Komianos's Blog

Από το Κοπανάκι Μεσσηνίας Πολιτιστικά Δρώμενα.

ΤΡΕΛΙΑΡΙΚΟ ΞΗΜΕΡΩΜΑ ΤΟΥ ΠΙΠΗ ΚΟΜΙΑΝΟΥ

ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΣΑΣ ΔΙΑΔΥΚΤΙΑΚΑ ΦΙΛΑΡΑΚΙΑ, ΚΑΛΗ ΚΑΙ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΗ ΤΕΤΑΡΤΗ. ΣΗΜΕΡΑ ΣΗΚΩΘΗΚΑ ΜΕ ΧΟΡΕΥΤΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ, ΑΝΑΖΗΤΗΣΑ ΠΑΡΤΑΙΝΕΡ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΕΥΡΙΣΚΑ. ΠΙΑΣΤΗΚΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΟΥΡΤΙΝΑ, ΕΓΩ ΜΠΡΟΣΤΑΡΗΣ ΚΑΙ ΤΟ ΕΡΙΞΑ ΣΤΟ ΜΕΤΣΟΒΙΤΙΚΟ ΤΗΝ ΤΡΕΛΑ ΜΟΥ ΜΕΣΑ !!!!! GOOD MOORNING EVERYBODY ΤΡΕΛΙΑΡΙΚΑ ΦΙΛΑΡΑΚΙΑ ΜΟΥ, ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ

 

Advertisements

Μαΐου 11, 2016 Posted by | ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ, ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ, Uncategorized | Σχολιάστε

ΑΝΝΑ ΜΠΙΘΙΚΩΤΣΗ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΗΝ ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΓΙΟΡΤΗ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ

ΑΝΝΑ ΜΠΙΘΙΚΩΤΣΗ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΗΝ ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΓΙΟΡΤΗ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ

Αφιερωμένο το ποίημά μου με αφορμή σήμερα τη γιορτή της Γυναίκας, στη μάνα, τη σύζυγο, την εργαζόμενη, την άνεργη, την μοναχική, τη φίλη, τη γιαγιά…
(Τόσοι πολλοί ρόλοι και υποχρεώσεις !Σήμερα, προσπαθήστε να δώσετε χώρο στη μέρα σας και να σκεφτείτε εσάς…)
Με σεβασμό και αγάπη ♡
Αντί σιωπής… Άννα Μπιθικώτση

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΗ ΓΥΝΑΙΚΑ

ΚΑΛΗΣΠΕΡΑ ΚΑΙ ΧΡΟΝΙΑ ΣΟΥ ΠΟΛΛΑ ΓΥΝΑΙΚΑ ΚΑΙ ΜΑ ….ΝΝΟΥΛΑ. Η ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΥΠΕΡΟΧΗ, ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ, ΘΑ ΤΟ ΑΝΑΡΤΗΣΩ ΣΤΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΜΟΥ ΙΣΤΟΤΟΠΟ KOMIANOS’S BLOG, ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ

ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ ΖΟΥΜΠΟΥΛΙΑ

Μαρτίου 8, 2016 Posted by | ΑΝΝΑ ΜΠΙΘΙΚΩΤΣΗ-ΠΟΙΗΤΡΙΑ-ΠΕΖΟΓΡΑΦΟΣ-ΧΡΟΝΙΚΟΓΡΑΦΟΣ, ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ, Uncategorized | Σχολιάστε

ΑΣ ΓΕΛΑΣΟΥΜΕ ΚΑΙ ΛΙΓΟ ΦΙΛΑΡΑΚΙΑ… ΤΟ ΓΕΛΙΟ ΕΥΤΥΧΩΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝΕ ΝΑ ΜΑΣ ΤΟ ΣΤΕΡΗΣΟΥΝ (ΑΚΟΜΑ),Εργασία : komianos’s wordpres’s.com

ΑΣ ΓΕΛΑΣΟΥΜΕ ΚΑΙ ΛΙΓΟ ΦΙΛΑΡΑΚΙΑ… ΤΟ ΓΕΛΙΟ ΕΥΤΥΧΩΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝΕ ΝΑ ΜΑΣ ΤΟ ΣΤΕΡΗΣΟΥΝ (ΑΚΟΜΑ). Εργασία: komianos’s wordpres’s.com

ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ 1ΕΧΘΕΣ ΤΟ ΠΡΩΪ ΔΕΝ ΕΦΑΓΑ ΓΙΑΤΙ ΣΕ ΣΚΕΠΤΟΜΟΥΝ – ΤΟ ΜΕΣΗΜΕΡΙ ΜΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΙΔΙΑ, ΔΕΝ ΕΦΕΥΓΕΣ ΜΕ ΤΙΠΟΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΚΕΨΗ ΜΟΥ- ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΔΕΝ ΚΟΙΜΗΘΗΚΑ ΤΗΝ ΤΡΕΛΛΑ ΜΟΥ ΓΑΜΟΤΩ, ΓΙΑΤΙ…. ΠΕΙΝΟΥΣΑ ΣΑΝ ΚΟΛΑΣΜΕΝΟΣ Ο ΜΑΛΑΚΑΣ!!!!! ΜΕ ΜΙΑ ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΧΩΡΙΣ ΝΕΥΡΑΚΙΑ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΦΙΛΑΡΑΚΙΑ, ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΠΑΝΤΑ ΧΑΡΟΥΜΕΝΟΙ ΚΑΙ ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΝΑ ΜΗΝ ΛΕΙΨΕΙ ΑΠΟ ΤΑ ΧΕΙΛΗ ΣΑΣ. ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ

ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΜΕ ΤΣΑΝΤΙΛΑ

ΜΗΝ ΜΕ ΠΑΡΕΞΗΓΗΤΕ ΦΙΛΑΡΑΚΙΑ ΕΛΕΙΠΑ ΣΤΟ ΝΑΥΠΛΙΟΝ ΚΑΙ ΑΡΓΗΣΑ ΝΑ ΚΟΙΜΗΘΩ, ΤΟ ΠΡΩΪ ΜΟΥ ΓΚΡΙΝΙΑΖΕ Η ΣΥΖΥΓΟΣ ΜΟΥ ΓΙΑΤΙ ΤΙΣ ΛΕΙΠΑΝ ΑΠΟ ΤΟ ΔΙΣΚΟ ΚΑΜΙΑ ΔΕΚΑΡΙΑ ΜΕΛΟΜΑΚΑΡΟΥΝΑ, ΤΑ ΝΕΥΡΑ ΜΟΥ ΓΑΜΩΤΟ!!!!! ΨΑΧΝΩ ΓΙΑ ΚΑΦΕ, ΑΞΑΦΑΝΙΣΜΕΝΟΣ ΤΗΝ ΤΡΕΛΛΑ ΜΟΥ !!!!! ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΚΑΙ ΚΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΦΙΛΑΡΑΚΙΑ ΚΑΙ ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ. ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ

Δεκέμβριος 21, 2015 Posted by | ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ, ΕΥΧΕΣ, ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ, Uncategorized | Σχολιάστε

ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΔΙΑΔΥΚΤΙΑΚΑ ΦΙΛΑΡΑΚΙΑ ΒΡΕΓΜΕΝΑ ΚΑΙ ΑΒΡΕΧΤΑ.

Ντέπη ΣτενουΑ
Καλησπερα συνταξιδιωτες, αφιερωμένο στα μουσικα ταξιδια εκλεκτων φιλων…
ΧΑΡΙΣΜΕΝΟ ΚΑΙ ΑΠΟ ΜΕΝΑ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΔΙΑΔΥΚΤΙΑΚΑ ΦΙΛΑΡΑΚΙΑ, ΒΡΕΓΜΕΝΑ Η ΑΒΡΕΧΤΑ ΜΕ ΑΓΑΠΗ ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ

 ΚΑΛΗΣΠΕΡΑ ΣΥΝΤΑΞΙΔΙΩΤΗΣΣΑ ΝΤΕΠΗ ΣΤΕΝΟΥΑ, ΑΠΟ ΤΟ ΒΡΟΧΕΡΟ ΚΑΙ ΜΟΥΛΙΑΣΜΕΝΟ ΚΟΠΑΝΑΚΙ, ΜΑΛΛΟΝ ΕΥΧΟΜΑΙ ΕΝΑ ΚΑΛΟ ΚΑΙ ΑΣΥΝΕΦΙΑΣΤΟ ΒΡΑΔΥ, ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ

Οκτώβριος 22, 2015 Posted by | ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ, Uncategorized | Σχολιάστε

ΑΦΙΕΡΩΣΗ ΣΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΤΟΥ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ ΚΑΙ ΣΤΑ ΦΙΛΑΡΑΚΙΑ ΤΟΥ FACEBOOK. ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ

ΧΑΡΙΣΕΝΟ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΔΙΑΔΥΚΤΙΑΚΑ ΦΙΛΑΡΑΚΙΑ ΕΡΩΤΕΥΜΕΝΑ ΚΑΙ ΜΗ. ΜΕ ΤΗΝ ΕΥΧΗ ΝΑ ΠΕΡΑΣΟΥΝ ΜΙΑ ΟΜΟΡΦΗ, ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΗ ΚΑΙ ΔΡΟΣΕΡΗ ΒΡΑΔΥΑ. ΜΕ ΑΓΑΠΗ, ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ

 

Αύγουστος 5, 2015 Posted by | ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ, Uncategorized | Σχολιάστε

ΕΝΑΣ ΣΥΝΤΟΠΗΤΗΣ ΜΑΣ Ο ΧΡΗΣΤΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΣΤΑΘΟΠΟΥΛΟΣ ΔΕΝ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΠΛΕΟΝ ΚΟΝΤΑ ΜΑΣ

ΕΝΑΣ ΣΥΝΤΟΠΗΤΗΣ ΜΑΣ Ο ΧΡΗΣΤΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΣΤΑΘΟΠΟΥΛΟΣ ΔΕΝ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΠΛΕΟΝ ΚΟΝΤΑ ΜΑΣ

ΣΤΕΡΝΟ ΑΝΤΙΟ ΣΕ ΕΝΑ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟ, ΑΓΑΠΗΤΟ ΚΑΙ ΑΚΑΜΜΑΤΟ ΣΥΝΤΟΠΗΤΗ ΜΑΣ

ΣΤΕΡΝΟ ΑΝΤΙΟΓεννήθηκε το 1956. Γιός του Θοδωρή Σταθόπουλου και της Βασιλικής Σταθοπούλου – κόρη του Χρήστου Σοφού (Ντίντιρη). Σύζυγος της Έλσης Γκαναρά από Βέρροια και πατέρας της Βάσιας, ετών 57. Ξεκίνησε τα πρώτα του παιδικά και μαθητικά  βήματα στο «Λιθερό» της κάτω ρούγας του Κοπανακίου Μεσσηνίας  και αφού διέγραψε «το τόξο μέγιστου κύκλου» στην ζωή, σαν επιστήμονας .

Και λέω και από την θέση του επιστήμονα, γιατί ο Χρήστος Σταθόπουλος υπηρέτησε στο νοσοκομείο του Ιπποκρατείου αρχικά στο τμήμα ηλεκτρονικών υπολογιστών και εν συνεχεία στο διοικητικό. Το Κοπανάκι ήταν η ρίζα και ο ορίζοντας του, ο κόσμος του.

Η πολύπλευρη  προσωπικότητά του, η επιστημονική του κατάρτιση και   η αγάπη του για την ιδιαίτερη πατρίδα του, έκαναν τον Χρήστο Σταθόπουλο κοινωνό της  αγάπης και ιδιαίτερης συμπαθείας εκ μέρους των συγχωριανών του, που όποτε ζητούσαν την βοήθειά του, τους την έδινε πάντα απλόχερα και με χαμόγελο.ΧΡΗΣΤΟΣ ΣΤΑΘΟΠΟΥΛΟΣ

Από σήμερα ημέρα Πέμπτη και ώρα 17.οο και μετά πολύμηνη ταλαιπωρία  ο συμπατριώτης, ο δημότης,  ο Χρήστος Σταθόπουλος δεν συμπεριλαμβάνεται στα δημοτολόγια και τα ληξιαρχεία . Το φιλόξενο χώμα της Αθήνας (μετά προσωπική του επιθυμία) τον σκεπάζει με ζέση.  Όμως  ως παρουσία  θα ζει πάντα ανάμεσά μας .

 Ποτέ δεν θα πάψει να «κυκλοφορεί»  ως φίλος στις παρέες όπου όλο και κάτι καλό θα έχουν να θυμηθούν από γεγονότα ή  λόγια που πρωταγωνιστή είχαν τον ίδιο, στην σχολική  επαγγελματική και κοινωνική του ζωή.

Και ξαφνικά ο αιφνίδιος θάνατός σου και  το κενό που αφήνεις είναι δυσαναπλήρωτο, για την σύζηγό σου, την κόρη σου, τους συγγενείς και φίλους σου.

Είναι βέβαιο ότι είχες πολλά να προσφέρεις σε πολλούς από εμάς ακόμα, και στην οικογένειά  σου  αλλά και στην κοινωνία.

Όμως τι να πεις του χάροντα και τι ρέστα να του ζητήσεις . Αυτός  έχει να κάνει με θνητούς. « Τι ζητάς αθανασία στο μπαλκόνι μου μπροστά;» αναρωτιέται ο ποιητής. Κι  εσύ με την αρχοντική σου παρουσία , της  παρουσίας   και την ευγενική ψυχή σου κατάφερες να  κερδίσεις μια θέση στην καρδιά μας  και να μείνεις  ΑΞΕΧΑΣΤΗ ΨΥΧΟΥΛΑ. Η κηδεία του θα γίνει σήμερα ημέρα Παρασκευή και ώρα 16.00 στο Α! Νεκροταφείο Αθηνών. Ευχόμαστε στους οικείους του δύναμη και κουράγιο και τους συλλυπούμαστε από καρδιάς.

Ο Θεός να τον αναπαύση

Αντίο Αγαπημένε μας Χρήστο, ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα σε σκεπάζει. θα σε θυμόμαστε πάντα με αγάπη!

Ο φίλος και συμπατριώτης σου ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ

Ιουνίου 28, 2013 Posted by | ΑΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΟΤΑΞΙΔΟΙ, ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ, Uncategorized | 1 σχόλιο

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ ΕΦΥΓΕ Ο ΘΑΝΑΣΗΣ ΒΕΓΓΟΣ – Πηγή : sansimera.gr – Zougla.gr

Σαν σήμερα «έφυγε» ο Θανάσης Βέγγος

Πρώτη καταχώρηση: Παρασκευή, 3 Μαΐου 2013, 15:30

ΘΑΝΑΣΗΣ ΒΕΓΓΟΣΔύο χρόνια συμπληρώθηκαν από το θάνατο του Θανάση Βέγγου, έναν από τους πιο δημοφιλείς κωμικούς του ελληνικού κινηματογράφου.

Ο Θανάσης Βέγγος άφησε την τελευταία του πνοή, την Τρίτη 3 Μαΐου 2011, στο νοσοκομείο «Ερυθρός Σταυρός». Ο αγαπημένος κωμικός είχε υποστεί βαρύτατο εγκεφαλικό επεισόδιο.\Ο Θανάσης Βέγγος γεννήθηκε στο Νέο Φάληρο, στις 29 Μαΐου του 1927. Ήταν μοναχοπαίδι του Βασίλη και της Ευδοκίας Βέγγου. Ο πατέρας του ήταν υπάλληλος στην Εταιρεία Ηλεκτρισμού και ήρωας της αντίστασης. Μετά τον πόλεμο εκδιώχθηκε από τη δουλειά του, εξαιτίας των πολιτικών του φρονημάτων.

Έτσι, ο Θανάσης άρχισε να εργάζεται από μικρός για να βοηθήσει την οικογένειά του. Για πολλά χρόνια ασχολήθηκε με την επεξεργασία δερμάτων, ενώ παράλληλα έκανε διάφορα μικροθελήματα στη γειτονιά του.

Κατά τα ταραγμένα χρόνια του εμφύλιου εξορίστηκε στη Μακρόνησο. Εκεί γνώρισε και τον άνθρωπο που έμελλε να αλλάξει τη ζωή του, τον Νίκο Κούνδουρο. Το 1954 έκανε την πρώτη του εμφάνιση στον κινηματογράφο, στην ταινία του σκηνοθέτη «Μαγική Πόλις» και για τα επόμενα πέντε χρόνια έπαιξε μικρούς ρόλους σε ταινίες που άφησαν εποχή, δείχνοντας το μεγάλο και έμφυτο ταλέντο του.

Ο Θανάσης Βέγγος δεν σπούδασε υποκριτική. Το 1959 πήρε άδεια ασκήσεως επαγγέλματος ηθοποιού, όχι από Σχολή, αλλά ως εξαιρετικό ταλέντο, με εξετάσεις σε ειδική επιτροπή. Την ίδια χρονιά έκανε και το θεατρικό του ντεμπούτο, στην επιθεώρηση «Ομόνοια πλατς πλουτς», δίπλα στους Νίκο Ρίζο και Γιάννη Γκιωνάκη.

Την περίοδο αυτή εμφανίστηκε σε μερικές από τις πιο ιστορικές ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου, όπως «Ο δράκος», «Διακοπές στην Αίγινα», «Μανταλένα», «Ο Ηλίας του 16ου», «Ποτέ την Κυριακή». Ο πρώτος του μεγάλος ρόλος είναι μαζί με τον Νίκο Σταυρίδη στην ταινία «Οι δοσατζήδες» του 1960.

Τα χρόνια που ακολούθησαν συνεργάστηκε, κυρίως, με τον σκηνοθέτη Πάνο Γλυκοφρύδη και ανέπτυξε τον τύπο του νευρικού, αεικίνητου ανθρώπου, που τον καθιέρωσε. Έγινε ιδιαίτερα αγαπητός στο ελληνικό κοινό, με ταινίες όπως «Ψηλά τα χέρια Χίτλερ», «Μην είδατε τον Παναή», «Ζήτω η τρέλα», «Πολυτεχνίτης και ερημοσπίτης».

Το 1964 ίδρυσε τη δική του εταιρία παραγωγής ΘΒ – Ταινίες Γέλιου. Έως το 1969, συνεργαζόμενος με τον Πάνο Γλυκοφρύδη και τον Ερρίκο Θαλασσινό, αλλά και σκηνοθετώντας ο ίδιος κάποιες φορές, γύρισε τις καλύτερες κατά γενική ομολογία ταινίες του, όπως τις «Φανερός πράκτωρ 000», «Τρελός, παλαβός και Βέγγος», «Ποιος Θανάσης;», οι οποίες πρόσφεραν άφθονο γέλιο με τον σουρεαλισμό τους και τις τρελές ατάκες του πρωταγωνιστή τους. Ωστόσο, παρά την εμπορική και καλλιτεχνική τους επιτυχία, οι ταινίες αυτές οδηγούν την εταιρία του Βέγγου σε κλείσιμο και τον ίδιο σε οικονομική καταστροφή.

Το 1971 η στενή σχέση του με τον σκηνοθέτη Ντίνο Κατσουρίδη τον οδηγεί σε θρίαμβο στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, με την ταινία «Τι έκανες στον πόλεμο, Θανάση;». Κοινό και κριτική τον αποθεώνουν και αποσπά το βραβείο Α’ ανδρικού ρόλου. Έναν χρόνο μετά, ο ρόλος του στην ταινία «Θανάση, πάρε το όπλο σου!» του χαρίζει ένα ακόμη βραβείο Α’ ανδρικού ρόλου.

Τη δεκαετία του ’80 αποσύρεται από το σινεμά και κάνει λίγες βιντεοταινίες. Θα επιστρέψει στον κινηματογράφο το 1991, με την ταινία «Ήσυχες μέρες του Αυγούστου» του Παντελή Βούλγαρη. Η ερμηνεία του έχει πια διαφοροποιηθεί, είναι χαμηλών τόνων, αλλά μεγάλης εκφραστικότητας. Το 1995 συμμετείχε στην ταινία «Το βλέμμα του Οδυσσέα», του Θόδωρου Αγγελόπουλου, ενώ κορυφαία στιγμή υπήρξε ο ρόλος του στο «Όλα είναι δρόμος» του 1998. Την περίοδο αυτή εμφανίστηκε επίσης στην Επίδαυρο, το 1997 στο ρόλο του Δικαιόπολι στους Αχαρνής και το 2001 στην Ειρήνη του Αριστοφάνη με μεγάλη επιτυχία

Στην τηλεόραση, ο Θανάσης Βέγγος εμφανίστηκε στις σειρές: Βεγγαλικά (ΕΡΤ, 1988), Αστυνόμος Θανάσης Παπαθανάσης (ΑΝΤ1, 1990), Περί ανέμων και υδάτων (Mega, 2002), Έρωτας, όπως έρημος (ΝΕΤ, 2003), Καθρέφτη, καθρεφτάκι μου (ΑΝΤ1, 2006) και Η Θεσσαλονίκη της νοσταλγίας μας (ΕΤ3, 2009).

Ο Θανάσης Βέγγος ήταν παντρεμένος με την Ασημίνα Βέγγου, με την οποία απέκτησε δυο γιους και έζησε μαζί της μέχρι το τέλος της ζωής του, στις 3 Μαΐου του 2011.

Επιμέλεια: Κωνσταντίνα Παπατσάκωνα

Τελευταία ενημέρωση: Παρασκευή, 3 Μαΐου 2013, 15:42

Μαΐου 3, 2013 Posted by | ΑΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΟΤΑΞΙΔΟΙ, ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ, Uncategorized | Σχολιάστε

ΣΕΡΚΟΣ Ο ΑΡΜΕΝΗΣ-ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΟΥ ΑΦΗΣΑΝ ΤΑ ΙΧΝΗ ΤΟΥΣ ΣΤΟ ΠΕΡΑΣΜΑ ΤΟΥΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΟΠΑΝΑΚΙ- Εργασία ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ komianos.wordpres’s.com

ΚΑΡΟΤΣΕΡΗΣ

ΚΑΡΟΤΣΕΡΗΣ

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΣΕΡΚΟΥ ΤΟΥ ΑΡΜΕΝΗ

Πίνοντας το καφεδάκι μου στο κεντρικό καφενείο της Μηλιάς Μητρογιανοπούλου στο χωριό Κοπανάκι Ορεινής Τριφυλίας. Ν’ασου και εφανίζεται ο Κυρ΄Γιώργης Παπαδάκης. «Έμαθα ότι με ψάχνεις Σπύρο» μου λέει.. Του λέω ότι: «είχα ακούσει απλά μια ιστορία για κάποιον «ξέμπαρκο» Αρμένη που είχε πριν από πολλά χρόνια στην δούλεψή του ο θείος σου Σταύρος και ο πατέρας σου ο Νικολός. «Καί βέβαια τόν είχαμε στην δούλεψή μας, το όνομά του ήταν Σέρκος αλλά τον φωνάζαμε και Σωτήρη. Άνδρας σκληραγωγημένος, γεννημένος για όλες τις δουλειές, δεν ήταν μεγαλόσωμος, ήταν κοντός, χοντρός και μαλιαρός.Ε ίχε κάτι παλάμες σαν μέγγενη, να φαντασθείς από την πολλή και σκληρή δουλειά και τους κάλλους, δεν κλείνανε μέχρι το τέρμα. Από την πάνω μεριά τα δάκτυλά του ήταν γεμάτα με πυκνές τρίχες. Δεν ξέρω και πολλά για τον Σέρκο. Πριν τον Μικρασιατικό πόλεμο είχε έλθει με την γυναίκα του στον Πύργο από τα Προύσσα της Μικράς Ασίας, και δούλευε με μαεστρία την πέτρα στα γεφύρια της σιδηροδρομικής εταιρίας και τους πέτρινους σταθμούς. Όπως έλεγε και ο ίδιος, κάποτε γυρνώντας από την δουλειά του ύστερα από μακρύ διάστημα, βρήκε την γυναίκα του να τον κερατώνει με τον καλύτερό του φίλο, το μυαλό του θόλωσε πηρε ένα κουζινομάχαιρο και την έσφαξε. Μετά παρεδόθηκε στην αστυνομία ομολογώντας το έγκλημά του,  και πήγε φυλακή. Όταν τελείωσε η ποινή του ξαναβρήκε δουλειά στον ΟΣΕ.Συνεχίζοντας να δουλεύει την πέτρα και να κτίζει γεφύρια όπως πρώτα. Στο τελευταίο γεφύρι που εργάσθηκε ήταν αυτό το υπέροχο γεφύρι στο «κακόρεμμα» που σώζεται μέχρι σήμερα βοηθώντας τους Ιταλούς τεχνίτες, σε ένα άλλο μικρότερο λίγο πιο κατω στον παλιό αυτοκινητόδρομο Κοπανακι-Κυπαρυσσίας. Τέλευταία εργασία του γύρω στο 1925 ήταν το κτίσημο του κτηρίου του σιδηροδρομικού σταθμού στο κοπανάκι. Ο θείος μου ο Σταύρος τον εμάζεψε και η θεία μου χαρίκλεια ανέλαβε τα υπόλοιπα. Του έδωσε για να κοιμάται τα απαραίτητα, κρεβάτι, κουβερτες, βελέντζες, ρουχισμό για να ντύνευαι και λιάπικα για να δουλέυει. Το σπιτάκι αυτό ήταν στη θέση «Γιουρούκι» κτισμένο με πλίνθες, κάτω από τις γραμμές του τραίνου απέναντι στις αποθήκες του Α.Σ.Ο. Ο Σέρκος σιγά σιγά το κατεδάφησε, εφτοιαξε τα θεμέλια με ένα και μισό μέτρα ύψος και στην συνέχεια κτίζοντας τσιμεντόλιθους και την σκεπή, σένια πράγματα. Τον Σέρκο τον είχαν υπό την προστασία τους ο θείος μου Σταυρος και ο Νικολός ο πατέρας μου, που σκοτόθηκε αργότερα στο Μελιγαλά. Ο Σέρκος έζησε εδώ 30 – 35 συνεχή χρόνια. Συχνά τον χάναμε για αρκετές ημέρες, έκανε το μπάνιο του, λουζόταν έβαζε και μια φτηνή κολώνια λεμόνι, ντυνόυταν σαν γαμπρός και τα μεσάνυχτα τον χάναμε. Κάποιος που το είχε βάλει σκοπό να δει που πήγαινε τον είχε δει να μπαίνει κρυφά κτυπώντας συνθηματικά την εξώπορτα μιας ζωντοχήρας στην κάτω ρούγα και άλλης μιας στην πάνω ρούγα κάτω από τις γραμμές, το είχε δύπορτο… Από εκεί πάλι έβγαινε κρυφά μετά τρεις με τέσσερες ημέρες, πάλι μετά τα μεσάνυχτα, για να ενφανισθεί φρέσκος και ξανανιωμένος πρωί πρωί στην πιάτσα με το καμτσίκι στο χέρι να οδηγεί το κάρο του. Είχε πατριώτισσα την γριά Κλεάνθη γυναίκα του Γιώργη την  Καλλούπενα την Σμυρνιά του Μήτσου την μάνα. Όταν μιλάγανε στην γλώσσα τους, χαιρώσουνα να τους ακούς, η γλώσσα τους πήγαινε πολυβόλο, είχε βρει ο γύφτος την σειριά του που λέι και ο λαός. Εμείς τον είχαμε και δούλευε στα κτήματα, στο ζευγάρι, στο μάζευμα της ελιάς, στα αμπέλια, τις σταφίδες, το χαράκωμα, τον τρύγο, τον κλάδο, το ψιλοκάθαρο. Του είχαμε δώσει ένα μουλάρι τον φώναζε»Μαλτέζο» και ένα κάρρο. Εκτός από το μουλάρι είχαμε και την «νύφη» μια μουλάρα που την λέγαμε «Κούλα». Ο Σέρκος έσωσε την οικογένειά μου στην κυριολεξία από την πείνα στην κατοχή.

