Komianos's Blog

Από το Κοπανάκι Μεσσηνίας Πολιτιστικά Δρώμενα.

ΠΑΛΟΥΚΑ (Πάλουκα) – ΑΝΑΣΚΟΛΟΠΙΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΟΡΕΙΝΗ ΤΡΙΦΥΛΙΑ ΚΑΙ ΣΚΑΛΑ ΜΕΣΣΗΝΙΑΣ, ΒΑΣΑΝΗΣΜΟΙ ΚΛΕΦΤΑΡΜΑΤΟΛΩΝ

Ο μαρτυρικός θάνατος με την διαδικασία της «παλούκας» [Επεξεργασία]

 ΈΣΤΕΙΛΕ Η ΤΟΥΡΚΙΑ ΔΡΒΕΝΑΓΕΣ ΚΑΙ ΚΥΝΗΓΟΥΝ ΤΟΥΣ ΚΛΕΦΤΕΣ – ΣΕΡΝΟΥΝ ΜΠΑΛΤΑΔΕΣ ΣΤΑ ΑΛΟΓΑ ΧΑΤΖΑΡΙΑ ΣΤΑ ΜΟΥΛΑΡΙΑ – ΑΚΟΥΣ ΤΙ ΛΕΝΕ ΤΑ ΠΟΥΛΙΑ ΤΙ ΜΟΛΟΓΟΥΝ ΤΑΪΔΟΝΙΑ; – ΒΑΡΟΥΝ ΤΣΑΚΙΖΟΥΝ ΚΟΚΚΑΛΑ ΚΑΙ ΠΑΛΟΥΚΩΝΟΥΝ ΚΛΕΦΤΕΣ. ΦΕΓΓΑΡΙ ΠΟΥΣΑΙ ΑΨΗΛΑ ΚΑΙ ΧΑΜΗΛΑ ΑΓΝΑΝΤΕΥΕΙΣ – ΜΥΝΑ ΣΕ ΚΛΕΦΤΑΡΜΑΤΩΛΟΥΣ ΚΑΙ ΣΕ ΟΛΟ ΤΟ ΔΟΥΒΛΕΤΙ – ΠΕΣΤΟΥΣ ΝΑ ΚΑΤΣΟΥΝ ΦΡΟΝΙΜΑ, ΠΟΛΥ ΤΑΠΕΙΝΩΜΕΝΑ. ΔΕΝ ΕΙΝ΄Ο ΠΕΡΣΙΝΟΣ ΚΑΙΡΟΣ Ο ΦΕΤΕΙΝΟΣ Ο ΧΡΟΝΟΣ.

Η ΠΆΛΟΥΚΑ

Η ΠΆΛΟΥΚΑ

 

