Komianos's Blog

Από το Κοπανάκι Μεσσηνίας Πολιτιστικά Δρώμενα.

ΠΑΙΔΙΚΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΝΕΚΔΟΤΕΣ ΚΑΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ. ΤΟ «ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ ΣΤΗΝ ΑΛΑΝΑ» ΚΑΙ ΤΑ ΣΤΕΝΟΣΟΚΑΚΑ. Εργασία ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ, komianos’s wordpres’s.com

ΠΑΙΔΙΚΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΝΕΚΔΟΤΕΣ ΚΑΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ. ΤΟ «ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ ΣΤΗΝ ΑΛΑΝΑ» ΚΑΙ ΤΑ ΣΤΕΝΟΣΟΚΑΚΑ. Εργασία ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ, komianos’s wordpres’s.com

ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ 1Αυτή τη φορά θα ταξιδεύσουμε και πάλι στην ομορφη παλαιά εποχή και ας θυμυθούμε ένα πολύ αγαπητό παιδικό παιχνίδι, «ΤΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ ΣΤΙΣ ΑΛΑΝΕΣ«, για αγόρια και κορίτσα παιδικής, εφηβικής και ώριμης ηλικίας στις πλατείες, στις αλάνες, στις γειτονιές του Ναυπλίου όπως επίσης και στις γειτονιές του Κοπανακίουν Μεσσηνίας . Ήταν και είναι ένα παραδοσιακό παιδικό παιχνίδι.

 Παρακαταθήκη γνώσης για τις επερχόμενες γενιές των εθίμων, πως ζούσαν και επαιζαν οι πρόγονοι και γεννήτορές τους. Βοηθήστε, καταγράφτε σχετικές πληροφορίες, για να μπορέσουμε ΜΑΖΙ να συγκεντρώσουμε απαραίτητες πληροφορίες για τα παλιά παιδικά παιχνίδια μας ήθη και έθιμα που κινδυνεύουν να ξεχαστούν ακόμη και από εμάς τους ίδιους, από το χρόνο και την..τεχνολογία . ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΜΑΣ !!!!!!!!

ΟΥΦ !!!! ΔΕΝ ΕΧΟΤΝ ΤΕΛΕΙΩΜΟ ΤΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΕΙΔΟΥΣ, ΚΑΠΟΙΑ ΞΕΧΑΣΑ, ΚΑΠΟΙΑ ΘΥΜΗΘΗΚΑ, ΟΜΩΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ ΠΛΟΥΣΙΑ Η ΛΑΪΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΕΚΦΡΑΣΕΙΣ ΤΗΣ, ΠΟΥ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΚΑΙ ΕΞΑΝΤΛΗΤΙΚΗ ΜΕΛΕΤΗ ΓΙΑ ΜΠΟΡΕΣΕΙ ΝΑ ΤΑ ΑΠΟΤΥΠΩΣΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΟΛΑ.   

ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ ΠΑΙΔΙΚΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ

Με βάση μια συζήτηση που είχα με ένα φιλαράκο και δύο εικόνες που κατά τύχη πέτυχα στο ίντερνετ αποφασίσα να φτιάξω μια λίστα που θα περιγράφει το ποδόσφαιρο της αλάνας. Ίσως τα πράγματα πλέον να έχουν αλλάξει, ίσως τα δικά μας βιώματα να είναι διαφορετικά από αυτά άλλων, αλλά θεωρώ ότι αν κάποιος είναι πάνω από 25 ετών και μεγάλωσε σε κάποια μικρή ή μεγαλύτερη πόλη θα συμφωνήσει τουλάχιστον με κάποια από τις μεγάλες αλήθειες που αναφέρω στο άρθρο μου.

Ο κάτοχος της απαραίτητης και πολύτιμης μπάλας αποτελεί την βάση του παιχνιδιού, χωρίς την μπάλα ή υποκατάστατο της παιχνιδι δεν παιζεται. Πολλές φορές αν δεν υπήρχε ο κάτοχος αυτό το σημαντικό άτομο ή για κάποιο λόγο η μητέρα του δεν τον άφηνε να παίξει επειδή έπρεπε να διαβάσει ή φοβόταν μην αρρωστήσει το μανάρι της. Η ανάγκη ήταν αιτία εφευρετηκότητας, συνήθως ένα κουτι κονσερβας, ένα χαρτόκουτο, ένα πλαστικό μπουκάλι.  Έτσι από ποδόσφαιρο το παιχνίδι καταντούσε «κλωτσοπατινάδα», αλλά δεν είχε τόση σημασία. τα γκολ πανηγυριζόταν με την ανάλογη θέρμη. Τον καιρό της ανέχιας και της φτώχιας η μπάλα κατασκευαζόταν από το παλιό τσουράπι της γιαγιάς το παραγέμιζαν με κουρέλια ή άλλα άχρηστα μαλακά υλικά, π.χ βαμβάκι από κανένα πεταμένο στα σκουπίδια στρώμα, διπλό πέρασμα και ράψιμο και το τόπι ήταν έτοιμο. 

Τότε γηπεδο ποδοσφαίρου δεν υπήρχε, και αν α υπήτχε κανένα σε μικρές διαστάσεις και υποτυπώδες. ως επι το πλείστον οι μικρές πλατείες ή οι αλάνες ή τα στενοσόκακα επιλλεγόντουσασν για να παίξουμε αυτό το παιχνίδι που μέχρι και σήμερα ενθουσιαζει και κάνει τον θεατή να παραληρεί. Τότε  δεν είχαμε εστίες, (Τέρματα) να φτιάξουμε, αν είμαστε τυχεροί δύο κορμοί δένδρων γινόταν το τέρμα της ομάδας, ή δύο κολώνες ρεύματος, διαφορετικά δύο στίβες απο παναφώρια όριζαν τα ορια του τέρματος. Βέβαια τα δένδρα ή οι κολώνες δεν είχαν την ίδια απόσταση, όμως γιαυτό υπήρχε λυση, με το να αλλάζουμε εστία σε κάθε ημιχρονο.

Και αν το πρόβλημα των κάθετων δοκαριών λυνόταν, εφ΄οσον υπήρχαν δένδρα ή κολώνες τα οριζόντια ήταν το μεγάλο πρόβλημα. Ο άγραφος νόμος του ποδοσφαίρου της αλάνας λέει ότι το οριζόντιο δοκάρι πάντα τοποθετείται νοητά στο ύψος που φτάνει ο κάθε τερματοφύλακας. Πάντα ο ψηλός τερματοφύλακας είχε το πλεονέκτημα. Όπως είναι φυσικό, υπήρχαν πολύ συχνά διαφωνίες για το αν κάποια σουτ ήταν γκολ ή ήταν πολύ ψηλό.

ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ ΠΑΙΔΙΚΟ Το πρόβλημα ήταν πιο σοβαρό όταν με το ποδόσφαιρο ξεχνόντουσαν το διάβασμα, το γράψιμο και γενικά οι σχολικές απαιτήσεις, όλοι μας γνωρίζαμε τις επιπτώσεις της επομένης σχολικής τιμωρίας…. οι ξυλιές που είχα φάει δεν ξεχνούντε νε τίποτα.

Για να παίξουμε ποδόσφαιρο χρειάζονται 22 παίχτες 11 για κάθε ομάδα συν τους αναπληρωματικούς, σε περίπτωση τραυματισμού ή ασθενείας κάποιου παίχτη. κάθε μία ομάδα έχει δικαίωμα αλλαγής τριών μόνο αναπληρωματικών, οι ποιο ευέληκτοι και που ειναι γρήγοροι παίχτες τους τοποθετούν επιθετικούς, οι ποιο δυσκίνητοι και σωματώδεις τοποθετούνται αμυντικοί. Ο κανόνας λέει ότι οι πλέον άχρηστοι μπαίνουν στην άμυνα και ο πιο χοντρός τερματοφύλακας. Εάν βέβαια δεν θέλει κανένας να κάτσει στο τέρμα τότε υπάρχει ο άγραφος νόμος που δημοκρατικά επιλλέγεται και κάθε δύο γκολ αλλάζει με καποιον άλλον. Ειδική αναφορά πρέπει να γίνει στο μπακότερμα επειδή άλλες φορές λόγω ανισορροπίας των ομάδων, ή επειδή δεν αντέχει να μην παίζει λίγο και αυτός. Πάντως γενικά όλοι οι παίχτεες θέλουν να βάλουν γκολ, όμως αυτό δεν γίνεται.

Η μπάλα του ποδοσφαίρου είναι μεγάληκαι τα σουτ πολύ δυνατά, αν δε ο παίχτης είναι αδαής η μπάλα πολλές φορές καταλήγει σε κάποιο μπαλκόνι της γειτονιάς, σε κάποια στέγη και ειναι αδύνατο να την κατεβάσεις εκτός και το σπίτι είναι χαμηλό, ή να σφηνωθεί κάτω από κάποιο αυτοκίνητο,ή στην αυλή κάποιου σπιτιου της γειτονιάς με περίεργους και δύστροπους ανθρώπους και η προσπάθεια της επανάκτησης ήταν πραγματικός Γολγοθάς. Κυρίως εάν ο δρόμος ήταν λασπωμένος η προσπάθεια είχε ολέθρια αποτελέσματα, φαινόμενο όχι και σπάνιο για τεκείνα τα χρόνια, ο ήρωας όπως ήταν μουσκεμένος έπρεπε να συνεχίσει το παιχνίδι πέραν τησ κατσάδας και του ξυλοφορτώματος από τους γονείς του, η γκαρνταρόμπα του ήταν πενιχρή το να έχεις και δεύτερο παντελόνι ήταν πολυτέλεια.

