Komianos's Blog

Από το Κοπανάκι Μεσσηνίας Πολιτιστικά Δρώμενα.

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΚΑΖΑΚΙ – ΜΙΑ ΟΜΟΡΦΗ ΑΝΑΡΤΗΣΗ ΣΤΟ FACEBOOK

Katerina Kazaki‎… Άφησε το «φαρμάκι» να τρέξει από τις φλέβες σου, να τ’ αντικαταστήσεις με μιαν αγάπη τρυφερή, με μιαν αγάπη που θα την έχεις απέναντι σου, που όταν τη σκεπάζουν τα»σύννεφα» να γίνεσαι ουράνιο τόξο, όταν «κουράζεται» να την παίρνεις αγκαλιά, όταν δεν την παίρνει ο «ύπνος» να την νανουρίζεις! Όταν «χάνεται»στη θύελλα των κυμάτων να γίνεσαι λιμάνι, στον «πόλεμο»της να γίνεσαι ασπίδα, να την κρατάς ζωντανή, να της «μιλάς», μη την αφήσεις να «ναυαγήσει», να την «κουβαλάς» πάντα μαζί σου… μέσα σου!

{Κ.Κ}

Advertisements

Ιανουαρίου 31, 2013 Posted by | ΑΞΙΟΠΕΡΙΕΡΓΑ, ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΚΑΖΑΚΙ, ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ- ΠΟΙΗΣΗ-ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ, Uncategorized | Σχολιάστε

KATERINA KAZAKI, ΕΝΑ ΠΟΛΥ ΚΑΛΟΤΟΠΟΘΕΤΗΜΕΝΟ ΑΡΘΡΟ ΑΝΑΡΤΗΜΕΝΟ ΣΤΟ FACEBOOK

  1. Θέλω να γράψω μερικά λόγια για τους λεγόμενους δίμουρους χαρακτήρες…

    …Δυστηχώς σ’ αυτή τη ζωή υπάρχουν πάρα πολλοί, τους συναντάς κάθε μέρα…έχουν ένα πρόσωπο (για μένα τώρα πια) λίγο διαφορετικό από τους υπόλοιπους ανθρώπους…ένα γλυκό και ήρεμο προσωπείο.

    Σπάνια εκδηλώνουν τα συναισθήματα τους (στην αρχή τουλαχιστον) σκέφτονται καλά τι θα πουν πριν μιλήσουν…

    Όταν τους πρωτοσυναντάς λες …

    αυτός ο άνθρωπος ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ είναι ο »τέλειος χαρακτήρας» …ευχαριστείς τον Θεό που τον -την γνώρισες.
    Άρχίζεις να μειονεκτείς απέναντι τους…αφού και οι ίδιοι πιστεύουν ότι είναι τέλειοι.
    Είναι «τέλειοι» γιατί έχουν «μεταλαχθεί» πλέον από ένα άβουλο πλάσμα στον πιο ψεύτικο χαρακτήρα.
    Τα θέλουν όλα δικά τους και όταν τους αφήσεις αρχίζουν και σου πίνουν το αίμα σιγά σιγά.
    Είναι οι τύποι που άμα τους δεις στο δρόμο δε θα γυρίσεις καν το κεφάλι σου να τους κοιτάξεις…σου είναι γενικά αδιάφοροι.
    Έχω ακούσει από άντρα να λέει σε γυναίκα…όποιος μπει αναμεσά μας θα τον λιώσω…καρδούλα μου, ψυχή μου,είσαι η ζωή μου…εγώ θα πεθάνω στα χέρια σου…
    Να πάμε σε μια εκκλησία να ορκιστούμε για την αγάπη μας…να μην χωρίσουμε ποτέ ….(όλα αυτά βεβαία τα λέει την ίδια στιγμή και σε άλλες γυναικες).
    Όταν για κάποιο λόγο καταλαβαίνεις το θεατρινισμό τους…αρχίζεις και ζητάς εξηγήσεις …τότε αρχίζουν οι ψεύτικες συγνωμες…» έχω αλλάξει δεν είμαι ο αλήτης που ήξερες» (μην κάνεις το λάθος να «ξαναπέσεις») γιατί ότι δε σε τελείωσε πριν θα σε αποτελειώσει μετά.
    Κυκλοφορούν αναμεσά μας, η διμουριά δεν έχει φύλλο, τη συναντάς σε γυναίκες και άντρες.
    Αυτούς τους «ανθρώπους» τους ονομάζω χοχλιούς. Ο χοχλιός είναι γλύφτης, σέρνεται είναι ερμαφρόδιτος… και ας ανήκει στο τραπέζι μας…επειδή είναι πλούσια πηγή πρωτείνης και ασβεστίου…δεν παύουν να είναι σαλιάριδες…

    Δεν υπάρχουν μεγάλοι έρωτες και δυνατές φιλίες στα λόγια.
    Ο έρωτας είναι αυτός που θα σε ξυπνήσει το πρωί με ένα χάδι…θα σε κοιτάξει μέσα στα μάτια και θα δει όλο του τον κόσμο…
    Όταν είσαι άρρωστος θα ξενυχτήσει δίπλα σου…θα μοιραστεί το βάρος των προβλημάτων σου…
    Ο πραγματικός φίλος υποφέρει μαζί σου όταν δει ότι δεν είσαι καλά προσπαθεί να σου φτιάξει το κέφι…ΕΙΝΑΙ ΜΑΖΙ ΣΟΥ ενώ θα μπορούσε να είναι σε ένα ομορφότερο περιβάλλον…
    Συνήθως αυτούς τους ανθρώπους τους φτύνουμε…γιατί μας έχουν «χορτάσει τα μεγάλα λόγια» των δήθεν…παρασυρμενοι από το παραμύθι τους.
    Κάποια στιγμή έρχεται εκείνος ο καιρός που ότι κάνουμε στους άλλους γυρίζει απάνω μας.

    Θέλει μεγάλη προσοχή…γιατί μπορεί εσύ να έχεις φύγει…αλλά η καρδιά σου να είναι γεμάτη πληγες…για ανθρώπους που δεν αξίζουν ούτε την καλημέρα σου και ας είναι του Θεού.
    Εγώ προσωπικά τους ευχαριστώ γιατί με έκαναν πιο δυνατή.
    Συγνώμη που σας κούρασα…(για όσους το διαβασουν) αλλά αυτή είμαι εγώ…ΠΟΤΕ ΔΕ ΓΡΑΦΩ ΚΑΙ ΔΕ ΛΕΩ ΠΡΑΓΜΑΤΑ που δεν τα αισθάνομαι…
    Καλή συνέχεια…

Οκτώβριος 19, 2012 Posted by | ΑΡΘΡΑ - ΑΠΟΨΕΙΣ - ΙΔΕΕΣ ΦΙΛΩΝ, ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ, ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΚΑΖΑΚΙ, ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ- ΠΟΙΗΣΗ-ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ, Uncategorized | Σχολιάστε

katerina Kazaki μία όμορφη ανάρτηση στο facebook. Αφιερωμένο στους επισκέπτες του ιστολογίου

Katerina Kazaki

Θέλω να γράψω δυο λόγια με αφορμή ένα μνμ που μου έστειλε εχθές μια κοπέλα, η οποία με συγκίνησε ιδιαίτερα…

Όσο άσχημα και να αισθάνεστε τώρα…

ακόμη κι αν η γη έχει «φύγει κάτω απο τα πόδια σας»…

να βιώνετε τον μεγαλύτερο πόνο…όταν αρχίσετα να το «επεξεργάζεστε» στο μυαλό σας, θα αρχίσει να παίρνει άλλη μορφή…

Θα δείτε να μαλακώνει σιγά σιγά μέχρι να «φύγει» εντελώς…

Συνήθως πονάμε για ανθρώπους που δεν αξίζουν να βρίσκονται στη ζωή μας…και όμως εμείς εκεί…
Υπάρχουν στιγμές που μπορεί κανείς να φτάσει ένα βήμα πριν το θάνατο…συνήθως από θλίψη, ασιτία και αυπνία.
Μην αφήσετε να πάρει τέτοια τροπή η ζωή σας…όσο χάλια και να αισθάνεστε.
Είμαι σίγουρη ότι υπάρχουν άνθρωποι που «ζητιανεύουν» ένα σας βλέμα.
Υπάρχουν επίσης άνθρωποι που δεν αξίζουν ούτε το σάλιο μας.
Μην εξαρτάστε από ανθρώπους και πράγματα…
θέλει πολύ προσπάθεια αλλά το αποτέλεσμα θα σας ανταμείψει…
Μια καλή θεραπεία είναι το κολύμπι, η πεζοπορία, η ποδηλασία κ.τ.λ.
Ότι κάνει το σώμα να κουράζεται και το μυαλό να ξεκουράζεται.
Η ζωή είναι πολύ όμορφη…τελικά…ΕΜΕΙΣ την κάνουμε άσχημη.
Καλή συνέχεια σε ότι κι αν κάνετε…!!!

Αφιερωμένο…!!!!!!!!!!!!!!!

Οκτώβριος 16, 2012 Posted by | ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ, ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ, ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΚΑΖΑΚΙ, ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ- ΠΟΙΗΣΗ-ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ, Uncategorized | Σχολιάστε

ΕΝΑ ΓΡΑΜΜΑ ΠΟΥ ΣΥΓΚΛΟΝΙΖΕΙ ΚΑΙ ΚΑΝΕΙ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΝΑ ΔΑΚΡΥΣΟΥΝ, ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΤΟΥ ΟΠΟΙΟΥ Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΑΥΤΟΚΤΟΝΗΣΕ. Ανάρτηση από την Ελευθερία Καζάτζη στο facebook

ΜΙΑ ΠΙΤΣΙΡΙΚΑ ΞΕΓΥΜΝΩΝΕΙ ΤΗ ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΕΛΛΑΔΑ!

Συντάχθηκε απο τον/την Thrakiotis Στις 07 Οκτωβρίου 2012 – 17:14.

ΕΝΑ ΓΡΑΜΜΑ ΠΟΥ ΣΥΓΚΛΟΝΙΖΕΙ ΚΑΙ ΚΑΝΕΙ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΝΑ ΔΑΚΡΥΣΟΥΝ, ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΤΟΥ ΟΠΟΙΟΥ Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΑΥΤΟΚΤΟΝΗΣΕ!

Συγκλονιστικό, ευαίσθητο , πάνω απ΄όλα αληθινό που αξίζει να διαβαστει απ΄όλους.. Για να κατανοήσουμε τις διαστάσεις της τραγωδίας που επέσε ξαφνικά επί των Ελλήνων λόγω των αφρόνων της πολιτικής.

Δεν ξέρουμε , αν έβαλε το χεράκι της η δασκάλα, ή είναι δικό της «πόνημα» η επιστολή, μα είναι ευστόχως παραστατική κι αληθινή. Αν και ως γνωστόν πολλά παιδιά σήμερα, μπορούν κι εκφράζονται υπέροχα γράφοντας…το αντιγράφουμε από το http://www.mothersblog.gr.. Γράφει λοιπόν το μπλογκ αυτό:

______________________________________________________

Υπάρχουν κάποιες ιστορίες που πραγματικά δεν περιγράφονται με λόγια και που σε κάνουν να μη μπορείς να συγκρατήσεις τα δάκρια σου. Το γράμμα που ακολουθεί στάλθηκε από μια δασκάλα στα social media και γράφτηκε από ένα μικρό παιδί, που πριν λίγο καιρό έχασε τον πατέρα του με τραγικό τρόπο.

«…Η δασκάλα μας σήμερα, μας ρώτησε πως περάσαμε το καλοκαίρι και όλα τα παιδιά είχαν να της πουν πολύ ωραία πράγματα από τα μέρη που πήγανε διακοπές φέτος, έκτος από κάνα δυο, που οι γονείς τους δεν είχανε λεφτά και δεν πήγανε διακοπές αλλά κάθισαν εδώ και παγαίνανε για μπάνιο με τα πούλμαν του Χαλουλου, με τα οποία πηγαίνει και η γιαγιά μου, όχι για να κάνει μπάνιο αλλά για να κάνει λέει αμμόλουτρα, να της περάσει η μέση της που την πονάει. Εμένα όμως η δασκάλα όταν ήρθε η σειρά μου δεν με ρώτησε γιατί ξέρει, όπως το ξέρουν όλοι στη γειτονιά μου, στου Γκυζη, ότι ο μπαμπάς μου έπεσε το καλοκαίρι από την ταράτσα της πολυκατοικίας μας και έφυγε πολύ-πολύ μακριά, πολύ πιο μακριά από εκεί που μπορούν να φτάσουν τα πούλμαν του Χαλουλου ή οποία άλλα πούλμαν.

Αν όμως με ρωτούσε θα είχα να της πω ένα σωρό πράγματα, γιατί πριν να φύγει ο μπαμπάς μου, μας είχαν κόψει το ρεύμα και η μαμά μαγείρευε τάχα μου στο πετρογκαζι, κάτι φαγητά που τα έφερνε κρυφά από την εκκλησία. Όμως ο χαζούλιακας ο αδελφός μου, που είναι μικρός ακόμα και δεν καταλαβαίνει τι πει να πει να ζητάς ελεημοσύνη, της είπε μια μέρα, γιατί μαμά μαγειρεύεις ξανά το φαγητό, αφού είναι μαγειρευμένο και η μαμά μου έβανε τα κλάματα, επειδή νόμιζε πως ούτε εγώ, ούτε ο αδελφός το είχαμε καταλάβει και νομίζαμε πως τα αγόραζε και τα μαγείρευε από μόνη της, όχι πως στεκότανε στην ουρά να πάρει ένα πιάτο φαί, σαν να ήταν ζητιάνα.

Τότε όμως εγώ έσωσα την κατάσταση και του εξήγησα του χαζού, πως η μαμά δούλευε κάπου σαν μαγείρισσα και πως μαγείρευε εκεί και τα δικά μας φαγητά αλλά επειδή κρύωναν μέχρι να μας τα φέρει, καθόταν και τα ξαναζέσταινε…

Και θα της έλεγα ακόμα της δασκάλας, ότι ο μπαμπάς μου ήταν ένας πολύ περήφανος και μορφωμένος άνθρωπος κι όταν αναγκαστήκαμε να μετακομίσουμε στο σπίτι της γιαγιάς, επειδή μας έδιωξαν από το δικό μας το σπίτι, δεν μπορούσε να το αντέξει, που η γιαγιά τον κατηγορούσε διαρκώς ότι ήταν ανίκανος και ηλίθιος και τεμπέλης και γι αυτό έπαιρνε ένα από τα λίγα βιβλία που του είχαν απομείνει, αφού μετά που έκλεισε το μαγαζί μας, αναγκάστηκε να τα πουλήσει και πήγαινε στο πάρκο, να διαβάσει ολομόναχος.

Εγώ όμως που τον έβλεπα να γυρίζει αργά το βράδυ κατάκοπος, έπεφτα στην αγκαλιά του και τον παρακαλούσα να μου πει τις ιστορίες που ήξερε να αφηγείται όπως κανένας άλλος και του έλεγα, μπαμπά μην δίνεις σημασία που σε λέει αυτή τεμπέλη, γιατί εγώ δεν ξέρω κανέναν άλλον άνθρωπο που να φέρνει στο σπίτι του τόσες ιστορίες, αντίθετα όλοι οι μπαμπάδες των φιλενάδων μου, βαριούνται ακόμα και να χασμουρηθούν όταν τελειώνουν τα δελτία ειδήσεων.

Όμως κανένας δεν δίνει λεφτά για να ακούει ιστορίες και έτσι ο μπαμπάς μου δεν είχε να πληρώσει το κράτος που του εζήταγε ένα σωρό λεφτά και επιπλέον δεν του έδινε ούτε το ρεύμα, ούτε το νερό που φαίνεται ότι ανήκουν στο κράτος και έτσι ο μπαμπάς μου αναγκάστηκε να έρθει μαζί μας, να μείνουμε όλοι μαζί στη γιαγιά και μπορεί μεν να γλίτωσε από το κράτος, δεν γλίτωσε όμως από τη γιαγιά.

Κι ακόμα θα της έλεγα ότι την ημέρα του δεκαπενταύγουστου που φεύγουν όλοι από την Αθήνα για να πάνε σε κάποια παράλια, ο μπαμπάς μου έφυγε μια και καλή, για να ταξιδέψει στις παράλιες του Θεού, με εισιτήριο χωρίς επιστροφή, όπως βγάζουν οι αλβανίδες στα πούλμαν του Χαλουλου, επειδή μετά έρχονται οι άντρες τους και τις παίρνουν με τα αυτοκίνητα τους.

Και θα της έλεγα επίσης ότι λίγες ημέρες πριν να φύγει ο μπαμπάς μου διάβαζε ένα βιβλίο, που το λένε: «Ο Χριστός σταμάτησε στο Εμπολι» και από αυτό μου αφηγούνταν ένα σωρό ιστορίες, για παιδιά σαν εμάς, που ζούσαν σε κάποια άλλη χώρα του κόσμου αλλά που κι εκείνα σαν εμάς, άνηκαν σε έναν άλλο θεό, πολύ κατώτερο από τον Χριστουλη, ο οποίος δυστυχώς δεν έχει τη δύναμη να εξασφαλίσει στα δικά του παιδιά ούτε ένα μπουκάλι γάλα.

Όλα αυτά θα της έλεγα της δασκάλας, αν με ρωτάτε και είμαι βέβαιη ότι θα της φαίνονταν πολύ πιο ενδιαφέροντα από όσα της είπαν τα άλλα παιδιά, που έκαμαν κι αυτό το καλοκαίρι ότι κάμουν συνήθως τα καλοκαιριά όλα τα παιδιά του κόσμου αλλά που δεν τους παίρνει από το μυαλό πως το επόμενο καλοκαίρι ή κάποιο άλλο καλοκαίρι, μπορεί και αυτά να βρεθούν σε μια θέση σαν τη δική μου.

Όμως η δασκάλα δεν με ρώτησε και εγώ δεν της είπα τίποτα.

Αλλά μετά που τελειώσαμε το μάθημα με πήρε παράμερα και με αγκάλιασε, γιατί η δασκάλα μας είναι πολύ τρυφερή και μου είπε ότι ήθελε να μου δείξει κάτι που ήταν μόνο για μένα.

Κατεβήκαμε μαζί στο γραφείο των δάσκαλων και εκεί μου έδωσε μια ωραία καινούρια τσάντα που είχε μέσα όλα τα σχολικά είδη και μου εξήγησε ότι αυτά μου τα έκαμαν δώρο οι δάσκαλοι, επειδή ήμουν η πρώτη μαθήτρια της τάξης μου, την περασμένη χρόνια. Εγώ δεν την πίστεψα γιατί ξέρω καλά ότι η δασκάλα μου και οι άλλοι δάσκαλοι ως και η διευθύντρια του σχολειού, που είναι πολύ αυστηρή και της αρέσει το κράτος, με λυπόντουσαν και από λύπηση μου τα χάριζαν.

Γι αυτό γύρισα μετά και της είπα – κυρία άμα τα είχα ανάγκη πραγματικά θα τα έπαιρνα και δεν με πολύ νοιάζει εμένα αν με λυπούνται, ωστόσο να ξέρετε ότι τώρα πια έχουμε αρκετά χρήματα για να αγοράζουμε πράγματα και επιπλέον να πληρώνουμε και το κράτος, που μας ζητεί ολοένα και περισσότερα.

Αυτό της είπα και της γύρισα πίσω την ωραία τσάντα, για να τη δώσει σε κάποιο άλλο παιδί, που ίσως την είχε περισσότερη ανάγκη από μένα.

Φυσικά δεν έκατσα να της εξηγήσω πως μετά που έφυγε ο μπαμπάς μου, η μαμά μου που είναι πολύ όμορφη και τον αγαπούσε παρά-παρα πολύ, ούτε έκλαψε, ούτε παραπονέθηκε, ούτε έβγαλε μια κουβέντα, παρά μάζεψε λίγα πράγματα και αφού μας φίλησε εμένα και τον αδελφό μου, μας είπε ότι θα έφευγε να βρει κάποια δουλεία, για να μην ξανακούσει να της μιλεί η γιαγιά μου έτσι για τον μπαμπά.

Και ενώ ήταν ακόμα στην πόρτα, εμείς ακούσαμε τη γιαγιά που ωρύονταν και της φώναζε – τρελάθηκες μωροί, τι πας να κάνεις?

Όμως η μαμά μου ούτε που γύρισε να της απαντήσει και έκλεισε πίσω της την πόρτα με βρόντο.

Τώρα έρχεται που και που να μας δει και μας λέει πως έχει βρει μια πολύ καλή δουλεία σε μια άλλη πόλη και όποτε μας επισκέπτεται τα χεριά της είναι γεμάτα δώρα.

Λεφτά μας στέλνει συνεχεία και η γιαγιά μας αγοράζει αρκετά πράγματα και βάζει και κάποια στην άκρη, γιατί λέει ότι έτσι όπως πάμε, ούτε ο διάβολος δεν θα βρίσκει δουλεία σε λίγο καιρό.

Ο αδελφός μου ο μπούρδας τη ρώτησε, αν η μαμά είναι πιο έξυπνη από τον διάβολο και γι αυτό βρήκε δουλεία αλλά η γιαγιά έβαλε τα κλάματα και μουρμούρισε πως η μαμά μας αναγκάζεται να κάμει χειρότερα πράγματα κι από τον διάβολο, για να μας στέλνει αυτά τα λεφτά, να πληρώνουμε το κράτος, που είπαμε ότι τα θέλει όλα δικά του και δεν δίνει δεκάρα για το τι αναγκάζεται να κάμει ο κοσμάκης για να τα βρει…

Όχι, δεν της τα είπα αυτά, γιατί δεν μου αρέσει να κουβεντιάζουν τη μαμά μου, άνθρωποι που δεν έμαθαν ποτέ ποσό ερωτευμένη ήταν με τον μπαμπά μου και ποσό ξετρελαίνονταν να της αφηγείται και αυτηνής ιστορίες και πολλές νύχτες περίμενε να αποκοιμηθώ εγώ, για να πάρει αυτή τη σειρά της να τον ακούει…

Όμως νομίζω πως η δασκάλα μου τα ξέρει όλα αυτά, όπως τα ξέρουν όλοι στη γειτονιά του Γκύζη και ίσως να ξέρει και περισσότερα από μένα, γιατί όταν της είπα ότι χάρη στη μαμά μου έχουμε αρκετά λεφτά και δεν μου χρειάζεται η τσάντα, γύρισε αλλού το πρόσωπο της και δάκρυσε.

Κι εγώ την τράβηξα από το μανίκι και της είπα – μην κλαις κύρια, γιατί μπορεί ο Χριστός να σταμάτησε στου Γκύζη, εγώ όμως θα συνεχίσω και θα πάω παραπέρα.

Ακόμα και αν είναι να το κάνω σαν τη μαμά μου…»

monidadias-news.blogspot.gr

Οκτώβριος 7, 2012 Posted by | ΑΡΘΡΑ - ΑΠΟΨΕΙΣ - ΙΔΕΕΣ ΦΙΛΩΝ, ΑΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΟΤΑΞΙΔΟΙ, ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ, ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΚΑΖΑΚΙ, ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ- ΠΟΙΗΣΗ-ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ, Uncategorized | Σχολιάστε

Η Katerina Kazaki κοινοποίησε φωτογραφία από ΕΙΚΟΝΕΣ ΜΕ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΟΛΑ ΤΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ. ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΖΩΩΝ

Η Katerina Kazaki . ΕΙΚΟΝΕΣ ΜΕ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΟΛΑ ΤΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ.

