Komianos's Blog

Από το Κοπανάκι Μεσσηνίας Πολιτιστικά Δρώμενα.

ΑΝΕΚΔΟΤΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΟΥ ΧΩΡΙΟΥ, Η «ΤΣΙΛΙΒΑΙΝΑ», Ο ΚΟΥΛΟΥΦΕΤΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΠΗΓΑΙΝΕ ΚΑΙ ΕΛΑ ΤΟΥ ΔΙΦΡΑΓΚΟΥ – Εργασία του ΠΙΠΗ ΚΟΜΙΑΝΟΥ ΑΝΕΚΔΟΤΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΟΥ ΧΩΡΙΟΥ, Η «ΤΣΙΛΙΒΑΙΝΑ», Ο ΚΟΥΛΟΥΦΕΤΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΠΗΓΑΙΝΕ ΚΑΙ ΕΛΑ ΤΟΥ ΔΙΦΡΑΓΚΟΥ – Εργασία του ΠΙΠΗ ΚΟΜΙΑΝΟΥ,komianos’s wordpres’s.com

 ΑΝΕΚΔΟΤΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΟΥ ΧΩΡΙΟΥ, Η «ΤΣΙΛΙΒΑΙΝΑ», Ο ΚΟΥΛΟΥΦΕΤΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΠΗΓΑΙΝΕ ΚΑΙ ΕΛΑ ΤΟΥ ΔΙΦΡΑΓΚΟΥ – Εργασία του ΠΙΠΗ ΚΟΜΙΑΝΟΥ


ΜΠΕΚΡΗΣΗ ακόλουθη ιστορία εξελίσεται την 10ετία 1920 έως 1930. Εκεί που υπήρχε το παπουτσίδικο των (Κατσουλογιαναίων) του Γιώργη και Γιάννη καράμπελα, είχε το 1920 περίπου ανοίξει ταβερνάκι σε στύλ και μικροπαντωπολείου, φερμένη από το διπλανό χωριό του Δωρίου η Κατσαμπάναινα με το παρατσούκλι “Τσιλίβαινα”. Εκεί εγκαταστάθηκε και έστησε την ταβερνούλα της, Επάνω σε πατερόξυλα τοποθετημένα 3 με 4 βαρέλια των 500 κιλών γεμάτα κρασάκι, με την κατάλληλη επίπλωση. Οι περισσότεροι θαμώνες το “τσούζανε” ξεροσφύρι. Ο μεζές κυρίως καμιά σαρδέλα, ρέγγα, στουμπικτό κρεμύδι, ελίτσες και καμιά κονσέρβα. Στην κατσαρόλα πότε φακές η φασολάδα και αν καμιά φορά δεν έφτανε, τη συμπλήρωνε με νεράκι για να “φτουρίσει”….να μην μείνει και κανένας παραπονεμένος και νηστικός. Όσο για τον μπακιαλιάρο…. ήταν για τους αριστοκράτες και για τις γιορτάδες.Οι δουλειές καλά πάγαιναν όπως έλεγε η κυρά Τσιλίβαινα το μεροκάματο έβγαινε. Μέχρι που μετά ενα χρόνο περίπου το 1921 ήρθε και ανοιξε το ταβερνάκι του ο μπαρμπα Αναστάσης ο “Κουλουφέτος”, συνταξιούχος αστυφύλακας από το χωριό Πλατύ του Άρη, εκεί που ήταν παλιά το παντοπωλείο και γενικό εμπόριο του Κυρ’ Αποστόλη Παυλόπουλου, ακριβώς απέναντι απο το ταβερνάκι της κυρά Τσιλίβαινας. Από την πρώτη ήμέρα που γίνανε γειτόνοι, μπορεί να είχανε ανταγωνιστικές διαμάχες όσον αφορά την πελατεία τους, αλλά η φιλία, η συμπάθεια και η καλή σχέση ήταν σεβαστή. Εξ’ άλλου όλοι πρέπει να ζήσουν σε αυτή την ζωή. Είχαν όμως και μία κοινή αγάπη , το άτιμο κρασάκι…Στο συρτάρι τους κρατούσαν πάντα ένα και μοναδικό δίφραγκο ξεχωριστά από τα άλλα χρήματα. Αυτό το έρημο δίφραγκο άλλαζε χέρια τρεις φορές την ημέρα, το πρωί, το μεσημέρι και το βράδυ. Αφού να φαντασθήτε μου έλεγαν εξιστορώντας τα γεγονότα στο καφενείο της περα ρούγας, το δίφραγκο είχε χάσει το χρώμα του και τα σκαλίσματά του από την συχνή τριβή και χρήση. Μόνιμος θαμώνας και στα δύο μαγαζιά, ήταν ο “συμπεθερος” με το “θηλίκι”, ( όταν δεν είχε ο νοικοκύρης ή νοικοκυρά κουμπί για βάλει στα ρούχα , το πρόχειρο ράψιμο με μια βελόνα και κλωστή για να κρατιέται κουμπομένο το ρούχο το λέγανε θηλίκι). Η καταγωγή του από το χωριό του Σουλιμά. Για κατοικία του ένα γκρέμισμα στους πίσω δρόμους, μόλις τελείωνε το βραδυνό κουπάρι έπαιρνε το δρόμο για το κονάκι του τρικλίζοντας από την κρασοκατάνυξη. Δεινός πότης και αυτός σαν την Τσιλίβαινα και τον Κουλουφέτο, που ήταν θερμοί εραστές του κρασιού και μάλιστα του μισoκαδιάρικου… Το κατοσταράκι το καϋμένο, ένοιωθε παραμελλημένο, μαραζωμένο και υποτιμημένο μπρος την μαγεία, του γεμάτου μέχρι τα χείλια με βαρελίσιο μυρωδάτο κρασί, μισόκαδιάρικου κανατιού. Το παρακάτω πάρε-δώσε ξεκίναγε το πρωϊ και τελείωνε το βράδυ, ως εξής: Το πρωϊ έδινε το δίφραγκο η Τσιλίβαινα στον “συμπεθερο” με το “θηλίκι”, και με εντολή να αγοράσει ένα μισοκαδιάρικο κουπάρι κρασί από τον συνάδελφο Κουλουφέτο. Ο συμπέθερος πήγαινε απέναντι έδινε το δίφραγκο και γύριζε με το μισοκαδιάρικο κουπάρι γεμάτο κρασί….Με το ίδιο δίδραγκο για να μην μείνει παραπονεμένος και “διψασνένος” ο Κουλουφέτος, έστελνε τον συμπέθερο με το θηλίκι για να αγοράσει ένα μισοκαδιάρικο κουπάρι κρασί από την Τσιλίβαινα…ο συμπέθερος αδιαμαρτύρητα έκανε το ίδιο δρομολόγιο….Σε κάθε δρομολόγιο απολαμβανε και αυτός το μερτικό του δωρεάν. Το πρωί σηκώνανε το “Κουπάρι και το πίνανε με ρέγουλο μέχρι το μεσημέρι, ” ΣΤΗΝ ΥΓΕΙΑ ΤΟΥ “ΜΕΤΣΙΝΑ”….Το απόγευμα “ΣΤΗΝ ΥΓΕΙΑ ΤΟΥ “ΚΟΡΜΠΑ”…..και το βραδυνό μισοκαδιάρικο μέχρι το ξημέρωμα, πάλι με ρέγουλο σηκώνανε το κουπάρι “ΣΤΗΝ ΥΓΕΙΑ ΤΟΥ “ΣΤΡΑΒΟΚΕΦΑΛΟΥ”. Βέβαια το “Κουπάρι” και τα ονόματα που αναφέρω για τους μη γνωρίζοντες, είναι ένα τοπικό έθιμο, χρόνων, που συνηθίζεται σε χαρές όπως κυρίως γάμους, βαπτίσια και γιορτές. Ο οικοδεσπότης σηκώνοντας το ποτήρι του δηλαδή το Κουπάρι, λέει το πίνω στην υγειά π.χ.του Μετσινά και μετά το δίνει γεμάτο σε αυτόν που ονομάζει, ο επόμενος το πίνει στην υγειά κάποιου άλλου και ούτω καθ’ εξής. Έτσι συνεχίζεται το κουπάρι μέχρι τελικής πτώσεως….Για αυτό το έθιμο θα γράψουμε σχετικά με θέμα τα τοπικά έθιμα της Ορεινής Τρυφυλίας. Πάντως επιστρέφοντας στην ιστορία της Κατσαμπάναινας και του Κουλουφέτου….που κατά διαταγή του Κόρμπα, πίνανε το κουπάρι στην υγεία του Μετσινά και κατά διαταγή του Μετσινά, το πίνανε στην υγειά του Στραβοκέφαλου….ΜΕ ΕΝΑ ΚΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΟ ΔΙΦΡΑΓΚΟ, ΚΑΤΟΡΘΩΝΑΝΕ ΓΙΑ ΤΟΣΑ ΧΡΌΝΙΑ ΝΑ ΚΑΤΑΝΑΛΩΝΟΥΝΕ ΔΥΟ XΙΛΙΑΔΕΣ ΟΚΑΔΕΣ ΚΡΑΣΙ ΤΟ ΧΡΟΝΟ!!!

Τι μπορεί να σκαρφιστεί το μυαλό του ανθρώπου….Πενία τέχνας κατεργάζεται!!!

Εργασία ΚΟΜΙΑΝΟΣ ΠΙΠΗΣ, komianos.wordpress.com

 

Advertisements

Απρίλιος 14, 2016 - Posted by | ΑΝΕΚΔΟΤΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ ΜΑΣ, ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ, Uncategorized

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: