Komianos's Blog

Από το Κοπανάκι Μεσσηνίας Πολιτιστικά Δρώμενα.

ΤΑ ΚΑΛΙΚΑΤΖΑΡΙΑ – ΟΙ ΚΩΛΟΒΕΛΟΝΙΔΕΣ – ΚΑΙΔΕΣ – ΛΥΚΟΚΑΤΖΑΡΑ- ΚΑΡΚΑΝΤΕΛΙΑ – ΚΟΥΡΒΕΛΟΙ – ΣΚΑΛΙΜΠΙΑ – ΠΑΓΑΝΑ κ.α.

ΤΑ ΚΑΛΙΚΑΤΖΑΡΙΑ – ΟΙ ΚΩΛΟΒΕΛΟΝΙΔΕΣ

ΚΑΛΙΚΑΤΑΡΙΑ 1Τα Χριστούγεννα ήδη φθάσανε. Την παραμονή των Χριστουγέννων,έρχονται τα καλικατζάρια στον επάνω κόσμο, και την παραμονή των φώτων φεύγουν. Έχουν πολλά ονόματα. Τα λένε παγανά, λυκοκάτζαρους, Καρκαντέλια, Κωλοβελόνιδες, Κάηδες, Σκαλίμπια, Κούρβελους και άλλα. Η παραδόσεις λένε ότι, όλο τον χρόνο μένουν στα βάθη της γης και κόβουν με ένα τεράστιο πριόνι τον κορμό του δένδρου που κρατάει την γη. Προσπαθούν να τον κόψουν νύκτα και ημέρα. Όμως ποτέ δεν τελειώνουν όταν καταπιάνονται με μια δουλειά, γιατί είναι καυγατζήδες και όταν ο ένας πάει από εδώ ο άλλος πάει από εκεί. Όταν ο ένας λέει ναι, ο άλλος λέει όχι. Ο ένας τρέχει και ο άλλος στέκει. Έτσι γίνεται και με το πριόνισμα του δένδρου, κόβουν, κόβουν και ποτέ δεν τελειώνουν. Γιατί άλλα κάνει ο ένας και άλλα κάνει ο άλλος. Κατά άλλη παράδοση λένε ότι δεν τελειώνουν το κόψιμο του δένδρου της γης, γιατί φοβούνται ότι αν πέσει η γη θα τους πλακώσει… Την παραμονή των Χριστουγένων και σαν απομείνει λίγο άκοπο από τον κορμό, τους λέει ο αρχηγός τους ο Αρχικωλοβελόνης που είναι κουτσός, καμπούρης, στραβοκάνης, γκαβός, με μύτη μακρυά γεμάτη ελιές, μαύρος σαν το κάρβουνο και κακάσχημος. ” Εμπρός πάμε στον επάνω κόσμο να πειράξουμε τους ανθρώπους”. Τα καλικατζάρια ξεκινάνε από τα βάθη της γης, και μέσα από κρυφά φαράγγια, θεοσκότεινες τρύπες, υπόγειες σπηλιές και δρόμους νερού, έρχονται στα χωριά και στις πόλεις, την ώρα που αρχίζει να νυκτώνει και μπαίνουν μέσα. Οι νοικοκυρές που ξέρουν από τις ιστορίες που άκουγαν από την γιαγιά δίπλα στο παραγώνι, τις ατέλιωτες κρύες νύκτες του χειμώνα και στην “ρούγα”. Κλείνουν καλά τις πόρτες, αμπαρώνουν τα παράθυρά τους και για να μην μπουν από την καπνοδόχο, ανάβουν γερή φωτιά με δύο μεγάλα κούτσουρα δέδρινα για να καίει όλο το βράδυ. Επάνω στην καμινάδα βαζανε ένα κόσκινο. Οι καλικάτζαροι καθώς είναι κουτοί, κάθονται και μετράνε τις τρύπες, στο δρόμο χάνουν το μέτρημα και ξανά από την αρχή, Μέχρι να τελειώσουν έρχεται η αυγή και σαν ακουσθεί το τρίτο λάλιμα του πετεινού, φωνάζουν όλοι μαζί: ΦΕΥΓΕΤΕ ΝΑ ΦΕΥΓΟΥΜΕ, ΧΑΘΕΙΤΕ ΝΑ ΧΑΘΟΥΜΕ, ΜΕ ΤΟ ΑΣΤΡΟ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ, ΝΑ ΜΗΝ ΣΥΝΑΝΤΗΘΟΥΜΕ!!! Βγάζουν τις στριγκλιές και τρέχουν να κρυφτούν, μην τους προλλάβει του ήλιου το φως. Οι καλικάτζαροι εκτός από την φωτιά, και το θαλασσινό νερό φοβούνται το Νερό του Αγιασμού, και προπαντώς το λιβάνι! Γι’ αυτό άμα εμφανισθεί παππάς με τον Αγιασμό, τρέχουν σαν τρελοί όπου φύγει, φύγει φωνάζοντας με τρόμο: ΦΕΥΓΕΤΕ ΝΑ ΦΕΥΓΟΥΜΕ, ΚΙ’ ΕΦΤΑΣΕ Ο ΤΟΥΡΛΟΠΑΠΠΑΣ, ΜΕ ΤΗΝ ΑΓΙΑΣΤΟΥΡΑ ΤΟΥ, ΚΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΒΡΕΧΤΟΥΡΑ ΤΟΥ!!! Όταν γυρνάνε πάλι πίσω στα βάθη της γης, ο κορμός του δένδρου της γης έχει ξαναθρέψει και έτσι ξαναρχίζουν να πριονίζουν μέχρι να έλθει η παραμονή των επόμενων Χριστουγέννων!!!

Πηγή : Εργασία του γιου μου ΚΟΜΙΑΝΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ, Από την μαθητική εφημερίδα Δημοτικού Σχολείου Κοπανακίου    “ΤΑ ΠΕΜΠΤΑΚΙΑ” τεύχος Δεύτερο στις 20-12-2003.

Advertisements

Δεκέμβριος 13, 2013 Posted by | ΚΑΛΙΚΑΤΖΑΡΙΑ | 2 Σχόλια