Komianos's Blog

Από το Κοπανάκι Μεσσηνίας Πολιτιστικά Δρώμενα.

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΠΟΙΗΣΗΣ – ΔΥΟ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΚΟΠΑΝΑΚΑΙΑΣ ΠΟΙΗΤΡΙΑΣ ΚΑΙ ΠΕΖΟΓΡΑΦΟΥ ΣΥΜΠΑΤΡΙΩΤΙΣΣΑΣ ΜΑΣ ΓΕΩΡΓΙΑΣ Ν. ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΥ-ΠΑΠΑΒΑΣΙΛΕΙΟΥ “ΜΑΛΛΟΥΣΑ”, Με τίτλο: ” ΠΟΙΗΣΗ ” και ” ΕΡΩΤΙΚΗ ΨΥΧΩΣΗ ” ,Δημοσίευση από ΚΟΜΙΑΝΟΣ ΠΙΠΗΣ, komianos.wordpress.com –

ΜΑΛΛΟΥΣΑ

ΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΙΔΙΑΣ : Οι ψυχές μας ολόλευκες είναι… Ευλογημένες μοναξιές… Και τα κορμιά μας ΝΑΟΣ!!!

  ΓΕΝΝΗΘΗΚΑ ΣΤΟ ΚΟΠΑΝΑΚΙ ΜΕΣΣΗΝΙΑΣ. ΚΑΤΟΙΚΩ ΣΤΗΝ ΤΡΙΠΟΛΗ ΑΡΚΑΔΙΑΣ. ΑΓΑΠΩ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ, ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΚΑΙ ΘΑΥΜΑΖΩ ΤΗΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ. ΓΡΑΦΩ ΠΗΓΑΙΑ, ΑΥΘΟΡΜΗΤΑ, ΑΙΣΘΑΝΤΙΚΑ ΚΑΠΟΙΕΣ ΛΕΞΕΙΣ ΜΕ ΞΕΧΩΡΙΣΤΟ ΗΧΟ. ΕΠΙΘΥΜΙΑ ΜΟΥ, Ν’ ΑΓΓΙΞΕΙ Η ΨΥΧΗ ΜΟΥ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΣΟΥ.

«Μια νέα Σαπφώ. Η Σαπφώ της μεσσηνίας έχει γεννηθεί. Ποίηση ερωτική. Πλούσιος ο αισθησιασμός. Λόγος καρδιάς, ποίηση ψυχής, εκχύλισμα σιναισθήματος.»

Στάθης Παρασκευόπουλος. Συγγραφέας-κριτικός.

ΠΟΙΗΣΗ

Στη μοναξιά ακούω τις σιωπες μου φλύαρες.

Στα σκοτάδια φέγγει το μέσα μου φως άλλο φως.

Στα σεργιάνια των ονειρων μου ακολουθώ σκιές που ξεστρατίζουν.

Ο παιδευτής λογισμός δεσμώτης της ποίησης σμίγει τις λεξεις.

Άγια η συγκομιδή.

τούτο το δισκοπότηρο με καθαγιάζει.

ΕΡΩΤΙΚΗ ΨΥΧΩΣΗ

Κοίταξα γύρω μου με ασάλευτο βλέμα.

Περίτρομα τα μάτια μου. Έβρεχε. Έβρεχε… στάχτη.

Όσα έγιναν πρωτύτερά μου γίναν και τελειώθηκαν!

Σπάραζα.

Ένα τρίξιμο βαθειά μου ακουγόταν αλλόκοτο, εφιαλτικό.

Ήταν το σχίσιμο της ψυχής μου που τεμαχιζόταν και μοιραζόταν

τους άγριους πόνους. Έκλαιγα, σώπαινα

μα το χειρότερο δε γνώριζα αν ζούσα ή δεν ζούσα.

Το μόνο που όλο θυμόμουν και αναρωτιόμουν…

Για την αγάπη σου. ΜΗΝ ΠΕΘΑΝΕ;

Αναδημοσίευση από : ΚΟΜΙΑΝΟ ΠΙΠΗ, komianos.wordpress.com

Advertisements

Μαρτίου 21, 2012 Posted by | ΑΡΘΡΑ - ΑΠΟΨΕΙΣ - ΙΔΕΕΣ ΦΙΛΩΝ, ΓΕΩΡΓΙΑ Ν.ΑΛΛΕΛΟΠΟΥΛΟΥ- ΠΑΠΑΒΑΣΙΛΑΙΟΥ (ΜΑΛΟΥΣΑ) ΠΟΙΗΤΡΙΑ-ΠΕΖΟΓΡΑΦΟΣ, ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ- ΠΟΙΗΣΗ-ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ, ΜΑΛΛΟΥΣΑ, ΠΑΓΛΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ | Σχολιάστε

ΔΥΟ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΚΟΠΑΝΑΚΑΙΑΣ ΠΟΙΗΤΡΙΑΣ ΚΑΙ ΠΕΖΟΓΡΑΦΟΥ ΣΥΜΠΑΤΡΙΩΤΙΣΣΑΣ ΜΑΣ ΓΕΩΡΓΙΑΣ Ν. ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΥ-ΠΑΠΑΒΑΣΙΛΕΙΟΥ “ΜΑΛΛΟΥΣΑ”, Με τίτλο: ” ΘΥΣΙΑ ΣΤΗΝ ΑΓΑΠΗ” «ΤΟ ΝΟΗΜΑ», Δημοσίευση από ΚΟΜΙΑΝΟΣ ΠΙΠΗΣ, komianos.wordpress.com –

ΜΑΛΛΟΥΣΑ ΠΟΙΗΤΡΙΑ-ΠΕΖΟΓΡΑΦΟΣ

ΜΑΛΛΟΥΣΑ
ΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΙΔΙΑΣ : ΓΕΝΝΗΘΗΚΑ ΣΤΟ ΚΟΠΑΝΑΚΙ ΜΕΣΣΗΝΙΑΣ. ΚΑΤΟΙΚΩ ΣΤΗΝ ΤΡΙΠΟΛΗ ΑΡΚΑΔΙΑΣ. ΑΓΑΠΩ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ, ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΚΑΙ ΘΑΥΜΑΖΩ ΤΗΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ. ΓΡΑΦΩ ΠΗΓΑΙΑ, ΑΥΘΟΡΜΗΤΑ, ΑΙΣΘΑΝΤΙΚΑ ΚΑΠΟΙΕΣ ΛΕΞΕΙΣ ΜΕ ΞΕΧΩΡΙΣΤΟ ΗΧΟ. ΕΠΙΘΥΜΙΑ ΜΟΥ, Ν’ ΑΓΓΙΞΕΙ Η ΨΥΧΗ ΜΟΥ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΣΟΥ.

«Ποιήτρια του έρωτα θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί η δημιουργός. Μικρός, πυκνός στίχος, λέξεις, νοήματα και τρόπος έκφρασης που αγγίζουν την ψυχή. Σε κάνουν να αναπολείς και να σκέπτεσαι… να ξαναζείς ουράνιες στιγμές! Ταλαντούχος ευαίσθητη και αριστοκράτισσα ποιήτρια.»
Α. Παπαγιάννης, Δάσκαλος – συγγραφέας.

ΘΥΣΙΑ ΣΤΗΝ ΑΓΑΠΗ

Είχαμε ξεμακρύνει από την ανθρώπινη καταχνιά.

Ένα πρωϊνό εκεί στο ψήλωμα, βλέπαμε το δικό μας αγνάντεμα.

Κρατούσαμε το κλειδί του κόσμου…

Γύρω μας της ερημιάς μύρια τα αγριολούλουδα ολάνθιστα.

Τρία κυκλάμινα πιο κεί, έσυραν την ματιά μας.

Τα δυο πεντάμορφα, γερμένα το ένα δίπλα στο άλλο μιλούσαν για την αγάπη τους.

Το τρίτο θλιμμένο, σκυφτό, το χώμα κοίταζε.

Ένοιθε τη μελαγχολία. Έσκυψα τρυφερά το χάϊδεψα και το έκοψα.

Μή, φώναξες, μή, άφησε να βρει το ταίρι του.

Όμως εγώ δεν σ΄άκουσα. Ήθελα να σου χαρίσω το οικόσημο των αισθημάτων.

Σε λίγο θα χωρίζαμε έπρεπε να μην είσαι μόνος.

ΤΟ ΘΥΣΙΑΣΑ ΣΤΗΝ ΑΓΑΠΗ! 

ΤΟ ΝΟΗΜΑ

Αλήθεια πια τι θ΄αγαπώ άμα σε χάσω;

Που θα βρω την ομορφιά μες τη ζωή;

Όλος ο κόσμος έχει νόημα μόνο,

όταν εσύ υπάρχεις στη σκέψη μου.

Αναδημοσίευση από το βιβλίο της με τίτλο » Στο έβγα του ηλιου». «Μαλλούσα»

Φεβρουαρίου 1, 2012 Posted by | ΑΡΘΡΑ - ΑΠΟΨΕΙΣ - ΙΔΕΕΣ ΦΙΛΩΝ, ΓΕΩΡΓΙΑ Ν.ΑΛΛΕΛΟΠΟΥΛΟΥ- ΠΑΠΑΒΑΣΙΛΑΙΟΥ (ΜΑΛΟΥΣΑ) ΠΟΙΗΤΡΙΑ-ΠΕΖΟΓΡΑΦΟΣ, ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ- ΠΟΙΗΣΗ-ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ, ΜΑΛΛΟΥΣΑ, ΤΑ ΦΩΤΟΡΕΠΟΡΤΑΖ ΜΟΥ, Uncategorized | Σχολιάστε

«ΕΓΩ» ΚΑΙ «ΕΜΕΙΣ» ΑΡΘΡΟ ΓΕΩΡΓΙΑΣ Ν. ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΥ – ΠΑΠΑΒΑΣΙΛΕΙΟΥ, (ΜΑΛΟΥΣΑ) Δημοσίευση απο ΚΟΜΙΑΝΟΣ ΠΙΠΗΣ, komianos.wordpress.com

» ΕΓΩ » ΚΑΙ » ΕΜΕΙΣ «

 

ΓΕΩΡΓΙΑ Ν.ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΥ-ΠΑΠΑΒΑΣΙΛΕΙΟΥ (ΜΑΛΟΥΣΑ)

«Εγώ» κι «Εμείς» Η υπερφίαλη στάση, το «εγώ», η υπεροπτική η οποία κυριαρχεί σ’ όλες τις εκφάνσεις της ζωής μας, κατατροπώνει τα πάντα. Μια μοναχική πορεία που δείχνει σκυθρωπά πρόσωπα, δυστυχισμένα μέσα στην τόση ευμάρεια αγαθών. Ο διπλανός μας, άφαντος. Δεν αποζητάμε την συντροφιά του, την επικοινωνία μαζί του. Πνιγόμαστε ανελέητα στον ήχο της σιωπής μας, χωρίς αγάπη, χωρίς συντροφιά. Περισσεύει στην ανθρωπότητα το «εγώ». Περισσεύει μέσα μας, γύρω μας, παντού! Η διαφορετικότητα μας τρομάζει… Δεν είμαστε μέρος του συνόλου σε κάθε μας δραστηριότητα. Στον συνάνθρωπό μας, με τον οποίο αναπνέουμε τον ίδιο αέρα, βλέπουμε τον ολόλαμπρο ήλιο την αυγή που χαράζει, ορθώσαμε τείχη. Γινόμαστε καταστροφικοί. Δε μοιραζόμαστε… Ξεχάσαμε τις γειτονιές που στήνανε κουβεντολόϊ οι γιαγιάδες… τις αλάνες που παίζανε τα παιδιά… Όσοι γεννηθήκαμε και μεγαλώσαμε στην ελληνική ύπαιθρο, έχουμε μνήμες από τις ατέλειωτες συνήθειες που έκαναν ευχάριστη την καθημερινότητά μας. Οι πιο πολλοί αλλάξαμε. Ιδιοτελείς κι εγωκεντρικοί αδιαφορούμε για όλα αυτά. Το αποτέλεσμα; Τ’ αποκαΐδια, μας τυραννούν… Η τεχνολογία, είναι η ισορροπία της ανισορροπίας μας. Καθησυχάζει συνειδήσεις… Όλα ισχύουν «για τους άλλους» και οι ψυχές μας άδειες, άδειες, μόνες. Έρημες! Δεν έχουν που ν’ ακουμπήσουν… ν’ απαγκιάσουν… Αλλά σε πείσμα των καιρών, η νεοελληνική πραγματικότητα ας αφυπνιστεί. Ας νιώσει τη μοναδικότητα. Ας μη λησμονάει τις πολιτισμικές μας καταβολές, την επάρκεια που μας αναγνωρίζουν οι άλλοι λαοί, αλλά… δίχως εμείς να το επιβεβαιώνουμε. Πόσο ωραίο κι ελπιδοφόρο μήνυμα είναι το «εμείς»… Μόνο μέσ’ από κοινή δράση, συντροφικότητα, μπορούμε να έχουμε μέλλον ως κοινωνίες και ως είδος σε τούτο τον πλανήτη. Αλήθεια, πολύ διαφορετικός θα ήταν ο κόσμος μας αν το «εμείς» το σεβόμασταν. Αν δεν παραγνωρίζαμε το φυσικό περιβάλλον, αν δεν αδιαφορούσαμε για την ιδεολογική μας υπεροχή, αν ο σεβασμός των πανανθρώπινων αξιών κυριαρχούσε, θα μπορούσαμε να παραδεχτούμε την αναγκαιότητα της συνύπαρξης. Μόνο με κοινό βηματισμό στη σχέση ανθρώπου και δημιουργίας δεν αφυδατώνεται η ύπαρξή μας. Μέσα σ’ αυτό το υπέροχο σύμπαν, στο οποίο υπάρχουμε, το πιο θαυμαστό πλάσμα, το πιο τέλειο δημιούργημα είναι ο άνθρωπος. Αυτός, που «υπάρχει» μέσ’ από έναν άλλον άνθρωπο. Η ζωή, μας χαρίστηκε! Είναι ΔΩΡΟ κι εμείς γεννηθήκαμε για τα κάλλιστα κι όχι τα χείριστα. Πάνω απ’ το πηγαινέλα της, πάνω απ’ ό,τι αποτελεί την αγωνία της, αγαπώντας την πιο πολύ, αγαπώντας την σαν δώρο ας εκμεταλλευτούμε τα «τάλαντα» με τα οποία «σφραγιστήκαμε»… Ας δικαιώσουμε την παρουσία μας πάνω στη γη!

Γεωργία Ν. Αγγελοπούλου – Παπαβασιλείου (Μαλλούσα) Ιανουάριος 2009

Ιανουαρίου 29, 2011 – Posted by komianos.wordpress.com

Φεβρουαρίου 4, 2011 Posted by | ΑΞΙΟΠΕΡΙΕΡΓΑ, ΑΡΘΡΑ - ΑΠΟΨΕΙΣ - ΙΔΕΕΣ ΦΙΛΩΝ, ΓΕΩΡΓΙΑ Ν.ΑΛΛΕΛΟΠΟΥΛΟΥ- ΠΑΠΑΒΑΣΙΛΑΙΟΥ (ΜΑΛΟΥΣΑ) ΠΟΙΗΤΡΙΑ-ΠΕΖΟΓΡΑΦΟΣ, Uncategorized | Σχολιάστε