ΞΕΦΟΡΤΩΜΑ ΣΤΟ ΛΙΜΑΝΙ

ΞΕΦΟΡΤΩΜΑ ΣΤΟ ΛΙΜΑΝΙ

Κάθε ημέρα πήγαινε με το κάρο στην Καλαμάτα και φόρτωνε σακιά με αλεύρι από το βαπόρι- αποθήκη στο λιμάνι. Σαν τελείωνε το φορτίο που είχε φέρει περιμένανε να έλθει το επόμενο βαπόρι. Μαζί με άλλα κάρα από το Κοπανάκι, του Ματζώρου, του Σοφού (ντίντιρη), του Ρήγα κ.α. που προορισμό είχαν την τροφοδοσία των ανδρών του Ε.Α.Μ. στο Κοπανανάκι, τον Μελιγαλά και όπου αλλού είχε ανάγκη το Ε.Α.Μ. και πληρονώταν σε είδος για το αγώϊ του δηλαδή αλεύρι. Με αυτό το αλεύρι από το αγώϊ που έπερνε ο Σέρκος έζησε όλη η οικογένεια. Επίσης όταν είχαμε συνεταιρικό το ελαιοτριβείο με τον Καπέλιο στο κάτω Κοπανάκι, πήγαινε και γέμιζε ένα σιδεροβάρελο με νερό από την πηγή στο Κρο-Κοπανάκι για τις ανάγκες του λιοτριβιού. Φόρτωνε, μετέφερε και ξεφόρτωνε τα τσουβάλια με τις ελιες. Παλαιότερα δούλευε στο ελαιοτριβείο της Ρεβέκας Παπασταμάτη στο κάτω Κοπανάκι στα μέσα και στα έξω. Από την στιγμή που τον πηρε στην δούλεψή του ο θείος μου ο Σταύρος, δεν έφυγε πια μέχρι που πέθανε. Η δουλειά του ήταν μόνο για εξωτερικές δουλειές, ποτέ δεν δούλεψε μέσα στο λιοτρίβι ή στον φούρνο. Του άρεσε το φαί και το κρασί, άμα εύρισκε κάνουλα κρασοβάρελου έπινε μέχρι σκασμού. Τον Σταύρο και τον Νικολό τους φώναζε πατέρα και την Χαρίκλεια μάνούλα. Όσο για φαί, έτρωγε όσο τρώει ένας βούβαλος. και κρασί σαν νεροφίδα, κάποτε τύφλα στο μεθύσι πηγαίνοντας για Καλαμάτα, έπεσε στο έδαφος και η ρόδα του κάρου πέρασε από πάνω του, παρ’ όλα αυτά σηκώθηκε με έλαφρές γρατζουνιές και συνέχισε το αγώϊ του μεχρι το Κοπανάκι. Στον γυρισμό μαθένοντας ο γέρο Σταύρος τι είχε συμβεί, τον πλάκωσε στο ξύλο, αλλά που να αλλάξει συνήθειες. Οι μόνες βρισιές που έλεγε ήταν: ΠΟΥΣΤΗ – ΚΕΡΑΤΑ – ΤΟ ΠΑΝΑΓΙΑ ΣΟΥ!!! Το σπιτάκι στο γιουρούκι το χρησιμοποιούσαμε στην κατοχή γιατί το σπίτι πάνω από τον φούρνο το είχαν επιτάξει οι γερμανοί. Στον ανταρτοπόλεμο τον έπιασαν αιχμάλωτο ο στρατός του ΕΛΛΑΣ. Επειδή δούλευε σε σπίτι ταγματασφαλίστικο και τον κρατούσαν στου Χαλβάτσου. Σαν έπεσε το ΕΛΛΑΣ με τις εκκαθαρίσεις στα Δεκεμβριανά τον άφησαν ελεύθερο και ξαναγύρισε στο Κοπανάκι. Μου εξιστορούσε η γυναίκα του Θανάσω, πόσο δεμένοι ήταν το μουλάρι με το Σέρκο. Εάν έπεφτε κάτω το μουλάρι δεν έφευγε, αντίθετα στεκόταν στα τέσσερα από πάνω του με κρύο, ήλιο η βροχή και τον προστάτευε με το σώμα του. Δεμένοι στη ζωή και στο θάνατο, σαν πέθανε το μουλάρι στην εβδομάδα επάνω απεδήμησε εις Κύριον και ο Σέρκος. Τον βρήκε η θεία μου χαρίκλεια να ψυχομαχάει στο Γιουρούκι, γύρω στο 1960 ψελίζοντας τα ονόματα του Σταύρου, του Νικολού που είχε χαθεί στον Μελιγαλά, και ζητώντας στο παραμιλητό του, τον αγαπημένο φίλο του «Μαλτέζο». Μαζί μας έζησε 30 χρόνια κοντά. Όταν πέθανε τον φέραμε για να τον κλαψουμε και να τον μοιρολογήσουμε στο σημερινό μας σπιτικό. Όλοι  οι Κοπανακαίοι  πέρασαν να του ανάψουν ένα κεράκι και για να του πουν το στερνό αντίο. Ο Σέρκος ήταν σε όλους τους κατοίκους αγαπητός. Τον θάψαμε μου έλεγε η Αθανασία δίπλα στα Παπαδακαίϊκα στο κοιμητήριο, σαν άνθρωπο της οικογένειας. Εκανε και μεταφορες με το κάρρο, αλλά δεν έπερνε ούτε μία, εμείς τον χαρτζιλικόναμε. τον ντύναμε, του αγοράζαμε τα τσιγάρα του, τον ταίζαμε και κρασί με την τσότρα. Πριν φύγει γέμιζε και μια μπουκάλα κρασί και κινούσε για το «Γιουρούκι». Αυτός μόνο για ότι μετέφερε από Καλαμάτα αντί για αγώϊ έφερνε τρόφημα και ποτέ χρήματα. Μου έλεγε ο Μήτσο-Σταύρος ο Μιχόπουλος πως άνθρωπο δεν είχε πειράξει. Μια φορά αποκριές ήταν θυμάμαι, είχε ντυθεί μασκαράς και ο Σέρκος, δεν γνωρίζω για ποιο λόγο κάποιος χωροφύλακας τον χαστούκισε και τον κλώτσησε άγρια. Την επομένη το όργανο της τάξεως είχε μαζέψει τα μπογαλάκια του και είχε εξαφανισθεί. Γιατί μετά από αυτό που συνέβει, αν τον έπιανε στα χέρια του ο μπάρμπα Σταύρος θα γινόταν χαμός. Όντως για οποιαδήποτε μεταφορά έκανε δεν πληρωνόταν. Θυμάμαι κάποτε είχε κολήσει στις λάσπες ένα φορτηγό αυτοκίνητο μάρκας volvo, στην αλάνα του Τσατσούλη κοντά στις αποθήκες. Κόσμος είχε μαζευτεί με τα κάρα τους και τα μουλάρια τους, αλλά δεν κατόρθωναν να το τραβήξουν έξω από τις λάσπες. Πλησιάζει και ο Σέρκος με το κάρρο του και τον «Μαλτέζο», δένει με χονδρή τριχιά τον άξονα του φορτηγού, ΧΑΪ – ΧΟ, ΠΟΥΣΤΗ – ΚΕΡΑΤΑ – ΤΟ ΠΑΝΑΓΙΑ ΣΟΥ….Ο καψερός ‘Μαλτέζος» από το πολύ το ζόρι γονάτισε. Στο τέλος όμως το τράβηξε! Ο οδηγός για να τον ευχαριστήσει βγάζει από το πορτοφόλι του 300 δραχμές, την εποχή εκείνη ήταν σοβαρό ποσο. «Πάρε για να πιεις ένα ποτηράκι ρε φίλε και βρώμη για το άξιο μουλάρι σου, το αξίζεις και συ και ο σύντροφός σου» του λέει. Ο Σέρκος όμως δεν τα δέχτηκε με τίποτα!!! Η συνεργασία με το μουλάρι του ήταν άριστη, Να φαντασθείς στην στροφή της Καραχάλιενας στην ρεματιά είχε μεγάλη ανηφόρα. Δύσκολο να ανεβεί φορτωμένο κάρρο με ένα μουλάρι. Ο «Μαλτέζος» όμως με τις οπλές του έσκαβε το μαλακό χώμα μέχρι να βρει στέρεο έδαφος, μετά με μια δυνατή όθηση την ανέβαινε με την μια. Το παρουσιαστικό του ήταν το φόβητρο των παιδιών. Για να μην κάνουν ατασξίες και να διαβάζουν τα φοβέριζαν οι μανάδες και οι γιαγιάδες  λέγοντάς τους: «Καθίστε φρόνιμα γιατί θα έρθει να σας πάρει ο «Μεσημεράς» εννοώντας τον Σέρκο!!!  Πάντα θα σε θυμόμαστε με αγάπη εργατικέ Σέρκο και σενα και το φιλότιμο φιλο σου «Μαλτέζο». Ας είναι ελαφρύ το χώμα που σε σκεπάζει. Πιστεύω να σου βάλανε για συντροφιά εκεί που πας, καμιά μπότσα με κρασί που τόσο αγαπούσες ..

