Komianos's Blog

Από το Κοπανάκι Μεσσηνίας Πολιτιστικά Δρώμενα.

Η ΠΙΟ ΜΕΓΑΛΗ ΑΓΑΠΗ ΕΝΑ ΥΠΕΡΟΧΟ ΜΙΚΡΟΔΙΗΓΗΜΑ ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΗ ΔΡΥΜΩΝΙΑΤΗ. Αναδημοσίευση από ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ

Η ΠΙΟ ΜΕΓΑΛΗ ΑΓΑΠΗ ΕΝΑ ΥΠΕΡΟΧΟ ΜΙΚΡΟΔΙΗΓΗΜΑ ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΗ ΔΡΥΜΩΝΙΑΤΗ. Αναδημοσίευση από ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ

ΓΙΩΡΓΗΣ ΔΡΥΜΩΝΙΑΤΗΣ

ΓΙΩΡΓΗΣ ΔΡΥΜΩΝΙΑΤΗΣ

 Η πιο μεγάλη ποίηση γράφετε με τα μάτια

κι ο πιο μεγάλος έρωτας μ’ ένα φιλί στο χέρι.

Ποτέ δεν είναι αργά γι’ αγάπη

%cf%80%ce%bf%cf%84%ce%b5-%ce%b4%ce%b5%ce%bd-%ce%b1%cf%81%ce%b3%ce%b1-%ce%b3%ce%b9%ce%b1-%ce%b1%ce%b3%ce%b1%cf%80%ce%b7

Τον κοίταξε έντονα στα μάτια. Μα τώρα πια δεν ήξερε ποιος είναι. Της κράταγε το αριστερό με το αριστερό του και με το δεξί την τάιζε, όπως τάιζε εκείνη τα μικρά μωρά τους κάποτε. Επτά. Επτά Ήλιοι. Επτά στερεώματα. Τα παιδιά τους. Τώρα ούτε εκείνα τα γνώριζε πια, δεν θυμόταν πως εκείνη τα γέννησε. Εκείνος την τάιζε και της έλεγε παραμύθι, όπως έκανε και εκείνη όταν τάιζε τα μωρά τους. Κι εκείνη τον κοίταζε στο μέτωπο, ποιος ξέρεις, μέσα στη σιωπή τού αλτσχάιμερ ίσως της θύμιζε τους πολλούς του ιδρώτες, τους ιδρώτες εκ κόπων, τους ιδρώτες εξ έρωτος, ποιος ξέρει, αμήχανο το βλέμμα της πλανιόταν μια στο μέτωπό του, μια στα μάτια του.
-Θεανώ, ωραία μου Θεανώ (ωραία την έβλεπε ακόμη ο ωραίος Άνθρωπος), πόσο πολύ σε αγαπώ, αυτό ποτέ μη το ξεχάσεις , της έλεγε και πάσχιζε με χάδι να της το θυμίσει. Και με φιλί στο αριστερό που της κρατούσε.
Ενενήντα χρόνια ζωής εκείνος, ογδόντα επτά εκείνη, τα εξήντα τρία μαζί, πόση ζωή τούς είχε ενώσει! Αλλά τώρα ήρθε η απώλεια του νου κι η αγάπη μονομερώς εκδηλωνόταν, φαινομενικά τουλάχιστον, αφού εκείνη, δίχως νου πια, δεν είχε πια δυνατότητα έκφρασης συναισθημάτων κι η ψυχή φαινόταν να αδρανούσε ενώπιον της απώλειας του νου.
-Θεανώ μου, αγαπημένη της ψυχής και των ματιών μου, της έλεγε και με το κουτάλι στο δεξί προσπαθούσε να της δώσει λίγη τροφή ακόμη. Την ήθελε να ζει….να ζει δίπλα του έστω έτσι, έστω χαμένη στο χάος της λήθης και της έδινε τροφή με το κουτάλι και με την ψυχή του, την γεμάτη πόνο. Μακάρι να τα είχα χάσει και εγώ έλεγε, αλλά πάλι, καλύτερα ας είμαι καλά. Όσην αγάπη κι αν της έχουν τα παιδιά μας, μόνο εγώ, ο σύντροφος ζωής, μόνο εγώ μπορώ να της χαρίσω τόσην όσην όρια δεν έχει.
Τον κοίταξε άλλη μία φορά στα μάτια, τ’ ανοιγόκλεισε κι έσπρωξε με το χέρι της το κουτάλι πέρα.
-Ωραία, χόρτασες λοιπόν καλή μου, έλα τώρα…
Της έπιασε το χέρι και την πήρε προς τον καναπέ. Κάθισαν δίπλα δίπλα και της χάιδεψε ξανά τα ολόλευκα μαλλιά. Κι εκείνη, ίδια κοπελιά που έρωτα ζητά, έγειρε το λευκό κεφάλι μέσα στην ωραία ανδρική αγκάλη κι ένας ύπνος, ο γλυκύτατος των ύπνων που άνθρωπος μπορεί να ζήσει, χαλάρωσε το σώμα της κι έκλεισε απαλά τα πάντα πράσινά της μάτια.
Χαλάρωσε κι ο γέροντας, μ’ εκείνην κουλουριασμένη όλην μες στην αγκαλιά του και τα μάτια του εκλείσανε κι εκείνου απαλά.
Μα πάνω εκεί στο γλάρωμα, εκείνη τράνταξε ολόκληρη, σφίχτηκε πιο πολύ, πολύ, πάρα πολύ απάνω του κι η ανάσα της εβάρυνε, βόγγος βαθύς στο στόμα της , τεντώθηκε, σήκωσε το βλέμμα της με ζόρι και τον κοίταξε στα μάτια, τον κοίταξε έντονα, τον κοίταξε βαθιά:
Παναγιώτη μου….αγάπη μου…., είπε και ξεψύχησε. Τον θυμήθηκε την ώρα εκείνη της αιώνιας αμνησίας.

γ.π.κ-δρ.

Από το «ΕΡΓΟΤΑΞΙΟΝ ΨΥΧΗΣ», συλλογή μικροδιηγημάτων που σκέφτομαι να κυκλοφορήσω μέσα από τις εκδόσεις ΕΛΕΥΣΙΣ ΚΑΙ ΥΔΡΑΝΗ, καθώς ηδη άρχισαν με μεγάλη επιτυχία τις δράσεις τους. 

ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΣΧΟΛΙΟ : ΤΕΛΕΙΟ, ΥΠΕΡΟΧΟ, ΣΥΓΚΗΝΗΤΙΚΟ ΦΙΛΕ ΓΙΩΡΓΗ ΘΑ ΤΟ ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΩ ΣΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΜΟΥ ΜΕ ΤΗΝ ΑΔΕΙΑ ΣΟΥ, ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΚΑΙ ΤΑ ΘΕΡΜΑ ΜΟΥ ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ

ΑΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΟΤΑΞΙΔΟΙ ΜΕ ΕΝΑ ΛΟΥΛΟΥΔΙ

Advertisements

Φεβρουαρίου 13, 2017 Posted by | ΓΙΩΡΓΟΣ Π. ΔΡΥΜΩΝΙΑΤΗΣ, ΔΙΗΓΗΜΑΤΑ - ΠΕΖΟΓΡΑΦΗΜΑΤΑ | Σχολιάστε

ΓΙΩΡΓΗΣ ΔΡΥΜΩΝΙΑΤΗΣ : ΜΙΑ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ ΟΜΟΡΦΗ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ. Τίτλος : «ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ» Αναδημοσίευση από ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ, komianos’s wordpres’s.com

Γιώργης Δρυμωνιάτης

 ΓΙΩΡΓΗΣ ΔΡΥΜΩΝΙΑΤΗΣ : ΜΙΑ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ ΟΜΟΡΦΗ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ. Τίτλος : «ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ» Αναδημοσίευση από ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ

ΓΙΩΡΓΗΣ ΔΡΥΜΩΝΙΑΤΗΣΓΙΩΡΓΗΣ ΔΡΥΜΩΝΙΑΤΗΣ

Ένας υπέροχος ποιητής που ο αυτοσεβασμός  του επιτρέπει μια αυθεντικότητα, με ξεχωριστή καθαρότητα έκφρασης. Μια πηγαία και άμεση εξωτερίκευση του μεγαλύτερου μυστηρίου της ανθρώπινης ψυχής και του ανθρώπινου πόνου. Μια εξαιρετικά επίκαιρη ποιητική δημιουργία με τίτλο : «ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ». Καλησπέρα καλέ μου φίλε Γιώργο, να είσαι πάντα καλά και να βαστάς ζεστή την παρέα μας με τις ποιητικές σου δημιουργίες. Θα την φιλοξενήσω αυτούσια με τον πρέποντα σεβασμό στο ιστολόγιο μου. ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ!!!!!. ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ

Στο τέλος του φωτός

Σκόνη στο χρόνο η ψυχή μου
κι αυτός του σώματος ο ιδρώς,
ατμός που καίει την ύπαρξή μου.
Μικρός στον τελειωμό μου ομπρός,
βαδίζω σ’ ένα πεπρωμένο
βαθιά στων άστρων τη σιωπή
κι ένα μονάχα περιμένω.
Να στοιχηθώ στην μαύρη οπή.
Εκεί που όλα μηδενίζουν,
χώρος και χρόνος και ορμή
κι αυτό το ποίημα της νύχτας
που στο ‘ χα πει με το κορμί.
Εκεί που σβήνει το αιώνιο,
σβήνει ακόμα κι ο Θεός,
σβήνουν κι οι θλίψεις και οι πόνοι
μέσα στο τέλος του φωτός.
Τότε για πάντα θα χαθούμε.
Ω, τρισκατάρατη στιγμή!
Βιάσου λοιπόν ν’ αγαπηθούμε
όσο η ψυχή μας εκκρεμεί.
γ.π.κ-δρ.

Δεκέμβριος 7, 2016 Posted by | ΓΙΩΡΓΟΣ Π. ΔΡΥΜΩΝΙΑΤΗΣ, ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ, ΠΟΙΗΣΗ, Uncategorized | Σχολιάστε

Η ΠΙΟ ΜΕΓΑΛΗ ΑΓΑΠΗ ΕΝΑ ΥΠΕΡΟΧΟ ΜΙΚΡΟΔΙΗΓΗΜΑ ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΗ ΔΡΥΜΩΝΙΑΤΗ. Αναδημοσίευση από ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ

Η ΠΙΟ ΜΕΓΑΛΗ ΑΓΑΠΗ ΕΝΑ ΥΠΕΡΟΧΟ ΜΙΚΡΟΔΙΗΓΗΜΑ ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΗ ΔΡΥΜΩΝΙΑΤΗ. Αναδημοσίευση από ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ

ΓΙΩΡΓΗΣ ΔΡΥΜΩΝΙΑΤΗΣ

ΓΙΩΡΓΗΣ ΔΡΥΜΩΝΙΑΤΗΣΓιώργης Δρυμωνιάτης

 Η πιο μεγάλη ποίηση γράφετε με τα μάτια

κι ο πιο μεγάλος έρωτας μ’ ένα φιλί στο χέρι.

Ποτέ δεν είναι αργά γι’ αγάπη

%cf%80%ce%bf%cf%84%ce%b5-%ce%b4%ce%b5%ce%bd-%ce%b1%cf%81%ce%b3%ce%b1-%ce%b3%ce%b9%ce%b1-%ce%b1%ce%b3%ce%b1%cf%80%ce%b7

Τον κοίταξε έντονα στα μάτια. Μα τώρα πια δεν ήξερε ποιος είναι. Της κράταγε το αριστερό με το αριστερό του και με το δεξί την τάιζε, όπως τάιζε εκείνη τα μικρά μωρά τους κάποτε. Επτά. Επτά Ήλιοι. Επτά στερεώματα. Τα παιδιά τους. Τώρα ούτε εκείνα τα γνώριζε πια, δεν θυμόταν πως εκείνη τα γέννησε. Εκείνος την τάιζε και της έλεγε παραμύθι, όπως έκανε και εκείνη όταν τάιζε τα μωρά τους. Κι εκείνη τον κοίταζε στο μέτωπο, ποιος ξέρεις, μέσα στη σιωπή τού αλτσχάιμερ ίσως της θύμιζε τους πολλούς του ιδρώτες, τους ιδρώτες εκ κόπων, τους ιδρώτες εξ έρωτος, ποιος ξέρει, αμήχανο το βλέμμα της πλανιόταν μια στο μέτωπό του, μια στα μάτια του.
-Θεανώ, ωραία μου Θεανώ (ωραία την έβλεπε ακόμη ο ωραίος Άνθρωπος), πόσο πολύ σε αγαπώ, αυτό ποτέ μη το ξεχάσεις , της έλεγε και πάσχιζε με χάδι να της το θυμίσει. Και με φιλί στο αριστερό που της κρατούσε.
Ενενήντα χρόνια ζωής εκείνος, ογδόντα επτά εκείνη, τα εξήντα τρία μαζί, πόση ζωή τούς είχε ενώσει! Αλλά τώρα ήρθε η απώλεια του νου κι η αγάπη μονομερώς εκδηλωνόταν, φαινομενικά τουλάχιστον, αφού εκείνη, δίχως νου πια, δεν είχε πια δυνατότητα έκφρασης συναισθημάτων κι η ψυχή φαινόταν να αδρανούσε ενώπιον της απώλειας του νου.
-Θεανώ μου, αγαπημένη της ψυχής και των ματιών μου, της έλεγε και με το κουτάλι στο δεξί προσπαθούσε να της δώσει λίγη τροφή ακόμη. Την ήθελε να ζει….να ζει δίπλα του έστω έτσι, έστω χαμένη στο χάος της λήθης και της έδινε τροφή με το κουτάλι και με την ψυχή του, την γεμάτη πόνο. Μακάρι να τα είχα χάσει και εγώ έλεγε, αλλά πάλι, καλύτερα ας είμαι καλά. Όσην αγάπη κι αν της έχουν τα παιδιά μας, μόνο εγώ, ο σύντροφος ζωής, μόνο εγώ μπορώ να της χαρίσω τόσην όσην όρια δεν έχει.
Τον κοίταξε άλλη μία φορά στα μάτια, τ’ ανοιγόκλεισε κι έσπρωξε με το χέρι της το κουτάλι πέρα.
-Ωραία, χόρτασες λοιπόν καλή μου, έλα τώρα…
Της έπιασε το χέρι και την πήρε προς τον καναπέ. Κάθισαν δίπλα δίπλα και της χάιδεψε ξανά τα ολόλευκα μαλλιά. Κι εκείνη, ίδια κοπελιά που έρωτα ζητά, έγειρε το λευκό κεφάλι μέσα στην ωραία ανδρική αγκάλη κι ένας ύπνος, ο γλυκύτατος των ύπνων που άνθρωπος μπορεί να ζήσει, χαλάρωσε το σώμα της κι έκλεισε απαλά τα πάντα πράσινά της μάτια.
Χαλάρωσε κι ο γέροντας, μ’ εκείνην κουλουριασμένη όλην μες στην αγκαλιά του και τα μάτια του εκλείσανε κι εκείνου απαλά.
Μα πάνω εκεί στο γλάρωμα, εκείνη τράνταξε ολόκληρη, σφίχτηκε πιο πολύ, πολύ, πάρα πολύ απάνω του κι η ανάσα της εβάρυνε, βόγγος βαθύς στο στόμα της , τεντώθηκε, σήκωσε το βλέμμα της με ζόρι και τον κοίταξε στα μάτια, τον κοίταξε έντονα, τον κοίταξε βαθιά:
Παναγιώτη μου….αγάπη μου…., είπε και ξεψύχησε. Τον θυμήθηκε την ώρα εκείνη της αιώνιας αμνησίας.

γ.π.κ-δρ.

Από το «ΕΡΓΟΤΑΞΙΟΝ ΨΥΧΗΣ», συλλογή μικροδιηγημάτων που σκέφτομαι να κυκλοφορήσω μέσα από τις εκδόσεις ΕΛΕΥΣΙΣ ΚΑΙ ΥΔΡΑΝΗ, καθώς ηδη άρχισαν με μεγάλη επιτυχία τις δράσεις τους. 

ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΣΧΟΛΙΟ : ΤΕΛΕΙΟ, ΥΠΕΡΟΧΟ, ΣΥΓΚΗΝΗΤΙΚΟ ΦΙΛΕ ΓΙΩΡΓΗ ΘΑ ΤΟ ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΩ ΣΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΜΟΥ ΜΕ ΤΗΝ ΑΔΕΙΑ ΣΟΥ, ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΚΑΙ ΤΑ ΘΕΡΜΑ ΜΟΥ ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ

ΑΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΟΤΑΞΙΔΟΙ ΜΕ ΕΝΑ ΛΟΥΛΟΥΔΙ

Οκτώβριος 2, 2016 Posted by | ΓΙΩΡΓΟΣ Π. ΔΡΥΜΩΝΙΑΤΗΣ, ΔΙΗΓΗΜΑΤΑ - ΠΕΖΟΓΡΑΦΗΜΑΤΑ, Uncategorized | Σχολιάστε

ΓΙΩΡΓΗΣ ΔΡΥΜΩΝΙΑΤΗΣ ΣΕ ΜΙΑ ΥΠΕΡΟΧΗ ΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΗ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ, Αναδημοσίευση ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ

Γιώργης Δρυμωνιάτης

 ΓΙΩΡΓΗΣ ΔΡΥΜΩΝΙΑΤΗΣ : ΜΙΑ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ ΟΜΟΡΦΗ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ. Τίτλος : «ΑΝ ΗΞΕΡΕΣ ΠΟΣΗ ΘΑΛΑΣΣΑ ΕΧΩ ΜΕΣΑ ΜΟΥ» Αναδημοσίευση από ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ

ΓΙΩΡΓΗΣ ΔΡΥΜΩΝΙΑΤΗΣΓΙΩΡΓΗΣ ΔΡΥΜΩΝΙΑΤΗΣ

Ένας υπέροχος ποιητής που ο αυτοσεβασμός  του επιτρέπει μια αυθεντικότητα, με ξεχωριστή καθαρότητα έκφρασης. Μια πηγαία και άμεση εξωτερίκευση του μεγαλύτερου μυστηρίου της ανθρώπινης ψυχής και του ανθρώπινου πόνου. Μια εξαιρετικά επίκαιρη ποιητική δημιουργία με τίτλο : » ΑΝ ΗΞΕΡΕΣ ΠΟΣΗ ΘΑΛΑΣΣΑ ΕΧΩ ΜΕΣΑ ΜΟΥ «. Καλησπέρα καλέ μου φίλε Γιώργο, να είσαι πάντα καλά και να βαστάς ζεστή την παρέα μας με τις ποιητικές σου δημιουργίες. Θα την φιλοξενήσω αυτούσια με τον πρέποντα σεβασμό στο ιστολόγιο μου. ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ!!!!!. ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ

ΕΡΑΣΤΗΣ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ

Αν ήξερες πόσην θάλασσα έχω μέσα μου,

ποτέ σου δεν θα έψαχνες γι’ άλλο νησί.

Θα ξεκαλοκαιρεύαμε ατημέλητα μαζί

ξυπόλητοι στους ενάλιους βράχους της αγάπης

και τους χειμώνες θα τους παλεύαμε
με πολύ φιλί.

Αγέρι του Νότου,
αν ήξερες πόσην θάλασσα έχω μέσα μου!

γ.π.κ-δρ.

 Pipis Komianos ΥΠΕΡΟΧΟ ΚΑΙ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΑ ΑΙΣΘΑΝΤΙΚΟ ΦΙΛΕ ΓΙΩΡΓΗ, ΚΑΛΟ ΤΡΙΗΜΕΡΟ, ΠΙΠΗΣ ΚΟ

 

Γιώργης Δρυμωνιάτης Με τιμούν πάρα πολύ κάθε φορά οι φιλοξενίες σου εδώ και στο ωραίο μπλογκ σου, αγαπητέ μου Πίπη. Σ’ ευχαριστώ από καρδιάς

Αύγουστος 26, 2016 Posted by | ΓΙΩΡΓΟΣ Π. ΔΡΥΜΩΝΙΑΤΗΣ, ΠΟΙΗΣΗ, Uncategorized | Σχολιάστε

ΓΙΩΡΓΗΣ ΔΡΥΜΩΝΙΑΤΗΣ ΜΙΑ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ ΕΠΙΚΑΙΡΗ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ. Τίτλος : «ΚΡΑΥΓΗ» Αναδημοσίευση από ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ

ΓΙΩΡΓΗΣ ΔΡΥΜΩΝΙΑΤΗΣ : ΜΙΑ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ ΕΠΙΚΑΙΡΗ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ. Τίτλος : «ΚΡΑΥΓΗ» Αναδημοσίευση από ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ

ΓΙΩΡΓΗΣ ΔΡΥΜΩΝΙΑΤΗΣ

ΓΙΩΡΓΗΣ ΔΡΥΜΩΝΙΑΤΗΣ

Ένας υπέροχος ποιητής που ο ο αυτοσεβασμός του του επιτρέπει μια αυθεντικότητα, με ξεχωριστή καθαρότητα έκφρασης. Μια πηγαία και άμεση εξωτερίκευση του μεγαλύτερου μυστηρίου της ανθρώπινης ψυχής και του ανθρώπινου πόνου. Μια εξαιρετικά επίκαιρη ποιητική δημιουργία με τίτλο : » ΚΡΑΥΓΗ «. Καλησπέρα καλέ μου φίλε Γιώργο, να είσαι πάντα καλά και να βαστάς ζεστή την παρέα μας με τις ποιητικές σου δημιουργίες. Θα την φιλοξενήσω αυτούσια με τον πρέποντα σεβασμό στο ιστολόγιο μου. ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ!!!!!. ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ

Αφιερωμένο με ειληκρινή αγάπη και αισθήματα στους φίλους και επισκέπτες του ιστότοπου.
Γιώργης Δρυμωνιάτης

Γιώργης Δρυμωνιάτης μαζί με Ποίηση μετά Μουσικής.
Χθες στις 11:09 π.μ. · Αθήνα · Τροποποιήθηκε ·

ΚΡΑΥΓΗ ΑΝΤΙΠΟΛΕΜΙΚΗ

Κραυγή
Από το δάχτυλο ως την σκανδάλη
μισού μίσους δρόμος,
δυο δράμια εκδίκησης.
Κι ύστερα όλο το μίσος.
Πόλεμος. Μ’ όλα τα μέσα της κακίας.
Ιερός. Κι ο Θεός πόλεμος.
Βόμβες και Αγορές.
Πόλεμος μ’ όλα τα μέσα της κακίας.
Ξημερώνει μια παγκόσμια θλίψη.
Δεν έχω φωνή…δεν έχω φωνή, μ’ ακούτε;
Κραυγή.
Ετοιμαστείτε να εξαφανιστούμε
από τη Γη.
Συγνώμη πουλιά και ζωάκια και ψάρια
και δέντρα και άνθη.
Ντρέπομαι που είμαι άνθρωπος,
μα είμαι απ’ το κακότατο γένος,
μαζί μου ετοιμαστείτε
να εξαφανιστούμε από τη Γη.
Ο τελευταίος Πόλεμος μαίνεται ήδη.
Και πως με το κλάμα μου
να θρέψω το βλέμμα σας;
Πώς ν’ αντισταθώ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;
(Κι όμως ζωή…σε αγαπώ…
μόνο αυτό μου μένει να σου πω
μες στο παγκόσμιο μίσος…)
γ.π.κ-δρ.

Προσωπικό σχόλιο : ΑΣ ΠΙΣΤΕΥΟΥΜΕ ΟΤΙ ΘΑ ΕΡΘΟΥΝ ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ ΜΕΡΕΣ ΚΑΙ ΑΣ ΠΡΟΣΕΥΧΟΜΑΣΤΕ ΓΙΑ ΤΙΣ ΨΥΧΟΥΛΕΣ ΤΩΝ ΑΔΙΚΟΧΑΜΕΝΩΝ ΣΥΝΑΝΘΡΩΠΩΝ ΜΑΣ!!!!!! ΣΥΝΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΑ ΥΠΕΡΟΧΗ Η ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΦΙΛΕ ΓΙΩΡΓΗ, ΘΑ ΤΗΝ ΑΝΑΡΤΗΣΩ ΣΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΜΟΥ KOMIANOS’S BLOG ΜΕ ΤΟΝ ΠΡΕΠΟΝΤΑ ΣΕΒΑΣΜΟ, ΚΑΛΗ ΚΑΙ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΗ ΚΥΡΙΑΚΗ, ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ

ΑΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΟΤΑΞΙΔΟΙ ΜΕ ΕΝΑ ΛΟΥΛΟΥΔΙ

Νοέμβριος 15, 2015 Posted by | ΓΙΩΡΓΟΣ Π. ΔΡΥΜΩΝΙΑΤΗΣ, ΠΟΙΗΣΗ, Uncategorized | Σχολιάστε

ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΡΥΜΩΝΙΑΤΗΣ ΠΟΙΗΤΙΚΕΣ ΑΠΟΣΠΕΡΙΔΕΣ » Η ΠΟΙΗΣΗ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ » Αναδημοσίευση

Ο ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ ΚΟΙΝΟΠΟΙΕΙ ΤΗΝ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ – ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΗ ΔΡΥΜΩΝΙΑΤΗ

ΓΙΩΡΓΗΣ ΔΡΥΜΩΝΙΑΤΗΣ

ΓΙΩΡΓΗΣ ΔΡΥΜΩΝΙΑΤΗΣ

Ένας υπέροχος ποιητής που ο ο αυτοσεβασμός του του επιτρέπει μια αυθεντικότητα, με ξεχωριστή καθαρότητα έκφρασης. Μια πηγαία και άμεση εξωτερίκευση του μεγαλύτερου μυστηρίου της ανθρώπινης ψυχής. Καλησπέρα καλέ μου φίλε Γιώργο, να είσαι πάντα καλά και να βαστάς ζεστή την παρέα μας με τις ποιητικές σου δημιουργίες. Θα την φιλοξενήσω αυτούσια με τον πρέποντα σεβασμό στο ιστολόγιο μου. ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ!!!!!. ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ

·
Η ΠΟΙΗΣΗ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ
Χθες στις 11:59 π.μ. · Αθήνα · Τροποποιήθηκε ·
ΠΟΙΗΤΙΚΕΣ ΑΠΟΣΠΕΡΙΔΕΣ

Χωρίς να λογαριάζουμε τις προλήψεις, Παρασκευή και 13 του Νοέμβρη ξεκινάμε κάτι που θέλουμε να το πάμε μακριά. Στο σωματείο μας ΕΛΕΥΣΙΣ ΚΑΙ ΥΔΡΑΝΗ θέλουμε να κάνουμε θεσμό τις συναντήσεις ποιητών και φίλων της Ποίησης, κατά τις οποίες θα κουβεντιάζουμε κάθε φορά όλοι μαζί σε κύκλο γύρω από ένα θέμα συναφές με τη θεσπέσια τέχνη.
Αυτή την Παρασκευή, 13 Νοέμβρη ξεκινάμε συζητώντας για την Ποίηση μέσα από την Ποίηση. Πειραματιζόμαστε, χαλαρά μέσα από τις δικές μας κατά κύριο λόγω δημιουργίες και βιώματα για να προσεγγίσουμε το ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΠΟΙΗΣΗ. Ένα ερώτημα που απλά τίθεται για να υπάρχει, όχι για ν’ απαντηθεί.
Όσοι βρεθούμε ν‘ αποσπερίσουμε, να γνωριστούμε και να μιλήσουμε , αφού πρώτα από τις 7 ως τις 8 θα πιούμε τα τσιπουράκια μας στην αίθουσα ΕΛΕΥΣΙΣ και κάνουμε την πρώτη μας γνωριμία, στην συνέχεια θα κατέβουμε στο θεατράκι μας, την αίθουσα ΥΔΡΑΝΗ και θα καθίσουμε όλοι μαζί σ’ ένα μεγάλο κύκλο, ώστε να βλεπόμαστε όλοι μεταξύ μας. Ανάμεσά μας θα κάθονται εικοσιδυό σύγχρονοι Ποιητές που θα απαγγείλουν Ποιήματά τους για την Ποίηση και θα μας πουν δυο λόγια για το τι τους κάνει να γράφουν, για το πως εννοούν την Ποίηση , για το τι αναζητούν μέσα από την Ποιητική γραφή τους και θα απαντήσουν σε κάθε ερώτηση καθενός από τους παρευρισκόμενους συναφή με το θέμα μας. Όλοι οι παρευρισκόμενοι θα μπορούν επίσης να πουν με λίγα λόγια για το πως εκείνοι εννοούν την Ποίηση και το πως αγγίζονται από αυτήν.
Τον συντονισμό θα έχει ο Ποιητής Νίκος Κασιμάτης (Νικάριος).
Στη συνέχεια, γύρω στις 10, θ’ ανεβούμε πάλι στην αίθουσα ΕΛΕΥΣΙΣ και θα συνεχίσουμε, όσοι θέλουμε, την αποσπερίδα μας με κρασάκι, μεζεδάκι, κουβεντούλα και τραγούδι μέσα σε μια πολύ ευχάριστη ατμόσφαιρα, ελπίζουμε.
Οι ποιητές που σε αυτή την πρώτη μας πιλοτική εκδήλωση θα απαγγείλουν ποιήματά τους ( και που ελπίζουμε πως και άλλοι πολλοί θα μας ακολουθήσουν στις επόμενες βεγγέρες μας) είναι οι παρακάτω:
Γραμματικάκη Μαίρη,
Δρυμωνιάτης Γιώργης
Ευθυμίου Κωνσταντίνα
Ιστικόπουλος Γαβρίλης
Ιωαννάτου Ελένη
Κασιμάτης Νίκος (Νικάριος)
Κούνδουρος Δημήτρης
Λάσκου Σωτηρία
Μάρκος Ηλίας
Μπριλή Μαίρη
Μωρογιάννης Δημήτρης
Νικηφόρου Δημήτρης
Παπαδόπουλος Ελ. Δημήτρης
Περδίκης Νίκος (Λύκος Παραβάτης)
Ποταμίτης Γιώργος
Πυθαράς Χρήστος
Ρουμελιώτου-Δαρσινού Ευαγγελία
Σκληβανιώτης Γιάννης
Σπυρόπουλος Αχιλλέας
Τσιτσιμής Γιάννης
Φίλος Βαγγέλης
Φλώρου Μαρία
Σας περιμένουμε όλους τους φίλους τους δικούς μας και της Ποίησης. Να σας δούμε και να μας δείτε. Να μας ακούσετε και να σας ακούσουμε. Να βρεθούμε!
Ευμολπιδών 9α, Στάση μετρό Κεραμεικός.

Νοέμβριος 12, 2015 Posted by | ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ, ΓΙΩΡΓΟΣ Π. ΔΡΥΜΩΝΙΑΤΗΣ, Uncategorized | Σχολιάστε

ΕΝΑ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΤΟΥ ΓΑΒΡΙΛΗ ΙΣΤΙΚΟΠΟΥΛΟΥ ΣΕ ΕΝΑ ΣΠΟΥΔΑΙΟ ΠΟΙΗΤΗ ΤΟΝ ΓΙΩΡΓΗ ΔΡΥΜΩΝΙΑΤΗ, Αναδημοσίευση

ΓΑΒΡΙΛΗΣ ΙΣΤΙΚΟΠΟΥΛΟΣΓαβριλης Ιστικοπουλος
25 Ιουλίου στις 7:09 π.μ. ·
Σήμερα αγαπημένοι μου φίλες και φίλοι, η χαρά μου είναι μεγάλη!
Αφιερωμένο
»Σε χαλεπούς καιρούς η Ποίηση,
γίνεται το δικό μας έρημο λυτρωτικό προσκυνητάρι…» (Γ.Ι.)
»Κι ήταν ένα Σάββατο του Ιούλη, που τόσο σ’ αναπόλησα…» (Γ.Ι.)
Γιώργος Δρυμωνιάτης: Ένας αγαπημένος φίλος, ένας αισθαντικός ποιητής, ένας φλογερός πατριώτης, ένας υπέροχος άνθρωπος!
Κι ένα δικό μου μικρό, από καρδιάς »Χαίρε».
Απ το γραφικό Καψάλι λοιπόν και την μοναδική Χώρα, έως τον ατμοσφαιρικό Αυλέμονα και τον ολόδροσο Μυλοπόταμο, από την Παναγιά τη Μυρτιδιώτισσα και την Αγία Ελέσσα, έως τον περήφανο Μυρμηγκάρη και τους λαξευτούς τάφους της Παλαιόπολης, όποια πέτρα κι αν σηκώσετε, ένα στιχάκι του πάντα θα σας »πειράξει», για να τον νιώσετε!
Γι αυτό, όπου τον συναντήσετε, διαβάστε τον, απολαύστε τον, ζήστε τον!
Όχι μόνον στα θαυμάσια βιβλία του και στις υπέροχες αναρτήσεις του εδώ, αλλά και στα μάτια του και στο χαμόγελο του!
Και να ξέρετε, από κοντά είναι πιο γλυκός ακόμα κι απ το ξακουστό θυμαρίσιο μέλι της πατρίδας του!!! Ακόμα πιο γλυκός κι από μένα που ευτυχισμένος τώρα τον υμνώ, χαχαχα!
Γιώργη μας, για όλα εκείνα, γι’ αυτά και για τα επόμενα, σ ευχαριστούμε πολύ!
Ιδού, ένα από τα θαυμάσια του!
Έτσι!!!!!
Σαν είμαι στο νησί χαμογελώ .
Χαμογελώ στον Ήλιο και στο πέλαγος
και στ’ άστρα. Και στους φίλους μου όλους!
Χαμογελώ και αγαπώ. Τον Ήλιο αγαπώ,
το πέλαγος και τ’ άστρα.
Και του φίλους μου όλους
και τους άλλους , ναι!
Χαμογελώ και αγαπώ και γράφω στίχους.
Στους τοίχους, στα χωράφια,
στους αφρούς και στις καρδιές.
Όσο μπορώ χαμογελώ και αγαπώ
και γράφω. Στίχους απλούς
στο πόδι γράφω,
θέλοντας τούτο μόνο να σου πω:
Το γέλιο, η αγάπη και το ποίημα,
μη το ρωτάς, μάθε το από μένα,
δεν πουλιούνται, βρε ματάκια μου.
Χαρίζονται στα μάτια των ψυχών
που τα προσμένουν.
Και έχεις όφελος αμέτρητο απ’ αυτό.
Γέλα μου , όνειρο κι εσύ.
Και γράψε μου ένα στίχο.
Προσμένουνε τα μάτια της ψυχής
να τους το πεις.
Κι ο Ήλιος και το πέλαγος
και τ’ άστρα.
Όλα προσμένουν μιαν αγάπη στο νησί.
Να τους την πεις.
Ανάλαφρη και δυνατή.
Σαν το χαμόγελο τ’ ανέμου
στων κυμάτων την κορφή, χαϊδευτική.
Σαν του πελάγους την απλάδα αληθινή.
γ.π.κ-δρ.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΡΥΜΩΝΙΑΤΗΣ
ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΡΥΜΩΝΙΑΤΗΣ

Από την « DREAMΩΝΙΑΤΙΚΑ ΣΤΙΧΑΚΙΑ»
Γαβρίλης Ιστικόπουλος / 25 – 7 – 2015

Pipis Komianos Ένας υπέροχος ποιητής που ο ο αυτοσεβασμός του, του επιτρέπει μια αυθεντικότητα, με ξεχωριστή καθαρότητα έκφρασης. Μια πηγαία και άμεση εξωτερίκευση του μεγαλύτερου μυστηρίου της ανθρώπινης ψυχής. Με ειληκρινή εκτίμηση.

Ιουλίου 30, 2015 Posted by | ΑΦΙΕΡΩΣΕΙΣ, ΓΙΩΡΓΟΣ Π. ΔΡΥΜΩΝΙΑΤΗΣ, ΠΟΙΗΣΗ, Uncategorized | Σχολιάστε

ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΡΥΜΩΝΙΑΤΗΣ ΣΕ ΜΙΑ ΠΟΛΥ ΔΥΝΑΤΗ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ. Αναδημοσίευση

ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΡΥΜΩΝΙΑΤΗΣ ΣΕ ΜΙΑ ΠΟΛΥ ΔΥΝΑΤΗ ΕΠΙΚΑΙΡΗ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ.

ΓΙΩΡΓΗΣ ΔΡΥΜΩΝΙΑΤΗΣ

ΓΙΩΡΓΗΣ ΔΡΥΜΩΝΙΑΤΗΣ

Ένας υπέροχος ποιητής που ο ο αυτοσεβασμός του του επιτρέπει μια αυθεντικότητα, με ξεχωριστή καθαρότητα έκφρασης. Μια πηγαία και άμεση εξωτερίκευση του μεγαλύτερου μυστηρίου της ανθρώπινης ψυχής. Τίτλος της ποιητικής δημιουργιάς : «ΨΗΦΙΣΑ» Την φιλοξενώ αυτούσια με τον πρέποντα σεβασμό.
Αφιερωμένο με ειληκρινή αγάπη και αισθήματα στους φίλους και επισκέπτες του ιστότοπου.

Γιώργης Δρυμωνιάτης
Ψήφισα

ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ ΖΩΝΤΑΝΟΙ

Ψήφισα σήμερα
για ένα καλύτερο αύριο πάλι,
ελπίζοντας να μην απογοητευτώ ξανά.
Αισιοδοξώντας πως δεν θα προδοθώ πάλι
και πως η ψήφος μου δεν θα είναι ξανά το άλλοθι
εκλεγμένων κυβερνητών
που θα με ποδοπατήσουν,
θα με ξεπουλήσουν,
θα με δολοφονήσουν.
Ψήφισα με την επιθυμία η δημοκρατία
να ξαναγίνει αληθινή
και να απαλλαγεί
από τον κοινοβουλευτικό φασισμό της.
Ψήφισα με την ελπίδα πως οι νόμοι
θα πάψουν να στήνουν κάγκελα
στην καθημερινότητά μου
και πως θα υπηρετήσουν την ελευθερία μου
και όχι τη δουλικότητά μου.
Ψήφισα με το όνειρο πως η δικαιοσύνη
θα απονέμεται από δίκαιους ανθρώπους,
γενναίους και ικανούς
να ενισχύσουν τα θεμέλια της δημοκρατίας.
Ψήφισα ευελπιστώντας πως θα γλιτώσω
από το τέρας του Τραπεζιτικού Ναζισμού
που με τα πλοκάμια του απομυζά
τον πλούτο και τις ψυχές της ανθρωπότητας.
Ψήφισα αγωνιώντας για την παιδεία,
για την υγεία, για τη σωματική και πνευματική ευτυχία,
για τις τέχνες, για όλα όσα
με μεταγάγουν από το επίπεδο του ζώου
στα ύψη της ανθρωπιάς.
Ψήφισα για το πάθος εκείνο
που με αγάπη θα καταχτήσει τον κόσμο
και θα με αποαιχμαλωτίσει από τα δεσμά
του μονεταριστικού κατοχικού στρατού,
θα πολεμήσει και θα εξαφανίσει
την απληστία των ολιγαρχών του χρήματος
και θα μοιράσει δίκαια τον πλούτο των εθνών
στα έθνη και στους πολίτες.
Ψήφισα αναζητώντας
την ευτυχία και όχι την ευμάρεια,
την ευδαιμονία και όχι την καλοπέραση,
την ισότητα και όχι τον ανταγωνισμό,
την αδερφοσύνη και όχι το μίσος.
Ψήφισα για να υποστηρίξω
τον πλούτο της ψυχής μου προπαντός
κι όχι για να εξασφαλίσω
τα πρόστυχα, τα πλαστικά υλικά αγαθά
της υπερκατανάλωσης
που μόνο πιότερη κοπριά
με κάνουν να παράγω.
Ψήφισα με τον πόθο να ζήσω ανθρωπινά
μέσα στη ζούγκλα των ανθρώπων.
Ψήφισα για να ζήσω ελεύθερος,
άφοβος, ατάραχος και δίκαιος
εν μέσω ελεύθερων, άφοβων,
ατάραχων και δίκαιων ανθρώπων.
Ψήφισα για ένα κράτος δικαίου
που θα με στηρίζει,
αντί να με κατακρημνίζει.
Ψήφισα για να κυβερνήσει η φαντασία
που αναζητά
των ιδεών και των πραγμάτων την ουσία.
Ψήφισα στο όνομα της Δημοκρατίας,
ποθώντας οι εκ της ψήφου μου κραταιοί
να μην κρατούν και επικρατούν
και κουμαντάρουν κατά το δοκούν
το Δήμο,
μα με βαρειές συνέπειες ευθύνης,
δήμευση περιουσίας έως σανδάλων
ή και θάνατο ακόμα δηλαδή,
για όσα ανήθικα ή από αμέλεια
ή από συμφέρον του εαυτού τους
ή από εκμαυλισμό τους θα διαπράξουν,
προδίδοντας την ψήφο και τους πόθους του λαού,
έχοντας άλλοθι το ότι είναι εκλεγμένοι.
Ψήφισα δημοκρατικά, ελπίζοντας
πως το αγελαίο γένος των ανθρώπων
θα καταφέρει κάποτε
δια του πνεύματος να υποτάξει την ύλη
και πως το «Εμείς» δεν θα εκφυλιστεί
σε εξουσία ολιγαρχών πάλι,
αλλά σε δύναμη των πολιτών θα αναδειχθεί,
που μάχονται για αξιοπρεπή ζωή
μέσα σε Μία με σοφία ευνομούμενη Πολιτεία.
Ψήφισα το μη χείρον,
ξέροντας πως το βέλτιστον
δεν είναι εύκολο να τ’ απολαύσω,
όσο ακόμα αγελαίος θα είμαι,
όσο έρμαιο των υλικών μου αναγκών
κι αυτού του άτιμου, του φόβου του θανάτου
θα παραμένω.
Ψήφισα μ’ ένα βαρύ αίσθημα μέσα μου.
Πως πρέπει να πασχίσω.
Πως πρέπει να συντρίψω τον συμβιβασμό.
Πως πρέπει να παλέψω για το υπερβατό.
Πως και η Ουτοπία κάποτε
μπορεί να βρει τόπο και τρόπο.
Ψήφισα με μιαν ευχή και με μιαν ελπίδα.
Πως δεν θα ξαναπροδοθώ.

Γιώργης Π. Δρυμωνιάτης

Προσωπικό σχόλιο : ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΑΓΝΕ ΚΑΙ ΠΛΗΓΩΜΕΝΕ Η ΓΙΑ ΝΑ ΑΚΡΙΒΟΛΟΓΗΣΩ ΠΡΟΔΟΜΕΝΕ ΣΑΝ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΕ ΠΟΙΗΤΙΤΗ ΤΗΣ ΕΛΠΙΔΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΟΘΟΥ. «ΜΙΑ ΕΥΧΗ ΚΑΙ ΜΙΑ ΕΛΠΙΔΑ ΟΤΙ ΔΕΝ ΘΑ ΞΑΝΑΠΡΟΔΟΘΟΥΜΕ». ΕΠΙΘΥΜΩ ΝΑ ΤΟ ΑΝΑΡΤΗΣΩ ΣΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΜΟΥ. ΤΕΤΟΙΑ ΔΙΑΜΑΝΤΙΑ – ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΕΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΧΑΙΡΟΥΝ ΣΕΒΑΣΜΟΥ. ΜΕ ΕΚΤΙΜΜΗΣΗ ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ

Ιουλίου 14, 2015 Posted by | ΓΙΩΡΓΟΣ Π. ΔΡΥΜΩΝΙΑΤΗΣ, ΠΟΙΗΣΗ, Uncategorized | Σχολιάστε

ΓΙΩΡΓΗΣ Π. ΔΡΥΜΩΝΙΑΤΗΣ ΣΕ ΜΙΑ ΟΜΟΡΦΗ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΤΗΣ… ΣΤΙΓΜΗΣ

ΓΙΩΡΓΗΣ ΔΡΥΜΩΝΙΑΤΗΣ

ΓΙΩΡΓΗΣ ΔΡΥΜΩΝΙΑΤΗΣ

 Ένας υπέροχος ποιητής που ο ο αυτοσεβασμός του του επιτρέπει μια αυθεντικότητα, με ξεχωριστή καθαρότητα έκφρασης. Μια πηγαία και άμεση εξωτερίκευση του μεγαλύτερου μυστηρίου της ανθρώπινης ψυχής. Τίτλος «ΝΥΧΤΑ ΚΑΛΗ» Την φιλοξενώ αυτούσια με τον πρέποντα σεβασμό.
Αφιερωμένο με ειληκρινή αγάπη και αισθήματα στους φίλους και επισκέπτες του ιστότοπου.

Γιώργης Δρυμωνιάτης

ΚΟΥΝΟΥΠΙ
Νύχτα καλή!!
Όλο και πιο πολύ χάνω τον εαυτό μου.
Στη θέση του ένα κουνούπι
πίνει αίμα
από τις αναμνήσεις μου.
Θα σκάσει όπως το πάει.
Θα σκάσει απ’ το πιοτό.
Αχ, ρε κούνουπα,
μη με καταπιείς.
Άσε μου λίγο αίμα
στην άκρη των ονείρων.
Άσε μου, να χαρείς.
Να βάψω την αγάπη,
αν τύχει και μου ρθει…
γ.π.κ-δρ.
της στιγμής

Προσωπικό σχόλιο : ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΑ ΤΕΤΟΙΟΥ ΕΙΔΟΥΣ… ΚΟΥΝΟΥΠΙΑ ΓΙΩΡΓΗ, ΑΡΚΕΙ ΝΑ ΒΡΙΣΚΕΙΣ ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΗ. ΚΑΛΗ ΚΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ. ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ

Ιουνίου 8, 2015 Posted by | ΓΙΩΡΓΟΣ Π. ΔΡΥΜΩΝΙΑΤΗΣ, ΠΟΙΗΣΗ, Uncategorized | Σχολιάστε

ΓΙΩΡΓΗΣ ΔΡΥΜΩΝΙΑΤΗΣ ΣΕ ΜΙΑ ΥΠΕΡΟΧΗ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΑ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ. Αναδημοσίευση

 

ΓΙΩΡΓΗΣ ΔΡΥΜΩΝΙΑΤΗΣ

ΓΙΩΡΓΗΣ ΔΡΥΜΩΝΙΑΤΗΣ

Ένας υπέροχος ποιητής που ο ο αυτοσεβασμός του του επιτρέπει μια αυθεντικότητα, με ξεχωριστή καθαρότητα έκφρασης. Μια πηγαία και άμεση εξωτερίκευση του μεγαλύτερου μυστηρίου της ανθρώπινης ψυχής. Τίτλος «ΣΕ ΞΥΠΝΙΟ ΧΡΟΝΟ» Την φιλοξενώ αυτούσια με τον πρέποντα σεβασμό.
Αφιερωμένο με ειληκρινή αγάπη και αισθήματα στους φίλους και επισκέπτες του ιστότοπου.

Γιώργης Δρυμωνιάτης
Σε ξύπνιο χρόνο

ΤΑΝΓΚΟ

ΤΑΝΓΚΟ

Σε χόρεψα στον ύπνο μου τανγκό.
Θαρρώ πως ήμασταν πετάγμενοι στο Ρίο.
Ήταν απόψε ένα βράδυ μαγικό.
Δεν είχε σκότος η βραδιά. Δεν είχε κρύο.
Μ’ αρέσαν οι φτερούγες σου ανοιχτές.
Σε κοίταζα που ανέβαινες ψηλά στο χάος
και οι ματιές σου, που κεντάγανε φωτιές,
πλημύριζαν το πάθος μου μ΄ένθεο φάος.
Καλότυχος απόψε. Χόρεψα τανγκό
μ’ έν’ αστεράκι στο μεγάλο της σιωπής δρομάκι.
Με της ψυχής μου τον κρυστάλλινο φακό
στον ύπνο μου έφερα κορμί καλοκαιράκι.
Κι ήταν γλυκό το σιωπηλό το σ’ αγαπώ
που δίχως λόγια ειπώθηκε στον ύπνο μόνο,
με μιαν υπόσχεση. Ξανά να σου το πω
στα φανερά μέσα στο φως, σε ξύπνιο χρόνο.
γ.π.κ-δρ.

Προσωπικό σχόλιο : ΚΑΙ ΗΤΑΝ Η ΑΙΣΘΗΣΗ ΒΑΘΙΑ, ΤΗΝ ΚΡΑΤΗΣΑ ΜΕΣΑ ΜΟΥ… ΜΕΧΡΙ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΑΝΤΕΧΑ. ΑΣ ΜΗ ΤΕΛΕΙΩΝΕ ΠΟΤΕ ΤΟΥΤΟ ΤΟ ΥΠΕΡΟΧΟ ΟΝΕΙΡΟ!!!! ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΑΓΑΠΗΜΕΝΕ ΦΙΛΕ ΠΟΙΗΤΗ ΓΙΩΡΓΗ, ΚΑΛΟ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ. ΘΑ ΤΟ ΑΝΑΡΤΗΣΩ ΣΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΜΟΥ ΚΑΙ ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ.ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ

Ιουνίου 5, 2015 Posted by | ΓΙΩΡΓΟΣ Π. ΔΡΥΜΩΝΙΑΤΗΣ, ΠΟΙΗΣΗ, Uncategorized | Σχολιάστε