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΖΩΩΝ

Λυπάμαι πολύ να βλέπω γονείς και παιδιά μόλις ανοίγουν τα σχολεία να αγοράζουν κάποιο ζώο για ψυχοθεραπεία και συμπαράστση στα παιδιά τους…και μόλις το βαρεθούν…συνήθως την περίοδο των Χριστουγγένων…να τα πετάνε στο δρόμο…λες και δεν τα φιλοξένεισαν ποτέ στο σπίτι τους….ΕΙΝΑΙ ΝΤΡΟΠΗ….ξανασκεφτείτε το καλά πριν σας χαρίσουν. η σας αγοράσουν κάποιο ζώο…προτειμότερο είναι όποιος δεν είναι ικανός να μην μπαινει σ’ αυτη τη διαδικασία….

Οκτώβριος 4, 2012 Posted by | ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ, ΑΡΘΡΑ - ΑΠΟΨΕΙΣ - ΙΔΕΕΣ ΦΙΛΩΝ, ΕΙΚΟΝΕΣ ΓΙΑ ΟΛΑ ΤΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ, ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΚΑΖΑΚΙ, ΠΑΓΛΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ, Uncategorized | Σχολιάστε

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΚΑΖΑΚΙ Κοινοποιησε μια φωτογραφία στο facebook του χρήστη ΣΚΕΨΕΙΣ ΣΟΦΩΝ

Η Katerina Kazaki κοινοποίησε μια φωτογραφία του χρήστη Σκέψεις σοφών.

Λόγια της ίδιας : Μου ‘πες τον ουρανό που κοιτώ τον κοιτάς κι εσύ…
η αγκαλιά που έχεις σου δίνει παγωνιά αντί για αγάπη…
Κάποια μέρα ψυθίρισες το όνομα μου στα όνειρα σου…
Σου φέρνει κι εσένα δάκρυα στα μάτια ο ήλιος…
τις φωτεινές μέρες της ζωής σου…
Τα μάτια μου πάντα θα αναζητούν το χρώμα των δικών σου
ματιών σε άλλα πρόσωπα και η καρδιά μου
δεν θα ταιριάξει ποτέ με άλλους χτύπους…
αλλά τώρα που το παραδέχτηκες είναι πλέον αργά…

Προσωπικό σχόλιο :

Η ΚΑΤΕΡΙΝΑ, ΕΙΝΑΙ ΠΙΣΤΕΥΩ ΜΙΑ ΤΡΙΦΕΡΗ ΥΠΑΡΞΗ ΓΕΜΑΤΗ ΕΥΓΕΝΕΙΑ ΚΑΙ ΑΙΣΘΗΣΙΑΚΟ ΠΑΘΟΣ, ΠΟΥ ΞΕΡΕΙ ΝΑ ΑΡΜΟΝΙΖΕΙ ΤΟ ΠΟΙΗΤΙΚΟ ΜΕ ΤΟ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΜΕ ΛΙΤΟΥΣ ΣΤΙΧΟΥΣ. ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ ΚΑΤΕΡΙΝΑ. ΤΟ ΑΝΑΡΤΗΣΑ ΣΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΜΟΥ ΜΕ ΤΗΝ ΑΔΕΙΑ ΣΟΥ ΚΑΙ ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ. ΚΑΛΟ ΥΠΟΛΟΙΠΟ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ΣΟΥ.

Αύγουστος 23, 2012 Posted by | ΑΡΘΡΑ - ΑΠΟΨΕΙΣ - ΙΔΕΕΣ ΦΙΛΩΝ, ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ, ΕΙΚΟΝΕΣ ΓΙΑ ΟΛΑ ΤΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ, ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΚΑΖΑΚΙ, ΠΟΙΗΣΗ, ΤΑ ΦΩΤΟΡΕΠΟΡΤΑΖ ΜΟΥ, Uncategorized | Σχολιάστε