Δεν θα ξεχάσω το τι κάγκελο είχα σκαρφαλώσει για να μπω στις αυλές των σχολείων για να παίξω  μπάλα με τα άλλα παιδιά, και τις προσπάθειες με κλαδιά, σίδερα και άλλες μπάλες με κίνδυνο να γκρεμοτσακιστώγια να κατεβάσω μπάλες που είχαν μείνει σε δέντρα ή στέγες! το τι μπαντελόνι έχω καταστρέψει γαμώ την γκαντεμιά μου. Και την ντροπή που έχω νοιώσει παίζοντας να φαίνεται το βρακί σου που πολλές φορές από τα πολλά πλυσίματα είχε αλλάξει χρώμα από άσπρο σε ροζ ΄σκατουλί.

Πάντως αξέχαστο θα μου μείνει ένα πραγματικό περιστατικό που ακόμα και σε αυτήν την ηλικία μου φερνει δάκρυα στα μάτια. και ένα ανείπωτο θυμό για την σκληράδα των ανθρώπων. Τα χρόνια της φτώχιας και της ανέχειας όνειρο ζωής ήταν η απόκτηση μιας μπάλας, μιας μπάλας που να μην τραυματίζει τα τρυφερά μας πόδια καθώς πολλές φορες δεν φορούσαμε ούτε τα απαραίτητα παπούτσια. Είχαμε χριστουγεννιατικες γιορτές και λέγαμε τα κάλαντα. Το κάθε παιδί είχε βάλει τον οβολό του, άλλος 1 δεκάρα, άλλος μια εικοσάρα η ένα πενηνταράκι για να αποκτήσουμε την ποθούμενη μπάλα που φάνταζε παραμυθένια στην βιτρίνα του κυρ’ Βαγγέλη στα ψαράδικα του Ναυπλίου. Εκείνη την εποχή εκτός από χρήματα οι κυράδες μας έδιναν και κουλούρια, κοραμπιέδες, μελομακαρουνα. Συνοδεία όλη η μαρίδα πήγαμε στο μαγαζί του κυρ’ Βαγγέλη για να αποκτήσουμε την πολυπόθητη μπάλα. Δεν φανταζόμαστε ότι τα χρήματα από τον έρρανο δεν θα έφταναν, έλειπε μία ολοκληρη δραχμή. Η καλή καρδια του λεβεντόγερου καταστηματάρχου συγκινήθηκε από την κίνησή μας και για να μην μας προσβάλει μας ζήτησε να τσοντάρουμε την διαφορά με μελομακάρουνα και κουραμπιέδες. Με χαρά και ανείπωτα αισθήματα κινήσαμε για την γειτονιά του Αγίου Σπυρρίδωνος, χωριστήκαμε σε ομάδες και αρχίσαμε το παιχνίδι. Σε κάποια φάση του παιχνιδιού ο διαιτητής τιμώρησε την μία ομάδα με πεναλτυ. Ο αείμνηστος Θανάσης Γόσιας παίρνει φόρα και δίνει ένα μύτο με όλη του την δύναμη. Η μπάλα έφυγε βολίδα πέρασε το τέρμα και προς ατυχία μας έπεσε στον κήπο ενός γείτονα πολύ περίεργου και τσαντίλα. Παγωμάρα σε ολα τα παιδιά και με τι τρόπο θα κατορθώναμε να την βγάλουμε από μέσα. Σε μια στιγμή εμφανίζεται στο κεφαλόσκαλο του σπιτιού του ο κυρ’ Γιώργης.  Κοιτάζει γύρω του εξεταστικά και το βλέμα του καρφώνεται στην μπάλα, φόβος και βουβαμάρα επικρατεί και στις δύο ομάδες. τι συμβαίνει ρε λεβέντες ; σας έπεσε η μπάλα βλέπω…. Μπαίνει μεσ’ το σπίτι και βγαίνοντας κρατάει ένα χασαπομάχαιρο, κατεβαίνει αγέροχα τα σκαλοπάτια παίρνει την μπάλα στα χέρια του και την ξεσκίζει με το μαχαίρι. Εκείνη την ώρα λες και μας τρύπησε την καρδια και μετά μας την πετάει λέγοντας, τώρα πια για ένα χρόνο μέχρι τα επόμενα χριστούγεννα δεν έχει μπάλα. Όμως και εμείς τα παιδιά ξέρουμε πως να περνουμε το αίμα μας πίσω, η παιδική αθώα ψυχούλα ξέρει πως να τιμωρεί ανελαίητα. Αλλά αυτή ειναι αλλη ιστορία, μέχρι και σήμερα το μυστικότο πια παιδιά τον τιμώρησαν με αυτόν τον τρόπο δεν έχει βγει στην επιφάνεια.

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΑΠΟ ΚΑΡΔΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΟΛΥΤΙΜΟ ΧΡΌΝΟ ΠΟΥ ΔΙΑΘΕΣΑΤΕ ΚΑΛΑ ΜΟΥ ΦΙΛΑΡΑΚΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΕΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΗΜΜΑ ΜΟΥ.

Εργασία : ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ, komianos’s wordpres’s.com

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Advertisements

Ιουλίου 26, 2016 - Posted by | ΠΑΙΔΙΚΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΝΕΚΔΟΤΕΣ ΚΑΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ, ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ, Uncategorized

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: