Komianos's Blog

Από το Κοπανάκι Μεσσηνίας Πολιτιστικά Δρώμενα.

ΖΑΝΕΤΑ ΚΟΥΤΣΑΚΗ ΣΕ ΜΙΑ ΠΟΙΗΤΙΚΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΕΚΦΡΑΣΗ ΨΥΧΗΣ, ΤΙΤΛΟΣ : «ΘΛΙΨΗ ΜΟΥ ΑΝΤΙΟ» Αναδημοσίευση

ΖΑΝΕΤΑ ΚΟΥΤΣΑΚΗ ΣΕ ΜΙΑ ΠΟΙΗΤΙΚΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΕΚΦΡΑΣΗ ΨΥΧΗΣ, ΤΙΤΛΟΣ : «ΘΛΙΨΗ ΜΟΥ ΑΝΤΙΟ» Αναδημοσίευση
ΖΑΝΕΤΑ ΚΟΥΤΣΑΚΗ 2ΖΑΝΕΤΑ ΚΟΥΤΣΑΚΗ ΥΠΕΡΟΧΕΣ ΠΟΙΗΤΙΚΕΣ – ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΚΕΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΕΣ, ΣΤΙΧΟΙ ΕΡΩΤΙΚΟΙ, ΣΤΙΧΟΙ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΗΣ ΑΠΕΛΠΗΣΙΑΣ, ΕΚΦΡΑΖΟΥΝ ΜΕ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΓΚΗ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ, Ο ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΠΟΛΥ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΣ, ΕΝΑΣ ΥΜΝΟΣ ΜΕ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΕΚΧΥΛΙΣΜΑΤΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΟΣ. ΜΙΑΣ ΕΥΑΙΣΘΗΤΗΣ ΚΡΗΤΙΚΙΑΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥ, ΜΕ ΤΙΤΛΟ «ΘΛΙΨΗ ΜΟΥ ΑΝΤΙΟ». ΤΑ ΕΙΛΙΚΡΙΝΗ ΜΟΥ ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ!!!!

Αφιερωμένο με ειληκρινή αγάπη και αισθήματα στους φίλους και επισκέπτες του ιστολογίου που με φιλοξενεί. Καλό, ευλογημένο, ευχάριστο και δημιουργικό Σαββατοκύριακο.

ΘΛΙΨΗ ΜΟΥ ΑΝΤΙΟ

 

ΘΛΙΨΗ ΜΟΥ ΑΝΤΙΟ

Έλα καλή μου να ξαπλώσεις πλάι μου…
Έλα και χάραξε η μέρα πια.
Γλυκιά μου θλίψη!
Μα τι κι αν το φως προβάλλει δειλά, πίσω απ’ των βουνών τα ψηλότερα μέρη;
Εμείς ας μείνουμε για λίγο ακόμη εδώ.
Ακίνητοι… Αμίλητοι…
Να κοιτάζω εγώ στα βαθύ της ύπαρξης σου κι εσύ να τρυπώνεις στην αγκαλιά μου, στα σωθικά μου, στις σκέψεις μου.
Έλα, κάνε με ξανά να κλάψω κι ας πνιγώ στα δάκρυα μου…
Έλα, δώσε μου ένα χάδι κι ας γίνει το χέρι σου θηλιά στον λαιμό μου…Γλυκιά μου θλίψη, πόσο κουράστηκα να προσποιούμαι πως χωριά σου είμαι ζωντανός!
Μα όσο σε καλώ να ξαποστάσεις μέσα μου, άλλα τόσο τρομάζω μην τυχών και το κανείς.
Ξέρω…
Στον μαύρο σου βυθό θες να με παρασύρεις ξανά, να με μολύνεις κρύβοντάς με στο υγρό χώμα της μοναξιάς.
Λασπωμένο από δάκρυ και αίμα μοιάζει.
Πόσο τρομακτικό!
Ποτισμένο από νερό θανάτου και εγκατάλειψης.
Και λίγες μόνο στιγμές περνούν πριν αναθεωρήσω…
Δεν με νοιάζει ας γίνει.
Λίγη ώρα μονάχα να βγάλω την μάσκα εκείνη του γελωτοποιού… Να κοιτάξω μέσα σου.
Λίγη ώρα μονάχα να νιώσω αληθινός… Να σου παραδοθώ.
Κι έπειτα θλίψη μου ας σ’ αποχαιρετήσω.
Ας χαθείς…
Μα προσποιητή ευτυχία δεν αποζητώ.
Άλλωστε λίγος θα είναι ο χρόνος που δίχως σου θα αντέξω.
Λοιπόν καλή μου… Αντίο.
Κλεψύδρα που μέσα της ρέει σκοτάδι, αιωρείται σαν πέλεκυς πάνω απ’ την στερνή αγκαλιά μας.
Φώτισε ο ήλιος… Τελείωσε ο χρόνος…
Θλίψη μου… Καλή αντάμωση!

— μαζί με ευγενια φωκα, Φώτης Κατσιμπούρης, ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΦΑΣΟΥΛΑΣ και 32 ακόμη

ΤΗΝ ΑΠΟΛΥΤΗ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΠΜΕΥΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ, ΑΥΤΑ ΠΡΟΣΦΕΡΩ ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΠΡΟΣΠΕΛΑΣΤΕΣ ΚΑΙ ΑΘΕΑΤΕΣ ΓΩΝΙΤΣΕΣ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ….. ΑΦΗΝΙΑΣΜΕΝΑ ΠΑΘΗ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΣΤΑΧΤΗΣ. ΤΕΛΕΙΑ Η ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΓΛΥΚΙΑ ΖΑΝΕΤΑ, ΔΙΠΛΩΝΩ ΤΙΣ ΦΤΕΡΟΥΓΕΣ ΤΟΥ ΘΑΥΜΑΣΜΟΥ ΜΟΥ. ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ

Advertisements

Ιουνίου 7, 2016 - Posted by | ΖΑΝΕΤΑ ΚΟΥΤΣΑΚΗ, ΠΟΙΗΣΗ, Uncategorized

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: