΤΗΝ ΑΔΕΙΑ ΣΟΥ ΤΟ ΦΙΛΟΞΕΝΩ ΣΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΜΟΥ ΚΑΙ ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ.

Advertisements

Νοέμβριος 22, 2012 Posted by | ΑΡΘΡΑ - ΑΠΟΨΕΙΣ - ΙΔΕΕΣ ΦΙΛΩΝ, ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ, ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ, ΤΑ ΦΩΤΟΡΕΠΟΡΤΑΖ ΜΟΥ, RIA HERAK - ΗΡΑΚΛΕΙΟ ΚΡΗΤΗΣ, Uncategorized | Σχολιάστε

ΠΟΣΟ ΚΟΣΤΙΖΕΙ ΕΝΑ ΘΑΥΜΑ; ΑΘΩΟΤΗΤΑ, ΜΕΓΑΛΗ ΕΥΑΙΣΘΗΣΙΑ, ΑΔΕΛΦΙΚΗ ΑΓΑΠΗ, ΣΥΓΚΙΝΗΣΗ, ΠΙΣΤΗ ΣΤΟ ΘΑΥΜΑ. Πηγή: kopanakinews.gr, Αναδημοσίευση από : ΚΟΜΙΑΝΟΣ ΠΙΠΗΣ

Πόσο κοστίζει ένα θαύμα; Ένα δολάριο και 11 σέντς σ’ αυτή την περίπτωση.

ΑΘΩΟΤΗΤΑ, ΜΕΓΑΛΗ ΕΥΑΙΣΘΗΣΙΑ, ΑΔΕΛΦΙΚΗ ΑΓΑΠΗ, ΣΥΓΚΙΝΗΣΗ, ΠΙΣΤΗ ΣΤΟ ΘΑΥΜΑ.

Πιστεύω πώς μόνο η γνησιότητα-καθαρότητα των αισθημάτων, αυτών των χρόνων της αθωότητας, μπορούν να αγγίξουν το θαύμα του Θεού.

Και όταν ανάλογες στιγμές δυσκολίας συμβαίνουν σε μεγάλους ανθρώπους η -εξαγνισμένη από αμαρτίες- απόγνωσή τους αγγίζει τον ουρανό.

Πόσο κοστίζει ένα θαύμα;

Υπάρχει κοστολόγιο στο θαύμα; Ένα θαύμα κοστίζει μόνο σε πίστη, αλλά αυτό δεν το ήξερε ένα μικρό κοριτσάκι που πήγε να το … αγοράσει για το μικρό του αδελφάκι. Και το πέτυχε!

«Ένα κοριτσάκι, πήρε τον κουμπαρά του κι άδειασε το περιεχόμενο. Μέτρησε τρεις φορές τα κέρματα, του για να μην κάνει κανένα λάθος. Ήταν ένα δολάριο και 11 σέντς. Πήρε τα κέρματα και πήγε στο φαρμακείο της γειτονιάς.

Ο φαρμακοποιός, εκείνη την στιγμή, μιλούσε με ένα καλοντυμένο κύριο και δεν πρόσεξε την μικρή. Το κοριτσάκι έκανε κάποιο θόρυβο με τα πόδια του, αλλά τίποτε. Τότε πήρε ένα από τα κέρματα της και το χτύπησε πάνω στο γραφείο του.

– Τι θέλεις; την ρωτά κάπως εκνευρισμένος εκείνος. Δεν βλέπεις, ότι μιλώ με τον αδελφό μου, που έχω χρόνια να τον δω:

Τότε η μικρή του είπε:

– Θέλω να σου μιλήσω για τον αδελφό μου, που είναι πολύ άρρωστος, και θέλω να αγοράσω ένα θαύμα!

– Συγγνώμη, της απάντησε αυτός, αλλά δεν πουλάμε θαύματα.

– Ξέρετε, είπε το κοριτσάκι, ο αδελφός μου έχει κάτι στο κεφάλι του, που μεγαλώνει, κι ο μπαμπάς μου λέει, ότι μόνο ένα θαύμα θα μας σώσει. Λοιπόν, ποσό κάνει ένα θαύμα για να το αγοράσω. Έχω χρήματα. .

Ο αδελφός του φαρμακοποιού, που παρακολουθούσε με ενδιαφέρον την συζήτηση, ρώτησε την μικρή τι είδους θαύμα χρειαζόταν ο αδελφός της.

– Δεν ξέρω. του απάντησε με μάτια βουρκωμένα. Εκείνο που ξέρω είναι ότι χρειάζεται εγχείρηση και ο μπαμπάς δεν έχει τα χρήματα. Γι’ αυτό, θέλω να πληρώσω εγώ, με τα δικά μου χρήματα.

Στην ερώτηση του καλοντυμένου κυρίου, πόσα λεπτά έχει. Η μικρή του απάντησε «Ένα δολάριο και 11 σέντς, κι αν χρειασθούν και άλλα θα τα βρω».

– Τι σύμπτωση, χαμογέλασε ο καλοντυμένος κύριος. Είναι το ακριβές αντίτιμο για ένα θαύμα, για ένα μικρό αδελφό: Ένα δολάριο και 11 σεντς!

Πήρε τα λεπτά, έπιασε την μικρή απ’ το χεράκι, και της είπε: «Πάμε μαζί στο σπίτι σου για να δω τον αδελφό σου και τους γονείς σου και να κάνουμε το θαύμα»…

Ο καλοντυμένος κύριος ήταν ο Κάρτον Άρσμποργκ. ο γνωστός νευροχειρουργός.

Η εγχείρηση έγινε με επιτυχία και ο μικρός αδελφός επέστρεψε στο σπίτι του υγιής.

– Η εγχείρηση ήταν ένα αληθινό θαύμα, ψιθύρισε η μαμά. Απορώ πόσο θα κόστισε.

Η μικρούλα χαμογέλασε. Ήξερε ακριβώς πόσο κοστίζει ένα θαύμα: ένα δολάριο και 11 σέντς, συν την πίστη ενός μικρού παιδιού…».

Αναδημοσίευση από: Μαζί χέρι-χέρι

Ιουνίου 29, 2012 Αναρτήθηκε από τον/την   | ΣΟΦΙΑ ΖΑΦΕΙΡΙΟΥ

Ιουνίου 29, 2012 Posted by | ΑΞΙΟΠΕΡΙΕΡΓΑ, ΑΡΘΡΑ - ΑΠΟΨΕΙΣ - ΙΔΕΕΣ ΦΙΛΩΝ, ΕΥΑΙΣΘΗΤΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ, ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ, ΤΑ ΦΩΤΟΡΕΠΟΡΤΑΖ ΜΟΥ, Uncategorized | Σχολιάστε

ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΑΝΑΜΠΟΥΜΠΟΥΛΑ ΤΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ ΞΕΧΑΣΑΜΕ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ, Αναδημοσίευση από ΚΟΜΙΑΝΟΣ ΠΙΠΗΣ, komianos.wordpress.com

Παγκόσμια Ημέρα του πατέρα

Κυριακή, 17 Ιούνιος 2012 14:29

Συντάχθηκε απο τον/την Χριστίνα Κανάτα   

 Διαβάστηκε 361 φορές

 

Ο πατέρας είναι ένα πρόσωπο που άλλαξε σημαντικά το ρόλο του μέσα στο χρόνο. Σήμερα, στο πλευρό μίας εργαζόμενης μητέρας βοηθά όσο και εκείνη στην ανατροφή των παιδιών. Ρόλοι μοιρασμένοι αλλά πάντα ο πατέρας στην Ελληνική οικογένεια αποτελεί το «πρότυπο» για τα παιδιά, είναι ο στυλοβάτης της οικογένειας.

Η γιορτή του πατέρα ήταν ιδέα της Sonora Smart Dodd από την Ουάσιγκτον της Αμερικής, που, το 1910, εμπνευσμένη από τη γιορτή της μητέρας, θέλησε να τιμήσει τον πατέρα της Γουίλιαμ Τζάκσον Σμαρτ, βετεράνο του Αμερικανικού Εμφυλίου, που ανέθρεψε μόνος του τα 6 παιδιά της οικογένειας καθώς η σύζυγός του πέθανε στη γέννηση του 6ου παιδιού.

Η Παγκόσμια Ημέρα του Πατέρα πρωτογιορτάστηκε στις 19 Ιουνίου 1910 και έκτοτε γιορτάζεται κάθε τρίτη Κυριακή του Ιουνίου.

Μάλιστα, το 1966 ο Αμερικανός πρόεδρος Λίντον Τζόνσον υπέγραψε διάταγμα, σύμφωνα με το οποίο καθιερώθηκε η τρίτη Κυριακή του Ιουνίου ως Ημέρα του Πατέρα σε όλο τον κόσμο. Εξαίρεση αποτελεί η Αυστραλία όπου η μέρα του Πατέρα γιορτάζεται τον Σεπτέμβριο.

Σήμερα τιμούμε τον πατέρα γεννήτορα, τροφό, παιδαγωγό που δίνει όλα τα εφόδια στο παιδί του για να μεγαλώσει που γίνεται παράδειγμα για το παιδί του.

Οι μπαμπάδες όλου του κόσμου, έχουν πλέον και αυτοί την γιορτή τους και οφείλουμε να πούμε ένα μεγάλο «ευχαριστώ» σε αυτούς που μας μεγάλωσαν με τόσο κόπο και θυσίες.

Ως σύμβολο της ημέρας επικράτησε το τριαντάφυλλο, το μεν άσπρο, για του ζωντανούς, το δε κόκκινο, για τους νεκρούς πατέρες.  

Πηγή : kalabakacity.gr . Ηλεκτρονικη εφημερίδα 

Ιουνίου 18, 2012 Posted by | ΑΡΘΡΑ - ΑΠΟΨΕΙΣ - ΙΔΕΕΣ ΦΙΛΩΝ, ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ, ΕΥΧΕΣ, ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ, ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ, ΤΑ ΦΩΤΟΡΕΠΟΡΤΑΖ ΜΟΥ, Uncategorized | Σχολιάστε

ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΤΟΥ ΚΟΠΑΝΑΚΙΟΥ ΤΗΣ ΟΡΕΙΝΗΣ ΤΡΙΦΥΛΙΑΣ, Εργασία ΚΟΜΙΑΝΟΣ ΠΙΠΗΣ, komianos.wordpress.com

ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΚΟΠΑΝΑΚΙΟΥ ΤΗΣ ΟΡΕΙΝΗΣ ΤΡΥΦΙΛΙΑΣ

ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΣΤΟ ΚΑΤΩ ΚΟΠΑΝΑΚΙ, Αρχείο Φωτογραφικό ΚΟΜΙΑΝΟΣ ΠΙΠΗΣ

Γύρω στο 1910 οι πρώτοι κάτοικοι των γύρω συνοικισμών στο Κάτω Κοπανάκι, αισθανόμενοι την ανάγκη να μορφωθούν τα παιδιά τους και να μην μείνουν «ξύλα απελέκητα», και επειδή εκείνη την εποχή με κρύο, βροχή ή με ζέστη τα παιδιά έπρεπε να περπατήσουν αρκετά μεγάλες αποστάσεις, για να πάνε στο Δημοτικό Σχολείο που ήταν στο χωριό Βαρυμπόπι, μέσα από μονοπάτια, ερημιές, ρεματιές και πολλές φορές ορμητικούς χειμάρους. Αποφάσισαν  να νοικιάσουν από κοινού ένα σπίτι στο Κάτω Κοπανάκι, το σπίτι του Μήτσο –

ΩΡΑ ΜΑΘΗΜΑΤΟΣ ΤΑ ΠΑΛΙΑ ΧΡΟΝΙΑ, ΚΑΙ Η ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΗ ΞΥΛΟΣΟΜΠΑ

Κώτσου Κυριακόπουλου πατέρα της Τσάνας, αργότερα γυναίκας του μπάρμπα Γιάννη Κοράκη. Πάνω λοιπόν από το κατώϊ ευτυχώς σε ξύλινο πάτωμα, δημιουργήθηκε η πρώτη αίθουσα διδασκαλίας, του Α! Μονοταξίου Δημοτικού Σχολείου Κοπανακίου. Τα θρανία ξύλινα, στριμωχτά κάθονταν τρία παιδιά σε κάθε ένα θρανίο. Αν δεν έφταναν τα θρανία τότε τα παιδιά έφερναν και τα σκαμνάκια τους, ή ένα κουτσουράκι για να καθονται, δεν ήταν λίγες οι φορές που  τα παιδιά παρακολουθούσαν το μάθημα καθισμένα στο πάτωμα. Αν ήθελαν να γράψουν κάτι χρησιμοποιούσαν την πλάκα και το κοντίλι ακουμπώντας την επάνω στα γόνατά τους. Τις παγωμένες μέρες του χειμώνα την αίθουσα του σχολείου την ζέσταινε η ξεχαρβαλωμένη ξυλόσομπα, καθε μαθητής έπρεπε να φέρει ένα κομμάτι ξύλο. Οι μεγαλύτεροι μαθητές μαζεύονταν στην πίσω μερία της τάξης και αφήνανε εμάς τους μικρούς κοντά στην σόμπα. Ο πρώτος δάσκαλος ήταν ο παπα-Σακκάς. Στο νέο σχολείο στην πέρα ρούγα στον Λιθερό ο επόμενος δάσκαλος ήταν ο Παναγιώτης Ρήγας (Λούβας). Ένας δάσκαλος που αγαπούσε την δουλειά του, σεβότανε τα παιδιά και οι προσπάθειες που κατέβαλε να τα μορφώσει έποιασαν τόπο στην μελλοντική ζωή τους. Μπορεί κανείς να φαντασθεί πως σε ένα δωμάτιο 8 χ 6 μέτρα χωρούσαν 60 παιδικές ψυχούλες; Σαν έμπαινε ο δάσκαλος μέσα στην αίθουσα και άρχιζε το μάθημα, βελόνα να έπεφτε θα την άκουγες, τέτοια ησυχία επικρατούσε στην τάξη. Και μόνο η θέα 4 – 5 βεργών από λυγαριά ή αγριλιά μάλιστα, ήταν αρκετή για να αποτρέψει οποιοδήποτε παιδί για να κάνει κάποια αταξία. Καλός δάσκαλος τον παλιό καλό καιρό ήταν ο αυστηρός, ο σοβαρός, και με… «βαρύ χέρι». Καλός δάσκαλος ήταν αυτός που μόλις αγρίευε και πλησίαζε τους άτακτους μαθητές, εκείνα τρομαγμένα σκέπαζαν τα κεφαλάκια τους με τα χέρια τους, για να προφυλαχτούν  από κάποιο αδέσποτο χαστούκι ή τράβηγμα στα αυτιά. Μου έλεγαν οι παλιοί «Μόλις αγρίευε ο δάσκαλος από τον φόβο μας κατουρούσαμε μελάνι»….

ΡΗΓΑΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΔΑΣΚΑΛΟΣ Φωτογραφικό αρχείο ΚΟΜΙΑΝΟΣ ΠΙΠΗΣ,

ΔΑΣΚΑΛΟΣ ΑΓΓΕΛΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΜΑΘΗΤΕΣ ΤΟΥ-ΩΡΑ ΣΥΣΣΙΤΙΟΥ Φωτογραφικό αρχείο ΚΟΜΙΑΝΟΣ ΠΙΠΗΣ

Μου έλεγαν πώς τα περισσότερα παιδιά είχαν γευθεί την γλύκα της βέργας του δασκάλου…. Μετά από κάθε ξυλιά χώνανε  τα χέρια τους μέσα στις τσέπες τους γιατί ο πόνος ήταν τσουχτερός και ανυπόφορος, άλλα τα έχωναν στις μασχάλες τους. Στο σπίτι όμως δεν λέγανε ποτέ τίποτα για τις ξυλιές που είχανε φάει, ή για τις αταξίες, γιατί θα τρώγανε το ξύλο της… χρονιάς τους. Πάντως κατά κοινή ομολογία η τιμωρία τους έκανε και καλό. « Όπου δεν πίπτει λόγος, πίπτει ράβδος.» έλεγαν οι παλιοί, παρά τις σημερινές απαγορεύσεις των παιδοψυχολόγων. Ή αυτός που είπε ότι : «Το ξύλο βγήκε από τον Παράδεισο»! Οι τσάντες ήταν υφασμάτινες, ραμμένες στο χέρι η σε ραπτομηχανή με δύο χεράκια. Μέσα ένα  βιβλίο το απαραίτητο αναγνωστικό, δύο τρία τετράδια, η απαραίτητη «πλάκα» με το κοντίλι και το σφουγγαράκι. Και έγώ στο σχολείο που πήγαινα στο Ναύπλιο θυμάμαι τον Δάσκαλο τον Δρούγκα και τον Κουβούση. Είμουν από τους ατίθασους μαθητές, δεν περνούσε ημέρα που να μην κάνω και μια σκανταλιά ή κάποια «κοπάνα». Συχνά μου ζητούσε να του φέρω μια βέργα λεπτή, γερή και εύκαμπτη συνήθως από λυγαριά ή αγριλιά. Μόλις του την πήγαινα μου έλεγε: «Άνοιξε τις παλάμες σου» και…. Χραπ! μου έριχνε από μια και στις δύο παλάμες, «Όχι ότι έκανες τίποτα κακό Κομιανέ, αλλά για αυτό που είμαι σίγουρος ότι πρόκειται να κάνεις…. ». Το 1920 ο συγχωριανός μας

ΠΑΠΑΤΣΩΡΗ ΣΟΦΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΜΑΘΗΤΕΣ ΤΗΣ ΣΤΟ ΠΡΟΑΥΛΙΟ ΤΟΥ ΔΗΜ.ΣΧΟΛΕΙΟΥ Φωτογραφικό αρχείο ΚΟΜΙΑΝΟΣ ΠΙΠΗΣ

Παναγιώτης Ματζώρος δώρισε ένα κομμάτι οικοπέδου για να κτιστεί το Α! μονοτάξιο Δημοτικό Σχολείο του Κάτω Κοπανακίου. Με εντολή του γέρου Καλαντζάκου Υπουργού το 1921 δόθηκε η άδεια να κτιστεί το σχολείο. Με χρήματα των χωρικών και χωρίς καμία κρατική οικονομική βοήθεια, οι κάτοικοι του Κάτω Κοπανακίου με πάθος, προσωπική εργασία και βοήθεια το πήραν στα ζεστά, άλλος μετέφερε πέτρες, και οικοδομικά υλικά. Βασική βοήθεια προσέφεραν τα κάρα εκείνης της εποχής και οι άνθρωποι που έκοβαν κυπαρύσσια για «πατερά» και τα λιάνιζαν σε σανίδες. Μάστορες ζηλευτοί από το χωριό Πιτσά και την Μουριατάδα. Το αποτέλεσμα ήταν να κτίσουν μία αίθουσα πετρόκτιστη με κεραμιδένια στέγη και γραφείο για τον δάσκαλο. Το σχολείο και οι μαθητές μεταφέρθηκαν στο νέο κτήριο. Το σχολείο λειτουργούσε και πρωί και απόγευμα όπως μου έλεγαν οι κάτοικοι. Το κουδούνι κτυπούσε στις 08.15 το πρωί με διάλλειμα ένα τέταρτο στις 10.00 και στις 12.00 σταματούσε. Ύστερα λειτουργούσε ξανά από τις 3.00 μ.μ. έως τις 5.00 μ.μ. χωρίς διάλλειμα και σε όλη την διάρκεια της εβδομάδας, ακόμη και την ημέρα του Σαββάτου λειτουργούσε το σχολείο. Την Κυριακή οι μαθητές ήταν υποχρεωμένοι να πηγαίνουν για εκκλησιασμό.  Γύρω

ΑΥΘΕΝΤΙΚΗ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΩΣ ΠΡΟΑΓΩΓΗ ΕΙΣ ΔΙΤΑΞΙΟΝ ΔΗΜ ΣΧΟΛΕΙΟ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΚΟΜΙΑΝΟΣ ΠΙΠΗΣ

στο 1935-6 θυμάται ο μπάρμπα  Κώστας Μυλωνάς στην εθνική εορτή της 25ης Μαρτίου τα παιδιά του σχολείου πήγαιναν για εκκλησιασμό στον ναό του Άϊ Γιάννη στη γραμμή ανά τριάδες, και μπροστά όλο καμάρι ο ίδιος να κρατά την Ελληνική σημαία, σημαιοφόρος λόγω ύψους. Τέλος μετά τον πόλεμο δημοσιεύθει στην ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΩΣ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ, Διάταγμα περί προαγωγής Δημοτικού Κάτω Κοπανακίου 1… Εν Αθήναις τη 11 Φεβρουαρίου 1956 αριθμ. Φύλου 53 τεύχος πρώτον. Προάγομεν το 1/ξιον Δημοτικόν Σχολείον Κάτω Κοπανακίου της εκπαιδευτικής περιφέρειας Τριφυλίας εις 2/ξιον. Εν Αθήναις 6 Φεβρουαρίου 1956.  ΠΑΥΛΟΣ  Β.  Υπουργοί επί συντονισμού.  Α. ΑΠΟΣΤΟΛΙΔΗΣ.    Επί οικονομικών  Α. ΑΠΟΣΤΟΛΙΔΗΣ.  ΕΠΙ ΕΘΝ.ΠΑΙΔΕΙΑΣ Κ.Λ.Π.  Α.  ΓΕΡΟΚΩΝΣΤΑΝΤΟΠΟΥΛΟΣ.  Σε αυτό το σχολείο έρχονταν για αρκετά χρόνια και από το επάνω Κοπανάκι μαθητές, μέχρι που έφτιαξαν άλλο Δημοτικό στο Πάνω Κοπανάκι εκεί που βρίσκεται το σημερινό Δημοτικό σχολείο του Κοπανακίου. Μετά πόλεμο του 1940 ο δάσκαλος

ΧΑΡΙΚΛΕΙΑ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΥ ΚΑΙ ΑΓΓΕΛΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΜΑΘΗΤΕΣ ΤΟΥ ΔΗΜ.ΣΧΟΛΕΙΟΥ Φωτογραφικό αρχείο ΚΟΜΙΑΝΟΣ ΠΙΠΗΣ

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΡΗΓΑΣ γύρω στο 1945 βγήκε στη σύνταξη και ανέλαβε καθήκοντα η ΠΑΠΑΤΣΩΡΗ ΣΟΦΙΑ μέχρι το 1958, μετά ανέλαβε καθήκοντα δασκάλου ο ΑΓΓΕΛΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ και η ΧΑΡΙΚΛΕΙΑ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΥ το 1959. Τον Φεβρουάριο του 1960 ο Γιάννης Ματζώρος ζήτησε 3.000 δραχμές για να πουλήσει το υπόλοιπο οικόπεδο. Οικονομικά ο κόσμος τα έφερνε δύσκολα, ο Αποστόλης Παυλόπουλος πάντα μπροστάρης έδωσε 700 δραχμές, τα πεθερικά μου οι Καραμπελαίοι Γιώργης και Γιάννης (Κατσουλογιανάκια) έδωσαν 400 δραχμές. Συγκινητική όμως ήταν η προσφορά του δάσκαλου του Αγγελή Αναγνωστόπουλου και της δασκάλας Χαρίκλειας Αντωνοπούλου, ΕΔΩΣΑΝ ΤΟ ΜΙΣΘΟ ΕΝΟΣ 15ΗΜΕΡΟΥ 600 ΔΡΑΧΜΕΣ ο καθένας ξεχωριστά  ο Αγγελής και η Χαρίκλεια για την αγορά του οικοπέδου, και το υπόλοιπο ποσό συμπληρώθηκε από χρήματα που είχαν μαζέψει με έρανο από διάφορους κατοίκους στη γύρα. Όλος ο κόσμος μικροί και μεγάλοι βοηθούσαν σαν είχαν χρόνο για να φτιαχτεί το σχολείο. Άλλοι μετέφεραν πέτρες, υλικά οικοδομής για κτίσιμο, στην πέτρα μάστορης ο μάστρο Παναγιώτης Μπόρας, άριστος Λαγκαδιανός τεχνίτης από το Σέρβου Αρκαδίας, ο μάστρο Χρήστος Κωνσταντόπουλος μαγκιώρος πετράς απο τα Λαγκάδια το χωριό Σέρβου και ο Δημήτριος Κοντούλης ή(Μήτσο – Μαστορας) και αυτός Λαγκαδιανός την καταγωγή. Ο Αποστόλης Παυλόπουλος, ο Γιάννης Μπρούστης, ο Παπαθανάσης Δημόπουλος, ο Αλέξης Μπρούστης, οι Καραμπελαίοι και τόσοι άλλοι. Κόβανε τα κυπαρίσσια με τα χειροπρίονα από το «Γκλουκουμπούτσου» και τα μετέφεραν με τα κάρα τους οι  Ματζωραίοι, Μπρουσταίοι, Καπελιαίοι, Σοφαίοι κ.α. ή χρησιμοποιούσαν  τα γαϊδουρομούλαρα. Άλλα ξύλα για πατερά και άλλα για σανίδες για το πάτωμα και την στέγη. Ο δρόμος γέμιζε από παιδιά το πρωί στον πηγαιμό και το μεσημέρι στον γυρισμό. Μου έλεγε ο Καράμπελας ο Μήτρος, μόνο από το «Ραχηντούρ» κάθε πρωί ξεκινούσαν 20 παιδιά. Συνολικά πρέπει να είχε το σχολείο γύρω στους 70 με 80 μαθητές μία θάλασα από μαθητές. Για λίγο διάστημα ήρθε δασκάλα η Ευσταθία Πανουσάκη ένα 6μηνο περίπου,  και λίγο αργότερα ήρθε δάσκαλος γύρω στο 1962 ο ΤΣΑΜΑΚΛΗΣ ΕΥΣΤΑΘΙΟΣ και μετά πέντε χρόνια μετετέθει στο Δημοτικό σχολείο του Πάνω Κοπανακίου. Το δυναμικό του σχολείου με την πάροδο του χρόνου μειώθηκε σημαντικά, έφτασε κάποια στιγμή στην πρώτη δημοτικού να είναι ένας μαθητής μόνο, ο Λεωνίδας του Σωτήρη Πετρούλια. Άλλο που δεν γύρευε ο τότε γραμματέας Γιάννης, βρήκε ευκαιρία να το γράψει δεύτερο δημοτικό ενώ ήταν το πρώτο του Κοπανακίου. Έγιναν βέβαια έντονες διαμαρτυρίες από τους κατοίκους αλλά ήταν αργά….  με αποτέλεσμα  το 1964 με το  έγγραφο  ΒΑΣΙΛΕΙΟ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ .  ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΙΣ ΣΤΟΙΧ.

ΟΝΟΜΑΣΙΑ ΕΙΣ Β ΔΙΘΕΣΙΟΝ ΑΥΘΕΝΤΙΚΟ ΕΓΓΡΑΦΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΟ ΚΟΜΙΑΝΟΣ ΠΙΠΗΣ

ΕΚΠ/ΣΕΩΣ Αριθμ. Πρωτ. : 284,  Εν ΚΥΠΑΡΙΣΣΙΑ τη 8 Φεβρουαρίου 1964.  Ανακοινώνουμε υμίν ότι το 2/θέσιον Δημοτικό Σχολείο Κάτω Κοπανακίου ΜΕΤΟΝΟΜΑΣΘΕΙ ΕΙΣ 2ον 2/ΘΕΣΙΟΝ ΔΗΜΟΤΙΚΟΝ ΣΧΟΛΕΙΟΝ.  Ο Διευθυντής   ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΤΣΙΡΟΣ.  Ενδιάμεσα εργάσθηκαν και άλλοι δασκάλοι και δασκάλες αλλά για μικρά χρονικά διαστήματα. Όπως ο δάσκαλος ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ γύρω στο 1967, εν συνεχεία η δασκάλα ΑΡΓΥΡΟΠΟΥΛΟΥ ΔΙΑΜΑΝΤΩ γύρω στο 1975, μετά ο σύζηγός της δάσκαλος ΧΑΤΖΗΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ γύρω στο 1976, και τέλος ο δάσκαλος ΚΩΣΤΑΚΟΠΟΥΛΟΣ ΟΘΩΝΑΣ μέχρι το έτος 1982 που το σχολείο του Κάτω

ΕΝΩΣΗ ΤΩΝ ΔΥΟ ΔΗΜ.ΣΧΟΛΕΙΩΝ ΑΥΘΕΝΤΙΚΟ ΕΓΓΡΑΦΟ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΚΟΜΙΑΝΟΣ ΠΙΠΗΣ

Κοπανακίου με τελεσίδικη απόφαση της ΝΟΜΑΡΧΙΑΣ ΜΕΣΣΗΝΙΑΣ  στις 8 Φεβρουαρίου 1982 και αριθμό πρωτοκόλλου 2,1/1147 Κυπαρυσσίας. Γνωστοποιούσε ότι με το Π.Δ. υπ΄αριθμ. 598/82, το Α! 2/θέσιο Δημοτικό Σχολείο Κοπανακίου συγχωνεύτηκε με το Β! 5/θέσιο Δημοτικό σχολείο σε ένα 5/θέσιον,  με την ονομασία 5/θέσιον Δημοτικόν Σχολείον Κοπανακίου. (Υπογραφή) : Ο Προϊστάμενος   ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ Γ. ΧΕΛΗΣ.  Το κτήριο οι κάτοικοι το είχαν δωρίσει στην εκκλησία του Άϊ Γιάννη για να έχει όφελος τα ενοίκια. Το τότε εκκλησιαστικό συμβούλιο είχε πάρει απόφαση να το πουλήσει για 5.000 δραχμές. Ευτυχώς πάλι με παρέμβαση και ενστάσεις του Αποστόλη Παυλόπουλου  του Γιώργη Καράμπελα (Κατσουλόγιαννη), και του Γιώργη Σοφού (Ντίντιρη), απετράπη αυτή η απόφαση και το νοικιάσανε στην οικογένεια του Μήτσο Μάλεση με ενοίκιο, να μένει εκεί με την οικογένειά του και να το συντηρεί για να μη καταστραφεί τελείως. Στο παραδοσιακό οικογενειακό μου μουσείο στο Κάτω Κοπανάκι σώζεται ο μαυροπίνακας της Δυτικής τάξεως, η ξύλινη έδρα, το τραπέζι του δασκάλου, λόγω χώρου κράτησα  δύο μόνο ξύλινα θρανία και το κυριώτερο, έχω στην κατοχή μου τις δύο Ελληνικές σημαίες του Δημοτικού Σχολείου του Κάτω Κοπανακίου. Ένα από τα κειμήλια που ξέχασα, εγκαταλείποντας την προσπάθεια του Εκπολιτιστικού συλλόγου να διακοσμήσουμε με παραδοσιακά κειμήλια, «συγκινητικές» πραγματικά  προσφορές των κατοίκων, την μία αίθουσα. Και την άλλη σε πιστό αντίγραφο της τότε τάξης, ήταν η παλιά ξεχαρβαλωμένη ξυλόσομπα που

ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΣ ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΚΑΙ ΣΟΦΙΑ ΠΑΠΑΤΣΩΡΗ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟ ΔΗΜ.ΣΧΟΛΕΙΟ Φωτογραφικό αρχείο ΚΟΜΙΑΝΟΣ ΠΙΠΗΣ

ζεσταινόντουσαν οι μαθητές του σχολείου. Δεν γνωρίζω αν ο σύλλογος «Λιθερός» την έχει φυλάξει σε κάποια γωνιά. Πάντως προς αποφυγή παρεξηγήσεων, όλα αυτά τα κειμήλια τα βρήκα από κατοίκους που τα είχαν φυλάξει ως κόρη οφθαλμού στα σπίτια τους. Οι σχολικές τάξεις ήταν τελείως άδειες χωρίς την παραμικρή ένδειξη ότι κάποτε εκεί λειτουργούσε Δημοτικό σχολείο. Πάντως διαβάζοντας στο litheros blog για το Δημοτικό σχολείο, δεν το κρύβω και σε εμένα προσωπικά αλλά και σε πάρα πολλά στελέχη του Εκπολιτιστικού Συλλόγου Κοπανακίου, αλγηνή αίσθηση έκανε και προκάλεσε δυσμενέστατα σχόλια τα οποία δεν κολακεύουν καθόλου τον σύλλογο του Λιθερού. Πρώτον για την παράλειψη να αναφερθούν στο έργο του  Εκπολιτιστικού Συλλόγου Κοπανακίου, και στο πόσο συνέβαλε οικονομικά και πολιτιστικά στην ανάδειξη και  στην ανακαίνηση του Δημοτικού σχολείου, λίγο πριν τους χορηγηθεί το κτήριο του σχολείου προς χρήση. Το μικρό χρονικό διάστημα που ανέλαβε με συμφωνητικό την χρήση του κτηρίου πολύ πριν τον σύλλογο του Λιθερού. ΚΑΙ ΘΕΛΩ

Ο ΑΓΓΕΛΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ ΜΟΙΡΑΖΕΙ ΤΟ ΠΡΩΪΝΟ ΣΥΣΣΙΤΙΟ Φωτογραφικό αρχείο ΚΟΜΙΑΝΟΣ ΠΙΠΗΣ

Η ΜΑΛΛΟΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΠΙΣΤΕΥΟΥΜΕ ΟΤΙ Η ΠΑΡΑΛΕΙΨΗ ΔΕΝ ΕΓΙΝΕ ΣΚΟΠΙΜΩΣ!!!… Πάντως καλό είναι να γίνει γνωστό σε κάθε ενδιαφερόμενο ότι : Οι εργασίες για την εσωτερική διαρίθμηση των χώρων, το γκρέμισμα των τοιχίων, το στοκάρισμα, το βάψιμο των αιθουσών, τα σιδερένια κάγκελα στα παράθυρα για την προφύλαξη του χώρου, το στρώσιμο με τσιμέντο των δαπέδων και των δύο αιθουσών (αλφάδιασμα), η τοποθέτηση πλακιδίων και στις δύο αίθουσες, με ότι αυτό συνεπάγεται, δηλ. κόλλες, στόκους, εργατικά, μεταφορικά. ΙΔΙΑΙΤΕΡΗ ΑΝΑΦΟΡΑ ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΓΊΝΕΙ ΣΤΟ ΖΕΥΓΟΣ  ΓΡΗΓΟΡΗ  ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΥ, ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΙΔΙΟΤΕΛΗ  ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΤΟΥΣ ΜΕ ΤΗΝ ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗ ΔΥΟ ΚΛΗΜΑΤΙΣΤΙΚΩΝ ΜΗΧΑΝΗΜΑΤΩΝ ΨΥΞΗΣ- ΘΕΡΜΑΝΣΗΣ ΣΤΙΣ ΔΥΟ ΑΙΘΟΥΣΕΣ του σχολείου. Όπως επίσης η παράλειψη ονομάτων μαθητών που διέπρεψαν σαν πολίτες και στρατιωτικοί πέραν των ονομάτων που αναφέρονται στο άρθρο του litheros Blog. Ένας από αυτούς ο ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΕΛΙΟΣ διοικητής αεροπορίας στρατού, αποστρατευθείς με τον βαθμό του Στρατηγού. Ο διαπρέψας ως πολιτικός μηχανικός Αλέκος Μπερεδήμας. Ο ΙΩΑΝΝΗΣ ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟΣ φαρμακοποιός, Η ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΚΑΡΑΜΠΕΛΑ φαρμακοποιός που από το 1977 προσφέρει αδιαλλείπτως και ανελλειπώς της υπηρεσίες της στην κωμόπολη Κοπανακίου και των γύρω περιοχών. Παράλλειψη ότι σε αυτό το σχολείο έχει μορφωθεί  η ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ ΡΑΜΜΟΥ ΤΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ επί πολλά χρόνια διαπρέψασα ως Γυμνασιάρχης και Λυκειάρχης. Ο ΒΑΣΙΛΗΣ ΚΑΠΕΛΙΟΣ  που προήχθει στον βαθμό του Πυράρχου και αναλαμβάνει από τον Φεβρουρίου 2011 Διοικητής στην πυροσβεστική υπηρεσία Καλαμάτας. Το komianos Blog τον συγχαίρει και του εύχεται και σε ανώτερα. Θα παρακαλούσα τους επισκέπτες του ιστολογίου για οποιαδήποτε παράλειψή μου να με ενημερώσουν ή μέσω Email karkom@otenet.gr ή στα σχόλια του άρθρου μου.

Με εκτίμηση, ΚΟΜΙΑΝΟΣ ΠΙΠΗΣ

Ευχαριστώ τους : Αποστόλη Παυλόπουλο, Σοφού Σπυρούλα, Κώστα Μυλωνά, τον Καράμπελα Μήτρο, την γυναίκα μου Αγγελική Καράμπελα, την Γεωργία Χριστοφιλοπούλου και όλους όσους μου πρόσφεραν φωτογραφικό υλικό, για να συνεχίσω την παράδοση του τόπου μας. Επίσης ζητώ συγνώμη εάν ενόχλησα κάποιον ή κάποιους. Η αλήθεια και οι παραλείψεις όμως πρέπει να λέγονται και οι προσπάθειες να επιβραβεύονται. Παραθέτω ένα ποίημα απλότητας και αγάπης της χιλιανής δασκάλας Γαβριέλα Μιστράλ.

ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΤΟΥ ΔΑΣΚΑΛΟΥ

Χιλιανή δασκάλα, βραβείο Νόμπελ 1946

Η προσευχή του Δασκάλου (Γαβριέλα Μιστράλ)
Χιλιανή δασκάλα, βραβείο Νόμπελ 1946

Δώσε μου, Κύριε, απλότητα και βάθος.
Κάνε να μην είμαι περίπλοκος, ούτε κοινότυπος στο καθημερινό μου μάθημα.
Κάνε να υψώνω τα μάτια πάνω από το πληγωμένο μου στήθος μπαίνοντας
κάθε μέρα στην τάξη μου.
Ας μη φέρνω μαζί μου στην έδρα τις μικρές μου υλικές μέριμνες, τις κωμικές λύπες μου. Κάμε το χέρι μου ελαφρότερο στην τιμωρία και απαλότερο στο χάδι.
Ας επιπλήττω απρόθυμα για να ‘μαι βέβαιος πως τιμωρώ από αγάπη.
Το πλινθόκτιστο σχολείο μου ας είναι καμωμένο από πνεύμα.
Οι φλόγες του ενθουσιασμού μου ας γεμίζουν τη φτωχή του είσοδο,
τη γυμνή αίθουσα του.
Η καρδιά μου ας είναι στήλη του, η πιο δυνατή και
η θέληση μου χρυσάφι καθαρότερο απ’ τις κολώνες των πλούσιων σχολείων.

Εργασία : ΚΟΜΙΑΝΟΣ ΠΙΠΗΣ, komianos.wordpress.com

Μαρτίου 12, 2011 Posted by | ΑΡΘΡΑ - ΑΠΟΨΕΙΣ - ΙΔΕΕΣ ΦΙΛΩΝ, ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ ΜΑΣ, ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ, ΜΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΚΑΙ ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ, ΠΑΡΑΔΟΣΗ, ΤΑ ΦΩΤΟΡΕΠΟΡΤΑΖ ΜΟΥ, Uncategorized | 3 Σχόλια

Ο ΒΙΟΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΤΟΥ ΘΑΝΑΣΗ ΜΠΙΧΛΙΜΠΙΔΗ ΚΑΙ ΤΟ ΠΕΡΑΣΜΑ ΤΟΥ ΑΠΟ ΤΑ ΧΩΡΙΑ ΤΗΣ ΟΡΕΙΝΗΣ ΤΡΙΦΥΛΙΑΣ, Εργασία του ΚΟΜΙΑΝΟΣ ΠΙΠΗΣ, komianos.wordpress.com

Ο ΜΠΙΧΛΙΜΠΙΔΗΣ ΚΑΙ Ο ΒΙΟΣ ΤΟΥ

ΘΑΜΩΝΕΣ ΣΕ ΚΑΦΕΝΕΙΟ ΤΗΣ ΠΑΝΩ ΡΟΥΓΑΣ ΚΟΠΑΝΑΚΙΟΥ-ΘΕΜΗΣ ΑΘΑΝΑΣΟΠΟΥΛΟΣ-ΜΑΥΡΟΕΙΔΗΣ-ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΝΟΥΣΑΚΗΣ-ΖΑΦΕΙΡΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΠΟΥΛΟΣ. Φωτογραφικό αρχείο ΚΟΜΙΑΝΟΣ ΠΙΠΗΣ

Τυχαία, όπως έπινα το καφεδάκι μου φτιαγμένο από τα χεράκια της κυρά Σπυρούλας Σοφού στο παραδοσιακό καφενεδάκι της στην πέρα ρούγα, άκουσα την παρακάτω ιστορία:  Ο Μπιχλιμπίδης ήταν από το χωριό  Σαρακινάδα της Ορεινής Τριφυλίας. Κατά την πληροφορίες του μπάρμπα Αποστόλη Παυλόπουλου είχε έρθει κυνηγημένος από τα χωριά της Ορεινής Μάνης γύρω στο 1885 με 1890, μπλεγμένος με γυναικοδουλειές και χαρτοπαιξία. Η Σπυρούλα Σοφού και ο Κώστα Μυλωνάς είχαν πληροφορίες από τον Κώτσο – Μακαρούνη πως το πραγματικό όνομα του Μπιχλιμπίδη ήταν Θανάσης Δημητρακόπουλος. Είχε πάρει γυναίκα από τα πίσω χωριά του Σελλά από το Καλογερέσι, και την γυναίκα του την έλεγαν Θανάσω. Γεννημένος ζωοκλέφτης, εκείνη την εποχή ήταν αντριλίκι και καμάρι να είσαι ζωοκλέφτης, είχαν ρημάξει αυτός και η συμμορία του τα μαντριά, τα κοτέτσια και τους στάβλους των κατοίκων της περιοχής. Οι νυκοκυραίοι τραβάγαν τα μαλιά τους έτσι και τους έβαζε στο μάτι η συμμορία του Μπιχλιμπίδη. Είχε ταβέρνα στην Πάνω Ρούγα του Κοπανακίου. Το ισώγειο το χρησιμοποιούσε για μαγειριό και ταβέρνα, δεν ήταν λίγες οι φορές που είχαν διασκεδάσει με κρέας «αζύγιστο» μέχρι πρωίας από αρνιά, κατσικάκια, κότες και ότι άλλο κλέφτικο. το πατάρι το χρησιμοποιούσε για χαρτοπαικτική λέσχη, και άμα δεν είχες να πληρώσεις… έπεφτε και το σχετικό «σοπάκι»… Έλεγε ο Παπά «Χαρμούλας» ότι: Άμα κτυπήσει η καμπάνα για να καλέσει σε αγρύπνια κανείς από όλους αυτούς δεν έρχεται στην εκκλησία… όταν όμως ο Σατανάς ο Μπιχλιμπίδης καλεί για χαρτοπαίχνιο, κάθονται εκεί μέχρι τις πρωϊνές ώρες χάνοντας το χρήμα και τον χρόνο τους. Η χαρτοπαιξία είναι παιχνίδι δαιμονικό, και αυτοί που έχουν τέτοιες λέσχες σατανάδες με… εκατόν πενήντα κέρατα εννοώντας τον Μπιχλιμπίδη . Μου έλεγε ο μπάρμπα Αποστόλης ότι εκείνη την εποχή είχε άλλους εφτά παρέα στη συμμορία, ο ένας ήταν από το Κάτω Κοπανάκι, το Λαπι, τον Μελιγαλά, ένας άλλος στο Δυράχι, ένας στην Σαρακινάδα και ένας στα Πλατάνια και άλλος ένας  στο Μπιζό. «Παιδάκια βλαστάρια», ένα και ένα, «μπουμπούκια» με όλη τη σημασία της λέξης. Η δουλειά τους όπως ήταν διασκορπισμένοι ήταν να εντοπίζουν, να παρακολουθούν και να ειδοποιούν τον Μπιχλιμπίδη, και έτσι αυτός σε συνεννόηση με τους άλλους, να κάνουν τις κλεψιές τους προγραμματισμένα.  Έτσι γινόταν η δουλειά, το βράδυ κλέβανε το κοπάδι ή ότι άλλο είχαν και τα  προγραμματίσει, και σε λίγες ώρες τα είχαν μεταφέρει από το Ριπεσαίϊκο ποτάμι περνώντας πάνω από την κορυφή στα μέρη της Ολυμπίας. Από κει και πέρα τα παραλαβαίνανε οι κλεπταποδόχοι  εξαφανίζανε. Η Χριστίνα η κόρη του Βασίλη – Κώτσου  είχε πει στην Σπυρούλα Σοφού πως η γυναίκα του η Θανάσω Μπιχλιμπίδαινα μην αντέχοντας άλλο τέτοια ζωή τον παράτησε μια μέρα και χωρίς να πάρει τίποτα μαζί της για να μην την υποψιαστεί ο άνδρας της, κίνησε με τα πόδια και από μονοπάτια που γνώριζε γύρισε στα γονικά της στο Καλογερέσι. Πολύ του κακοφάνει του Μπιχλιμπίδη, της μήνυσε να γυρίσει, έπιασε και τους γονείς της, όμως αυτή ήταν ανένδοτη στην απόφασή της. Οι κογιόνιδες άρχισαν να του ρίχνουν τις μπιχτές τους και να του ανάβουν τα αίματα, τέλος δεν βάστηξε, και για να αποδείξει το ανδριλίκι και την μαγκιά  του, κίνησε για το χωριό της γυναίκας του το Καλογερέσι. Σαν έφτασε στο πατρικό της σπίτι, στέκεται κάτω από τα παθύρια της και  φωνάζει της γυναίκας του: «Θανάσω! Ωρή Θανάσω!»… Ποιος είναι ρωτάει εκείνη από μέσα. «Ο άνδρας σου σου μιλάει μωρή!.. έβγα έξω!». Μόλις βγήκε η Θανάσω στο μπαλκόνι του σπιτιού της, χωρίς δεύτερη κουβέντα σηκώνει το τουφέκι και την αφήνει στον τόπο. Μετά από το φονικό βγήκε στο βουνό κυνηγημένος και επικυριγμένος. Εντολή στα αποσπάσματα των ευζώνων όπου τον πετύχουν να του ρίξουν στο δόξα πατρί χωρίς δισταγμό. Κατά πληροφορίες από τον μπάρμπα Ηλία Ηλιόπουλο από το Αρτίκι, ο Μπιχλιμπίδης ήταν γνωστό σε όλους ότι είχε μία σκυλίτσα μαύρη που τον ακολουθούσε όπου πήγαινε. Καλός κυνηγός κυνηγούσε κοτσύφια, τσίχλες, μπεκάτσες και ότι άλλο του βρισκόταν στο δρόμο. Άσε που δεν έβαζε «σύνορο» με φίλους, γνωστούς ή αγνώστους. Δεν είχε να κάνει, έκλεβε αδιακρίτως αδιαφορώντας αν το μάθενε ή όχι ο παθών. Μου έλεγε ο άνδρας μου ότι στο κάτω Δημοτικό Σχολείο πήγαινε και ο γιός του Μπιχλιμπιδη, ήταν ένα παιδί πολύ μαλιαρό και αν θυμάμαι καλά τον έλεγαν Αλέκο. Όμως δεν έζησε και πάρα πολύ, σε μικρή ηλικία πέθανε από μια πληγή που είχε μολυνθεί. Μετά τον θάνατο της γυναίκας του παρ΄όλο που ήταν κυνηγημένος, παντρεύτηκε και με άλλη γυναίκα την Χριστίνα από το ένα χωριό της ορεινής Τριφυλίας, για λόγους ευαισθησίας δεν αναφέρουμε όνομα και χωριό. Κάποτε μου έλεγε ο πεθερός σου Σπύρο μου ο Γιώργη Κατσουλόγιαννης, σαν ήταν μικρό παιδί 10 –  12 χρονών περίπου, γύρω στο 1912 και φύλαγε τις γίδες στα «ποτόκια» του παρουσιάστηκε ξαφνικά ο Θανάσης Μπιχλιμπίδης. Άγριος στην όψη και αξύριστος με όλα τα άρματά του ζωσμένος. «Την ξέρεις την Χριστίνα την Μπιχλιμπίδαινα; » τον ρωτάει. «Πως δεν την ξέρω.» του απαντάει ο Γιώργης. «Θα πας να την βρεις και θα της πεις να μαγειρέψει  και να πάρει 2 κούτες τσιγάρα χύμα, και εγώ το βράδυ θα περάσω από το σπίτι. Αλλά πρόσεξε κακομοίρη μου μην το μαρτυρήσεις σε κανένα, ούτε και στους δικούς σου… γιατί έτσι και το μάθω θα σου κόψω τα

ΣΤΟ ΒΑΘΟΣ Η ΤΑΒΕΡΝΑ ΚΑΙ ΧΑΡΤΟΠΑΙΧΤΙΚΗ ΛΕΣΧΗ ΤΟΥ ΜΠΙΧΛΙΜΠΙΔΗ ΚΑΙ ΜΕΤΕΠΕΙΤΑ ΤΟΥ ΖΥΓΟΥΡΗ. Φωτογραφικό αρχείο ΚΟΜΙΑΝΟΣ ΠΙΠΗΣ. Άποψη από την κεντρική πλατεία Κοπανακίου.

«ΚΑΣΚΑΒΕΛΙΔΙΑ» καψερέ μου, και δεν θα σε θέλει καμιά κοπελιά!!!… Στην Κάτω Ρούγα τα σπίτια εκείνη την εποχή ήταν μετρημένα στα δάκτυλα. Πέντε με έξη σπίτια όλα και όλα, τα Ρηγαίϊκα, του Νίκο Ρήγα, του Κατσουλόγιαννη, του Αρίστου, του Μήτσο Κώτσου κ.α. Έδεσε λοιπόν τις γίδες και κίνησε να δώσει την παραγγελία στην Μπιχλιμπίδαινα. Όπως με πληροφόρησε ο μπάρμπα Λιας ο Ηλιόπουλος από ιστορίες των γωνιών του. Τον Θανάση τον σκοτώσανε οι εύζωνοι (οι χωροφύλακες εκείνης της εποχής) το 1927. Είχε πάει σε γνωστό του μάστορη μπαλωματή στο χωριό πλατάνια να του μπαλώσει τα τσαροούχια του. Επειδή όμως ήθελε πολύ ώρα για να τα μπαλώσει, τον προσκάλεσε η γυναίκα του μπαλωματή να ανέβει πάνω στο πατάρι  του μαγαζιού μην τον δει κανένα μάτι και τον προδώσει. Σαν ανέβηκε στο πατάρι, τον κέρασε, τον τάϊσε και τον άφησε να ξαποστάσει μέχρι να τελειώσει ο άνδρας της τις επισκευές. Σαν ξαπόστασε άνοιξε την πόρτα και βγήκε σε ένα μικρό μπαλκονάκι με σκαλίτσα για να κατεβή στο μαγαζί να φορέσει τα τσαρούχια και να πάρει τα μονοπάτια για το βουνό. Δυστυχώς όμως κάποιος περαστικός τον είδε και ειδοποίησε τα αποσπάσματα των ευζώνων. Το απόσπασμα πλησίασε με τρόπο και κύκλωσε την περιοχή. Με το που άνοιξε την πόρτα της βεραντούλας, πετάκτηκε έξω πρώτα το σκυλί μετά πρόβαλε στο κατώφλι και ο Μπιχλιμπίδης και έσκυψε να το χαϊδέψει, κάτι πήρε περίεργο με το πλάϊ του ματιού του όμως δεν πρόλαβε να αντιδράσει, με μια ομοβροντία τον άφησαν στον τόπο. Το μυρολόϊ της Μπιχλιμπίδαινας σαν της πήγανε το άψυχο κορμί του  άνδρα της ακουγόταν μέχρι πέρα στους Κοπανακαίϊκους Λόγγους όπως μου λέγαν. Τον έκλαιγε και τον μυρολογούσε με το παρακάτω στίχο, εκτός των άλλων: ΔΕΝ ΣΤΟ΄ΠΑ ΓΩ ΘΑΝΑΣΗ ΜΟΥ – ΑΝΔΡΑ ΜΟΥ ΑΓΑΠΗΜΕΝΕ – ΣΕ ΦΙΛΟΥ ΣΠΙΤΙ ΝΑ ΜΗΝ ΦΑΣ – ΜΗΤΕ ΝΑ ΣΕ ΦΙΛΕΨΟΥΝ – ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΦΙΔΙΑ ΓΙΝΟΝΤΑΙ – ΚΑΙ ΕΧΘΡΟΙ ΣΟΥ ΟΙ ΚΟΥΜΠΑΡΟΙ – ΚΙ΄ΑΝ ΔΕΝ ΠΡΟΣΕΞΕΙΣ ΘΑΝΟ ΜΟΥ – ΣΟΥ ΤΡΩΝΕ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ.

Ευχαριστώ τους Κώστα Μυλωνά, Αποστόλη Παυλόπουλο, Σπυρούλα Σοφού και τον μπάρμπα Λια Ηλιόπουλο, για την όμορφη ιστορία του Θανάση Δημητρόπουλου και κατά άλλους Θανάση Μπιχλιμπίδη, τον Θανάση Κάππο. Κάθε ενδιαφερόμενος ή γνώστης τέτοιων περιστατικών ή παραδόσεων είναι ευπρόσδεκτος να τον φιλοξενήσω στο Blog μου. Με εκτίμηση ΚΟΜΙΑΝΟΣ ΠΙΠΗΣ.

Εργασία : ΚΟΜΙΑΝΟΣ ΠΙΠΗΣ, komianos.wordpress.com

Φεβρουαρίου 18, 2011 Posted by | ΑΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΟΤΑΞΙΔΟΙ, ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ ΜΑΣ, ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ, ΜΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΚΑΙ ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ, ΠΑΡΑΔΟΣΗ, Uncategorized | Σχολιάστε

ΡΑΚΟΣΥΛΛΕΚΤΗΣ ΕΚΡΥΒΕ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ «ΤΣΟΥΒΑΛΙΑ» ΓΕΜΑΤΑ ΕΥΡΩ ΚΑΙ ΧΡΥΣΕΣ ΛΙΡΕΣ, Αναδημοσίευση comianos.wordpress.com

Μία μεγάλη εκπληξη περίμενε τους κληρονόμους ενός ρακοσυλλέκτη, αφού στο φτωχικό του σπίτι στα τρίκαλα θεσσαλίας έκρυβε ένα ολόκληρο θησαυρό. Για περισσότερες λεπτομέρειες διαβάστε την εφημερίδα ‘ESPRESSO».

Ο ΘΗΣΑΥΡΟΣ ΕΝΟΣ ΦΤΩΧΟΥ ΡΑΚΟΣΥΛΛΕΚΤΗ

Πηγή : ESPRESSO Δευτέρα 10 Ιανουαρίου 2011 

Ρακοσυλλέκτης έκρυβε στο σπίτι του τσουβάλια γεμάτα ευρώ – Espresso. Κάντε κλικ εδώ.

Αναδημοσίευση από ΚΟΜΙΑΝΟΣ ΠΙΠΗΣ , comianos.wordpress.com

Ιανουαρίου 11, 2011 Posted by | ΑΞΙΟΠΕΡΙΕΡΓΑ, ΑΡΘΡΑ - ΑΠΟΨΕΙΣ - ΙΔΕΕΣ ΦΙΛΩΝ, ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ, Uncategorized | Σχολιάστε

ΑΝΕΚΔΟΤΩΝ ΙΣΤΟΡΙΩΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ: Ο ΑΕΤΟΒΟΥΝΙΩΤΗΣ ΣΥΜΠΑΤΡΙΩΤΗΣ ΜΑΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΝΤΕΜΙΡΗΣ ΓΝΩΣΤΟΣ ΩΣ «ΓΙΑΤΡΟΣ», Εργασία ΚΟΜΙΑΝΟΣ ΠΙΠΗΣ, komianos wordpress.com

ΣΩΤΗΡΗΣ ΝΤΕΜΙΡΗΣ (ΚΟΥΤΣΟΣ) ΚΑΙ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ Ι. ΑΒΔΑΛΑ (ΜΑΤΑΚΙ), ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΌ ΑΡΧΕΙΟ ΚΟΜΙΑΝΟΣ ΠΙΠΗΣ

Το  «Σωτήριον έτος» 1953, το ζεύγος του Σωτήρη  Ντεμίρη και της Κωνσταντίνας Ιωάννη Αβδάλα, τη γνωστή με το παρατσούκλι (Ματάκι), που ηταν η ψυχή στην κεντρική πλατεία του χωριού Αετού, κρατώντας το κεντρικώτερο παραδοσιακό καφενείο. Και ποιός δεν είχε απολαύση τον μερακλίδικο καφέ της, ή δεν είχε δροσιστή με ένα ποτήρι δροσερό νερό από τα εργατικά και ακούραστα χεράκια της. Ποιός δεν είχε απολαύσει  το πηγαίο καλαμπούρι της, το γλυκό χαμόγελό της και πάντα με  τον καλό λόγο στα χείλη της. Πραγματικά γεννημένη για την δουλειά αυτή , που μέχρι τα βαθειά γερατιά δεν ήθελε να την αποχωρησθεί. Το άρωμα του φρεσκοψημένου καφέ, η μυρωδιά του ούζου και του τσίπουρου, ανακατεμένες με τον καπνό από τα δεύτερης ποιότητας τσιγάρα που καπνίζαν οι πρωϊνοί θαμώνες με τα χούγια τους και τις ιδιαίτερότητές τους, της  είχε γίνει  δεύτερος εαυτός. Το σπίτι της φτωχικό άλλά έλαμπε από νοικοκυροσύνη και πάστρα. Και ο κυρ’ Σωτήρης καλός και τίμιος δουλευτής, καλός

ΝΤΕΜΙΡΗΣ ΣΩΤ. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ (ΓΙΑΤΡΟΣ), ΣΤΟ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ ΤΩΝ ΓΩΝΙΩΝ ΤΟΥ ΣΤΟΝ ΑΕΤΟ, Φωτογραφικό αρχείο, ΚΟΜΙΑΝΟΣ ΠΙΠΗΣ

οικογενειάρχης, που προσπαθούσε και αυτός από την πλευρά του για το καλύτερο. Το 1953 ήρθε στον κόσμο το τέταρτο  από τα πέντε παιδιά τους…»το διαμάντι τους», ο γιόκας τους  ο Παναγιώτης Σωτηρίου Ντεμίρης, γνωστός αργότερα με το παρατσούκλι ως «Γιατρός» και μάλιστα «Γυναικολόγος»…. Απολαμβάνοντας το μερακλίδικο παραδοσιακό καφεδάκι στο μικρό καφενείο του, μου είπε την ιστορία πώς του δώσανε το παρατσούκλι «Γιατρός». Μου έλεγε λοιπόν κάποτε γύρω στο 1972, είχε βγεί με κάποια κοπελίτσα στα κρυφά ραντεβουδάκι στην πίσω μεριά του Δημοτικού Σχολείου του Αετού.  Κρυμένοι από τις συστάδες των θάμνων και των καλαμποκιών (έτσι νομίζανε)… από τα βλέματα των περαστικών, και αποροφημένοι από το αίσθημά τους, δεν αντιλήφθησαν ότι δύο περαστικοί ο Παπα – Κώστας Παπαδημητρίου από τον Αετό, και ο Χρήστος Παπαδόπουλος γυναικολόγος από το χωριό Κρεμύδια, τους πήραν χαμπάρι. Σαν νύκτωσε γυρνώντας στο καφενείο τους, βρήκε να πίνουνε το κρασάκι τους και τους δύο παρέα με άλλους. «Βρε!!! Καλώς τον Παναγιώτη….» του λέει ο γυναικολόγος Χρήστος Παπαδόπουλος.» Ξέρετε»; λέει χαριτολογώντας, στους παρευρισκόμενους,  «ότι στον ουρανό γύρευα αντικαταστάτη μου γυναικολόγο, τώρα που  βγαίνω στην σύνταξη. Και που νομίζεται ότι τον βρήκα;….στις καλαμπόκιές δίπλα στις πατουλιές, πίσω απο το Δημοτικό σχολείο. Έκανε μαθήματα γυναικολογίας… «. «ΚΑΙ ΑΠΟ ΣΗΜΕΡΑ ΘΑ ΣΕ ΒΑΠΤΙΣΟΥΜΕ,  «ΓΙΑΤΡΟ» ,  ΓΥΝΑΙΚΟΛΟΓΟ». Και στρεφόμενος προς τους άλλους λέει:» φαντάζομε ότι και ο Παπά –  Κώστας θα συμφωνήσει για την «Βάπτιση» του Παναγιώτη.»Στην ερώτησή μου πως τα πήγαινε με τα γράμματα; Η απάντησή ήταν : «Το σχολείο το τέλειωσα, αλλά από γράμματα…»Τσούκι», μεθερμηνευόμενο «Κουμπούρας»!! Κάθε μέρα «κοπάνα», πότε για καβούρια, πότε για ψάρια, πότε για πλακοπαϊδια, για κοτσύφια, φρούτα μέχρι και κουνοπίδια από μπαξέδες. Οι δάσκαλοι και οι δασκάλες τον είχαν ταράξει στο ξύλο και τις τιμωρίες. Όμως το «αγριοκάτσικο» κρατούσε καλά την επανάστασή του. Σαν τελείωσε το Δημοτικό σχολείο,ασχολήθηκε με όλες τις εργασίες. αγρότης, μισακάρης, κτίστης, μπογιατζής, κλαδούχος, μπαξεβάνης. Πάντως με ότι καταπιανότανε τα έβγαζε πέρα. Καλό παιδί με καρδιά διαμάντι, του άρεσε και ο «ποδόγυρος»…Πρώτος στον χορό και στο …πιώμα, μπεσαλής και λεβέντης. Σε μια στιγμή μου λέει: » Έχω κάνει τόσα πολλά στην ζωή μου που θα γέμιζες ένα ολόκληρο βιβλίο, κάποτε θα έρθω και σου μιλήσω για την ζωή και για πολλά άλλα…»ΡΕ ΦΙΛΕ ΠΙΠΗ, ΒΑΛΕ ΓΙΑ ΤΙΤΛΟ… Η ΖΩΗ ΕΝΟΣ ΤΑΛΑΙΠΩΡΟΥ». Στην φωτογραφία που σου δίνω, είναι από μια παλιά «Φαρμακαποθήκη»…του Αετού.

ΠΑΛΑΙΟΙ ΑΕΤΟΒΟΥΝΑΙΟΙ ΣΤΗΝ "ΦΑΡΜΑΚΑΠΟΘΗΚΗ" ΤΗΣ ΔΗΜΗΤΡΑΣ ΡΕΜΠΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΓΓΕΛΗ.

(έτσι λέγαν τα παντοπωλεία που ήταν συγχρόνως μπακάλικα και ταβέρνες). Της Δήμητρας Ρέμπελου του Αγγελή, σημερινό παντοπωλείο. Ήτανε πέντε γεροντάκια και τα κουτσοπίνανε, με ένα ρέγγο ψημένο στην εφημερίδα για μεζέ. Ο Γιώργης  Καζάτζας (Χασάπης ), ο Δημήτρης Ηλιόπουλος (Ντάτσος), ο Αντώνης Παρασκευόπουλος (Βαρκάρης), ο Παναγιώτης Προκοπίου (Μουρέλος) και ο Δημήτρης Ρέμπελος (Ταμπούρας). Μπαίνει μέσα ένας νεαρός και λέει στον ταβερνιάρη: «Κέρασε όλη την παρέα»… Και στο στο πρώτο ποτηράκι λένε  όλοι «Στήν υγειά σου Γιατρέ» . Ο ένας από την παρέα που έλειπε πολλά χρόνια για τα πολιτικά του φρονήματα…Ρωτάει » ρε τίνος είναι ευτούνο το παλικάρι;» και του απαντάει ο άλλος : Του Σωτήρη Ντεμίρι (Κουτσού)…Και λέει ο άλλος με θαυμασμό…»  Μπράβο!! Κουτσέ. ΕΒΓΑΛΕΣ ΚΑΙ ΠΑΙΔΙ ΓΙΑΤΡΟ!!!»…

Εργασία ΚΟΜΙΑΝΟΣ ΠΙΠΗΣ, komianos wordpress.com Πιστεύω ότι σε επίσκεψή του μελλοντική, θα ακούσω και άλλες τέτοιου είδους ανεκδοτες ιστορίες του τοπου μας . Σε ευχαριστώ φίλε παναγιώτη Ντεμίρι, μακάρι και άλλοι συμπολίτες μας να ακολουθήσουν το παραδειγμά σου. Πάντως στο τέλος το Ελενάκι, η ανηψιά του γερο-Αποστόλη Παυλόπουλου, σημερινού κατοίκου της πέρα ρούγας Κοπανακίου, σου την φόρεσε την «κουλούρα», και πηγές φιλικές με πληροφόρησαν ότι αντί για τον χορό του Ησαία, το χόρευες σε στυλ τσιφτετέλι…  Με αγάπη και σεβασμό ΚΟΜΙΑΝΟΣ ΠΙΠΗΣ.

Δεκέμβριος 11, 2010 Posted by | ΑΝΕΚΔΟΤΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ ΜΑΣ, ΕΙΚΟΝΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΧΘΕΣ, ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ ΜΑΣ, ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ, ΜΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΚΑΙ ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ, ΠΑΡΑΔΟΣΗ, ΤΑ ΦΩΤΟΡΕΠΟΡΤΑΖ ΜΟΥ, Uncategorized | 3 Σχόλια

ΑΪ ΘΑΝΑΣΗΣ Η «ΜΑΗ ΘΑΝΑΣΗΣ» ΣΤΑ ΒΑΡΥΜΠΟΠΑΙΪΚΑ ΑΛΩΝΙΑ ΚΑΙ Η ΤΟΠΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΓΥΡΩ ΑΠΟ ΤΟ ΕΚΚΛΗΣΑΚΙ, Εργασία ΚΟΜΙΑΝΟΣ ΠΙΠΗΣ, komianos wordpress.com

ΑΓΙΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ

Στα πόδια της «βίγλας» (του Βαρτμποπαίϊκου νεκροταφείου), κάποτε πριν εκατό και παραπάνω χρόνια, οι κάτοικοι της περιοχής είχαν κτίσει ένα εκκλησάκι, Τον Άϊ-Θανάση, ή «Μάη-Θανάση»,όπως τον αποκαλούν οι κάτοικοι της περιοχής,  επειδή το γιορτάζουν στις 2 Μάη κάθε χρόνο, στη θέση «Αλώνια». Πετρόκτιστο με στέγη από κεραμίδια, δίπλα στο αλώνι του Θανάση Κώνστα του Παναγιώτη (Αλβάνη). Πιο πάνω είναι το αλώνι του Γιώργη Μιχαλόπουλου του θεοδώρου. Παρακάτω είναι το αλώνι του Γιάννη Καράμπελα (Γιάννη – Μανώλη).Οι γεροντότεροι κάτοικοι της περιοχής το θυμούνται ερείπιο, με την στέγη πεσμένη. Δεν ήταν και λίγοι αυτοί που έπαιρναν κεραμίδια από την πεσμένη στέγη, πέτρες  και ότι άλλο θεωρούσαν χρήσιμο για προσωπική τους χρήση. Κτισμένο όπως ήταν σε ύψωμα, ήταν εκτεθειμένο στις καταιγίδες, και σε παντός είδους καιρικά φαινόμενα που το κτυπούσαν αλύπητα σε συνδυασμό με τον χρόνο. Στο τέλος το εκκλησάκι διαλύθηκε, μόνο ένας τοίχος ανατολικός του Ιερού και κανά δυο άλλοι δεξια και αριστερα που έδειχναν τα απομεινάρια του ναού. Ούτε τοιχογραφίες,ούτε εικόνες, καμπαναριό ανυπαρκτο, ούτε σταυρός ή Αγία τράπεζα, μόνο απομεινάρι που έδειχνε την είσοδο στο εκκλησάκι το πετρινο

ΤΟ ΕΚΚΛΗΣΑΚΙ ΑΪ-ΘΑΝΑΣΗΣ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΒΙΓΛΑ ΤΟΥ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙΟΥ, Φωτογραφικό άλμπουμ ΚΟΜΙΑΝΟΣ ΠΙΠΗΣ

κατώφλι. οι κάτοικοι της περιοχής του χωριού Πολυθέα (Μαλίκι), λίγο πιο ψηλά από τον χώρο του χαλάσματος, είχαν καθαρή οπτική πρόσβαση. Κάθε βράδυ μου λέγανε οι Μαλικαίοι, στο ταβερνάκι-παντοπωλείο του Γιώργη Κατσάρα (Μπορνιόκος), βλέπανε ένα μικρό φως, όπως το φως του λιχναριού ή του λαδοφάναρου εκείνης της εποχής, να κάνει γύρους από το σημείο που ήταν το εκκλησάκι και μετά από λίγη ώρα να χάνεται μέσα στα χαλάσματα.Βέβαια το Μαλίκι βρίσκεται σε αρκετά μεγάλη απόσταση, και μέσα στο σκοτάδι ήταν αδύνατο να διακρίνουν τι συνέβαινε. Οι προλήψεις, ο φόβος για το άγνωστο και οι ιστορίες από τις γιαγιάδες γύρω από το τζάκι, είχαν εξάψει την φαντασία των ανθρώπων από τα παιδικά τους χρόνια. Ούτε να το σκεφτεί κάποιος να τολμήσει να πλησιάσει τέτοιες ώρες, για να διαπιστώσει τι συνέβαινε. Μου έλεγε η Σπυρούλα Σοφού η γυναίκα του Γιώργη (Ντίντιρη), και ο Δημήτρης του Γεωργίου Γεωργακόπουλος, νέο παιδί εκείνη την εποχή, ότι τα βράδυα βγαίνανε οι Μαλικαίοι και χαζεύανε το φαινόμενο με το φως του λυχναριού.

ΤΟ ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΑΡΙ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΑΕΤΟΥ-ΑΪ-ΘΑΝΑΣΗ. ΣΤΟ ΒΑΘΟΣ ΤΟ ΧΩΡΙΟ ΠΟΛΥΘΕΑ (ΜΑΛΙΚΙ),Φωτογραφικό άλμπουμ ΚΟΜΙΑΝΟΣ ΠΙΠΗΣ

Μου έλεγε για την ακρίβεια ότι το φωτάκι ξεπρόβαλλε από τα χαλάσματα του Άϊ-Θανάση, και ακολουθούσε συγκεκριμένη διαδρομή, κατέβαινε μέχρι το σταυροδρόμι πάνω από το γεφυράκι στον δρόμο του Αετού, εκεί που είναι το πέτρινο εικονοστάσι του Μάη-Θανάση, και χανοτανε για λίγο. Ύστερα εμφανιζότανε ξανά και ανέβαινε τον ανήφορο, μέχρι τα χαλάσματα της εκκλησιάς, και εκεί εξαφανιζότανε. Πολλές οι ιστορίες από ηλικιωμένες γριές γύρω από το εκκλησάκι. Λέγεται ότι δεν ήταν λίγες οι φορές που Ο Άγιος είχε εμφάνισθεί στον ύπνο αρκετών ανθρώπων δίνοντας εντολή να ξαναχτίσουν το σπίτι του!!! Μόνο ένα παλικαράκι τότε ο Παντελής Παντελής, βάζοντας αγκίστρια για τσίχλες, τόλμησε να πλησιάσει στο χώρο. Ξαφνικά του πετάχτηκε μια δυνατή λάμψη μπρος του, και η τρομάρα δεν λέγεται…Το φαινόμενο εξαφανίστηκε από την στιγμή που κτιστηκε και εγκαινιάσθηκε το εκκλησακι γύρω στο 1970. Με δωρεές των ευσεβών Κατοίκων του Μοναστηρίου (Βαρυμποπι) και των γύρω περιοχών. Οι κάτοικοι του χωριού Βαρυμποπι, γνωρίζανε όλοι τους πολύ καλά τι συνέβαινε , αλλά η θέση του χωριού τους εμπόδιζε να βλέπουν το περιεργο φαινόμενο. Πολλοί λέγανε ότι το φως κατέβαινε από το Μοναστήρι της Αγια-Σωτήρως. Για το ιστορικό αυτό Μοναστήρι και τα θαύματα εκείνης της εποχής, που πραγματικά κατά κοινή ομολογία είναι πάρα πολλά , το komianos Blog, θα ασχοληθεί στο μέλλον. Υπομονή φίλοι μου…

Εργασία: ΚΟΜΙΑΝΟΣ ΠΙΠΗΣ, komianos wordpress.com

Δεκέμβριος 6, 2010 Posted by | ΕΙΚΟΝΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΧΘΕΣ, ΘΡΥΛΟΙ ΚΑΙ ΔΟΞΑΣΙΕΣ, ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ ΜΑΣ, ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ, ΜΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΚΑΙ ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ, ΠΑΡΑΔΟΣΗ, ΤΑ ΦΩΤΟΡΕΠΟΡΤΑΖ ΜΟΥ, Uncategorized | Σχολιάστε

Η ΣΤΑΥΡΟΥΛΑ ΚΑΙ ΤΑ ΙΧΝΗ ΑΠΟ ΤΟ ΓΡΗΓΟΡΟ ΠΕΡΑΣΜΑ ΤΗΣ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΤΟΥ ΚΟΠΑΝΑΚΙΟΥ, Εργασία ΚΟΜΙΑΝΟΥ ΠΙΠΗ, komianos wordpress.com


Γύρω στο 1950 μια χειμωνιάτικη μέρα, ήρθε στα μέρη μας φερμένη από το χωριό Ράδου της Ιθώμης, η Σταυρούλα Μπακαράκη. Έλεγε ότι την είχε δείρει ο αδελφός της για μια «αταξία» που είχε κάνει, και την είχε διώξει από το σπίτι. Εκείνη την εποχή τέτοιου είδους αμαρτήματα δεν συγχωρούνταν…και ας ήταν  χαμηλού πνευματικού επιπέδου.Γύρω στο 1950 λοιπόν εμφανίστηκε στα μέρη μια γυναίκα 25 – 30 χρονών. Ούτε και η ίδια γνώριζε πότε είχε γεννηθεί. Κοντούλα λίγο σγουφτή και χαζούλα από γεννησιμιού της, όπως μου λέγαν οι κάτοικοι της περιοχής. Η περιουσία της ένα μπογαλάκι με μερικά ρουχαλάκια, και μια κουβέρτα στρατιωτική,που την χρησιμοποιουσε για πανοφώρι να την προστατεύει από το κρύο, και για πάπλωμα και σκέπασμα οταν ξάπλωνε τα κρύα βράδυα. Για σπίτι, όπου την έβρισκε το βράδυ…ένα χάλασμα, κάτω από κανένα μπαλκόνι και αν ήταν τυχερή, εύρισκε καμιά γωνιά απαγγερή στο «μπεζεστένι» στο πάνω Κοπανάκι. ‘Η κούρνιαζε κυνηγημένη από τους χωρικούς, στη ρίζα καμιάς πατουλιάς σαν τρομαγμένο ζώο. Για φαϊ ότι της έδινε οι νοικοκυράδες από το υστέρημά τους, ακόμη και για ένα σπίρτο ζητιάνευε για να ανάψει φωτιά, να ζεστάνει το ταλαίπωρο κορμί της, από τις κρύες νύκτες του χειμώνα και την υγρασία του τόπου. Δεν ήταν λίγες οι φορές που η επαφή με το χώμα, της δημιουργούσε προβλήματα υγείας, όλο το κορμί της την πονούσε και έτρεμε από τον πυρετό και το κρύωμα. Πόσες και πόσες φορές δεν ερχόταν στο κατώφλι του φαρμακείου μας  να ζητήσει την βοήθειά μας….Για σκουτιά μία φορεσιά όλη και όλη, δεύτερη αλλαξιά δεν είχε. Βλέπεις εκείνη την εποχή, ακόμη και τα παλιά ρούχα ρούχα τα σκίζανε σε λουρίδες,για να φτοιάξουν στον αργαλιό κουρελούδες. Σωματική καθαριότητα, αν ήταν καλοκαίρι κάτι γινόταν, τον χειμώνα; ούτε λόγος. ακόμη και από μακρυά η μπόχα ήταν αφόρητη, δύσκολο να την πλησιάσεις…Και όμως παρ’ όλη την κατάστασή της αυτή, ορισμένοι την εκμεταλευόντουσαν σεξουαλικά!!! Αποτέλεσμα…να φέρει στον κόσμο ένα πολύ ωραίο κοριτσάκι κάποια μέρα. Καθυστερημένη όμως η Σταυρούλα καθώς ήταν, δεν είχε ούτε τις βασικές γνώσεις αλλά και δυνατότητες  να το μεγαλώσει, να το προστατεύσει από τις καιρικές συνθήκες, να το ταϊσει ή να το αλλάξει. Δεν ήταν λίγες οι γυναίκες που από μητρική ευαισθησία, όταν μπορούσαν την βοηθούσαν. Το μωρό όλο έκλαιγε, και η καϋμένη Σταυρούλα ανύμπορη να κάνει το παραμικρό ήταν συνεχώς… δακρυσμένη. Μπορεί να ήταν καθυστερημένη, ο πόνος και τα κλάματα του μωρού δεν την άφηναν ασυγκίνητη. Όμως υπήρχαν και «άνθρωποι» με όλη την σημασία. Περνώντας από το καφενείο του κυρ’ Αποστόλη και το τσαγκαράδικο του πεθερού μου Γιώργη, με το μωρό στην αγκαλιά της, γυμνό και σκεπασμένο με την στρατιωτική κουβέρτα, με τα μάτια βουρκωμένα. Την πήγαν στου Φρέκα το μαγαζί και της αγόρασαν ασπρόπανα για πάνες, ρουχαλάκια για να ζεστάνει το μωρό της, κουβερτούλα και από τα μαγαζιά τους γάλατα και παπούτσια. «Σας ευχαριστώ πατριώτες που βρεθήκατε στον δρόμο μου, τους είπε με τον ιδιόρυθμο τρόπο που μίλαγε μασώντας τα λόγια της. Όμως το μωρό αρώστησε, από την μια η παγωνιά, από ρην άλλη οι κακουχίες , η κακή διατροφή και οι κανόνες υγιεινής….Ανάγκασαν την κοινωνική λειτουργό να της παρει το παιδί, και να το πάει στο ΠΙΚΠΑ της Καλαμάτας για καλύτερα. Σε λίγο καιρό το αγγελούδι πέθανε, το φέρανε εδώ στο Κοπανάκι νεκρό για να ταφεί στο νεκροταφείο στο Λάπι το 1958. Όπως μου έλεγε η κυρά Σπυρούλα Σοφού, είχε και τις καλές στιγμές της μέσα στην χαζομάρα της. Κάποτε περνώντας στην δημοσιά μπροστά από το καφενείο του «Ντίντιρι», την ρώτησα: «Τι κάνεις Σταυρούλα μου;» και μου απαντάει…»Τι να κάνω κυρία μου…παίρνει της νοικοκυράδες ο Θεός , αφήνει τα ορφανά στους δρόμους. και αφήνει εμένα να «χασμουδεύει» μαζί μου ο κόσμος»!!! (δηλαδή να κοροϊδεύει). Στο τέλος την περιμάζεψε γύρω στο 1968 – 1970 ο Μήτρο Κατσούλης είχε χάσει την γυναίκα του, τα κορίτσια του είχαν ξενιτευτεί. Συζούσανε με την Σταυρούλα σε ένα φτωχοκάλυβο, μια κάμαρα όλη και όλη, εκεί η κουζίνα με την τραπεζαρία και την  κρεβατοκάμαρα, ολη η περιουσία τους. Η τουαλέτα έξω στην εξοχή, τζάκι δεν υπήρχε, φωτιά άναβε στο χωματένιο δάπεδο και ο καπνός έβγαινε από τα κεραμίδια που έχασκαν μεταξύ τους. Δίπλα ενα καλυβάκι για σταύλο με δύο κατσικούλες και καμιά κότα. Σιγά σιγά την ασφάλησε και της έβγαλε μια μικρή σύνταξη. Λίγα χρόνια έζησαν μαζί, όμως  πέθανε ο γέρο Μήτρο Κατσούλης ο προστάτης και σύντροφος, και η Σταυρούλα έμεινε πάλι μόνη. Που και που στεκότανε έξω από το φαρμακείο, και κοίταζε με προσμονή την γυναίκα μου, περιμένοντας να της δώσει κάποιο φάρμακο που είχε ανάγκη. Στο τέλος μετά από υπόδειξη της κοινωνικής λειτουργού που ήταν επικεφαλής της ομάδας «βοήθεια στο σπίτι»…την πήγαν παρά τις αντιρήσεις της στο γηροκομείο. Εκεί της συνέβει ένα ευχάριστο περιστατικό. Στο γηροκομείο την ρώτησαν αν και ποια σχέση είχε με κάποιο άτομο, που είχε το ονομα του αδελφού της….τον οποίο δεν είχε δει από τότε που την έδιωξε από το χωριό. Δεν ήξερε ουτε και αν ζούσε ο αδελφός της. Μόλις ειδε η μία τον άλλον, το αίμα μίλησε ξεχάστικαν όλα όσα είχαν γίνει, αγκαλιάστικαν και έκλαψαν ο ένας στην αγκαλιά του άλλου. Η χαρά της δεν βάσταξε και πολύ, σε λίγα χρόνια έφυγε ο αδελφός. και έμεινε πάλι μόνη η Σταυρούλα….Σήμερα ζει με την συντροφιά των άλλων οικοτρόφων στο γηροκομείο, με το φαγάκι, της άνεσή της, το ζεστό περιβάλλον και την περιποίησή της. Πολλές γυναίκες την επισκέπτονται, προς τιμήν τους ακόμη και σήμερα. Όταν τις βλέπει το πρόσωπό της λάμπη από χαρά και ευτυχία.  Άφησε και αυτή τα ίχνη της και την ιστορία της στον τόπο μας. Δεν θα σε ξεχάσουμε ποτέ Σταυρούλα. Να είσαι καλά και γερή εκεί που βρίσκεσαι.

Εργασία: ΚΟΜΙΑΝΟΣ ΠΙΠΗΣ ,komianos wordpress.com

Δεκέμβριος 1, 2010 Posted by | ΑΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΟΤΑΞΙΔΟΙ, ΕΙΚΟΝΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΧΘΕΣ, ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ ΜΑΣ, ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ, Uncategorized | 4 Σχόλια