Μετά την αποτυχιμένη επανάσταση κατά των τούρκων το 1769 – 1770, και την επιδρομήν των τουρκαλβανών  το 1770 – 1780, τα παιδιά και οι συγγενείς των αδικοχαμένων υπερ της λευτεριάς της πατρίδος σιγά σιγά άρχισαν να ενώνονται σε ομάδες και τα λιμέρια των κλεφταρματολών πληθύνανε. Απότερος σκοπός η απελευθέρωση. Οι Κολοκοτρωναίοι, ο Γιαννάκης Κοσμάς, ο Γιωργάκης κακίσης, ο Γιώργης Κοσμάς. Κωνσταντίνος Μέλλιος, Ντούφας, Ντάρας, Συρράκος, Τρουπάκης Μουρτζίνος, Ντόγκας, Μητροπέτροβας, Κοκοβέκης, Μπούρας, Πιπιλής, ο Μπουκουβάλας κ.α. αρχίζουν να οργανώνουν τους Έλληνες ραγιάδες. Οι οποίοι αρχίζουν και τιμωρούν τους Τούρκους και τους Έλληνες προδότες. Γύρω στο 1800 – 1805 οι κλέφτες και αρματωλοί ήσαν έτοιμοι για να κάνουν νέα επανάσταση. Το εξής γεγονός έγινε αφορμή του μεγάλου κατατρεγμού των κλεφτών το 1805 – 1806. Όπως γράφει ο Αγησίλαος Τσέλαλης στο έργο του «ΠΛΑΠΟΥΤΑΣ»….Kλέφτες υπό την αρχηγίαν του Γιαννάκη Κολοκοτρώνη και Κοσμά Γιώργη αποφασίζουν να τιμωρήσουν τον Πρωτοσύγγελο Χριστιανουπολεως – Τριφυλίας Ανδριανόπουλο. Ο οποίος ήταν προεστός στους Γαργαλιάνους, » Άρχων του Μωρέω » και αγαπητός στους Τούρκους. Επειδή κυνηγούσε και τιμωρούσε τους κλέφτες και φορολογούσε άγρια τους  κτηνοτρόφους. Τόν συλαμβάνουν τον τιμωρούν παραδειγματικά και  του πέρνουν τα λεφτά που προορίζονταν για για τους Τούρκους και το Πατριαρχείο, με σκοπό να τα χρησιμοποιήσουν για τον υπερ ελευθερίας αγώνα.Το περιστατικό συνέβει όταν ερχόταν από την Κυπαρυσσίαν με κατεύθυνση την Τρίπολι. Γράφει ο Κοσμάς Εμμ. Αντωνόπουλος στο βιβλίο του «Η ΤΡΙΦΥΛΙΑ» σελίδα 220-221…Επειδή όμως ήταν ιερωμένος δεν τον χάλασαν αλλά τον έφησαν ελεύθερο. Αυτός όμως εφέρθηκε ως ανάξιος Έλληνας και ιερωμένος. Με καθαρά κίνητρο την εκδίκηση και αδιαφορώντας για τις συνέπειες των ενεργειών του, αναφέρει στον πασά της Τριπόλεως και εις τον Πατριάρχην τι είχε συμβεί. Επίσης έγραψε στον ίδιο το Σουλτάνο ότι οι κλέφτες ληστεύουν και τιμωρούν τον κόσμο. Όμως δεν έγραψε μόνο, αλλά επήγε προσωπικά στην Κωνσταντινούπολι για να περιγράψει και προσωπικά στον σουλτάνο τι γινότανε. «Δεν είσαι συ του λέι, βασιλιάς,  βεζύρης και κατής αλλά οι κλέφτες και αρματωλοί του Μωριά». Σχετικό δημοτικό τραγούδι αναφέρεται στα ανωτέρω…ΑΚΟΥΣ΄ΑΦΕΝΤΗ ΒΑΣΙΛΙΑ ΚΑΙ ΠΟΛΥΧΡΟΝΕΜΕΝΕ\ ΟΙ ΚΛΕΦΤΕΣ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΣΤΟ ΜΩΡΙΑ ΓΙΝΗΚΑΝ ΒΑΣΙΛΙΑΔΕΣ\ Ο ΘΟΔΩΡΑΚΗΣ ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΚΑΙ Ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΕΙΝ΄ΒΕΖΥΡΗΣ/ ΚΑΙ Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΕΤΟ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΗΣ ΚΑΙ ΚΡΕΝΕΙ….» Η αναφορά του πρωτοσύγγελου Ανδριανόπουλου έδωσε αφορμή  της δίωξης των κλεφτών. Ο Σουλτάνος αποφάσισε την σφαγή μέσα σε μία νύχτα όλων των πελοποννησίων ή την μεταφορά ολων των κατοίκων στην Αραπιά και μετακίνηση αραπάδων για να απαλλαγεί οριστικά η τουρκιά από τους κλέφτες. Όμως ο Πατριάρχης Καλίννικος έπεισε τον σουλτάνο να αλλάξει γνώμη και ότι θα ήταν προτημότερο να υπογράψη μια διαταγή- φιρμάνι και ο Πατριάρχης Καλίνικος μια διαταγη επιτίμιον κατά των κλεφτών και για όσους Χριστιανούς τους υπόθαλπταν, με το σκεπτικό ότι : Άμα μετέφερε τους Ελληνες από που θα έπερνε φόρους. Σε όλη την Πελοπόννησο αρχίζει εξοντωτική καταδίωξη των κλεφτών. Τούρκοι και Έλληνες ραγιάδες επιστρατευμένοι από την τουρκιά και τους κληρικούς καταδιωκουν τους κλέφτες. Το τούρκικο φιρμάνι και το Χριστιανικό Επιτίμιο διαβάζονται σε πόλεις και χωριά, σε εκκλησίες και μοναστήρια. Αρχίζει τότε ένα άγριο κυνηγιτό, παρουσιάζοντας τους κλέφτες και αρματωλούςως κοινούς ληστές, άρπαγες, δολοφόνους και κακούργους. Οι κλέφτες προδίδονται σε Τούρκους και Χριστιανούς ως «αντίχρηστοι διάβολοι». Όλοι τους αποφεύγουν σαν το διάβολο το λιβάνι, κανείς δεν τους δίνει μια μπουκιά ψωμί, οι πέτρες ραγίζουν από το χαλασμό που γίνεται. Χιλιάδες κλέφτες στο Μωριά βασανίστηκαν και χάθηκαν, φόβος, τρόμος ΑΝΑΣΚΟΠΟΛΟΠΙΣΜΟΣκαι θάνατος παντού. Ο σουλτάνος έστειλε εφτά αγγελιοφόρους (Ζατόρους) να παραδώσουν τα φιρμάνια και το επιτίμιον. Το παρακάτω τραγούδι αναφέρεται στη θυσία των κλεφτών και στο δράμα τους: ΕΦΤΑ ΖΑΤΟΡΟΥΣ ΕΣΤΕΙΛΕ ΝΑ ΠΑΝΕ ΤΑ ΦΙΡΜΑΝΙΑ / ΤΡΕΜΟΥΝ ΟΙ ΣΤΡΑΤΕΣ ΤΟΥ ΜΟΡΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΔΗΜΟΣΙΕΣ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ / ΤΡΕΜΕΙ ΚΑΙ Ο ΧΑΜΟΥΖΑΤΟΥΡΑΣ ΠΟΥ ΦΕΡΝΕΙ ΤΟ ΦΙΡΜΑΝΙ / ΕΨΕΣ ΠΡΟΨΕΣ ΕΔΙΑΒΑΙΝΑ ΑΠ’ ΤΑ ΣΟΥΛΙΜΟΧΩΡΙΑ / ΚΙ’ ΑΚΩ ΝΤΟΥΦΕΚΙΑ ΝΑ ΒΡΟΝΤΟΥΝ ΚΑΙ ΜΠΑΤΑΡΙΕΣ ΝΑ ΠΕΦΤΟΥΝ / ΑΛΗ ΤΣΕΚΟΥΡΑΣ ΡΟΒΟΛΑΕΙ ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΑΣΙΔΑΚΙ / ΦΕΡΝΕΙ ΚΕΦΑΛΙΑ ΚΛΕΦΤΙΚΑ, ΚΕΦΑΛΙΑ ΑΝΔΡΙΩΜΕΝΩΝ / ΚΑΙ ΝΤΕΣΚΕΡΕΔΕΣ ΑΠΟΛΑΕΙ ΝΑ ΠΑΝ ΝΑ ΠΡΟΣΚΥΝΗΣΟΥΝ. Για τον κατατρεγμόν γραφει ο Φρατζής:…. Μετά την ανάγνωση  των επισήμων εγγράφων αφού έφυγαν οι Αρχιερείς και οι Δημογέροντες, ο Πασάς ετοίμασε… τον Κεχαγιάμπεη αντιπρόσωπό του, ο οποίος ξεκίνησε εκστρατία κατά των κλεφτών με στρατό, κρεμάλες, μπαλτάδες για τεμαχισμό και παλούκια χρωματισμένα. Όσους από τους κλέφτες έπιαναν ζωντανούς τους έστελναν στα στρατόπεδα Συνάνου, Σκάλας και Πάλουκας του Κεχαγιάμπεη και του Τσεκούρα. Από αυτούς άλλους τους παλουκώνανε, άλλους τους απαγχονίζανε και καρφωνε τα κεφάλια τους σε παλούκια, άλλους τους έψηνε σουγλίζοντάς τους και άλλους έσχιζε με τον μπαλτά σε τέσσερα κομμάτια δημόσια προς εκφοβισμόν και παραδειγματισμόν συνάμα. Τα ίδια αναφέρει και ο ΒΑΣΑΝΗΣΤΗΡΙΑΤερτσέτης στα «Απομνημονευματά Κολοκοτρώνη»…. Αφηγήται ο Κολοκοτρώνης: Καθώς πηγαίναμε προς το Πήδημα μια ώρα μακρυά από την Σκάλα, πλάκωσε ο Κεχαγιάμπεης με 2000 Τούρκους και με τα παλούκια… Επολεμήσαμε όλη την ημέρα και το βράδυ τραβήξαμε τα σπαθιά, τραβώντας για τα χωριά της Αρκαδιάς (Κυπαρυσσίας). Ο ιστορικός Αθ. Γρηγοριάδης εκτός των γνωστών εις το βιβλίον «Ιστορικαί Αλήθειαι», γράφει: Ότι κατά την μάχη στην θέση «Φουρσαλοκάμαρα» μεταξύ 170 Αρχηγών και 1200 Ελλήνων, με 5.000 Αλβανούς, 14.000 Τούρκους, 2.000 καβαλάριδες,και 20 μεγάλα τηλεβόλα, εκτός των φονευμένων περικυκλώθηκαν από το ιππικό 80 Έλληνες οι οποίοι μεταφέρθηκαν στα πλησίον στρατόπεδα και ή παλουκώθηκαν, ή βρήκαν φοβερόν θάνατο με πριονισμό ή κάϊκαν στην φωτιά. Οι περίφημοι Κοντοβουνήσιοι κλέφτες, Γιώργος Μπέλκοςαπό τον Αετό και ο Μήτρος από το Βυδίσοβα το 18ο6 προδόθέντες από καλόγερον συνελήφθησαν από τους Τούρκους. Ο Γιώργος με τον αδελφό του Κολοκοτρώνη βασανίστηκαν και πέθαναν με τον δια πυρός βασανισμόν, ο δε Μήτρος με τα αδέλφια του παλουκώθηκαν. Για τον κατατρεγμόν των κλεφτών ο Π. Παπαδόπουλος αναφέρει:…. Από την Ποντιά κατά την αφήγηση του Γεωργακία, συνέχισαν την πορεία τους και έφτασαν στο χωριό του Αετού. Αφού έφαγαν και χορεψαν στο Σταυρέϊκο αλώνιπήγαν στο δάσος του κλάδι να περάσουν την νύχτα και να σκεφτούν τι θα κάνουν… Ο Θοδωρής Κολοκοτρώνης επρότεινε να φύγουν για τις «Φραγκιές», (Έτσι έλεγαν τότε τα Επτάννησα). Ο Γιώργος Μπέλκος εμίλησε τελευταίος και είπε: » Τα κουμούτσια του Μορηά μας έθρεψαν, τα σκυλιά του Μοριά ας μας φάνε!»… και χωρίστικαν σε μικρές ομάδες. 60 κλέφτες μόνο έμειναν στη μία ομάδα και ξεκίνησαν από τον Αετό με κατευθυνση το τετράζι. Στο ορεινό Ψάρι συναντήθηκαν με τούρκους. Κοντά στο όρος Μίνθη (Διαφόρτι), ο Γύφτος σκοτώθηκε. Ο Νταλαχάνης και ο Γιωργάς πιάστηκαν αιχμάλωτοι και θανατόθηκαν με το μαρτύριο της παλούκας. Κατά την παράδοση ο Νταλαχάνης έζησε επτά ολόκληρες υποφέροντας τους αφόρητους πόνους. Σε ολόκληρη την Πελοπόννησο έχει απλωθεί ο φόβος και ο τρόμος όλων των κλεφταρματολών . Ιδιαίτερα στα κλέφτικα λιμέρια της Μεσσηνίας και ιδιαίτερα στην περιοχή της Σκάλας οι Τουρκαλβανοί

ΒΑΣΑΝΙΣΜΟΣ ΜΕ ΤΗ ΜΕΘΟΔΟ ΤΟΥ ΠΡΙΟΝΙΣΜΠΟΥ

ΒΑΣΑΝΙΣΜΟΣ ΜΕ ΤΗ ΜΕΘΟΔΟ ΤΟΥ ΠΡΙΟΝΙΣΜΠΟΥ

είχαν στήσει μια «Πάλουκα» στην θέση «Παλουκόραχη» και άλλη μία στην θέση «Παναγιά» των Κοντοβουνίων εκεί που έχει κτισθεί σήμερα το εξωκκλήσιον του Άϊ Λιά. Μεταξύ των χωριών Βαρυμπόπι (Μοναστήρι)-Αετού-Πολυθέας (Μαλίκι)-Κρυονερίου (Σαρακινάδα) και Αρτικίου. Ο λόφος  πάνω απο τον Άϊ-Λιά ονομάζεται ακόμα και σήμερα «ΠΑΛΟΥΚΑ». Σε αυτές τις δύο περιοχές παλουκόθηκαν (σουβλήστικαν) πολλοί κλέφτες και αρματωλοί όπως οι τρείς Δαραίοι από το ψάρι, τα δύο αδέλφια οι Μανταίοι απο το χωριό Βυδίσοβα Δροσοπηγή, ο Κόντος – Μπουχανάς από την Τριπύλα κ.α. Εκεί σε ψηλό σημείο για να ακούγωνται τα βογγητά από τον αφόρητο πόνο των παλουκομένων κλεφτών και του κάθε είδους σωματικά βασανηστήρια, και όλα αυτά για να τα ακούν οι υπόδουλοι Έλληνες και να τρομοκρατούνται για να αλλάξουν γνώμη και να μην ξεσηκωθούν. Πολλοί από τους γέροντες λέγανε ότι όποιος περνούσε τα καυτά μεσημέρια ή αργά το βράδυ ακούγανε κοπετό και βογγητά πόνου από βασανιστήρια. Γράφει ο Κοσμάς Εμμ. Αντωνόπουλος τ. Νομάρχης στο βιβλίο του Η ΤΡΙΦΥΛΙΑ… » Ακόμη και σήμερα στην θέση όπου εσούβλιζαν τους κλέφτες και ονομάζεται (Πάλουκα), δεν έχουν στήσει μία πλάκα μαρμάρινη στην μνήμη των βασανισθέντων, ούτε και εψάλη ακομη ένα τρισάγιον ή έστω μία δέηση. Δεν ακούσθηκε ένα ευχαριστώ, δεν έγινε ένα προσκύνημα των Ελλήνων που εσώθηκαν και ζουν ελεύθεροι από τις θυσίες εκείνων. Προς τιμή των αδελφών Κώστα και Πανάγου Παντελή, εκτίστει στα θεμέλια του παλαιού εξωκκλησίου που είχαν καταστρέψει οι Τούρκοι, ένα εκκλησάκι ο Άϊ – Λιάς. Ακόμη και σήμερα επικρατεί η προσφώνηση προς τον άτυχο τον δυστυχή: «ΡΕ ΠΑΛΟΥΚΩΜΕΝΕ…» η μνήμη αυτών των βασανισμένων για την ελευθερία μας ανθρώπων πρέπει να μείνει ιερή σε όλους τους κατοίκους της Τριφυλίας. Αυτός ο τόπος θα έπρεπε να γίνει ιερό προσκύνημα για να μην ξεχνούν οι νεώτεροι Έλληνες αυτή την σςελίδα από την ιστορία της πατρίδας μας». Αν στην Αλαμάνα η θυσία το 1821 του Αθανάσιου Διάκου που βρήκε φρικτό μαρτυρικό θάνατο, έγινε σύμβολο αυτοθυσίας χάριν της ελευθερίας. Η θυσία τόσων κλεφτών στην Σκάλα της Μεσσηνίας στην «Παλουκόραχη» και την Ορεινή τριφυλία στη θέση «Πάλουκα» το 1805 – 18ο6 χάριν της ελευθερίας, είναι παράδειγμα προς μίμηση που μας θυμίζει την ηρωϊκή αυτοθυσία των Ελλήνων μπροστά στο  αγαθό της ελευθερης ζωής. Και φανερώνει την περιφρόνηση όλων των βασανιστηρίων του σώματος από τους εχθρούς της πατρίδος χάριν της ιδέας. Οι Τούρκοι τον παλούκωσαν ζωντανό. Ένας Τούρκος γύφτος παραγγέλθηκε για να του περάσει το σουβλί μέσα από το σώμα του. Χωρίς να πειράξει τα ζωτικά εσωτερικά όργανα, και μόνον τρυπώντας του το έντερο και το διάφραγμα, ο γύφτος του πέρασε το σουβλί ανάμεσα από τα σπλάχνα και το πνευμόνι, μέχρι που του το έβαλε επάνω από τον ώμο. Ο Διάκος στήθηκε όρθιος στραμμένος προς τη Δύση για να τον καίει ο ήλιος. Γύρω του οι Τούρκοι έστησαν σε πασσάλους τα ακρωτηριασμένα κεφάλια των παλικαριών του, να τον κοιτάνε. Ο Διάκος άντεξε για πολύ το φρικτό βασανιστήριό του, βρίζοντας τους Τούρκους και τη θρησκεία τους, ενώ επαινούσε τους Έλληνες. Ζητούσε όμως νερό να πιει και κανείς δεν του έδινε. Ένας από τους συντρόφους του προσπάθησε να τον απαλλάξει από το μαρτύριό του, και τον πυροβόλησε από μακρυά. Αστόχησε όμως, και αντί να τον σκοτώσει, η σφαίρα του τρύπησε τον ώμο, επιδεινώνοντας το μαρτύριό του. Ο βάναυσος τρόπος θανάτου του Διάκου στα χέρια των Τούρκων (παλουκώθηκε και στη συνέχεια κάηκε) τρομοκράτησε αρχικά το λαό της Ρούμελης, αλλά η γενναία στάση του κοντά στις Θερμοπύλες τον έκανε μάρτυρα για τον απελευθερωτικό σκοπό.

ΠΕΡΣΙΝΟΣ ΚΑΙΡΟΣ Ο ΦΕΤΕΙΝΟΣ Ο ΧΡΟΝΟΣ.

Ιουνίου 3, 2013 Posted by | Η ΠΑΛΟΥΚΑ (Πάλουκα), ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ ΜΑΣ, ΠΑΡΑΔΟΣΗ, Uncategorized | Σχολιάστε