Εργασία : ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ- komianos.wordpres’s.com

Απρίλιος 17, 2013 Posted by | ΑΝΕΚΔΟΤΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ ΜΑΣ, ΑΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΟΤΑΞΙΔΟΙ, ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ, ΕΙΚΟΝΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΧΘΕΣ, ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ ΜΑΣ, Uncategorized | Σχολιάστε

ΜΠΕΤΙΝΑ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ- ΣΕ ΜΙΑ ΥΠΕΡΟΧΗ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ ΨΥΧΗΣ ΑΝΑΡΤΗΜΕΝΗ ΣΤΟ FACEBOOK. με τίτλο : «ΠΡΩΤΕΣ ΡΥΡΤΔΕΣ»

ΜΠΕΤΙΝΑ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ- ΣΕ ΜΙΑ ΥΠΕΡΟΧΗ ΠΟΙΗΤΙΚΗ- VIDEO ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ ΨΥΧΗΣ ΑΝΑΡΤΗΜΕΝΗ ΣΤΟ FACEBOOK

ΜΠΕΤΙΝΑ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥΜΠΕΤΙΝΑ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ, ΤΑΛΑΝΤΟΥΧΑ, ΕΥΑΙΣΘΗΤΗ ΚΑΙ ΑΡΙΣΤΟΚΡΑΤΙΣΣΑ ΠΟΙΗΤΡΙΑ. ΠΟΙΗΜΑ VIDEO-ΓΡΑΜΜΕΝΟ ΜΕ ΕΝΑ ΣΥΜΠΥΚΝΩΜΈΝΟ, ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟ ΛΟΓΟ. ΜΙΑ ΓΛΩΣΣΑ ΤΗΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΠΥΚΝΟΤΗΤΑ ΥΦΟΥΣ ΧΩΡΙΣ ΠΕΡΙΤΟΛΟΓΙΕΣ. ΣΤΟΧΕΥΟΝΤΑΣ  ΜΕ ΑΝΕΣΗ ΣΤΟ  ΚΕΝΤΡΟ, ΜΙΑ ΗΘΙΚΗ ΛΕΞΕΩΝ, ΔΙΑΜΑΝΤΙΑ, ΠΟΥ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΚΑΙ ΣΕΒΑΣΜΟ ΣΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ. ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΜΑΓΕΥΤΙΚΑ ΥΠΕΡΟΧΟ. ΤΙΤΛΟΣ ΤΟΥ » ΠΡΩΤΕΣ ΡΥΤΙΔΕΣ » ΤΟ ΦΙΛΟΞΕΝΩ ΣΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΜΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΠΡΕΠΟΝΤΑ ΣΕΒΑΣΜΟ ΚΑΛΗ ΜΟΥ ΜΠΕΤΙΝΑ. ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ

ΠΡΩΤΕΣ ΡΥΤΙΔΕΣ

από Bettina Economou, Τρίτη, 29 Ιανουαρίου 2013 στις 1:53 μ.μ. ·

Σταθηκα χθες για δυο λεπτα,μπροστα σ’ενα καθρεφτη

κι’ειδα στο προσωπο βαθειες τις πρωτες μου ρυτιδες,

ενιωσα απ’τα ματια μου,κατι αλμυρο να τρεχει

κι ειπα πως ειναι μοναχα,του χρονου οι παγιδες..

 

Γυρισα αναμοχλευοντας πισω στο παρελθον μου

τοτε που εμοιαζ’ονειρο το κουρσεμα της νιοτης

κι ειδα να μου γκρεμιζουνε,ο,τι ητανε δικο μου

και να μου κλεβει η ζωη,ο,τι ητανε δικο της..

 

Ειδα ανθρωπους να γελουν,οταν εγω πονουσα

γεματα χερια με καρφια,ετοιμα να καρφωσουν

μία ψυχη που ηταν αγνη,που οσο και να γερνουσα

με τιποτα δεν μπορεσαν ποτε τους να σπηλωσουν!!

 

Ειδα πολεμους και κορμια στο χωμα πεταμενα

κι’ακουγα γυρω μου κραυγες,απ’τις δικες τους μανες

καραβια διχως μηχανη και με πανια σχισμενα

και να ηχουν απο παντου,θλιμμενα οι καμπανες..

 

Ειδα ανθρωπους να γερνουν,απο παιδια αφησμενοι

να θαβουνε τα ονειρα,μεσ’τα νερα του βαλτου

που θα’φευγαν απ’τη ζωη απ’ολους ξεχασμενοι

και ολα αυτα μου θυμιζαν «ασκησεις επι χαρτου».

 

Ειδα στο χρωμα του ουρανου,τα ματια σου να κλαινε

σε ρωτησα..»γιατι πονας»?? δεν ειπες ουτε λεξη

ενιωσα μες»στα στηθια μου χιλιες φωτιες να καινε

και τα μαλλια σου χαιδευα,ωσπου η αυγη να φεξει..

 

Σταθηκα χθες για δυο λεπτα,μπροστα σ’ενα καθρεφτη

σαν ειδα τις ρυτιδες μου ειπα,»δεν σας φοβαμαι»

μα οταν αρχισ’η βροχη στα ματια μου να τρεχει

για τη ζωη που τελιωνε,ενιωσα να..λυπαμαι!!!!

              —————————–

 

Μπεττινα Οικονομου

 

απο την ποιητικη συλλογη

  ΑΝΑΤΡΟΠΕΣ

Φεβρουαρίου 6, 2013 Posted by | BETINA ECONOMOU, ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ, ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ- ΠΟΙΗΣΗ-ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ, ΠΟΙΗΣΗ, Uncategorized | Σχολιάστε

ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΑΠΠΑΣ – ΜΕ ΤΙΤΛΟ : «ΑΠΟΡΙΑ» ΑΝΑΡΤΗΜΕΝΗ ΣΤΟ FACEBOOK

  • ΑΠΟΡΙΑ….. 20/01/13

    Εγώ που σάρωσα ωκεανούς και πέλαγα

    γράφοντας μύθους πλέριους κι’Ιστορία

    παίζοντας με τον έρωτα ολημερίς εγέλαγα

    πέρασαν χρόνια κι’έμεινα να ζω με απορία.

    Που ήσουν κρυμένη;σε ποιάς γωνιάς την άκρη;

    Περνούσα δίπλα σου ή τάχα ήμουν μακρυά σου;

    Πρόβλημα δεν είχα ξάφνου το γέλιο έγινε δάκρυ

    σαν Οδυσσέας γύρευα την λάγνα αγκαλιά σου.

    Εσύ εκεί….εγώ εδώ έτρεμα από το πάθος

    κάθε φορά που σ’έβλεπα τα χέρια άπλωνα ν’αγγίξω

    τ’αγαλματένιο σου κορμί ήμουν σωστός ή λάθος;

    Σαν τον τρελό επάλευα τον πόθο μου να πνίξω.

    Κι’ένα πρωί να’σαι!αγάπη ονειρεμένη εμπρός μου

    μ’ένα απλό χαμόγελο όμορφη ίδια Κυρία.

    Ένιωσα την ανάσταση βρήκα ξανά το φως μου

    ήξερα ήσουν δίπλα μου και μου’φυγε η απορία.Cpt.Bill

Φεβρουαρίου 6, 2013 Posted by | ΑΡΘΡΑ - ΑΠΟΨΕΙΣ - ΙΔΕΕΣ ΦΙΛΩΝ, ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ, ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΑΠΠΑΣ, ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ- ΠΟΙΗΣΗ-ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ, ΠΟΙΗΣΗ, Uncategorized | Σχολιάστε