Komianos's Blog

Από το Κοπανάκι Μεσσηνίας Πολιτιστικά Δρώμενα.

ΤΑ ΚΑΛΙΚΑΤΖΑΡΙΑ, ΠΑΓΑΝΑ, ΚΑΡΚΑΝΤΕΛΙΑ, ΚΟΛΟΒΕΛΟΝΙΔΕΣ, ΛΥΚΟΚΑΤΖΑΡΟΙ, ΚΟΥΡΒΕΛΟΙ, ΣΚΑΛΙΜΠΙΑ, ΚΑΗΔΕΣ, ΠΑΓΑΝΟΙ, ΑΕΡΙΚΑ, ΞΩΤΙΚΑ,ΤΖΟΓΙΕΣ, ΚΑΛΚΑΤΖΟΝΙΑ, ΣΚΑΛΑΠΟΥΝΤΑΡΟΙ, κ.α. Εργασία ΚΟΜΙΑΝΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ, komianos wordpress.com

ΤΑ ΚΑΛΙΚΑΤΖΑΡΙΑ – ΟΙ ΚΩΛΟΒΕΛΟΝΙΔΕΣ

Τα Χριστούγεννα ήδη φθάσανε. Την παραμονή των Χριστουγέννων,έρχονται τα καλικατζάρια στον επάνω κόσμο, και την παραμονή των φώτων φεύγουν. Έχουν πολλά ονόματα. Τα λένε παγανά, λυκοκάτζαρους, Καρκαντέλια, Κωλοβελόνιδες, Κάηδες, Σκαλίμπια, Κούρβελους και άλλα. Η παραδόσεις λένε ότι, όλο τον χρόνο μένουν στα βάθη της γης και κόβουν με ένα τεράστιο πριόνι τον κορμό του δένδρου που κρατάει την γη. Προσπαθούν να τον κόψουν νύκτα και ημέρα. Όμως ποτέ δεν τελειώνουν όταν καταπιάνονται με μια δουλειά, γιατί είναι καυγατζήδες και όταν ο ένας πάει από εδώ ο άλλος πάει από εκεί. Όταν ο ένας λέει ναι, ο άλλος λέει όχι. Ο ένας τρέχει και ο άλλος στέκει. Έτσι γίνεται και με το πριόνισμα του δένδρου, κόβουν, κόβουν και ποτέ δεν τελειώνουν. Γιατί άλλα κάνει ο ένας και άλλα κάνει ο άλλος. Κατά άλλη παράδοση λένε ότι δεν τελειώνουν το κόψιμο του δένδρου της γης, γιατί φοβούνται ότι αν πέσει η γη θα τους πλακώσει… Την παραμονή των Χριστουγένων και σαν απομείνει λίγο άκοπο από τον κορμό, τους λέει ο αρχηγός τους ο Αρχικωλοβελόνης που είναι κουτσός, καμπούρης, στραβοκάνης, γκαβός, με μύτη μακρυά γεμάτη ελιές, μαύρος σαν το κάρβουνο και κακάσχημος. ” Εμπρός πάμε στον επάνω κόσμο να πειράξουμε τους ανθρώπους”. Τα καλικατζάρια ξεκινάνε από τα βάθη της γης, και μέσα από κρυφά φαράγγια, θεοσκότεινες τρύπες, υπόγειες σπηλιές και δρόμους νερού, έρχονται στα χωριά και στις πόλεις, την ώρα που αρχίζει να νυκτώνει και μπαίνουν μέσα. Οι νοικοκυρές που ξέρουν από τις ιστορίες που άκουγαν από την γιαγιά δίπλα στο παραγώνι, τις ατέλιωτες κρύες νύκτες του χειμώνα και στην “ρούγα”. Κλείνουν καλά τις πόρτες, αμπαρώνουν τα παράθυρά τους και για να μην μπουν από την καπνοδόχο, ανάβουν γερή φωτιά με δύο μεγάλα κούτσουρα δέδρινα για να καίει όλο το βράδυ. Επάνω στην καμινάδα βαζανε ένα κόσκινο. Οι καλικάτζαροι καθώς είναι κουτοί, κάθονται και μετράνε τις τρύπες, στο δρόμο χάνουν το μέτρημα και ξανά από την αρχή, Μέχρι να τελειώσουν έρχεται η αυγή και σαν ακουσθεί το τρίτο λάλιμα του πετεινού, φωνάζουν όλοι μαζί: ΦΕΥΓΕΤΕ ΝΑ ΦΕΥΓΟΥΜΕ, ΧΑΘΕΙΤΕ ΝΑ ΧΑΘΟΥΜΕ, ΜΕ ΤΟ ΑΣΤΡΟ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ, ΝΑ ΜΗΝ ΣΥΝΑΝΤΗΘΟΥΜΕ!!! Βγάζουν τις στριγκλιές και τρέχουν να κρυφτούν, μην τους προλλάβει του ήλιου το φως. Οι καλικάτζαροι εκτός από την φωτιά, και το θαλασσινό νερό φοβούνται το Νερό του Αγιασμού, και προπαντώς το λιβάνι! Γι’ αυτό άμα εμφανισθεί παππάς με τον Αγιασμό, τρέχουν σαν τρελοί όπου φύγει, φύγει φωνάζοντας με τρόμο: ΦΕΥΓΕΤΕ ΝΑ ΦΕΥΓΟΥΜΕ, ΚΙ’ ΕΦΤΑΣΕ Ο ΤΟΥΡΛΟΠΑΠΠΑΣ, ΜΕ ΤΗΝ ΑΓΙΑΣΤΟΥΡΑ ΤΟΥ, ΚΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΒΡΕΧΤΟΥΡΑ ΤΟΥ!!! Όταν γυρνάνε πάλι πίσω στα βάθη της γης, ο κορμός του δένδρου της γης έχει ξαναθρέψει και έτσι ξαναρχίζουν να πριονίζουν μέχρι να έλθει η παραμονή των επόμενων Χριστουγέννων!!!

Πηγή : Εργασία του γιου μου ΚΟΜΙΑΝΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ, Από την μαθητική εφημερίδα Δημοτικού Σχολείου Κοπανακίου    “ΤΑ ΠΕΜΠΤΑΚΙΑ” τεύχος Δεύτερο στις 20-12-2003.

Δεκέμβριος 23, 2012 Posted by | ΑΞΙΟΠΕΡΙΕΡΓΑ, ΘΡΥΛΟΙ ΚΑΙ ΔΟΞΑΣΙΕΣ, ΠΑΡΑΔΟΣΗ, ΤΑ ΦΩΤΟΡΕΠΟΡΤΑΖ ΜΟΥ, ΧΡΙΣΤΟΥΓΙΕΝΙΑΤΙΚΑ-ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑΤΙΚΑ, Uncategorized | Σχολιάστε

ΡΕΝΑ ΤΣΟΓΚΑ από ΒΟΥΛΑ ΑΘΑΝΑΣΙΑΔΟΥ – Ανάρτηση στο facebook. Απίστευτο: Η NASA ανακοίνωσε οδηγίες για το… τέλος του κόσμου! 21 Δεκεμβρίου 2012: Η πιο συγκλονιστική φώτο για το τέλος του κόσμου

Ρένα Τσόγκα από Boula Athanasiadou

… αν δεν έχετε άλλο λόγο……

μήν αυτοκτονήσει κανείς εξ’ αιτίας των Μάγια…

Απίστευτο: Η NASA ανακοίνωσε οδηγίες για το… τέλος του κόσμου!

newsbomb.gr

  • Απίστευτο: Η NASA ανακοίνωσε οδηγίες για το... τέλος του κόσμου!

  • Τις οικογένειες όλου του κόσμου επιχειρεί να προειδοποιήσει αλλά και να ενημερώσει η NASA, ενόψει της 21ης Δεκεμβρίου όταν σύμφωνα με το υποτιθέμενο ημερολόγιο των Μάγια, θα τελειώσει ο κόσμος.

Μην ανησυχείτε! Το 2013 θα μας βρει… ζωντανούς!

Ένα πολύ σοβαρό ζήτημα φαίνεται πως έχει προκύψει τις τελευταίες ημέρες σε όλον τον πλανήτη.

Σύμφωνα με τη ΝΑSA, παιδιά και έφηβοι είναι τρομοκρατημένα με την προοπτική του τέλους που πλησιάζει και έχουν βυθιστεί στην κατάθλιψη.

Πολλοί είναι οι νεαροί που σκέφτονται μέχρι και να αυτοκτονήσουν.

Όπως αναφέρει δημοσίευμα της Daily Mail, η NASA επιχειρεί να εφιστήσει την προσοχή των γονέων προς τα παιδιά τους για να αποφύγουν τυχόν δυσάρεστες εξελίξεις.

Πολλοί μάλιστα συμμετέχουν σε πάρτι «αντίστροφης μέτρησης» και για αυτόν τον λόγο η NASA προειδοποιεί πως οι φήμες αυτές αποτελούν απειλή για την ανθρώπινη ζωή.

Συγκεκριμένα, στέλεχος της NASA αποκαλύπτει πως καθημερινά δέχεται δεκάδες ηλεκτρονικά μηνύματα στα οποία ανήσυχοι πολίτες των ρωτούν τι γνωρίζει ο οργανισμός για το επερχόμενο «τέλος».

«Για άλλους αποτελεί μυστήριο, για άλλους πλάκα. Για μερικούς όμως είναι κίνδυνος για την ζωή τους», τονίζει.

Η NASA, μάλιστα, άνοιξε μία νέα ιστοσελίδα πληροφοριών στην οποία τονίζεται προς τους πολίτες πως δεν πρέπει να ανησυχούν, καθώς ο κόσμος δεν πρόκειται να τελειώσει στις 21 Δεκεμβρίου.

Σχετικές Ειδήσεις στο Newsbomb.gr

21 Δεκεμβρίου 2012: Η πιο συγκλονιστική φώτο για το τέλος του κόσμου

Μια συγκλονιστική φωτογραφία με ένα μήνυμα φανερώνει όλη την αλήθεια για το.. υποτιθέμενο τέλος του κόσμου και την σημερινή κατάστασή μας… 21 Δεκεμβρίου 2012: Η πιο συγκλονιστική φώτο για το τέλος του κόσμου

»Δεν φοβάμαι αν θα καταστραφεί ο κόσμος το 2012. Φοβάμαι ότι αυτός ο κόσμος θα συνεχίσει χωρίς να αλλάξει τίποτα», είναι το μήνυμα της φωτογραφίας με μια εικόνα ενός μικρού παιδιού…

Πέρα από τα διάφορα σενάρια και τις προφητείες, αυτό είναι που θα έπρεπε να μας απασχολεί. Το μέλλον μας και το αν είμαστε διατεθειμένοι να αλλάξουμε κάτι…

Read more: http://www.newsbomb.gr/blogs/story/260140/21-dekemvrioy-2012-i-pio-sygklonistiki-foto-gia-to-telos-toy-kosmoy#ixzz2ETRvqBST

Δεκέμβριος 8, 2012 Posted by | ΑΞΙΟΠΕΡΙΕΡΓΑ, ΑΡΘΡΑ - ΑΠΟΨΕΙΣ - ΙΔΕΕΣ ΦΙΛΩΝ, ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ, ΘΡΥΛΟΙ ΚΑΙ ΔΟΞΑΣΙΕΣ, ΡΕΝΑ ΤΣΟΓΚΑ, Uncategorized | Σχολιάστε

ΤΑ ΣΠΙΤΙΚΑ ΦΙΔΙΑ – ΤΑ ΛΕΓΟΜΕΝΑ ΚΑΙ ΣΑΪΤΑΡΙΑ. ΙΕΡΟΤΗΤΑ-ΛΑΤΡΕΙΑ-ΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΣ- ΧΡΗΣΗΜΟΤΗΤΑ. Εργασία : ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ


 ΣΠΙΤΟΦΙΔΑ ΤΑ ΛΕΓΟΜΕΝΑ ΚΑΙ ΣΑΪΤΑΡΙΑ

  Γεμάτο με τόσο πολλούς  συμβολισμούς, η ιερότητά το φιδιού λατρευόταν στις αρχαίες και μεχρι τις σημερινές παραδόσεις και τις μαγικές πρακτικές του ελληνικού λαού, όπου συχνά η παρουσία του αγγίζει τα όρια της λεγομένης οφιολατρείας, δηλαδή την λατρεία του φιδιού. Η πιo διαδεδομένη μορφή είναι η πανελλήνια λατρεία του ΣΠΙΤΙΚΟΥ ΦΙΔΙΟΥ κυρίως στα χωριατόσπιτά μας. Είναι η λατρεία της  επιβίωσης του ΚΤΗΣΙΟΥ ΔΙΑ. Όπως εκείνος, έτσι και το φίδι του αρχαίου και στην συνεχεια νεοελληνικού σπιτιού είναι ο φύλακάς του, το καλόγνωμο στοιχειό, μνήμη του ΜΕΙΛΙΧΙΟΥ ΔΙΑ, (ο θεός που χαραχτηρίζεται από το στοιχείο της γλυκύτητας και καλοσύνης). Στο οποίο γίνονται ειδικές προσφορές, απευθύνονται φιλικοί χαιρετισμοί και απαγορεύεται ρητά και κατηγορηματικά να το σκοτώσουν. Ένας άλλος σπιτικός θεός, με μορφή φιδιού, ήταν ο ΑΓΑΘΟΣ ΔΑΙΜΩΝ, που το όνομά του βρέθηκε να είναι σκαλισμένο σ’ έναν  βωμό  σπιτιού της Θήρας, και συνηθισμένη σ’ αυτόν σπονδή ήταν λίγες σταγόνες άκρατου κρασιού, που έχυναν στο πάτωμα, στο τέλος του καθημερινού φαγητού. Οι Αρχαίοι Έλληνες έπιναν το κρασί αναμειγνύοντας το με νερό, σε αναλογία συνήθως ένα μέρος οίνου προς τρία μέρη νερού. Διέθεταν ειδικά σκεύη  για την ανάμειξη του τους λεγόμενους (κρατήρες). Ο άκρατος οίνος ήταν ο ανόθευτος χωρίς την πρόσμιξη με νερό.Από τα αρχαία χρόνια οι πιστοί (οι Οφίτες ή Οφιανοί) το λάτρευαν σε εξαιρετικά τελετές μυήσεως. Για τους προγόνους μας ήταν και σύμβολο της ιατρικής, της γνώσης και της μαντικής και συνδέεται με τη λατρεία του Ασκληπιού, του Διόνυσου, του Απόλλωνα και της Αθηνάς. Όμως ο σπουδαιότερος συμβολισμός του φιδιού, στις σημερινές παραδόσεις μας, συνδέεται με τη λατρεία του Δία, ο οποίος, με τα επίθετα, Κτήσιος και Μειλίχιος, λατρευόταν σ’ ολόκληρη την Ελλάδα, ως ΖΕΥΣ-ΠΑΤΗΡ, προστάτης του σπιτιού, και εικονιζόταν με τη μορφή του φιδιού σε διάφορα μνημεία, κυρίως σε βωμούς της σπιτικής λατρείας. Η Αρκαδική Άρτεμις, η Περσεφόνη και η Εκάτη, εικονίζονται να κρατούν στα χέρια τους φίδια.

Τα φίδια στους πρώτους μήνες της ζωής τους καθαρίζουν το περιβάλλον από διάφορα έντομα και σαν γίνουν μεγάλα συνεχίζουν τρόγωντας μεγάλο αριθμό ποντικών. Περίπου 1.000 ποντίκια καταναλώνονται σαν τροφή στη διάρκεια της ζωής ενός και μόνο φιδιού. Έτσι όταν σκοτώνεται ένα φίδι στην ουσία αυξάνεται ο αριθμός τους! Ένα πολύ καλό παράδειγμα χρησιμότητας των φιδιών είναι η προέλευση της ονομασίας «Σπιτόφιδο» του Zamenis Situla. Την ονομασία κέρδισε το συγκεκριμένο είδος όταν παλιότερα οι αλλά ακόμη και σήμερα οι άνθρωποι το χρησιμοποίησαν σαν εξολοθρευτή τρωκτικών σε στάβλους και μάντρες, ακόμα και στα κατώγια των σπιτιών τους, σε σημεία όπως τα πατερά που ούτε οι γάτες μπορούν να σκαρφαλώσουν είτε στα κεραμίδια που μόνο αυτά μπορούν να τρυπώσουν.Οι αρχαίοι Έλληνες και οι Ρωμαίοι καλοδέχονταν κάποια φίδια στα σπίτια τους,επειδή εξολόθρευαν τα ποντίκια. Το ίδιο,άλλωστε, συμβαίνει και σήμερα σε δίαφορα μέρη της αγροτικής χώρας μας.Ιδιαίτερα στα χωριά βάζουν στα κελάρια σπιτόφιδα για πρoστασία από τα τρωκτικά. Κάθε χρόνο το φίδι αλλάζει το δέρμα του ή αλλοιώς το πουκάμισό του. Οι χωρικοί το χρισημοποιούσαν για φυλαχτό.Οσοι καταγόμαστε από χωριά και ζήσαμε εκεί τα παιδικά μας χρόνια έχουμε σίγουρα ακούσει για του «όφι το ποκάμισο», όπως το λέγαμε εδώ στην Ορεινή Τριφυλία. Μιλώ για το δέρμα το οποίο εποχιακά αλλάζει το φίδι και το αφήνει φεύγοντας ανάμεσα σε πέτρες ή χόρτα. Μάλιστα, αυτό το «πουκάμισο» το θεωρούσαμε τότε εξαιρετικό εύρημα, γιατί είχε, όπως πιστεύαμε, ξεχωριστές ιδιότητες και γιʼ αυτό το χρησιμοποιούσαμε ως φυλαχτό. Αργότερα, μεγαλώνοντας, αφήσαμε στην άκρη μαζί με την παιδική μας αθωότητα και αυτές τις προλήψεις, Όμως δεν είναι λίγοι οι άνθρωποι που έχουν αυτές τις παλιές αντιλήψεις  πιστευω.
Στην πατρίδα μας υπάρχουν πολλά  είδη φιδιών, αρκετά από αυτά προστατεύονται. Το Σπιτόφιδο ή  Σαϊτάρι ανήκει σε αυτό το είδος,  εξαιτίας της γνωστής  χρησιμοτητάς του.  Το σαϊτάρι έχει στην πλάτη του καφεκόκκινα σημάδια και είναι ακίνδυνο για τον άνθρωπο. Επειδή έχει ένα σημάδι με σχήμα «V» πίσω από το κεφάλι του, μοιάζει με την οχιά, είναι όμως ακίνδυνο. Όπως επίσης και πολύ χρήσιμο γιατί σαν μεγαλώσει τρώει κυρίως τρωκτικά. Βρίσκεται σε περιοχές, γύρω από κατοικημένες περιοχές. Σε αρκετά μέρη της Ελλάδας γνωρίζοντας αυτή του, την χρησιμότητα το έπιαναν και το έριχναν στις αποθήκες τους, ώστε να ελέγξουν τους πληθυσμούς των ποντικών. Για αυτό το λόγο ονομάστηκε σπιτόφιδο.Ο ΚΩΣΤΑΣ Χ. ΑΝΑΠΛΙΩΤΗΣ γράφει : Ανάμεσα στα νησιά τού Αιγαίου υπάρχει και το μικρό μα ένδοξο νησί των Ψαρών (Θυμήσου: «Στων Ψαρών την ολόμαυρη ράχη…)· Εκεί παλαιότερα υπήρχε ένα Μονα­στήρι στην περιοχή «Φιδόλακκος», αφιερωμένο στην «Άγια -Κιουρά», δηλ. στην Αγία Ματρώνα. Όπως το δείχνει και η ονομασία αφθονούσαν τα φίδια. Έτσι κάποτε σε μία θ. Λειτουργία ένα μικρό φίδι έπεσε μέσα στην θεία Κοινωνία. Ο Ιερέας μόλις το είδε έφριξε. Τι να κάνη; Να το πετάξη, δεν μπορούσε, γιατί είχε απορ­ροφήσει θεία Κοινωνία. Αναγκάσθηκε και το έφαγε!
Τόσο όμως κουράσθηκε ψυχικά και αγανάκτησε, ώστε παρεκάλεσε με δυνατή κραυγή τον Θεό, να εξαφάνιση τα φίδια από το νησί. Τα καταράσθηκε να εξα­φανισθούν όλα. Και το αποτέλεσμα: Από την στιγμή εκείνη μέχρι σήμερα, δεν υπάρχει στα Ψαρά ούτε ένα φίδι. Απίστευτο και όμως αληθινό! Πολλές φορές έφε­ραν για δοκιμή φίδια από τα γειτονικά νησιά και μόλις προχώρησαν τρία-τέσσερα μέτρα στην παραλία, ψόφη­σαν.
Ενθυμούμαι, προ ετών σε κήρυγμα στο χωριό Άνω Ωρωπός Αττικής ανέφερα την εν λόγω περίπτωσι. Στο τέλος με πλησιάζει ένας ακροατής. «Είμαι δάσκαλος — μου λέει — και έχω υπηρετήσει και στα Ψαρά δέκα χρό­νια. Έτσι ακριβώς είναι όπως τα είπατε. Έχω μάλιστα να προσθέσω ότι και το χώμα από τον «Φιδόλακκο», αν το μεταφέρουμε σε άλλες περιοχές, σώζει από τα φίδια». Ο καλός αυτός δάσκαλος μου προμήθευσε και το βιβλίο, «Δημητρίου Γρ. Σπανού, Δημοδιδασκάλου, ΨΑΡΙΑΝΗ ΛΑΟΓΡΑΦΙΑ, Αθήναι 1962», από το οποίο αντιγραφω τις επόμενες σειρές:

«Εάν τυχόν με τις κουφάλες των δένδρων, που το κύμα αποβάλλει εις τα Ψαρά, μεταφερθούν φίδια, αυτά δεν μπορούν να ζήσουν, αλλά ψοφούν ευθύς ως αποβιβα­σθούν στην ξηρά… Πολλοί ξένοι που επισκέπτονται τα Ψαρά, παίρνουν χώμα από το αναφερόμενο εξωκκλήσι, τον «Φιδόλακκον», και το μεταφέρουν σε άλλα μέρη της Ελλάδος, όπου παραδόξως εξαφανίζονται τα φί­δια από τα σπίτια, στα οποία το τοποθετούν ή το σκορ­πίζουν. Τούτο το διεπίστωσε και ο γράφων τις γραμμές αυτές. Άφ’ ότου ετοποθέτησε στις τέσσερες γωνιές του πατρικού του σπιτιού το «φιδόχωμα», φίδι δεν ενεφανί­σθη. Όταν κατόπιν επεσκευάσθη, και το «φιδόχωμα» εσκορπίσθη, ήρχισαν πάλιν να εμφανίζωνται τα φίδια» (σελ. 76). ΚΩΣΤΑΣ Χ. ΑΝΑΠΛΙΩΤΗΣ.

Νοέμβριος 18, 2012 Posted by | ΑΞΙΟΠΕΡΙΕΡΓΑ, ΑΡΘΡΑ - ΑΠΟΨΕΙΣ - ΙΔΕΕΣ ΦΙΛΩΝ, ΕΙΚΟΝΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΧΘΕΣ, ΘΡΥΛΟΙ ΚΑΙ ΔΟΞΑΣΙΕΣ, ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ ΜΑΣ, ΠΑΡΑΔΟΣΗ, Uncategorized | 1 σχόλιο

ΜΗΝΑΣ ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ- ΗΘΗ ΚΑΙ ΕΘΙΜΑ – ΕΟΡΤΕΣ. Εργασία ΚΟΜΙΑΝΟΣ ΠΙΠΗΣ , komianos.wordpress.com

ΜΗΝΑΣ ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ-ΗΘΗ-ΕΘΙΜΑ-ΕΟΡΤΕΣ

Ο μήνας Αύγουστος ωφείλει το όνομά του στον Ρωμαίο Αυτοκράτορα Αύγουστο Οκταβιανό. Επειδή και ο προηγούμενος μήνας Ιούλιος ωφείλει το όνομά του στον αυτοκράτορα Ιούλιο Καίσαρα και είχε 31 ημέρες, ήταν υποτιμητικό για ένα αυτοκράτορα ο μήνας που έφερε το όνομά του να έχει μία ημέρα λιγότερη….Έτσι κλέψανε μία ημέρα από τον Φεβρουάριο που είχε 29 ημέρες  και την πρόσθεσαν στον Αύγουστο για να είναι ισότιμος.” ΑΥΓΟΥΣΤΕ ΤΡΑΠΕΖΟΦΟΡΕ ΝΑΣΟΥΝ ΤΡΕΙΣ ΦΟΡΕΣ ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ- ΜΑΚΑΡΙ ΣΑΝ ΤΟΝ ΑΥΓΟΥΣΤΟ ΝΑΤΑΝ ΟΙ ΜΗΝΕΣ ΟΛΟΙ”. Είναι ο πλουσιότερος μήνας που όλα τα έχει ο αγρότης σε αφθονία. Την σταφίδα. τα σύκα γιαυτό τον λένε και σταφιδολόγο και συκολόγος, τα καρύδια, τα λαχανικά, τα φρούτα, τα σταφύλια αυτό τον μήνα όλα είναι πλούσια και άφθονα στο σπιτικό και το στομάχι χορτάτο. Το Μάϊο  η  πρώτη του μηνα είναι η ημέρα που πρέπει να φοβόμαστε, το κακό μάτι και τα μάγια, ενώ για τον μήνα Αύγουστο αυτό συμβαίνει στις 31 του μηνός. Οι πρώτες μέρες του Αυγούστου λέγονται από τον λαό “Δρίμες” ή “Μερομήνια”. Στο Λάπη ο μπαρμπα Μήτσος ο Μιχόπουλος, μάντευε τον καιρό που θα έκανε για κάθε μήνα του χρόνου που ερχόταν, από το τη καιρό έκανε καθε μέρα το πρώτο δωδεκαήμερο του Αυγούστου. Αυτόν τον μήνα όλος ο Ελληνικός κόσμος τον έχει καθιερώσει σαν μήνα διακοπών και αναπαύσεως. Οι δημοτικές αρχές εκτός των τοπικών εορταστικών και εθνικών εκδηλώσεων, συνηθίζουν να κάνουν τις Αυγουστιάτικες καθιερωμένες καλοκαιρινές εκδηλώσεις. Για τον λόγο αυτό τον ονομάζουν ” ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΑΥΓΟΥΣΤΟ”. Οι κυριώτερες εορτές είναι στις 6  Αυγούστου 2010 Η ΜΕΤΑΜΟΤΦΩΣΗ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΟΣ . Κάποτε το Μοναστήρι της Αγιά Σωτήρως, στο “Βαρυμπόπι” ήταν στις δόξες του, πλήθος χωρικών από τις γύρω περιοχές, ακολουθώντας μονοπάτια έρχονταν να προσκυνήσουν την χάρη της και να λειτουργηθούν. Κατασκύνωναν στους γύρω χώρους. Οι οποίοι πραγματικά γέμιζαν από ζώα, σκηνές και ολόκληρες οικογένειες ευλαβικών προσκυνητών. Το νερό της πηγής που περνούσε μέσα από τον τοίχο του μοναστηριού, ήταν θαυματουργό, πολλά θαύματα οφείλονται στην χάρη της. Τα παλιά χρόνια μέχρι και κατασκηνώσεις είχε λόγω του καλού κλίματος. Μετά στις 15 Αυγούστου 2010 εορτάζουμε τη περίφημη εορτή της  ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ. Από την πρώτη του μηνός ο λαός νηστεύει μέχρι  αυτή την ιερή ημέρα. Και την ημέρα αυτή το ρίχνουν έξω γλεντώντας, πίνοντας και απολαμβάνοντας τα πλούσια εδέσματα. Τέλος μια από της κυριώτερες γιορτές του τόπου μας, που την γιορτάζουμε στην εκκλησία Αγίου ΙΩΑΝΝΟΥτου  Κάτω Κοπανακίου στις 29 Αυγούστου 2010, είναι η εορτή ΤΗΣ ΑΠΟΤΟΜΗΣ ΤΙΜ. ΚΕΦΑΛΗΣ ΤΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ.

Αυτά προς το παρών για τον μήνα Αύγουστο…Εργασία ΚΟΜΙΑΝΟΣ ΠΙΠΗΣ . komianos.wordpress.com

Αύγουστος 1, 2012 Posted by | ΘΡΥΛΟΙ ΚΑΙ ΔΟΞΑΣΙΕΣ, ΤΑ ΦΩΤΟΡΕΠΟΡΤΑΖ ΜΟΥ, Uncategorized | Σχολιάστε

«ΩΜΟΠΛΑΤΟΣΚΟΠΙΑ» – ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΜΑ ΤΗΣ ΣΠΑΛΑΣ ΤΟΥ ΑΡΝΙΟΥ Η ΤΟΥ ΚΑΤΣΙΚΙΟΥ- Η ΠΡΟΒΛΕΨΗ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΥΨΥΛΑΝΤΗ,Εργασία ΚΟΜΙΑΝΟΣ ΠΙΠΗΣ. komianos.wordpress.com

ΩΜΟΠΛΑΤΟΣΚΟΠΙΑ 2

«Ωμοπλατοσκοπια»: Το διάβασμα της σπάλας του αρνιού

ΣΠΑΛΑ ΑΡΝΙΟΥ Η ΚΑΤΣΙΚΙΟΥ-ΚΟΚΑΛΟ ΣΤΗΘΟΥΣ ΚΟΤΑΣ- ΓΙΑΝΤΕΣ Φωτογραφικό αρχείο ΚΟΜΙΑΝΟΣ ΠΙΠΗΣ

Η σπάλα είναι το τελευταίο επάνω κόκαλο του μπροστινού ποδιού του αρνιού ή του κατσικιού με σχήμα τριγωνικό με φαρδιά και λεπτή επιφάνεια η λεγόμενη ωμοπλάτη που ενώνει το πόδι με το υπόλοιπο σώμα του ζώου. Το διάβασμα των σημαδιών της σπάλας του αρνιού λέγεται «ωμοπλατοσκοπία» και οι ρίζες του προφητικού διαβάσματος ξεκινούν από την αρχαιότητα. Από τους αρχαίους προγόνους μας οι οποίοι πίστευαν πολύ στη δύναμη των οιωνών. Πίστευαν ότι η σπάλα του αρνιού έχουν σημάδια που σου δίνουν την δυνατότητα να μαντέψεις μελετώντας τα προσεχτικά. Αυτού του είδους η παράδοση διατηρείται ακόμη και σήμερα. Ιδιαίτερα οι βοσκοί από πατέρα σε γιο μεταβιβάζουν αυτήν την απόκρυφη επιστήμη με τις «προφητικές» γνώσεις της «ωμοπλατοσκοπίας» και για το πώς να προφητεύουν το μέλλον παρατηρώντας τα σημάδια της πλάτης του ψημένου αρνιού ή κατσικιού. Πώς να διαβάζουν τον καιρό για τις επόμενες μέρες και να προγραμματίζουν τις αγροκτηνοτροφικές τους εργασίες. Όπως προείπα οι καλύτεροι «ωμοπλατοσκόποι» ήταν βοσκοί, οι οποίοι γνώριζαν ότι τα καλά και τα κακά μαντάτα ήταν γραμμένα στο κόκαλο της πλάτης. Δεν είναι και λίγοι αυτοί που μέχρι και σήμερα γνωρίζουν πώς να διαβάζουν τα σημάδια. Το κυριότερο και βασικότερο από όλα που πρέπει να προσέξει αυτός που κάνει την  «ωμοπλατοσκοπία» είναι ότι το ζωντανό πρέπει να είναι του κοπαδιάρη ή του σπιτιού. Πρέπει όπως λένε το άρνί ή το κατσίκι βασικά να μην είναι μικρό σε ηλικία αλλά μεγάλο. Επίσης να έχει κοιμηθεί τουλάχιστον δύο νύχτες στην αυλή του σπιτιού κατά προτίμηση κάτω από τα αστέρια σε περίπτωση καλοκαιριάς ή διαφορετικά στο παχνί του σπιτιού. Εάν κάποιος στο χαρίσει, τότε τα σημάδια που θα διαβάσει ο «ωμοπλατοσκόπος» «μιλάνε» για αυτόν που στο χάρισε και όχι για αυτό που σε ενδιαφέρει προσωπικά. Πολλά είναι τα «σημάδια». Τα κυριότερα είναι τα ακόλουθα: Το κυριότερο από αυτά είναι μια τρυπούλα στο πάνω και στενότερο μέρος της σπάλας, «τρύπα του νοικοκύρη», όπως την ονομάζουν. Εάν είναι στη θέση της τότε ο νοικοκύρης έχει ζωή μπροστά του, εάν δεν την βρίσκουν τότε…»Άντε και καλή ψυχή» . Εάν το μέσα μέρος της σπάλας ήταν θολό, το βιός του νοικοκύρη θα ήταν μεγάλο και ζηλευτό. Στο φαρδύ μέρος της σπάλας διάβαζαν τα σημάδια της νοικοκυράς του σπιτιού. ΠΡΟΣΟΧΗ ΤΟ ΚΡΕΑΣ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΤΡΩΓΕΤΑΙ ΜΕ ΤΟ ΧΕΡΙ, ΚΑΙ ΠΟΤΕ ΜΕ ΤΟ ΣΤΟΜΑ, ΓΙΑΤΙ ΤΑ ΔΟΝΤΙΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΦΗΝΑΝ ΣΗΜΑΔΙΑ ΕΠΑΝΩ ΣΤΟ ΚΟΚΑΛΟ ΚΑΙ ΝΑ ΑΛΛΑΖΑΝ ΤΟΝ ΟΙΩΝΟ! Άλλα σημάδια που διάβαζαν ήταν οι γραμμές στο μήκος της σπάλας. Βαθειά γραμμή στο επάνω χοντρό μέρος, είναι κακό σημάδι. Όσο πιο σκούρα έχει σκιά σημαίνει αρρώστια. Εάν το νεύρο της σπάλας είναι δυναμωμένο η οικονομία του σπιτιού θα είναι ανθηρή. Οι προβλέψεις από το κοίταγμα της σπάλας είναι διαδεδομένες σε όλη την Ελλάδα σχεδόν και κυρίως στη Ρούμελη, Ήπειρο, Θράκη, Κρήτη, Μωριά, κ.τ.λ.  Οι αγωνιστές στην επανάσταση πίστευαν ότι μπορούσαν να προβλέψουν την έκβαση μιας μάχης. Αφού έτρωγαν τα αρνιά ή τα κατσίκια είτε με «κλέφτικο» τρόπο ψημένο είτε σουβλιστό, ο γεροντότερος πέρνοντας την σπάλα στα χέρια του ερμήνευε τα σημάδια. Χαρακτηριστική ερμηνεία «ωμοπλατοσκοπίας» ήταν για την Μαντώ Μαυρογένους  ην οποία ζήτησε από το γέροντα μάντη να της διαβάσει την τύχη της στην σπάλα του αρνιού. Πρόκειται για πραγματικό ιστορικό γεγονός. Ογέρο μάντης μελετάει προσεκτικά οσα προμηνύουν τα σημάδια και βγάζει τα μαντέματα που δεν είναι ευχάριστα για την Μαντώ. Της λέει μάλιστα : « Καπετάνισσα βλέπω μια μεγάλη αγάπη με ένα παλικάρι από μεγάλη γενιά»  και το βλ΄εμμα του σκοτεινιάζει κα΄συνεχίζει… « Ύστερα βλέπω μοναξιά, χωρισμό και κλάμα, πολύ κλάμα» Αυτό προκαλεί την αγανάκτηση του Δημητρίου Υψηλάντη ο οποίος δεν πιστεύει τέτοιου είδους δεισιδαιμονίες. Όμως οι προφητίες του γέροντα ωμοπλατοσκόπου βγήκαν αληθινές. Ο έρωτας της Μαντώ Μαυρογένους με τον Δημήτριο Υψηλάντη στάθηκε άτυχος και εκείνη απέμεινε μονάχη μετά τον θάνατο του αγαπημένου της. Την σπάλα πήρε στα χέρια της για να την διαβάσει και η όμορφη Κατερίνα που κρυφά αγαπούσε τον Παπαφλέσσα, τότε που ο παπάς την είχε επισκεφτεί κάποια βραδυά που τα στοιχειά της φύσης λυσσομανούσαν και η βροχή κτυπούσε αλύπητα το φτωχοκάλυβό της. Η καρδιά της λαχτάρισε και το βλένα της σκοτείνιασε σαν είδε τα ασχημα σημάδια- μαντέματα που πρόλεγαν τον χαμό του αγαπημένου της παπα και τον δικό της πρώορο θάνατο πριν την περίφημη μάχη στο Μανιάκι. Ο Παπαφλέσσας σαν είδε το χλωμασμένο της πρόσωπο την ρώτησε για τα σημάδια από την σπάλα και τι είχε δει. Με φωνή τρεμάμενη και συγκινημένη αντί να του πει τι αλήθεια έβλεπε, τον εμψύχωσε και του έδωσε θάρρος κρύβωντας του τι πραγματικά της είχαν δείξει τα σημάδια. Εκείνος έπεσε ηρωϊκά μαχόμενος στο Μανιάκι με τους τουρκαραπάδες του Ιμπραήμ. Ενώ εκείνη προσπαθώντας να έλθει σε τελευταία συν΄ντηση μαζί του και να τον προειδοποιήσει να προσέχει πριν αρχίσει η περίφημη μάχη, κτυπημένη από αιγυπτιακό βόλι, άφησε την τελευταία της πνοή στα χέρια του του αγαπημένου της Παπαφλέσσα. Είναι γνωστό από τα απομνημονεύματα του Κολοκοτρώνη, ότι ο ίδιος ο γέρος του μωριά εξέταζε την πλάτη του αρνιού και έκανε τις παρατηρήσεις του και τις προβλέψεις του τόσο για προσωπικής φύσεως θέματα όσο και εθνικά θέματα. Μεγάλη σημασία δίνεται, από το διάβασμα της σπάλας του ψημένου αρνιού  ή του κατσικιού κατά το Πάσχα και κατά την ημέρα τ΄Άϊ – Γιωργιού, καθώς και ορισμένες ημέρες του χρόνου, προβλέψεις που ισχύουν για ένα έτος. Έτσι κοιτάζοντας την σπάλα βλέπουν πως θα πάει το κοπάδι (κοιτάζοντας στο Σταυρό), αν πεθάνει κάποιος (κοιτάζοντας στην κοιλότητα της  άρθρωσης) και μάλιστα μπορούν να διακρίνουν αν θα είναι ο νοικοκύρης (αν η βούλα είναι στα δεξιά) ή η νοικοκυρά  (αν η βούλα είναι στα δεξιά), αν φονευθεί κάποιος από το σπίτι ( οπότε θα υπάρχει τρύπα στην επιφάνεια), αν ο νοικοκύρης θα έχει καλή σοδειά, αν η χώρα πάει καλά σε περίπτωση πολέμου και άλλα πολλά τα οποία έχουν σχέση όχι με κάποιο γενικό πρότυπο διερεύνησης της σπάλας αλλά είναι σχετικά με την εμπειρία και την ικανότητα του κάθε ενασχολούμενου με το θέμα.

Η «ωμοπλατοσκοπία» έρχεται από πολύ παλιά, από τον 11ον αιώνα. Αρχικά μετεδίδετο εμπειρικά, υπήρξε όμως και πραγματεία περί του θέματος,  ο Μιχαήλ Ψελλός έχει γράψει σχετικά.

Σύμφωνα με γραπτό χειρόγραφο του πρώτου ημίσεως του 13ου αιώνος το οποίο παρεδόθει από  Τούρκους και βαρβάρους (όπως αναφέρει στον τίτλο του), είναι καταγεγραμμένος ο τρόπος της εξέτασης της ωμοπλάτης του ζώου και της εξαγωγής των συμπερασμάτων.

Εκτενώς για το θέμα έχει γράψει, μεταξύ άλλων και ο Γ. Α.  Μέγας : «ωμοπλατοσκοπία» πραγματεία η οποία εκτίθεται στην λαογραφία του Ν. Πολίτιου 9-10, 1926 – 1929 και η οποία παρατίθεται εδώ: «ωμοπλατοσκοπία».

Εργασία :ΚΟΜΙΑΝΟΣ ΠΙΠΗΣ , komianos.wordpress.com

Μαΐου 31, 2012 Posted by | ΑΡΘΡΑ - ΑΠΟΨΕΙΣ - ΙΔΕΕΣ ΦΙΛΩΝ, ΘΡΥΛΟΙ ΚΑΙ ΔΟΞΑΣΙΕΣ, ΠΑΡΑΔΟΣΗ, ΤΑ ΦΩΤΟΡΕΠΟΡΤΑΖ ΜΟΥ, Uncategorized | Σχολιάστε

ΤΟ ΧΩΡΙΟ ΟΙ ΑΡΑΠΗΔΕΣ, ΚΑΙ Η ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΤΟΥ «ΑΡΑΠΗ ΚΑΙ ΤΑ ΦΛΟΥΡΙΑ ΤΟΥ» Αναδημοσίευση από: ΚΟΜΙΑΝΟΣ ΠΙΠΗΣ, komianos.wordpress.com

Αράπηδες

Από τα μικρότερα χωριά της περιοχής της Ηραίας, είναι οι Αράπηδες που βρίσκεται 4,5 χλμ. δυτικά του χωριού Σέρβου. Ο οικισμός είναι χτισμένος πάνω από το φαράγγι της Γκούρας, σκαρφαλωμένος σε απότομο βράχο, το βράχο του Αράπη. Συνδέεται με επαρχιακό δρόμο με τα χωριά Σέρβου και Λυσσαρέα. Διοικητικά υπάγεται στο Δημοτικό διαμέρισμα Σέρβου. Έχει ελάχιστους μόνιμους κατοίκους. Πριν όμως ερημώσουν για τα καλά τα χωριά της Αρκαδίας από την εσωτερική μετανάστευση, έξω από την εκκλησία του χωριού, τον Αγιο Κωνσταντίνο, γινότανε μεγάλο πανηγύρι με πραματευτές, όργανα και όλα τα σχετικά. Την ημέρα της γιορτής του Αγίου και λόγω του πανηγυριού το χωριό δεχότανε μεγάλο αριθμό επισκεπτών από τα κοντινά χωριά Σέρβου, Λυκούρεση, Ψάρι,  Λυσσαρέα, Σαρακίνι, Κοκκινοράχη, Αετορράχη, Τουθόα και Όχθια.

Το χωριό Αράπηδες είναι ο τόπος καταγωγής των αγωνιστών κλεφτών Δήμου και Μακρυγιάννη, που έδρασαν στην ευρύτερη περιοχή. Έτσι έστω και με αρκετή καθυστέρηση γράφτηκαν τα ονόματά τους στο  μνημείο πεσόντων, που έγινε πρόσφατα στους Αράπηδες, τον Αύγουστο του 2005.

Για τους Αράπηδες υπάρχει η κατωτέρω παράδοση που μοιάζει αρκετά  σαν παραμύθι, αλλά αν κρίνουμε από το όνομα του οικισμού θα πρέπει και να έχει και ιστορική βάση.

 

Ο Αράπης και τα φλουριά του

Στην περιοχή του οικισμού Αράπηδες κατά τον καιρό της Τουρκοκρατίας ζούσε  ένας Αράπης φοβερός και τρομερός. Ηταν  μεγαλόσωμος και πολύ δυνατός έτσι καταπίεζε και καταδυνάστευε τους κατοίκους των γύρω περιοχών. Εκτός από τη δύναμη είχε και πολλή εξυπνάδα, όπως φαίνεται από το κατωτέρω τέχνασμα που χρησιμοποίησε για να εντυπωσιάσει και να αποφύγει τη φορολογία.

Όταν πληροφορήθηκε ένα κλιμάκιο από Τούρκους θα πήγαινε εκεί με σκοπό να τον φορολογήσει ετοίμασε μια σούβλα σφάζοντας  ένα βόδι. Στο εσωτερικό του βοδιού έβαλε  άλλα μικρότερα σφαγμένα ζώα,  έναν τράγο, στη συνέχεια άλλα μικρότερα ζώα και στο τέλος  έναν κόκκορα.

Όταν έφτασαν οι Τούρκοι τους υποδέχτηκε στήνοντας την μεγάλη αυτή  σούβλα, την οποία γύριζε με έναν δικό του τρόπο και μόνο με το ένα του δάκτυλο!

Βλέποντας οι Τούρκοι τον πλούτο και τη δύναμη του Αράπη εντυπωσιάστηκαν  και φοβήθηκαν τόσο πολύ, που δεν τόλμησαν να κάνουν κουβέντα για φορολογία. Εφυγαν άπρακτοι και έσπευσαν να διηγηθούν στον Αγά τους όλα αυτά.

Δεν ξαναγύρισαν ποτέ για να τον φορολογήσουν και έτσι ο Αράπης συνέχισε να καταπιέζει τους κατοίκους των γύρω περιοχών κάνοντας βοσκοτόπια όλα τα χωράφια τους, ακόμη και τα καλλιεργημένα.

Από την εκμετάλλευση της κτηνοτροφίας έβγαζε πολλά χρήματα, τα οποία μετέτρεπε σε χρυσά φλουριά. Τα φλουριά τα έκρυβε σε μυστικό μέρος κάπου στο βράχο κοντά στη βρύση. Λέγεται ακόμη ότι είχε παντρευτεί μια γυναίκα Χριστιανή, τη Βαρυφίλω με την οποία απέκτησαν τρείς κόρες.

Ο Αράπης έζησε πολλά χρόνια αυξάνοντας το θησαυρό του σε χρυσά φλουριά. Τελικά βρέθηκε ένα  άφοβο και δυνατό παλληκάρι από το χωριό Σέρβου, ο Κωσταντής, που του εναντιώθηκε  και τελικά κατάφερε να τον σκοτώσει με  χρυσό βόλι, γιατί τα συνηθισμένα βόλια δεν  έπιαναν τον Αράπη!

Ο μεγάλος θησαυρός του Αράπη έμεινε κρυμένος εκεί στο άγνωστο μέρος στο βράχο κοντά στη βρύση. Πρέπει να ψάξανε πολλοί για το θησαυρό αυτό…

Δεν μαθεύτηκε όμως ποτέ αν τον βρήκε κάποιος.

Επειδή όπως είπαμε ο Αράπης ήταν πανέξυπνος πρέπει να είχε διαλέξει μέρος δύσκολο και απίθανο για να κρύψει το θησαυρό του… Ισως και να βρίσκεται ακόμη  εκεί,  περιμένοντας ακόμη εκείνον που θα τον ανακαλύψει. 

Πηγή : users.otenet.gr/~makotas/Servou.html

Αναδημοσίευση από : ΚΟΜΙΑΝΟΣ ΠΙΠΗΣ, komianos.wordpress.com

Μαΐου 2, 2012 Posted by | ΑΡΘΡΑ - ΑΠΟΨΕΙΣ - ΙΔΕΕΣ ΦΙΛΩΝ, ΘΡΥΛΟΙ ΚΑΙ ΔΟΞΑΣΙΕΣ, ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ- ΠΟΙΗΣΗ-ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ, Uncategorized | Σχολιάστε

ΤΑ ΚΑΛΙΚΑΤΖΑΡΙΑ, ΠΑΓΑΝΑ, ΚΑΡΚΑΝΤΕΛΙΑ, ΚΟΛΟΒΕΛΟΝΙΔΕΣ, ΛΥΚΟΚΑΤΖΑΡΟΙ, ΚΟΥΡΒΕΛΟΙ, ΣΚΑΛΙΜΠΙΑ, ΚΑΗΔΕΣ, ΠΑΓΑΝΟΙ, ΑΕΡΙΚΑ, ΞΩΤΙΚΑ,ΤΖΟΓΙΕΣ, ΚΑΛΚΑΤΖΟΝΙΑ, ΣΚΑΛΑΠΟΥΝΤΑΡΟΙ, κ.α. Εργασία ΚΟΜΙΑΝΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ, komianos wordpress.com

ΤΑ ΚΑΛΙΚΑΤΖΑΡΙΑ – ΟΙ ΚΩΛΟΒΕΛΟΝΙΔΕΣ

Τα Χριστούγεννα ήδη φθάσανε. Την παραμονή των Χριστουγέννων,έρχονται τα καλικατζάρια στον επάνω κόσμο, και την παραμονή των φώτων φεύγουν. Έχουν πολλά ονόματα. Τα λένε παγανά, λυκοκάτζαρους, Καρκαντέλια, Κωλοβελόνιδες, Κάηδες, Σκαλίμπια, Κούρβελους και άλλα. Η παραδόσεις λένε ότι, όλο τον χρόνο μένουν στα βάθη της γης και κόβουν με ένα τεράστιο πριόνι τον κορμό του δένδρου που κρατάει την γη. Προσπαθούν να τον κόψουν νύκτα και ημέρα. Όμως ποτέ δεν τελειώνουν όταν καταπιάνονται με μια δουλειά, γιατί είναι καυγατζήδες και όταν ο ένας πάει από εδώ ο άλλος πάει από εκεί. Όταν ο ένας λέει ναι, ο άλλος λέει όχι. Ο ένας τρέχει και ο άλλος στέκει. Έτσι γίνεται και με το πριόνισμα του δένδρου, κόβουν, κόβουν και ποτέ δεν τελειώνουν. Γιατί άλλα κάνει ο ένας και άλλα κάνει ο άλλος. Κατά άλλη παράδοση λένε ότι δεν τελειώνουν το κόψιμο του δένδρου της γης, γιατί φοβούνται ότι αν πέσει η γη θα τους πλακώσει… Την παραμονή των Χριστουγένων και σαν απομείνει λίγο άκοπο από τον κορμό, τους λέει ο αρχηγός τους ο Αρχικωλοβελόνης που είναι κουτσός, καμπούρης, στραβοκάνης, γκαβός, με μύτη μακρυά γεμάτη ελιές, μαύρος σαν το κάρβουνο και κακάσχημος. ” Εμπρός πάμε στον επάνω κόσμο να πειράξουμε τους ανθρώπους”. Τα καλικατζάρια ξεκινάνε από τα βάθη της γης, και μέσα από κρυφά φαράγγια, θεοσκότεινες τρύπες, υπόγειες σπηλιές και δρόμους νερού, έρχονται στα χωριά και στις πόλεις, την ώρα που αρχίζει να νυκτώνει και μπαίνουν μέσα. Οι νοικοκυρές που ξέρουν από τις ιστορίες που άκουγαν από την γιαγιά δίπλα στο παραγώνι, τις ατέλιωτες κρύες νύκτες του χειμώνα και στην “ρούγα”. Κλείνουν καλά τις πόρτες, αμπαρώνουν τα παράθυρά τους και για να μην μπουν από την καπνοδόχο, ανάβουν γερή φωτιά με δύο μεγάλα κούτσουρα δέδρινα για να καίει όλο το βράδυ. Επάνω στην καμινάδα βαζανε ένα κόσκινο. Οι καλικάτζαροι καθώς είναι κουτοί, κάθονται και μετράνε τις τρύπες, στο δρόμο χάνουν το μέτρημα και ξανά από την αρχή, Μέχρι να τελειώσουν έρχεται η αυγή και σαν ακουσθεί το τρίτο λάλιμα του πετεινού, φωνάζουν όλοι μαζί: ΦΕΥΓΕΤΕ ΝΑ ΦΕΥΓΟΥΜΕ, ΧΑΘΕΙΤΕ ΝΑ ΧΑΘΟΥΜΕ, ΜΕ ΤΟ ΑΣΤΡΟ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ, ΝΑ ΜΗΝ ΣΥΝΑΝΤΗΘΟΥΜΕ!!! Βγάζουν τις στριγκλιές και τρέχουν να κρυφτούν, μην τους προλλάβει του ήλιου το φως. Οι καλικάτζαροι εκτός από την φωτιά, και το θαλασσινό νερό φοβούνται το Νερό του Αγιασμού, και προπαντώς το λιβάνι! Γι’ αυτό άμα εμφανισθεί παππάς με τον Αγιασμό, τρέχουν σαν τρελοί όπου φύγει, φύγει φωνάζοντας με τρόμο: ΦΕΥΓΕΤΕ ΝΑ ΦΕΥΓΟΥΜΕ, ΚΙ’ ΕΦΤΑΣΕ Ο ΤΟΥΡΛΟΠΑΠΠΑΣ, ΜΕ ΤΗΝ ΑΓΙΑΣΤΟΥΡΑ ΤΟΥ, ΚΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΒΡΕΧΤΟΥΡΑ ΤΟΥ!!! Όταν γυρνάνε πάλι πίσω στα βάθη της γης, ο κορμός του δένδρου της γης έχει ξαναθρέψει και έτσι ξαναρχίζουν να πριονίζουν μέχρι να έλθει η παραμονή των επόμενων Χριστουγέννων!!!

Πηγή : Εργασία του γιου μου ΚΟΜΙΑΝΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ, Από την μαθητική εφημερίδα Δημοτικού Σχολείου Κοπανακίου    “ΤΑ ΠΕΜΠΤΑΚΙΑ” τεύχος Δεύτερο στις 20-12-2003.

Δεκέμβριος 21, 2011 Posted by | ΑΡΘΡΑ - ΑΠΟΨΕΙΣ - ΙΔΕΕΣ ΦΙΛΩΝ, ΕΥΧΕΣ, ΘΡΥΛΟΙ ΚΑΙ ΔΟΞΑΣΙΕΣ, ΠΑΡΑΔΟΣΗ, ΤΑ ΦΩΤΟΡΕΠΟΡΤΑΖ ΜΟΥ, Uncategorized | 1 σχόλιο

ΗΘΗ – ΕΘΙΜΑ – ΕΟΡΤΕΣ -ΠΑΡΟΙΜΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΗΝΑ ΝΟΕΜΒΡΙΟ, Εργασία : ΚΟΜΙΑΝΟΣ ΠΙΠΗΣ, komianos.wordpress.com

ΛΑΟΓΡΑΦΙΑ ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ: ΟΝΟΜΑΣΙΕΣ – ΕΘΙΜΑ ΚΑΙ ΠΡΟΛΗΨΕΙΣ – ΠΑΡΟΙΜΙΕΣ

ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ- ΕΛΑΙΟΣΥΓΚΟΜΙΔΗ

ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ :  Ο πλέον μυστηριώδης και ιδιόμορφος μήνας του χρόνου. Είναι μια περίοδος μελαγχολική, επειδή πλησιάζει ο χειμώνας, αλλά και γεμέτη αισιοδοξία για τη συγκομιδή, που θα βοηθήσει σε εύκολο ξεχειμώνιασμα. Είναι ο μήνας που θυμίζει πότε καλοκαίρι και πότε το επερχόμενο χειμώνα.Έχει 30 ημέρες. Ονομάστικε έτσι από το λατινικό novem δηλ. 9 γιατί ήταν ο ένατος  μήνας του ρωμαϊκού ημερολογίου. Οι Ρωμαίοι τον είχαν αφιερώσει στον Ποσειδώνα και γιόρταζαν τα Ποσειδώνια. Το ουράνιο σημάδι που κυριαρχει τον μήνα Νοέμβριο και οργανώνει τις εργασίες των ελλήνων αγροτών και κτηνοτρόφων, είναι ο αστερισμός της Πλειάδας, δηλαδή η Πούλια, όπως την ονομάζει ο λαός μας. Η ανατολή της Πούλιας στα τέλη Μαϊου και η δύση της στα μέσα Νοεμβρίου λίγο πριν την ανατολή του ηλίου, σημαδεύουν αντίστοιχα την αρχή του καλοκαιριού και την αρχή του χειμώνα, η δύση της τοποθετείται στις 14 Νοεμβρίου ανήμερα της γιορτής του Αγίου Φιλίππου. Ο λαός τον αποκαλεί Βροχάρη (γιατί έχει πολλές βροχές), Χαμένο (γιατί έχει τις μικρότερες σε διάρκεια ημέρες), Ανακατεμένο (από τον άστατο καιρό), Σκιγιάτης ή Νυκτιάτης ( έχει πολύ σκιά, και μεγαλη νύχτα), Παχνιστής (εξαιτίας της παχνης), Κρασομηνάς (επειδή τότε άνοιγαν τα καινούρια κρασιά), Μεθυστής (επειδή όσοι δοκιμάζουν τα νέα κρασιά μεθάνε), Φιλιππιάτης (14-11 εορτή του Αγ. Φιλίππου), την παραμονή του Άι-Φιλίππου έχει καθιερωθεί κάθε χρόνο να γιορτάζει ο σύλλογος «ΛΙΘΕΡΟΣ», στο παλιό σχολείο του κάτω Κοπανακίου στην πέρα ρούγα,τρώνε και χωρεύουν γιατί την επομένη ημέρα αρχίζει νηστεία. Λέγεται και Σποριάς  (μιας κι είναι ο καταλληλότερος μήνας για τη σπορά στα στάρια και τα όσπρια) σε άλλα μέρη τον αποκαλούν και  Μεσοσπορίτης (γιατί τότε οι περισσότεροι γεωργοί βρίσκονται στο μέσο της σποράς), Ξυλευτής (αυτόν τον μήνα οι αγρότες κόβουν ξύλα και τα αποθηκεύουν για να ζεσταίνονται και να κάνουν τις δουλειές τους, τις μέρες του χειμώνα). Επίσης οι μελισοκόμοι μεταφέρουν  και τοποθετούν τις κυψέλες σε μονιμες χειμωνιάτικες θέσεις. Βασική εργασία είναι το » ξελάκωμα» στα αμπέλια.  Στην περιοχή μας της Ορεινής Τριφυλίας αυτόν τον μήνα τον περιμένει με ανηπομονησία η αγροτιά, γιατί αρχίζει το μάζεμα των ελιών, το ευλογημένο λάδι, βασική τροφή της αγροτικής οικογένιας, θα αποθηκευθεί στις «τζάρες» ή στις «λαδούσες» για τις ανάγκες του σπιτιού και για τις οικονομικές ανάγκες. Στην ιδιαίτερη πατρίδα μου εντύπωση κάνει ένα όμορφο έθιμο. Σαν τελειώσει με το καλό το μάζεμα του ελαιοκάρπου στο περιβόλι. Ένας από τους ραβδιστές εργάτες χώνει στην γη το ραβδί του ανάποδα και του βάζει φωτιά. Και πιστεύουν πως εάν λυγίσει το μακρύ ραβδί, έτσι θα λυγίζουν φορτωμένες με καρπό οι «ποδιές» των δένδρων την επόμενη χρονιά. Σε άλλα μέρη της πατρίδας μας σαν τελειώσει η περίοδος συγκομιδής των βρόσιμων ελιών, οι γυναίκες και οι άνδρες που παίρνουν μέρος στην γιορτή της ελιάς, αφού στύψουν τις μαυρολιές με το μαυροζούμι αλείφουν τα πρόσωπά τους και χορεύουν γύρω από μεγάλες φωτιές. Οι γυναίκες χορεύοντας γύρω από τη φωτιά, πετούν τα καλάθια τους και εύχονται στους νοικοκυραίους, οι ελιές τους να έχουν του χρόνου περισσότερο καρπό και στους ανύπαντρους και ανύπαντρες εύχονται να κάνουν οικογένεια και να ζήσουν ευτυχισμένοι. Του Αγίου Ανδρέα στις 30 Νοεμβρίου τηγανίζουν «λαλαγγίδες» (τηγανίτες), «για να μην τρυπήσει το τηγάνι». Από τις λαλαγγίδες έτρωγαν όλοι, η οικογένεια, οι γείτονες και τα ζωντανά του σπιτιου. Η εορτή του Χριστιανισμού που δεσπόζει αυτό το μήνα είναι «ΤΑ ΕΙΣΟΔΙΑ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ» Στις 21 Νοεμβρίου, είναι η ανάδειξη του θεϊκού γυναικείου στοιχείου στον Χριστιανισμό, και η τυπική γιορτή της σποράς. Την μέρα αυτή οι γεωργοί έχουν αργία και τρώνε ένα ειδικό φαγητό, τα λεγόμενα «πολυσπόρια». γι΄αυτό η γιορτή ονομάζεται επίσης «Της Παναγιιάς της πολυσπορίτισσας». Τα πολυσπόρια βράζουν λίγους σπόρους από κάθε είδος δημητριακά, και όσπρια προσθέτοντας σταφίδες, μύγδαλα, καρύδια και πετιμέζι. Τα πολυσπόρια τα ανταλάσσουν μεταξύ τους και ανταλάσσουν ευχές. Ας μην παραλείψουμε, τέλος το γεγονός ότι στις 17 Νοέμβρη είναι «Η ΕΠΕΤΕΙΟΣ ΤΗΣ ΕΞΕΡΓΕΣΗΣ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ». το 1973 κατά της Απριλιανής δικτακτορίας του 1967. Ο Νοέμβρης ονομάζεται και Άϊ-Ταξιάρχης, Άϊ-Στράτηγος και Αρχαγγελιάτης από την γιορτή στις 8 του μήνα των Ταξιαρχών. την μέρα αυτή πιστεύει ο λαός ότι ο Αρχάγγελος Μιχαήλ γράφει στο τεφτέρι του τις ψυχές που θα πάρει μέσα στο χρόνο. Γι΄αυτό έλεγαν: » Σήμερα μην κοιτάζεις δουλειές. Ο Μιχαήλ Αρχάγγελος σε γράφει στο χαρτί του και παίρνει την ψυχή σου».

Εργασία : ΚΟΜΙΑΝΟΣ ΠΙΠΗΣ, komianos.worpress.com 4 Νοεμβρίου 2011

ΠΑΡΟΙΜΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΗΝΑ ΝΟΕΜΒΡΙΟ

  • «Νοέμβρη οργώματα κι ελιές, δεν απολείπουν οι δουλειές». 

  • «Το Νοέμβρη και Δεκέμβρη φύτευε καταβολάδες». 

  • «Η Πούλια βασιλεύοντας, το μήνυμά της στέλνει. Ούτε τσοπάνος στα βουνά ούτε ζευγάς στους κάμπους».  

  • «Άι- Μηνάς εμήνυσε του πάππου του χειμώνα: -Έρχομαι ή δεν έρχομαι και τ’ Άι- Φιλίππου αυτού είμαι».

  • «Αν τ’ Άη Φιλίππου λείπω, τ’ Άγια, των Αγιών δε λείπω».

  • «Ο άη- Μηνάς εμήνυσε, πούλια μη ξημερώσει».

  • «Ο Νοέμβρης έκλεισε, τα ζευγάρια είν΄ στο στάβλο κι ούτε ζευγάς στον κάμπο». 

  • «Ο Νοέμβρης σαν θα έλθει τα γομάρια μέσα κλείνει».

  • «Οποίος σπείρει τον Νοέμβρη ούτε σπόρο δεν Θα πάρει». 

  • «Όταν έρθει ο Νοέμβρης σιγομπαίνει ο χειμώνας». 

  • «Σ’ τσι τριάντα, τ’ Αγι-Αντριός, αντριεύεται το κρύο». 

  • «Της ελιάς το φύλλο κι αν χαθεί, πάλι θε να ξαναβρεθεί». 

  • «Τον Οκτώβρη τα κουδούνια, το Νοέμβρη παραμύθια». 

  • «Του Σαρανταμέρου η μέρα «καλημέρα» – «καλησπέρα».

Νοέμβριος 4, 2011 Posted by | ΑΞΙΟΠΕΡΙΕΡΓΑ, ΑΡΘΡΑ - ΑΠΟΨΕΙΣ - ΙΔΕΕΣ ΦΙΛΩΝ, ΘΡΥΛΟΙ ΚΑΙ ΔΟΞΑΣΙΕΣ, ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ ΜΑΣ, ΠΑΡΑΔΟΣΗ, ΤΑ ΦΩΤΟΡΕΠΟΡΤΑΖ ΜΟΥ, Uncategorized | Σχολιάστε

ΤΟ ΕΞΩΚΚΛΗΣΙΟ ΤΟΥ ΑΙ ΔΗΜΗΤΡΗ ΣΤΟ «ΡΑΧΗΝΤΟΥΡ» Ή «ΑΡΑΤΑΝΤΟΥΡ» ΣΤΟ ΚΟΠΑΝΑΚΙ ΤΗΣ ΟΡΕΙΝΗΣ ΤΡΥΦΥΛΙΑΣ. Εργασία του ΚΟΜΙΑΝΟΥ ΠΙΠΗ, komianos.wordpress.com

ΠΑΛΑΙΟΙ ΚΑΤΟΙΚΟΙ ΤΟΥ ΚΟΠΑΝΑΚΙΟΥ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΕΟΡΤΗΣ ΤΟΥ ΑΙ-ΔΗΜΗΤΡΗ ΣΤΟ ΡΑΧΗΝΤΟΥΡ. Φωτογραφικό αρχείο ΚΟΜΙΑΝΟΣ ΠΙΠΗΣ

ΤΟ ΕΞΩΚΚΛΗΣΙΟ ΤΟΥ ΑΙ-ΔΗΜΗΤΡΗ ΣΤΟ «ΡΑΧΗΝΤΟΥΡ» ΚΟΠΑΝΑΚΙΟΥ

Στις 26 Οκτωβρίου γιορτάζουμε την μνήμη του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Δημητρίου του Μυροβλύτου. Ανάμεσα στα σπίτια του κοπανακαίικου συνοικισμού «Ραχηντουρ», είναι κτισμένο το εξωκκλήσιο του Άι-Δημήτρη. Εκεί που είναι κτισμένο σήμερα, υπήρχαν πέτρινα ίχνη από παλιά εκκλησία. Λέγεται ότι η Καψαλίνα η μητέρα του Κώστα Μακαντάση του αγροφύλακα, κάποια νύκτα είδε όνειρο τον Άγιο Δημήτρη, που της υπέδειξε αυτόν τον χώρο,και της είπε να του ξανακτίσουν το σπίτι του και να  ονομάσουμε την εκκλησά Άγιο Δημήτρη. Η Καψαλίνα συγκλονισμένη από το όνειρο που είδε και χωρίς να χάσει καιρό το συζήτησε με τις άλλες γειτόνισες το απόγευμα στην «ρούγα». Αποφάσισαν λοιπόν να το συζητήσουν με τους δικούς τους και μετά ξεκινήσανε μαζί με μπροστάρη τον Κοσμά όλοι μαζί. Άρχισαν να σκάβουν στο σημείο που είχε υποδείξει Ο Άγιος Δημήτρης. Για τον ιερό αυτό σκοπό χρήματα μπορεί να μην υπήρχαν αλλά ο ενθουσιασμός τους ήταν μεγάλος, άλλος μάζευε στάρια. άλλος τομάρια από ζώα, λίγο λάδι από εδώ λίγο κρασί από εκεί, άλλοι δίναν χρήματα, η φέρναν πέτρες, χορίδι, κορμούς από κυπαρίσια για την στέγη  και προσωπική εργασία για να κτιστεί η εκκλησούλα. Σαν άρχισαν να σκάβουνε θεμέλια δεν βρέθηκαν παρά μόνο μερικές πέτρες που έδειχναν ότι κάποτε υπήρχε κάποιο κτίσμα,

ΠΑΛΙΟΙ ΚΑΤΟΙΚΟΙ ΣΤΗΝ ΕΟΡΤΗ ΤΟΥ ΑΙ-ΔΗΜΗΤΡΗ ΣΤΟ "ΡΑΧΗΝΤΟΥΡ" Φωτογραφικό αρχείο ΚΟΜΙΑΝΟΣ ΠΙΠΗΣ

όμως στην συνέχεια βρήκαν τον κύκλο του Ιερού του παλιού ναού και την βάση της Αγίας Τράπεζας. Στο πίσω μέρος του ναού κατά την ανασκαφή βρήκαν και ένα τάφο μάλλον Ιερέως μαζί και ένα δακτυλίδι και ένα εικονισματάκι.  Ο τάφος γύρω γύρω είχε πέτρες και από πάνω πλάκες. Τον ξανασκεπάσανε φέρανε και τον παπά και έκανε τρισάγιο. Εκεί επάνω στα παλιά θεμέλια άρχισε να κτίζεται το εκκλησάκι αφού βρήκαμε τέσσερες μαστόρους, ο ένας ήταν από το Βαρυμπόμπη ο Μήτσο-μάστορας ο Κοντούλης  ” ο Λαγκαδιανός” και με “ξέλαση” (έτσι λέγανε την αλληλοβοήθεια εκείνη την εποχή στα μέρη μας), άρχισε το κτίσημο της εκκλησίας. Το 1957 επιτέλους τελειώσαμε. Η πέρα ρούγα απόκτισε την δική της εκκλησία με την βοήθεια του θεού και των πιστών κατοίκων της. Η εικόνα που βρέθηκε στον τάφο ήταν του Αγίου Κωνσταντίνου και Ελένης. Όπως με πληροφόρησαν την πήρε ο γέρο Αλέξης Τάγαρης και το δακτυλίδι η γριά Κοσμίνα. Ο Κώνστας Περικλής μου έλεγε ότι από τότε που πρωτολειτούργησε ο ναός του Άϊ-Δημήτρη, και κάθε χρόνο  το πρωί της παραμονής της εορτής του Άι – Δημήτρη ο δάσκαλος Αγγελής Αναγνωστόπουλος, έπερνε τους μαθητές του  Α! Δημοτικού Σχολείου από το «Λιθερό» στο κάτω Κοπανάκι και, τους πήγαινε εκδρομή στον Άϊ Γιάννη στο Ραχηντούρ, και καθαρίζανε το προαύλιο της εκκλησίας. Το τερπνό μετά του ωφελίμου…

Εργασία ΚΟΜΙΑΝΟΣ ΠΙΠΗΣ, komianos.wordpress.com

Οκτώβριος 25, 2011 Posted by | ΕΙΚΟΝΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΧΘΕΣ, ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ ΔΡΩΜΕΝΑ, ΘΡΥΛΟΙ ΚΑΙ ΔΟΞΑΣΙΕΣ, ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ ΜΑΣ, ΠΑΡΑΔΟΣΗ, ΤΑ ΦΩΤΟΡΕΠΟΡΤΑΖ ΜΟΥ, Uncategorized | Σχολιάστε

ΜΟΝΗ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΕΩΣ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΩΣ ΣΤΟ ΧΩΡΙΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ (ΒΑΡΥΜΠΟΠΙ) ΟΡΕΙΝΗΣ ΤΡΙΦΥΛΙΑΣ, Εργασία ΚΟΜΙΑΝΟΣ ΠΙΠΗΣ, komianos.wordpress.com

ΜΟΝΗ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΕΩΣ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΟΣ ΒΑΡΥΜΠΟΠΙ

ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΕΩΣ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΟΣ ΜΑΡΥΜΠΟΠΙ ΟΡΕΙΝΗΣ ΤΡΥΦΥΛΙΑΣ

Στη Δυτική πλευρά του βουνού Κιάφα που βρίσκεται πάνω από το χωριό Βαρυμπόπι το σημερινό Μοναστήρι και σε ύψος 960 μέτρα, έχουν κτίσει την πετρόκτιστη Ιερά Μονή της Μεταμορφώσεως Του Σωτήρος. Εκεί πρέπει να υπήρξε ναός και στα παλαιότερα χρόνια, όταν υπήρχε το χωριό Μαζάτι, πριν το 1770, όμως υπάρχουν ενδείξεις ότι και από την Μηκυναϊκή εποχή πρέπει να ήταν κτισμένος ναός αφιερωμένος στον Σωτήρα Δία, ίσως για αυτόν τον λόγο οι κάτοικοι των γύρω περιοχών αποκαλούν το μοναστήρι  ο ναός της «Αγιά Σωτήρας». Λέγεται ότι παλαιά υπήρχε ένα πολύ μεγάλο μοναστήρι που υπαγόταν στην Μητρόπολη των Χριστιάνων.  Η τοποθεσία σου εμπνέει αισθήματα ελευθερίας και θείας γαλήνης, αισθάνεσαι ότι αγγίζεις τον Θεό και πλημυρίζει η ψυχή σου με αισθήματα θείας γαλήνης. Κανείς δεν γνωρίζει πότε καταστράφηκε. Ίσως να εγκαταλήφθη  από τους τότε μοναχούς γιατί φοβήθηκαν τους διωγμούς των αλλοθρήσκων, ή διάφοροι επιδρομείς να κατάστρεψαν τον ναό. Με πρωτόγονα μεταφορικά μέσα και εργαλεία εκείνης της εποχής, που διέθεταν οι κάτοικοι του χωριού και των γειτονικών προς αυτό χωριών, με ευλάβεια και υπομονή κατόρθωσαν στην πλαγιά του βουνού να κτίσουν χοντρούς τοίχους με καμάρες, ένα μέρος της αριστερής πλαγιάς χρειάστηκε να σκαφτεί, και το δεξιό να το επιχωματώσουν για να διαμορφωθεί μία μεγάλη πλατεία, καθώς και μία φαρδιά μακρόστενη είσοδος δενδροφυτευμένη από σκιερά καταπράσινα πλατάνια που οδηγεί στον Ναό. Επάνω σε αυτήν την πλατεία έμπειροι τεχνίτες λιθοξώοι έκτισαν μεγαλοπρεπή εκκλησία ψηλοτάβανη σε ρυθμό Βασιλικής μετά τρούλου. Η ακουστική της εκκλησίας είναι τέλεια, σε αυτό βοηθά  ο τρούλος και η αρχιτεκτονική του ναού. Τα κελιά για τους μοναχούς ή τις μοναχές κτιστήκαν  σε τρία ξεχωριστά κτήρια. Τα οποία χάρη στην αγάπη και ευλάβεια των ντόπιων συντηρούνται σε αρίστη κατάσταση μέχρι σήμερα. Στο αριστερό μέρος του Ναού ο επισκέπτης αντικρίζει την πηγή με το κρύο νερό, που πηγάζει μέσα από τα σπλάχνα

Ο ΝΑΟΣ ΤΗΣ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΕΩΣ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΟΣ ΚΑΙ ΣΤΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΤΗΣ ΕΙΣΟΔΟΥ Η ΚΡΗΝΗ ΜΕ ΤΟ ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟ ΝΕΡΟ. Φωτογραφικό αρχείο ΚΟΜΙΑΝΟΣ ΠΙΠΗΣ Κοπανάκι Μεσσηνίας

του βουνού Κιάφα, ποτέ δεν έχει στερέψει χειμώνα ή καλοκαίρι. Όταν το 1882 άρχισαν τα έργα ο Παπαδημητρίου Δημήτρης ένα θαυμάσιος ραβδοσκόπος, ήταν αυτός που υπέδειξε το μέρος που θα βρίσκανε το πολύτιμο νερό για να προχωρήσουν οι εργασίες του κτισίματος και των αναγκών τις εργατιάς. Αυτή ήταν και η αιτία που οι συγχωριανοί του έδωσαν τον χαρακτηρισμό «Τρανό – Μήτρος». Με τα πρώτα σκαψίματα ήρθε στην επιφάνεια το πολύτιμο νερό, για να συνεχισθούν οι εργασίες. Αλλά συγχρόνως  βρήκαν και πολλούς τάφους μοναχών, και ίσως κλεφτών και αρματολών που ζητούσαν καταδιωκόμενοι κατά καιρούς λόγω τοποθεσίας, καταφύγιο. Αυτά τα ευρήματα δείχνουν ότι κάποτε το μοναστήρι γνώρισε μεγάλες δόξες. Επίσης κατά την διάρκεια των ανασκαφών βρήκαν κοντά στους τάφους των μοναχών πολλά κειμήλια. Ευρήκαν επίσης και τα ερείπια του παλιού μοναστηριού και της Αγίας Τράπεζας. Δίπλα στην πηγή είναι κτισμένη μια κολυμπήθρα, έκεί μέσα βουτούσαν όσους είχαν σωματικά και ψυχικά προβλήματα για να γιατρευτούν από την ασθένειά τους. Το νερό περνούσε μέσα από τον τοίχο της εκκλησίας, και οι επισκέπτες πίνανε νερό από την πηγή που έτρεχε από την κρήνη στο αριστερό μέρος της κεντρικής εισόδου του ναού. Με το πέρασμα του χρόνου η ροή του νερού άρχισε να διαβρώνει τους πέτρινους τοίχους, αποτέλεσμα να διακόψουν το πέρασμα από τον τοίχο από φόβο μήπως και μεγαλώσει η διάβρωση. Η πίστη των χωρικών έχει θεραπεύσει κατά καιρούς πολλούς πιστούς από διάφορες ασθένειες. Πολλοί προσκυνητές έφτιαχναν τις καλύβες τους γύρω από τον χώρο του Μοναστηριού, και έμεναν ιδίως τους καλοκαιρινούς μήνες με τις οικογένειές τους λόγω του θαυμάσιου κλήματος που επικρατούσε στην περιοχή. Το ιστορικό της Μονής έχει ως εξής: Γύρω στο 1879-1880 έκανε την πρώτη του εμφάνιση Ο Άγιος. Με ράσα καλογέρου παρουσιάστηκε σε μια κοπέλα την Διαμάντω Φίλιου από το χωριό, την ώρα που κοιμόταν. Και της είπε αφού της υπέδειξε την θέση: « Πήγαινε να πεις στους ιερείς, τους επιτρόπους και στον Δήμαρχο» (τότε δήμαρχος ήταν ο Παναγιώτης Παπασταμάτης), «Ότι ήρθε ο καιρός να ξαναφτιάξουν την εκκλησία που είναι θαμμένη σε αυτό το μέρος εδώ και πολλά χρόνια». Η Διαμάντω δεν έχασε καιρό και αφού τους πλησίασε τους είπε τι της είχε παραγγείλει ο Άγιος. Αυτοί όμως δεν επίστεψαν ούτε λέξη και αντίθετα την ειρωνεύτηκαν. Η Διαμάντω όμως σε πείσμα όλων συνέχισε να πηγαίνει στο σημείο που της είχε υποδείξει ο Άγιος κάθε γιορτή και σχόλι να προσεύχεται με ευλάβεια μόνη της. Δεν έζησε όμως αρκετά γιατί άφησε τον μάταιο κόσμο πριν αρχίσουν τις εργασίες για τις ανασκαφές. Μετά από λίγο καιρό αφού είχε πεθάνει η Διαμάντω Φίλιου, ένας πολύ αγνός και ευλαβής βοσκός ο Πανάγος Κώνστας – Ανεστόπουλος, ενώ έβοσκε τα ζωντανά του κάποιο μεσημέρι είδε τον Άγιο ντυμένο σαν μοναχό, και του υπέδειξε την τοποθεσία λέγοντάς του να δώσει εντολή για την ανασκαφή, έπειτα εξαφανίσθηκε. Ο Πανάγος σαν πήγε στο χωριό το είπε στους κατοίκους και στον ιερέα το ίδιο βράδυ, αλλά και πάλι αυτοί αδιαφόρησαν. Δεν πέρασαν λίγες ημέρες και καθώς ήταν ανεβασμένος σε ένα δένδρο και έκοβε ξύλα, εμφανίσθηκε πάλι ο καλόγερος, και του έδωσε εντολή να σταματήσει να κόβει ξύλα  από το δένδρο, να τρέξει αμέσως στο χωριό και να επαναλάβει την παραγγελία του. Για δεύτερη φορά ο Πανάγος εισέπραξε την αδιαφορία των κατοίκων. Κάποτε αρρώστησε ο Πανάγος και είδε στον ύπνο του πάλι τον καλόγερο. Όμως αυτή την φορά από την μέση και πάνω φορούσε άμφια και από την μέση και κάτω ήταν κουρελής και ξυπόλυτος! Και του λέει : «Πανάγο μην τρομάζεις. Με βλέπεις έτσι για να σου δώσω να καταλάβεις ότι κάτι μου λείπει…. Μίλα πάλι στους συγχωριανούς σου και τον δήμαρχο και προσπάθησε να τους πείσεις να κάνουν την ανασκαφή στον τόπο που σου είπα και κτίσουν την εκκλησία. Ο Πανάγος αισθάνθηκε να τον διαπερνούν ρίγη και φόβος, του απαντάει : «Εγώ πολλές φορές τους είπα την εντολή σου, αλλά δεν με ακούνε για τι δεν έχουν χρήματα». Ο καλόγερος τότε του

ΕΤΟΣ 1959 Πάνω από την κρήνη του Μοναστηριού.ΙΩΑΝΝΗΣ ΜΑΝΩΛΗΣ (ΓΙΑΝΝΗ-ΜΑΝΩΛΗΣ)-ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΑΡΑΜΠΕΛΑΣ (ΚΑΤΣΟΥΛΟΓΙΑΝΝΗΣ)-Ιερέας ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΡΑΜΠΕΛΑΣ -ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ-Ιερέας ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΑΡΑΜΠΕΛΑΣ-ΜΗΤΡΟΣ ΚΑΡΑΜΠΕΛΑΣ (ΤΣΕΡΠΕΣ)-ΜΠΙΚΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ-ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΚΑΡΑΜΠΕΛΑ-ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΡΑΜΠΕΛΑΣ (ΚΩΣΤΑ-ΠΑΠΠΑΣ)-ΒΑΣΙΛΗΣ ΚΑΡΑΜΠΕΛΑΣ (ΒΑΣΙΛΗ-ΠΑΠΠΑΣ), Φωτογραφικό αρχείο ΚΟΜΙΑΝΟΣ ΠΙΠΗΣ

λέει: Να τους πεις να κάνουν αρχή και με τα πρώτα σκαψίματα θα βρουν μια καμπάνα με τόσο μεγάλη αξία, που όλα τους τα έξοδα θα καλυφθούν». Τότε ο Πανάγος Κώνστας κάλεσε στο σπίτι του τους ιερείς, τους επιτρόπους και τον δήμαρχο Ζιώτη Παπασταμάτη στο κονάκι του και τους είπε για το όνειρο που είχε δει. Μετά τους είπε να το σκεφτούν καλά, και εάν αδιαφορήσουν πάλι, τότε τους είπε ότι θα ξεκινούσε το σκάψιμο μόνος του μαζί με την οικογένειά του και όποιον άλλο θέλει να βοηθήσει από τους συγχωριανούς. Η επιμονή του Πανάγου σε συνδυασμό με τα λεγόμενα από παλιά της Διαμάντως τους έπεισαν και άρχισαν τις εργασίες στον τόπο που τους έδειξε ο Πανάγος. Όλοι οι κάτοικοι δέκα οκτώ χωριών του τότε δήμου Αετού και Τριπύλας έτρεξαν να προσφέρουν με προσωπική εργασία άλλα και οικονομική βοήθεια τον ιερό σκοπό. Με τις πρώτες ανασκαφές βρήκαν πολλούς τάφους μοναχών και πολλά κειμήλια, πράγμα που δείχνει ότι κάποτε το μοναστήρι γνώρισε μεγάλη ακμή, επίσης βρήκαν και τα θεμέλια του παλαιού ναού και της Αγίας Τράπεζας. Με τα χρήματα εκείνη την εποχή που μάζεψαν από προσφορές των ευσεβών Χριστιανών, έκτισαν την εκκλησία και τα κελλιά των καλογέρων. Επίσης με τα χρήματα που μάζεψαν κατασκευάσθηκε μιά μεγάλη καμπάνα και τοποθετήθηκε στο πλέον κατάλληλο σημείο στην δεξιά πλευρά στην ακρη της πλατείας του Μοναστηριού, όταν κτυπάει ακούγεται καθαρά από πάντού και το βουνό Κιάφα αντιλάλει την ομορφιά του υπέροχου ήχου της. Από τις δωρεές των πιστών περίσσευσε ένα αρκετά μεγάλο ποσό για άλλα έργα του μοναστηριού, ένα από τα αξιολογώτερα  έργα ήταν το Ελληνικό Σχολείο στο χωριό Βαρυμπόπι. Σήμερα η Θεία Λειτουργία γίνεται με εντολή του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη Τριφυλίας κάθε Σαββάτο και μόνο κατά τους καλοκαιρινούς μήνες. Κατά το παλαιό έθιμο συνεχίζονται οι λειτουργίες μέχρι και σήμερα την Δευτέρα του Πάσχα, την ημέρα της Πεντηκοστής, του Αγίου Πνεύματος και του Αγίου Γεωργίου. Το πανηγύρι γινόταν στις 6 Αυγούστου κάθε χρόνο, οι προσκυνητές ξεκινούσαν από τις γύρω περιοχές για να έλθουν σε αυτόν τον θαυματουργό τόπο, να κάνουν τα τάματά τους, να προσευχηθούν, να βαπτίσουν τα παιδιά τους, να εξομολογηθούν και να μεταλάβουν των Αχράντων Μυστηρίων. Όλοι τους δεν ξεχνούσαν να επισκεφθούν το δένδρο που ο σεβάσμιος βοσκός Πανάγος Κώνστας συνάντησε τον Άγιο, και να κόψουν ένα κομμάτι ξύλο για να φτιάξουν φυλακτά. Σε λίγα χρόνια μου έλεγε Βαρυμπομπαίος θείος μου Γιάννης Καράμπελας (Κατσουλόγιαννης), από το μεγάλο αυτό δένδρο δεν είχε μείνει τίποτα, ούτε και οι ρίζες. Σύμφωνα με την παράδοση ήταν ένα πλούσιο μοναστήρι, με πολλά σιδοπρόβατα, κτήματα με ελιές, αμπέλια και γαϊδουρομούλαρα. Κάτω από την πλατεία υπήρχαν πέτρινες καμάρες, σε αυτές σταύλιζαν τα ζωντανά τους,

τυροκομούσαν το γάλα από τα γιδοπρόβατα, σε άλλες καμάρες αποθήκευαν τα κρασιά τους, σε άλλες τους καρπούς από τα σιτηρά τους και γενικά τα γεωργικά και κτηνοτροφικά προϊόντα τους. Ο Πανάγος Κώνστας χειροτονήθηκε μοναχός, έζησε την υπόλοιπη ζωή του εκεί στο μοναστήρι, είναι δε ο μοναδικός μοναχός που ετάφη στο προαύλιο του μοναστηριού και ο επισκέπτης μπορεί να δει τον τάφο του. Μετά από τον Πανάγο ένας καλός και εργατικός μοναχός τον διαδέχθηκε ο Πανάγος Μπουκουβάλας, λέγεται ότι πέθανε σε ηλικία 100 χρονών. Πάντως πλήθος από ιερείς και επιτρόπους που ο κατάλογος είναι μακρύς, υπηρέτησαν με αφοσίωση, ευλάβεια, αφοσίωση και αγάπη ειλικρινή. Η ομόνοια, η πίστη και η εξυπηρέτηση με χριστιανική αγάπη συντέλεσαν στην ακμή του μοναστηριού. Πολλά τα θαύματα που έχουν συμβεί όλα αυτά τα χρόνια σε ευσεβείς επισκέπτες. Ο Ιερέας Περικλής Καράμπελας μας διηγείται πολλές θεραπείες σε ασθενείς… (ιστορία Ιεράς Μονής Μοναστηρίου (Βαρυμπόπι) Τριφυλίας – 1953. Η ιαματική δύναμη του πηγαίου νερού διαδόθηκε σε όλους τους κατοίκους της Μεσσηνίας… Ο Ιερέας Λάμπρος Θεοδωρακόπουλος μας διηγείται από παλιά πολλά θαύματα θεραπευθέντων ασθενών. Επίσης ο Ιερέας Γεώργιος Καράμπελας αναφέρει πολλά θαύματα που έγιναν στο μοναστήρι στην έκθεσή του την 30-3-1963 και βεβαιώνουν οι Ιεροψάλτες Σταμάτης Μαραβελής, ο Μήτρος Καράμπελας (Μητσο-Μπερνακάκης), ο Γεώργιος Κώνστας κ.α. (Μεταμόρφωση του Σωτήρος Μοναστηρίου Τριφυλίας σελ. 5 – 6 έτος 1963). Στην

ΑΠΟΓΕΥΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ 1970-ΠΡΩΤΟΣ ΣΤΟ ΧΟΡΟ Ο ΙΕΡΕΑΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΑΡΑΜΠΕΛΑΣ-ΔΕΥΤΕΡΟΣ Ο ΤΑΚΗΣ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ-Η ΣΟΥΛΑ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΥ κ.α. Στο προαύλιο της Εκκλησίας-Φωτογραφικό αρχείο ΚΟΜΙΑΝΟΣ ΠΙΠΗΣ.

φωτογραφία που παραθέτω είναι από ένα πολύ ωραίο χριστιανικό αλλά και παραδοσιακό έθιμο, το έθιμο της ΑΓΑΠΗΣ. Το απόγευμα της Κυριακής του Πάσχα και εάν την επόμενη ημέρα έπεφτε η γιορτή του Άη-Γιώργη, τότε οι πιστοί φέρνανε μαζί τους το ψωμί τους, το κρασί τους, διάφορα φαγητά και κόκκινα αυγά για τσούγκρισμα. Άναβαν το κερί τους, γινόταν ο εσπερινός  της Αγάπης και στην συνέχεια στο προαύλιο γλεντούσαν. Τον χορό τον άνοιγε ο Παπάς, με το τραγούδι: ΣΗΜΕΡΑ ΜΑΥΡΑ ΜΟΥ ΜΑΤΙΑ ΣΗΜΕΡΑ ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ – ΣΗΜΕΡΑ ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΟΥΡΑΝΟΥΣ ΕΥΡΕΘΗ – ΣΗΜΕΡΑ ΜΑΥΡΑ ΜΟΥ ΜΑΤΙΑ ΣΗΜΕΡΑ ΚΑΙ ΟΙ ΠΑΠΑΔΕΣ- ΣΗΜΕΡΑ ΚΑΙ ΟΙ ΠΑΠΑΔΕΣ  ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΥΝ ΣΑΝ ΔΕΣΠΟΤΑΔΕΣ – ΣΗΜΕΡΑ ΜΑΥΡΑ ΜΟΥ ΜΑΤΙΑ ΣΗΜΕΡΑ ΟΛΑ ΤΑ ΚΟΡΙΤΣΙΑ-ΣΗΜΕΡΑ ΟΛΑ ΤΑ ΚΟΡΙΤΣΙΑ ΣΤΕΚΟΝΤΑΙ ΣΑΝ ΚΥΠΑΡΙΣΣΙΑ – ΣΗΜΕΡΑ ΜΑΥΡΑ ΜΟΥ ΜΑΤΙΑ ΣΗΜΕΡΑ ΚΑΙ Η ΝΥΦΑΔΕΣ ΣΗΜΕΡΑ ΚΑΙ ΟΙ ΝΥΦΑΔΕΣ ΣΤΕΚΟΝΤΑΙ ΣΑΝ ΤΙΣ ΛΑΜΠΑΔΕΣ-ΣΗΜΕΡΑ ΜΑΥΡΑ ΜΟΥ ΜΑΤΙΑ ΣΗΜΕΡΑ ΤΑ ΠΑΛΗΚΑΡΙΑ  ΣΗΜΕΡΑ ΤΑ ΠΑΛΗΚΑΡΙΑ ΣΤΕΚΟΝΤΑΙ ΣΑΝ ΤΑ ΛΙΟΝΤΑΡΙΑ- ΣΗΜΕΡΑ ΜΑΥΡΑ ΜΟΥ ΜΑΤΙΑ ΣΗΜΕΡΑ ΚΑΙ ΟΙ ΠΑΝΤΡΕΜΕΝΕΣ-ΣΗΜΕΡΑ ΚΑΙ ΟΙ ΠΑΝΤΡΕΜΕΝΕΣ ΕΙΝΑΙ ΛΑΜΠΡΟΦΟΡΕΜΕΝΕΣ…στην φωτογραφία πρώτος στο χορό είναι ο Παπά-Γιώργης Καράμπελας το πάσχα του 1970, ακολουθεί ο Τάκης Γιαννοπουλος, η Τούλα Γιαννοπούλου κ.α. Ο σεβάσμιος αυτός Ιερέας χειροτονήθηκε στον Ναό των Αγίων Αποστόλων στο χωριό Βαρυμπόπι (Μοναστήρι Τριφυλίας) το 1950, και υπηρέτησε ευλαβικά και αδιαλείπτως μέχρι το 1978. Όμως εντυπωσιακό και επιστημονικά ανεξήγητο φαινόμενο είναι ο περίφημος βράχος. Κοντά στην κορυφή του βουνού Κιάφα, ακριβώς πάνω από την θέση του Ιερού της εκκλησίας, ευρίσκεται ένας τεράστιος βράχος βάρους 45 τόνων σε μια πλαγιά με 45 μοίρες κλίση. Δεν στηρίζεται πουθενά, λέγεται ότι παλιά δεν ήταν σε αυτή την θέση αλλά έχει μετακινηθεί περίπου 5 μέτρα λίγο πιο κάτω από την παλιά θέση, και σταμάτησε πάνω σε μια πέτρα μισού κυβικού μόνο, από τότε μέχρι σήμερα παραμένει αμετακίνητος σε αυτή τη θέση, παρά τους ισχυρούς σεισμούς, τις καταρρακτώδεις βροχές, την διάβρωση του εδάφους και τους δυνατούς ανέμους… Ένας διακεκριμένος πολιτικός μηχανικός ειδικευμένος στις στατιστικές μελέτες είπε : «Κανείς μηχανικός δεν θα μπορούσε χρησιμοποιώντας τα σημερινά μέσα και γνώσεις να στηρίξει σε έδαφος με αυτή την κλίση ένα τέτοιο βράχο 45 τόνων σε μια πέτρα μισού κυβικού! Όχι για σειρά ετών, ούτε για λίγες μέρες! Θα ήταν μεγάλη παράλειψη εκ μέρους μου να μην αναφέρω ότι τα έργα έγιναν επί Μητροπολίτου Νεοφύτου και επί δημαρχίας Ζιώτη Παπασταμάτη, Κωνσταντή Σοφού, Γεωργίου Γκότση, Ιωάνου Λυμπερόπουλου, Οικονόμου Ποτόνη και Αθανασίου Σοφού. Όχι ότι και οι μετά από αυτούς προέδροι δεν έκαναν συμπληρωματικά έργα. Κατάλογος δωρητών και ευεργετών δεν έχει δυστυχώς κρατηθεί, πάντως το έργο αυτό δεν έγινε μόνον από τους Βρυμποπαίους αλλά και με την βοήθεια όλων των κατοίκων των 26 περίπου χωριών της γύρω περιοχής και των ευλαβών επισκεπτών από πιο μακρινές περιοχές του Ελλαδικού χώρου.

Εργασία : ΚΟΜΙΑΝΟΣ ΠΙΠΗΣ, komianos.wordpress.com


Ιουνίου 14, 2011 Posted by | ΔΗΜΟΣ ΤΡΙΦΥΛΙΑΣ, ΕΙΚΟΝΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΧΘΕΣ, ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ ΔΡΩΜΕΝΑ, ΘΡΥΛΟΙ ΚΑΙ ΔΟΞΑΣΙΕΣ, ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ ΜΑΣ, ΜΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΚΑΙ ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ, ΠΑΡΑΔΟΣΗ, ΤΑ ΦΩΤΟΡΕΠΟΡΤΑΖ ΜΟΥ, Uncategorized | Σχολιάστε