Komianos's Blog

Από το Κοπανάκι Μεσσηνίας Πολιτιστικά Δρώμενα.

ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΕΠΙΘΥΜΙΕΣ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ Πηγή : ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΟ ΒΗΜΑ, Afioritikobima.gr

ΕΙΡΗΝΗ ΜΠΟΥΓΙΟΥΡΗ

Αναδημοσίευση απο ΕΙΡΗΝΗ ΜΠΟΥΓΙΟΥΡΗ

ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΕΠΙΘΥΜΙΕΣ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ

Δευτέρα, 14 Ιανουάριος 2013 20:15

1 Ευρισκόμενος στα πρόθυρα του θανάτου, ο Μέγας Αλέξανδρος συγκάλεσε τους στρατηγούς του και τους κοινοποίησε τις τρεις τελευταίες επιθυμίες του.

Αυτές ήταν:

1] Να μεταφερθεί το φέρετρό του στους ώμους από τους καλύτερους γιατρούς της εποχής.

2] Τους θησαυρούς που είχε αποκτήσει [ασήμι, χρυσάφι, πολύτιμους λίθους] να τους σκορπίσουν σε όλη τη διαδρομή μέχρι τον τάφο του.

3] Τα χέρια του να μείνουν να λικνίζονται στον αέρα, έξω από το φέρετρο, σε θέα όλων.

Ένας από τους στρατηγούς, έκπληκτος από τις ασυνήθιστες επιθυμίες, ρώτησε τον Αλέξανδρο ποιοι ήταν οι λόγοι.

Ο Αλέξανδρος του εξήγησε:

1] Θέλω οι πιο διαπρεπείς γιατροί να σηκώσουν το φέρετρό μου, για να μπορούν να δείξουν με αυτό τον τρόπο ότι ούτε εκείνοι δεν έχουν, μπροστά στο θάνατο, τη δύναμη να θεραπεύουν!

2] Θέλω το έδαφος να καλυφθεί από τους θησαυρούς μου, για να μπορούν όλοι να βλέπουν ότι τα αγαθά που αποκτούμε εδώ, εδώ παραμένουν!

3] Θέλω τα χέρια μου να αιωρούνται στον αέρα, για να μπορούν οι άνθρωποι να βλέπουν ότι ερχόμαστε με τα χέρια άδεια και με τα χέρια άδεια φεύγουμε, όταν τελειώσει για εμάς ο πιο πολύτιμος θησαυρός που είναι ο χρόνος!

Είχε άδικο..;  

Αναδημοσίευση απο ΕΙΡΗΝΗ ΜΠΟΥΓΙΟΥΡΗ

Ιανουαρίου 15, 2013 Posted by | ΑΞΙΟΠΕΡΙΕΡΓΑ, ΑΡΘΡΑ - ΑΠΟΨΕΙΣ - ΙΔΕΕΣ ΦΙΛΩΝ, ΕΙΡΗΝΗ ΜΠΟΥΓΙΟΥΡΗ, ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΜΟΡΦΕΣ, Uncategorized | Σχολιάστε

ΤΟ ΕΘΙΜΟ ΤΗΣ ΟΡΝΙΘΟΣΤΗΘΟΣΚΟΠΙΑΣ ‘H ΟΡΝΙΘΟΣΤΗΘΟΜΑΝΤΕΙΑΣ ΚΑΙ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΚΛΕΦΤΑΡΜΑΤΩΛΟΥ ΙΩΑΝΝΗ ΜΠΟΥΚΟΥΒΑΛΑ ΑΠΟ ΤΟ ΒΑΡΥΠΟΜΠΙ, Εργασία του : ΚΟΜΙΑΝΟΥ ΠΙΠΗ, komianos.wordpress.com

ΙΩΑΝΝΗΣ ΜΠΟΥΚΟΥΒΑΛΑΣ

Το έθιμο της «ορνιθοστηθοσκοπιας» ή όπως λέγεται αλλιώς  «ορνιθοστηθομαντείας»ξεκινάει από τους αρχαίους έλληνες, οι οποίοι πίστευαν πολύ στη δύναμη των οιωνών. Στα πλαίσια αυτά θεωρούσαν ότι μπορούσαν να προβλέψουν το μέλλον, παρατηρώντας τα καλά και τα κακά μαντάτα ήταν «γραμμένα ανεξίτηλα» στο κόκαλο του ζώου.
ΧαρακτηριστΙκή πρόβλεψη  «Ορνιθοστηθοσκοπίας» είναι κατά την παράδοση η ιστορία του κλέφταρματωλού Μπουκουβάλα από το χωριό Βαρυπόμπι της Ορεινής Τριφυλίας πριν την περίφημη μάχη στο Μανιάκι. Η γυναίκα του κρυφά, ζητάει από την γριά μπάμπω την γειτόνισσα, να της διαβάσει την τύχη του άνδρα της στο κόκαλο της κότας. Η γριά μπάμπω μελετάει προσεχτικά όσα
«προμηνύουν» οι γραμμές στο κόκαλο του στήθους της κότας. Εξετάζει τα σημάδια του και βγάζει τα «μαντέματα» που είναι δυσοίωνα αλλά και ευοίωνα συγχρόνως για το παλικάρι που λαβώθηκε κατά την διάρκεια της μάχης αλλά γύρισε ζωντανός στο σπιτικό του. Ο Γιάννο – Μπουκουβάλας ήταν ένας από τους γενναιότερους αγωνιστές της ελευθερίας, γνωστός μεταξύ των πρώτων κλεφταρματωλών. Καταγόταν από το χωριό Βαρυμπόπι σημερινό Μοναστήρι. Το σπίτι του ήταν πάνω από την βρύση στο πάνω μερος του χωριού κοντά στο σπίτι του πρωτοπαλλήκαρου του Ζαχαριά, του ονομαστού Μήτρο-Ντόγκα, είναι η πρώην κατοικία του Λεωνίδα Πετρούλια και μετά του Αναστάση Κακίση και Τάση Παντελή. Μαζί με άλλους συνχωριανούς του Ντόγκα, Μπεμπόνη, κοσμά, Κακίση, Χρήστο Κώνστα, Μακαντάση, Γιάννη Ντούλη, Τάση Καράμπελα, Μπιμπινέλη ή Πανούση, Ροβόλα ή Κοκοβέκη και έναν Ρήγα Κώτσια που αλλοι των φώναζαν και Κούτσια ή Κότζια, πολέμησαν δίπλα – δίπλα στη μάχη στο Μανιάκι. Όμως σαν είδε ή μάλλον κατάλαβε ο Παπαφλέσας ότι η μάχη θα χανόταν, με αποτέλεσμα να χαθούν πολλές ζωές από τους 2000 άνδρες που είχε μαζί του, έδωσε εντολή έντολή να μείνουν μόνο 300 πολεμιστές παραδειγματιζόμενος από την θυσία των  300 του Λεωνίδα. Μεταξύ αυτών που αποχώρησαν ήταν ο Γιάννης Μπουκουβάλας και ο Ρήγας Κώτσιας. Σώθηκαν και οι δύο καταδιωκόμενοι από έφφιπη ομάδα   τουρκαλβανών του Ιμπραήμ . Κατά την καταδίωξη χώρισαν σε ομάδες και πήραν διαφορετικές κατευθύνσεις για να γλυτώσουν διασπώντας έτσι των αριθμό των διωκτών τους. Ο Γιαννο – Μπουκουβάλας καταδιωκόμενος αμυνόταν αντιπυροβολώντας. Στο τέλος κατάφερε να διαφύγει αφού προηγουμένως σκότωσε και τον τελευταίον έφιππο αράπη, ό οποίος πριν αφήσει την τελευταία του πνοή του είπε: « ΑΝΤΕ ΡΕ ΓΚΙΑΟΥΡΗ!… ΦΑΙΝΕΤΑΙ Η ΜΑΝΑ ΣΟΥ ΔΕΝ ΣΕ ΕΠΛΥΝΕ ΟΥΤΕ ΣΕ ΕΛΟΥΣΕ ΤΕΤΑΡΤΗ ΚΑΙ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ». Σαν έφτασε στο Βαρυμπόπι το αγαπημένο του χωριό, χρειάστηκε να του αλλείψουν το χέρι του με λάδι και λίπος για να του αποσπάσουν την πιστόλα που κρατούσε. Κατά άλλη ντόπια παράδοση, έφτασε στο χωριό τρέχοντας και αφρισμένος από την ένταση της μάχης τόσο πολύ, που χρειάστηκε για να τον συγκρατήσουν και να τον συνεφέρουν, να του ρίξουν μπροστά στα πόδια του και να τον τυλίξουν με κάπες (κουβέρτες πλεκτές στον αργαλιό μάλινες). Χρειάσθηκε πολύς κόπος να του βγάλουν το καρυοφίλι που είχε πιασμένο στην χούφτα του τόσο πολύ σφικτά, που τα δάκτυλά του μάτωσαν όταν επί τέλους κατόρθωσαν να του το αποσπάσουν. Σε ένδειξη σεβασμού η πατρίδα του πρότεινε να πάρει εκτάσεις γύρω από την περιοχή της Κυπαρισσίας, όμως αυτός προτίμησε την περιφέρεια του για να μην απομακρυνθεί από το χωριό του και τα γνώριμα βουνά του. Απόγονοί του είναι οι Μπουκουβαλαίοι στο Κοπανάκι, στον Κακόβατο, Αθήνα και αλλού.

Πηγή : Φωτάκος (Απομνημονευματα 5ον βιβλίον) Και

Βιβλίο Κοσμά Εμμ. Αντωνόπουλου «Η ΤΡΙΦΥΛΙΑ» σελίς 403-404

Ιουλίου 13, 2012 Posted by | ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ, ΕΙΚΟΝΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΧΘΕΣ, ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ ΜΑΣ, ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΜΟΡΦΕΣ, ΠΑΡΑΔΟΣΗ, ΤΑ ΦΩΤΟΡΕΠΟΡΤΑΖ ΜΟΥ, Uncategorized | Σχολιάστε

Η ΤΡΥΠΑ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΟΥ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΑΡΑΚΙΝΑΔΑ- Ο ΗΡΩΪΚΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΓΙΟΥ ΤΟΥ ΗΛΙΑ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΥ ΣΤΟ ΜΑΝΙΑΚΙ- Η ΟΡΝΙΘΟΣΤΗΘΟΣΚΟΠΕΙΑ ΤΗΣ ΜΑΝΑΣ ΤΟΥ. Εργασία: ΚΟΜΙΑΝΟΣ ΠΙΠΗΣ, komianos.wordpress.com

Η ΤΡΥΠΑ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΟΥ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΥ

ΑΠΕΙΚΟΝΗΣΗ ΜΑΧΗΣ ΣΤΟ ΜΑΝΙΑΚΙΟ Γιάννος Γιαννόπουλος  ήταν ο πατέρας του ονομαστού σημαιοφόρου Ηλία Γιαννόπουλου  που υπερετησε υπό τις διαταγές του καπετάνιου Αθανασίου Γρηγορίου μαζί με έναν Κατσικάρη από το χωριό Ψάρι της ορεινής τριφυλίας. Ο Γιάννος άξιος και γεναίος  πολεμιστής είχε πολεμήσει υπέρ της λευτεριάς της πατρίδας μας κατά την επανάσταση του 1769 – 1770. Καταγώταν από το Κρυονέρι (Σαρακινάδα). Είχε μαλώσει με τον τούρκο Αγά της περιοχής για οικονομικούς και οικογενειακούς λόγους, Στον οποίο είχε στείλει ειδοποίηση ότι αν τύχει και συναντηθούν οι δρόμοι τους θα τον χαλάσει. Μετά από αυτό ο Αγάς τον είχε επικυρήξει με μεγάλο χρηματικό ποσό και τον κατεδίωκε. Λιμέρι και κρυψώνα του είχε την περίφημη σπηλιά ή (τρύπα) του Γιαννόπουλου, στα βουνά της Μάλης. Ακόμη και σήμερα οι γεροντώτεροι με αυτό το όνομα την γνωρίζουν και ξέρουν την τοποθεσία. Οσοι την έχουν επισκεφτεί ακόμη και σήμερα μπορούν να δουν ίχνη φωτιάς και απομεινάρια από κόκκαλα τροφής. Εκεί βρίσκαν καταφύγιο οι τσοπαναραίοι σε κακοκαιρίες και σε περίπτωση που τους έπιανε το βράδυ για να προφυλάξουν τα ζωντανά τους. Από εκεί εξορμούσε και έσπερνε τον τρόμο και την κατστροφή στα τούρκικα φουσάτα, μέχρι την ημέρα που στην πόλη των Φιλιατρών  μετά από συννενόηση με τον φίλο και πατριώτη Γιώργη Παναγιώταρο, τον βοήθησε και μπόρεσε να περάσει οικογενειακώς με καϊκι στο νησί της Ζακύνθου. Σαν πέρασαν στο νησί οι κάτοικοι τους δέχτηκαν με αγάπη και ζεστασιά, το μέρος που κτίσαν το κονάκι τους το ονόμασαν χωριό Σαρακινάδου προς τιμήν της γενναιότητας του Γιάννου. Σε αυτό το μέρος άφησε την τελευταία του πνοή. Τα παιδιά του επέστρεψαν στην Τριφυλία το 1821 για να λάβουν μέρος στην επανάσταση.Μεταξύ των παιδιών του ήταν και ο Ηλίας Γιαννόπουλος.

ΗΛΙΑΣ  ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ – ΣΗΜΑΙΟΦΟΡΟΣ ΤΟΥ ΘΑΝΑΣΗ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ- ΚΑΙ Η ΟΡΝΙΘΟΣΤΗΘΟΣΚΟΠΙΑ ΤΗΣ ΜΑΝΑΣ ΤΟΥ.

Ο Ηλίας Γιαννοπουλος ένα από τα παιδιά του Γιάννου, το 1821 γύρισε με την οικογένειά του στην Ορεινή Τρυφυλία και πολέμησε σαν σημαιοφόρος του οπλαρχηγού Θανάση Γρηγορίου. Γεναίος πολεμιστής πήρε μέρος σε πολλές συμπλοκές με τους τουρκαλβανούς. Τέλος έλαβε μέρος στις 20 Μαίου 1825 στην περίφημη μάχη στο

ΟΡΝΙΘΟΣΤΗΘΟΣΚΟΠΕΙΑ ΑΡΧΕΙΟ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ

Μανιάκι. Λέγεται ότι πριν οκτώ με δέκα μέρες είχε επισκεφτεί την οικογένειά του. Αφού αποφάγανε η μάνα του πήρε στα χέρια της το κόκκαλο από το στήθος της κότας που είχαν φάει και με τρεμάμενα χέρια προσπάθησε να μαντέψει τα μελλούμενα διαβάζοντας τα σημάδια του. Απότομα έχασε τον κόσμο γύρω της, το πρόσωπό της χλωμιασε, όμως δεν είπε λέξη… η νύφη της αισθανόμενη ότι κάτι κακό είχε μαντέψει στην «ορνιθοστηθομαντεία» όπως την ονομάζουνε, δεν είπε τίποτα εκείνη την ώρα αλλά σαν συναντήθηκε αργότερα με την πεθερά της την ώρα που πλένανε τα πιάτα, έμαθε πως στο κόκαλο του στήθους της κότας τα σημάδια ήταν άσχημα, οι γραμμές του σκοτεινές και έδειχναν θάνατικό! Συνεννοήθηκαν με την νύφη της να κάνει την βαριά άρρωστη για αρκετές ημέρες μήπως και γίνει αιτία αυτό για να μην πάει στο Μανιάκι ο Λιάκος μέχρι και της περάσει η «θέρμη». Όμως είχε δώσει τον λόγο του στον Γρηγορίου και στους συμπολεμιστές του να παραβρεθεί στη μάχη στο Μανιάκι. Πριν έρθει το μούσγομα, φόρεσε την καλή φρεσκοπλυμένη στολή του. Η μάνα του στην πόρτα μαζί με την γυναίκα προσπάθησαν μάταια να τον κρατήσουν κοντά τους σαν τις αποχαιρετούσε για να πάει να συναντήσει τους συντρόφους του,λέγοντάς του το σχετικό δημοτικό τραγούδι: ΛΙΑ ΜΑΣ ΤΙ ΟΡΔΥΝΙΑΖΕΣΑΙ ΚΑΙ ΒΑΖΕΙΣ Τ΄ ΑΡΜΑΤΑ ΣΟΥ; / ΛΙΑΚΟ ΣΕ ΓΑΜΟ ΔΕΝ ΘΑ ΠΑΣ ΜΗΔΕ ΣΕ ΠΑΝΗΓΥΡΙ…/ΕΓΩ ΠΑΩ ΣΕ ΠΟΛΕΜΟ ΤΟΥΣ ΤΟΥΡΚΟΥΣ ΝΑ ΧΑΛΑΣΩ!/ ΚΙ ΑΝ ΑΠΟΘΑΝΕΙΣ ΔΥΣΜΟΙΡΕ ΛΙΑΚΟ ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΣΕ ΚΛΑΨΕΙ; /ΘΕ ΝΑ ΜΕ ΚΛΑΨΕΙ Η ΝΥΧΤΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΛΑΜΠΡΟ ΦΕΓΓΑΡΙ / ΘΕ ΝΑ ΜΕ ΚΛΑΨΕΙ Η ΜΑΝΑ ΜΟΥ ΚΑΙ Η ΔΟΛΙΑ ΜΟΥ ΓΥΝΑΙΚΑ/ ΘΕ ΝΑ ΜΕ ΚΛΑΨΟΥΝ ΤΑ ΟΡΦΑΝΑ ΚΑΚΟΜΟΙΡΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΟΥ. Και ύστερα βάζοντας φτερά στα πόδια του μέσα από μυστικά μονοπάτια και στενά περάσματα κίνησε να συναντήσει το πεπρωμένο του στη περίφημη μάχη στο Μανιάκι. Η μάνα του  μετά την μάχη σαν έμαθε για το κακό που βρήκε τον γιο της, επήγε στον τόπο του χαμού παίρνοντας μαζί της κρασί και λάδι για να καθαρίσει το σώμα του νεκρού παιδιού της. Τον βρήκε μαυρισμένο από την κάπνα του μπαρουτιού και δίπλα το σπαθί του σπασμένο από την μανία της μάχης. Μοιρολογώντας καθάρισε τις πληγές του με τα δάκρυά της, έπλυνε το σώμα του με κρασί, το άλειψε με λάδι και μετά τον μετέφερε από εκεί μέχρι το χωριό στην πλάτη της, «ζαλιά». Από το πολύ βάρος και την κούραση έμεινε πιασμένη – κυρτή και καμπουριασμένη για όλη την υπόλοιπη ζωή της! Ο θρήνος και το μοιρολόϊ μάνας και της γυναίκας του ράγιζαν καρδιές σε όλη την Ορεινή Τριφυλία! Το μοιρολόϊ τους  έγινε τραγούδι αργότερα που το τραγουδούσαν με περηφάνια οι συχωριανοί τιμώντας την ανδρειωσύνη και τον ηρωϊκό του αγώνα. Σ΄ΟΥΛΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΞΑΣΤΕΡΙΑ / Σ’ ΟΥΛΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΗΛΙΟΣ / ΤΗΣ ΣΑΡΑΚΙΝΑΔΑΣ ΤΑ ΒΟΥΝΑ / ΒΑΡΙΑ ‘ΝΑΙ ΣΚΟΤΙΣΜΕΝΑ / Ο ΛΙΑΚΟΣ ΕΛΑΒΩΘΗΚΕ / ΠΟΘΑΝΕ ΣΤΟ ΜΑΝΙΑΚΙ / ΤΟΝ ΚΛΑΙΕΙ Η ΜΑΝΑ ΤΟΥ Η ΓΛΥΚΕΙΑ / ΚΑΙ Η ΔΟΛΙΑ ΤΟΥ ΓΥΝΑΙΚΑ / ΣΗΚΩ ΡΕ ΛΙΑΚΟ ΜΑΣ ΓΛΥΚΕ/ ΚΑΙ ΜΗΝ ΒΑΡΙΟΚΟΙΜΑΣΑΙ / ΝΑ ΠΑΣ ΝΑ ΣΒΗΣΕΙΣ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ / ΚΑΙ ΟΥΛΟ ΤΟ ΝΤΟΥΒΛΕΤΙ…

Ο Αθανάσιος Γρηγοριάδης αναφέρει: Ο Ηλίας Γιαννόπουλος υπηρέτησε σπουδαίως καθ΄όλον τον αγώνα(Ιστορικαί αλήθειαι σελ.261)

Ο Φωτάκος αναφέρει το περιστατικό,  Εφθάσαμε εις το αλώνι του    Κολοκοτρώνη. Τα σώματα ήρχοντο το ένα κατόπιν του άλλου. Ο Γρηγοριάδης είχε τότε τον περίφημο σημαιοφόρο του Ηλίαν ονομαζόμενον, όστις διεκρίθει κατά την μάχην ταύτην δια την παληκαριά του, ήτις ήτο γνωστή εξ άλλων προηγουμένων πολέμων                                                                                         (Απομνημονεύματα 5ον βιβλίον σελ. 102).

Ο Αμβρόσιος Φραντζης  γράφει: Εις εκείνη την μάχη διεκρίθη ο σημαιοφόρος Γιαννόπουλος εκ Κυπαρισσίας, το ατρόμητο παλληκάρι…(Β΄τόμος σελ. 381-382).  

Πηγή : Αποσπάσματα από το βιβλίο «Η ΤΡΙΦΥΛΙΑ» του Κοσμά Εμμ. Αντωνόπουλου (σελ. 397-398).

Εργασία του : ΚΟΜΙΑΝΟΥ ΠΙΠΗ, komianos.wordpress.com

Μαΐου 20, 2012 Posted by | ΑΞΙΟΠΕΡΙΕΡΓΑ, ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ, ΕΙΚΟΝΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΧΘΕΣ, ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ ΜΑΣ, ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΜΟΡΦΕΣ, ΠΑΡΑΔΟΣΗ, Uncategorized | Σχολιάστε

ΕΟΡΤΑΣΤΙΚΕΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΣΤΟ ΡΑΜΟΒΟΥΝΙ ΔΗΜΟΥ ΟΙΧΑΛΙΑΣ, Αναδημοσίευση από ΚΟΜΙΑΝΟΣ ΠΙΠΗΣ, komianos.wordpress.com

Εορταστικές εκδηλώσεις στο Ραμοβούνι!

  Σήμερα έλαβαν χώρα στο Ραμοβούνι Μεσσηνίας οι ετήσιες εορταστικές εκδηλώσεις για την επέτειο της γέννησης του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη. Ο ήρωας της Επανάστασης του 1821 γεννήθηκε στις 3 Απριλίου του 1770 στο Ραμοβούνι και ήταν γιος του Κωσταντή Κολοκοτρώνη από το Λιμποβίσι της Καρύταινας Αρκαδίας και της Ζαμπίας το γένος Κωτσάκη με καταγωγή από την Αλωνίσταινα, όπου και μεγάλωσε έχοντας χάσει τον πατέρα του. Ο Κολοκοτρώνης αποκαλείται ως τις μέρες μας «Γέρος του Μοριά» και η μορφή του θεωρείται η κορυφαία όσων συνετέλεσαν στην αρχή και την εξάπλωση της Επανάστασης του 1821.


   Το Ραμοβούνι ή Ράμα (ή Ρωμιοβούνι κατ’ άλλους) είναι χωριό του διευρυμένου Δήμου Οιχαλίας. Η ονομασία «Ρωμιοβούνι» πιθανώς συνδεόταν με τον κατά καιρούς πληθυσμό του χωριού τον οποίο αποτελούσαν Ρωμιοί. Ένας από τους παλιούς οικισμούς της Μεσσηνίας είναι το γραφικό Μίλα, που βρίσκεται έξι χιλιόμετρα δυτικά του Μελιγαλά (36 χλμ. από την Καλαμάτα), σε υψόμετρο 300 μέτρων. Το χωριό φέρει το όνομα Μίλα από το 1690. Σε εκείνη την περιοχή βρισκόταν κατά την Τουρκοκρατία ο μικρότερος οικισμός Ράμα ή Ραμοβούνι, όπου και γεννήθηκε ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης. Ο ίδιος διηγείται στον Τερτσέτη: «εγεννήθηκα εις τα 1770, Απριλίου 3, την Δευτέρα της Λαμπρής…εις βουνό, εις ένα δένδρο από κάτω, εις την παλαιάν Μεσσηνίαν, ονομαζόμενο Ραμοβούνι». Σήμερα εκεί έχει στηθεί η προτομή του με αναμνηστική πλάκα. Στο Κάστρο του Μίλα, το οποίο έχει κτισθεί στα χρόνια της Φραγκοκρατίας και διατηρείται σε καλή κατάσταση μέχρι και σήμερα, ο Κολοκοτρώνης πολέμησε ενάντια στους Τούρκους, απαλλάσσοντας τους χωρικούς από το φόρο της δεκάτης και τον Τουρκικό ζυγό.

Πηγές: el.wikipedia.org
           http://www.meligala.gr
    doriopress.wordpress.com

Αναρτήθηκε από Διαχειριστές στις 4:04 μ.μ.

Απρίλιος 20, 2012 Posted by | ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ, ΑΡΘΡΑ - ΑΠΟΨΕΙΣ - ΙΔΕΕΣ ΦΙΛΩΝ, ΕΘΝΙΚΕΣ ΕΟΡΤΕΣ, ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ, ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΜΟΡΦΕΣ, ΠΑΡΑΔΟΣΗ, ΤΑ ΦΩΤΟΡΕΠΟΡΤΑΖ ΜΟΥ, Uncategorized | Σχολιάστε

Η ΣΠΗΛΙΑ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟ – ΝΤΟΓΚΑ ΑΠΟ ΤΟ ΧΩΡΙΟ ΒΑΡΥΜΠΟΠΙ ΜΕΣΣΗNΙΑΣ, ΣΤΟ ΑΡΤΙΚΙ ΜΕΣΣΗΝΙΑΣ, Εργασία από ΚΟΜΙΑΝΟ ΠΙΠΗ, komianos.wordpress.com

Η ΣΠΗΛΙΑ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΥ ΝΤΟΓΚΑ

Η ΒΡΥΣΗ ΤΟΥ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙΟΥ ΔΙΠΛΑ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟ ΝΤΟΓΚΑ Φωτογραφικό αρχείο ΚΟΜΙΑΝΟΣ ΠΙΠΗΣ, Κοπανάκι Μεσσηνίας

Ο Μήτρος – Ντόγκας γέννημα και θρέμμα της Τριφυλιακής γης, γιός αγροτικής οικογένειας καταγόταν από το χωριό Μοναστήρι (Βαρυμπόπι). Το πατρικό σπίτι του είναι στην βρύση του χωριού, δίπλα στο σπίτι του κλεφταρματωλού Μπουκουβάλα. Ήταν ξακουστός για την ανδρεία του και την σωματική του ρώμη. Στο βιβλίο του « Η ΤΡΙΦΥΛΙΑ » ο τ. Νομάρχης Κοσμάς Εμμ. Αντωνόπουλος αναφέρει, ότι υπάρχει παράδοση που ο Μήτρος – Ντόγκας στις ασκήσεις μάχης των κλεφτών και αρματωλών  πήδαγε 12 άλογα στη σειρά! Στο λιθάρι ήταν πρώτος, στο τρέξιμο άπιαστος! Έλαβε μέρος σε όλες τις μάχες κατά των τούρκων. Λημέρια του είχε τις σπηλιές που υπήρχαν στα κοντοβούνια, τα βουνά γύρω από το μοναστήρι της Αγιά – Σωτήρας. Στην περιοχή του χωριού Αρτίκι  Μεσσηνίας είναι μια σπηλιά που λέγεται ακόμα και σήμερα «ΣΠΗΛΙΑ ΤΟΥ ΝΤΟΓΚΑ». Αυτή τη σπηλιά την είχε για κρυψώνα κάθε φορά που τον καταδίωκαν οι Τούρκοι και έχαναν τα χνάρια του μέσα στους πυκνούς λόγγους. Μου έλεγαν ο Σωτήρης Διακουμής και ο αδελφός του Λιας Διακουμής που έβοσκαν τα ζωντανά τους σε αυτή την τοποθεσία για πολλά χρόνια, πως σαν πάρεις το δρόμο φτάνεις στην εκκλησιά του Άη – Δημήτρη στη θέση «Κοκκινόρυκο» στην άκρη του χωριού. Από εκεί για να πάει κάποιος στην σπηλιά κατευθύνεται προς τα Δυτικά από την πλαγιά «Τσαλαμάνι» και βαδίζοντας από γνωστά μονοπάτια σε λίγους ντόπιους, περνάει μέσα από πυκνούς λόγγους τη μεγάλη ρεματιά που χωρίζει τις δύο πλαγιές. Στα ριζά της απέναντι πλευράς του βουνού «Ήρα» κρυμμένη πίσω από πυκνή βλάστηση βρίσκεται η περίφημη σπηλιά του Μήτρο – Ντόγκα. «Δεν είναι πολύ μεγάλη σπηλιά, αλλά παλιά θυμάμαι μου έλεγε ο Λιά – Διακουμής βρίσκαμε κόκκαλα  τσαπιά (κέρατα) και κομμάτια από δέρματα προβάτων, στην πίσω μεριά η σπηλιά ήταν μαυροκαπνισμένη, σημάδια ότι κάποιος η κάποιοι την χρησιμοποιούσαν παλαιότερα. Πάντως εάν πάρει κάποιος τα μονοπάτια προς την κορυφή της Ήρας και μετά περάσει στην άλλη μεριά του βουνού, εκεί υπάρχει μια μεγαλύτερη σπηλιά η λεγόμενη «ΓΕΝΝΗΜΑΤΟΤΡΥΠΑ». Σε αυτή τη σπηλιά κρύβανε τον καιρό της τουρκοκρατίας τα δημητριακά τους (τα γεννήματα) και τα ζωντανά τους από τον τούρκο Αρτίκ – Αγά. Το χωριό Αρτίκι ήταν από τα πιο πλούσια της περιοχής. Ο Αγάς της περιοχής έλεγε: «Αρτίκι μου τσιφλίκι μου – να σε ΄βαζα στη θήκη μου – να σε ΄παιρνα μαζί μου…» Λίγο πιο πάνω ήταν και άλλες δυο μικρότερες σπηλιές, με λίγα λόγια ήταν ένα μέρος που αποτελούσε ιδανική τοποθεσία για κρυψώνα». Τα νεώτερα χρόνια τότε που βασίλευε η κλεψιά, όχι ένα ζωντανό αλλά ολόκληρο κοπάδι μπορούσε κάποιος να κρύψει σ΄αυτή τη σπηλιά και να μην τον μυρισθεί κανείς. Κάποτε ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης όταν πέρασε από το Βαρυμπόπι κάλεσε όλους τους καπεταναίους της περιοχής και του χωριού, και τους ρώτησε τι χάρη θέλουν να τους κάνει. Επίσης ρώτησε εάν υπήρχαν στο χωριό απόγονοι του Μήτρου – Ντόγκα. Παρουσιάσθηκε τότε ένας κοντός στο ύψος και του είπε ότι αυτός ήταν ένας από την γενιά του. «Τι θέλεις ωρέ! να σου χαρίσω;» τον ρώτησε ο Κολοκοτρώνης… «Τίποτε!… του απάντησε ο ντόγκας. «Μπά!.. δεν θα είναι απόγονος του Ντόγκα…. Αυτούνος! » Σκέφτηκε ο Κολοκοτρώνης. Η υπερβολική μετριοφροσύνη δεν αρμόζει  στους ήρωες και στα παιδιά τους. Για τον Μήτρο – Ντόγκα τραγουδιέται στα κοντοβούνια το παρακάτω δημοτικό τραγούδι: ΟΙ ΚΛΕΦΤΕΣ ΣΥΝΑΧΤΗΚΑΝΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΕΣΑ ΜΑΝΗ / ΑΠΟ ΒΡΑΔΥΣ ΚΙΝΗΣΑΝΕ ΣΤΗ ΒΟΥΤΑΙΝΑ ΝΑ ΠΑΝΕ / ΚΙ Ο ΠΑΝΑΓΗΣ ΠΟΥ ΑΓΝΑΝΤΕΥΕ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΕΘΥΡΙ / ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΚΛΕΦΤΕΣ ΕΡΧΟΝΤΑΙ, ΕΡΧΕΤΑΙ Ο ΝΙΚΟΛΟΥΛΙΑΣ / ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΜΩΣ ΜΟΝΑΧΟΣ, ΕΙΝΑΙ ΚΙ Ο ΜΗΤΡΟ ΝΤΟΓΚΑΣ / ΚΡΥΦΤΕ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ, ΜΩΡ΄ΜΑΥΡΕΣ ΜΗΝ ΣΑΣ ΒΡΟΥΝΕ / ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΣΑΣ ΓΛΥΤΩΣΑ, ΤΩΡΑ ΔΕΝ ΣΑΣ ΓΛΥΤΩΝΩ… Αδελφοί του ήταν ο Παναγιώτης Ντόγκας και ο Γιάννης Ντόγκας, γενναίοι αγωνιστές για την λευτεριά της πατρίδας. Επίσης απόγονος της οικογένειας ήταν και ο ήρωας Γιάννης Αναστασίου Ντόγκας που έπεσε ηρωικά μαχόμενος στον πόλεμο της Μικράς Ασίας το 1920 – 1922. Απόγονοι της οικογενείας υπάρχουν στο Κοπανάκι Μεσσηνίας, στην Αθήνα κ.α. Ανάμεσα στους 1000 Έλληνες πολεμιστές υπό την αρχηγία του τότε Υπουργού

ΑΝΑΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΜΑΧΗΣ ΣΤΟ ΜΑΝΙΑΚΙ

Εσωτερικών Παπαφλέσσα που κατέλαβαν το Μανιάκι Μεσσηνίας στην ανατολική πλευρά του βουνού Μάλια, μία στρατηγικής σημασίας ορεινή θέση που μπορούσες να αγναντέψεις μέχρι το Νιόκαστρο τις κινήσεις του εχθρού. Μαζί του ήταν και ένα από τα πρωτοπαλίκαρα του Ζαχαριά, του κλεφταρματωλού Αετοβουναίου Γιώργη Μπέλκου και Θοδωρή Κολοκοτρώνη ο Βαρυμποπαίος Μήτρος Ντόγκας. Πολέμησε στο πλάι του πατριώτη του και γείτονά του Γιάννη Μπουκουβάλα και μαζί με άλλους χωριανούς του όπως τον Κοσμά, Κακίση, Χρήστο Κώνστα, Μακαντάση, Τάση Καράμπελα, Πανούση (Μπιμπινέλη), Ροβόλα (Κοκοβέκη) κ.α. Κατά την διάρκεια της μάχης σύμφωνα με μαρτυρίες, σε μια στιγμή που σηκώθηκε να βάλει μια πέτρα στο πρόχειρο ταμπούρι του λαβώθηκε από εχθρικό βόλι στο στέρνο. Αυτό όμως δεν τον δείλιασε. Έδεσε το τραύμα του πρόχειρα κόβοντας λουρίδες από την φουστανέλα του και αιμοραγόντας συνέχισε να πολεμάει με περισσότερη λύσσα μέχρι το τέλος της μάχης. Στις 19 Μάη 1925 είχε μαυρίσει στην κυριολεξία ο κάμπος από τον στρατό του Ιμπραήμ. Αρκετοί από τους οπλαρχηγούς κατελήφθησαν από φόβο και αρνήθηκαν να πολεμήσουν βλέποντας τους 6000 χιλιάδες αραπάδες του Αιγυπτιακού στρατού υπό την αρχηγίαν του Ιμπραήμ, προσπάθησαν να τον πείσουν να εγκαταλείψει τα πρόχειρα ταμπούρια τους και να διοργανώσουν την άμυνά τους στα ριζά του βουνού για να καλύψουν τα νώτα τους. Αυτός όμως επέμενε να δώσει την τελική μάχη σε εκείνη την θέση ακάλυπτος από παντού… Πολλοί ήταν αυτοί που εγκατέλειψαν τον Παπαφλέσσα κατά την διάρκεια της νύκτας. Το πρωί μετρώντας τους άνδρες είδε ότι  απόμεινε με 300 Έλληνες,  και κατά άλλους με 600 μεταξύ αυτών και ο λαβωμένος Μήτρο – Ντόγκας. Το πρωί της 20ης Μάη 1825 οι Αιγύπτιοι αραπάδες μετά από σφοδρό βομβαρδισμό άρχισαν την επίθεση. Κατά την διάρκεια της μάχης οι Έλληνες πολέμησαν σαν λιοντάρια και πολλές φορές απώθησαν τον αιγυπτιακό στρατό. Όμως μετά από οκτώ ώρες άνισης μάχης οι επιτιθέμενοι πέρασαν τα πρόχειρα ταμπούρια και κατάσφαξαν τους αμυνόμενους με σπαθιά μέχρι που έπεσαν όλοι τους νεκροί πλην μερικών που κατάφεραν να διαφύγουν καταδιωκόμενοι. Κανείς δεν γνωρίζει πότε άφησε την τελευταία του πνοή κατά την διάρκεια της μάχης, ο γενναίος και ηρωϊκά μαχόμενος Μήτρο – Ντόγκας. Μετά την μάχη αφού πέρασαν αρκετές μέρες, πολλοί συγγενείς πήγαν στον ιερό τόπο και πήραν τα κουφάρια όσων συγγενών τους αναγνώρησαν για να τους κηδέψουν σωστά και χριστιανικά. Δεν υπάρχουν πληροφορίες εάν το σώμα του Μήτρου – Ντόγκα έμεινε εκεί σε αυτόν τον ιερό τόπο. Λέγεται ότι οι συγγενείς το βρήκαν αναγνωρίζοντάς το από την «φέρμελη» και το μετέφεραν στην ιδιαίτερη πατρίδα του το αγαπημένο του Βαρυμπόπι. Πάντως αυτό που γνωρίζω είναι ότι: Το 1910 ο Μητροπολίτης έδωσε εντολή να μαζέψουν τα διασκορπισμένα οστά των πολεμιστών της μάχης στο Μανιάκι. Μεταξύ αυτών μπορεί να ήταν  και του Μήτρο – Ντόγκα. Στη συνέχεια τα μετέφερε στον Ιερό Ναό της Ανάστασης του Κυρίου Ανατολικά από το χωριό Μανιάκι για να ταφούν χριστιανικά και με τον πρέποντα σεβασμό, για να θυμίζουν στη σημερινή και στην επόμενη γενιά τα λόγια του Εθνικού μας ύμνου : « Απ΄τα κόκαλα βγαλμένη των Ελλήνων τα ιερά…»

Εργασία από : ΚΟΜΙΑΝΟΣ ΠΙΠΗΣ, komianos.wordpress.com

Απρίλιος 18, 2011 Posted by | ΕΙΚΟΝΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΧΘΕΣ, ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΜΟΡΦΕΣ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΜΟΡΦΕΣ, Uncategorized | 2 Σχόλια