Komianos's Blog

Από το Κοπανάκι Μεσσηνίας Πολιτιστικά Δρώμενα.

ΠΑΙΔΙΚΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΝΕΚΔΟΤΕΣ ΚΑΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ , «ΤΟ ΠΑΤΙΝΙ» Εργασία : ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ, komianos’s wordpres’s.com

ΠΑΙΔΙΚΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΝΕΚΔΟΤΕΣ ΚΑΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ , «ΤΟ ΠΑΤΙΝΙ» Εργασία : ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ, komianos’s wordpres’s.com

ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ 1Παιχνίδια μιας κοντινής αλλά και τόσο μακρυνής εποχής, που πήγαζαν μέσα από την ανάγκη την φτιώχια και την οικονομική αδυναμία. Φτιαγμένα με υπερβολική αγάπη και καλλιτεχνική ευαισθησία. Δίνοντας στο κάθε παιχνίδι την προσωπική του ταυτότητα και το κυριώτερο χωρίς να ξοδέψει χρήματα για να το αγοράσει από κάποιο κατάστημα. Σήμερα θα σας θυμήσω το παιχνίδι «ΠΑΤΙΝΙ».

 Παρακαταθήκη γνώσης για τις επερχόμενες γενιές πως ζούσαν και επαιζαν οι πρόγονοι και γεννήτορές τους. Βοηθήστε, καταγράφτε σχετικές πληροφορίες, για να μπορέσουμε ΜΑΖΙ να συγκεντρώσουμε απαραίτητες πληροφορίες για τα παλιά παιχνίδια μας, που κινδυνεύουν να ξεχαστούν ακόμη και από εμάς τους ίδιους, από το χρόνο και την..τεχνολογία . ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΜΑΣ !!!!!!!!

Απολαμβάνοντας στην βεράντα του σπιτιου μου το απογευματινό μοσχομυριστο καφεδάκι μου, παρακολουθούσα τους περαστικούς διαβάτες. Σε μικρή απόσταση έχει σταθεί και ένα νεαρό ζευγαράκι και σε κάπως υψηλούς τόνους αρχίζουν να λογομαχούν. Σ ε μια στιγμή ο νεαρός επάνω στον θυμό του γυρίζει και λέει στην κοπελιά του «Μου έχεις κάνει την ζωή πατίνι » !

ΤΟ ΠΑΤΙΝΙ ΠΑΙΔΙΚΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ

Αυτό ήταν και το έναυσμα να ξαναθυμηθώ το εξαιρετικά αγαπημένο παιδικό μου παιχνίδι, το «ΠΑΤΙΝΙ».Πως το κατασκευάζαμε και με τι κόπο βρίσκαμε τα απαραίτητα υλικά; Εκεί ήταν και η δυσκολία. Βασικά υλικά έπρεπε πρώτα να βεθούν οι ξύλινες τάβλες απαραίτητο υλικό για τον σκελετό του πατινιού, έλα όμως που και το μικρότερο σανιδάκι χρειαζόταν για προσάναμα στην «φουφού», για την «πυρογωνιά» ή το «μαγγάλι» με τα κάρβουνα, δύσκολη η ανευρεσή του… αν βρίσκαμε καμιά σανίδα φαρδιά πεταμένη, ευλαβικά την μαζεύαμε και κατευθείαν στο κατώϊ ή στο πατάρι. Το κυριώτερο όμως ήταν τα δύο δυσεύρετα ή μάλλον για να ακριβολογήσω πολύτιμα «ρουλεμαν» (χωρίς ρόδα δεν τσούλαγε το πατίνι). Με το σημερινό αρθρογράφημμα θα ξαναγυρήσουμε στο οχι πολυ μακρυνό παρελθόν ότν δύο ρουλεμάν και μερικες σανίδες  χάριζαν τόση χαρά. Αγγαρεύαμε τους πάντες πατεράδες, αδέλφια και φίλους να βοηθήσουν στην κατασκευή σαν περισσότερο γνωρίζοντες. Το αποτέλεσμα ένα δίτροχο ή τρίτροχο όχημα χωρίς μηχανή, χωρίς πεντάλ και χωρίς σέλα ή άλλο κάθισμα, στο οποίο ο οδηγός στέκεται όρθιος με το ένα πόδι του επάνω στο σανίδι που ενώνει τα δύο ρουλεμάν τους ενώ με το άλλο πόδι δίνει ώθηση ώστε να μετακινήται το πατίνι και τα χέρια στο τιμόνι. Το τιμόνι κατασκευαζόταν από ένα οριζόντιο σανίδι, το οποίο απιτρέπει στην κάθετη σανίδα να γυρίζει πότε δεξιά και πότε αριστερά και πότε ίσια. Εμείς στα πατίνια μας καρφώναμε στην πίσω ρόδα και ένα είδους φρένου από χοντρό πετσι σόλας ή ένα σανιδάκι με μεντεσέ, ασφάλεια σε κατηφορικά μέρη για να μην φάμε τα μούτρα μας. Το οποίο ενεργοποιείται όταν το πατάει ο οδηγός με το πόδι του. Σαν τελείωνε η κατασκευή το κάθε παιδί το διακοσμούσε με τον δικό του τρόπο την ξύλινη πρόσοψη με πεντάρες, δεκάρες ή εικοσάρες, καπάκια από αναψυχτικά ή μπυρες. ορισμένοι γονείς ή συγγενείς μερακλήδες χαράζαν με σκαρπέλο διάφορα σχέδια και τα ζωγράφιζαν με έντονα χρώματα. Άλλες φορές χρησιμοποιούσαν καυτές σιδερένιες στάμπες, το αποτέλεσμα ήταν ζηλευτό. Ένα τέτοιο πατίνι περιμένει μπρος σε μια παραδοσιακή πόρτα στο οικογενειακό μου παραδοσιακό μουσείο να έλθει η ώρα να εκτεθεί στους φιλους επισκέπτες. Αγαπημένες μας πίστες ήταν οι ελαφρά κατηφορικές, οι πλακοστρωμένες πλατείες και ασφαλτοδρομένοι δρόμοι. Αποφεύγαμε τα μέρη που είχαν χωματένια επίστρωση γιατί ήταν εμπόδιο στην ταχύτητα. Δύσκολα μπορούν να ξεχάσουν οι γείτονιες τον ντόρο που έκαναν σαν έτρεχαν ομαδικά στον κατήφορο και τα γαυγίσματα από τα τρομαγμενα σκυλιά που δεν έλεγαν να ηρεμήσουν.

patini copyΕφιάλτης  ήταν η «τραβάγια», η κατηφοριά και προπαντών όταν ήταν αρκετά απότομη, εάν το αυτοσχέδιο φρένο δεν έπιανε, είμαστε τυχεροί να πέσουμε στα μαλακά, δηλαδή σε κάποιο θάμνο, εάν όμως αντί για θάμνο ερχόμαστε αντιμέτωποι με κανένα μαντρότοιχο τότε τρώγαμε τα μουτρα μας.

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΚΑΛΑ ΜΟΥ ΦΙΛΑΡΑΚΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ ΠΟΥ ΜΟΥ ΧΑΡΙΖΕΤΑΙ ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΣ ΤΑ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΗΜΑΤΑ ΜΟΥ.

Εργασία : ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ, komianos’s wordpres’s.com

Advertisements

Οκτώβριος 1, 2016 - Posted by | ΠΑΙΔΙΚΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΝΕΚΔΟΤΕΣ ΚΑΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ, ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: