Komianos's Blog

Από το Κοπανάκι Μεσσηνίας Πολιτιστικά Δρώμενα.

ΠΑΙΔΙΚΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΝΕΚΔΟΤΕΣ ΚΑΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ, «ΜΠΑΝΙΟ» ΣΤΟ ΠΟΤΑΜΙ ΤΟΥ ΚΑΤΩ ΚΟΠΑΝΑΚΙΟΥ ΣΤΙΣ ΛΙΜΝΕΣ ΤΟΥ «ΜΠΛΟΥΚΟΥΜΠΛΟΥΤΣΟΥ». Εργασία komianos.wordpress.com

KOMIANOS PIPHSΠΑΙΔΙΚΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΝΕΚΔΟΤΕΣ ΚΑΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ, «ΜΠΑΝΙΟ» ΣΤΟ ΠΟΤΑΜΙ ΤΟΥ ΚΑΤΩ ΚΟΠΑΝΑΚΙΟΥ ΣΤΙΣ ΛΙΜΝΕΣ ΤΟΥ «ΜΠΛΟΥΚΟΥΜΠΛΟΥΤΣΟΥ». Εργασία  komianos.wordpress.com
ΜΠΑΝΙΟ ΣΤΟ ΠΟΤΑΜΙ, ΣΤΟΥ «ΓΚΛΟΥΚΟΥΜΠΛΟΥΤΣΟΥ»

Γειά σας καλά μου διαδυκτιακά φιλαράκια, κλείστε τα μάτια και ξεκινήστε νοσταλγικό ταξίδι στα παιδικά σας ανέμελα χρόνια.  Αυτή τη φορά θα ξαναθυμηθούμε το πρωτο μας μπάνιο στις λίμνες του «ΓΚΛΟΥΚΟΥΜΠΛΟΥΤΣΟΥ». στο ποτάμι του ΚΑΤΩ ΚΟΠΑΝΑΚΙΟΥ ΜΕΣΣΗΝΙΑΣ. Βοηθήστε, καταγράφτε σχετικές πληροφορίες, αποστείλατε σχετικό φωτογραφικό υλικό, για να μπορέσουμε μαζί να συγκεντρώσουμε απαραίτητες πληροφορίες για τα παλιά παιχνίδια μας που κινδυνεύουν να ξεχαστούν ακόμη και από εμάς τους ίδιους, από το χρόνο και την..τεχνολογία . ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΜΑΣ !!!!!!!!

Στο γεφύρι του Λιθερού στην πέρα ΓΚΛΟΥΜΟΥΜΠΛΟΥΤΣΟΥρούγα του Κάτω Κοπανακίου της Ορεινής Τριφυλίας, Συναντιούνται τα ποτάμια από τις πηγες Σανοβά το λεγόμενο Αγριλαίικο ποτάμι , το Αετοβουναίικο και την πηγή του Μίκαρι, στην συνέχεια ενώνονται με την πηγή του Κρο – Κοπανακι και όλα μαζί χαμηλότερα σμίγουν με τα καθάρια νερά στις δύο φυσικές πισίνες την μικρή και την μεγάλη γούρνα του ποταμιού, το περίφημο «Μπλουκουμπλούτσου». Ακόμη και σήμερα σώζονται μισογκρεμισμένα και ερειπωμένα τα πέτρινα αυλάκια που έφερνε το νερό στους μύλους για να κινούν τις ξύλινες φτερωτές τους και να αλέθουν τα σιτηρά τους. Όπως και τα αυλάκια που πότιζαν τα μποστάνια τους οι κάτοικοι της περιοχής. Σήμερα βέβαια σώζονται ίχνη από αυτά τα αυλάκια και τα περισσότερα κομμάτια τους είναι γεμάτα βάτα, ακαθάριστα και χορταριασμένα. Σήμερα και ΠΕΤΡΙΝΟ ΑΥΛΑΚΙ ΓΛΟΥΚΟΥΜΠΛΟΥΤΣΟΥπάλι οι κήποι ποτίζονται από το ποτάμι αλλά με μηχανές και λάστιχα. Οι λίμνες βρίσκονται  ανάμεσα σε μαγευτικό καταπράσινο τοπίο από βαθύσκιωτα πλατάνια, αδιαπέραστους καλαμιώνες, ιτιές, λυγαριές, πουρναριές, σκίντα και αγριελιές. Είναι καλοκαίρι, ο ήλιος ζεματάει στην κυριολεξία, τα τζιτζίκια τρελαμένα από την καλοκαιρινή λαύρα με το βουϊτό τους, βάλσαμο υπνωτικό για τους κουρασμένους μεροκαματιάρηδες γονείς. Τα πιτσιρίκια καιροφυλακτούν πότε θα αποκοιμηθούν για τα καλά οι γονείς τους, κάθε λεπτό που περνά και η αγωνία τους κορυφώνεται. Επιτέλους ή κούραση και η ζέστη από την μια μεριά και ο ήχος των τζιτζικιών από την άλλη έφεραν το αναμενόμενο αποτέλεσμα. Επιβαιβαίωση το ρογχαλητό του μεροκαματιάρη πατέρα. Η αγωνία τελείωσε… η δράση αρχίζει! Σηκώνονται από τα κρεβάτια τους, και στις μύτες των ποδιών τους προσέχοντας μην κάνουν θόρυβο ανοίγουνε την πόρτα. Για να κατέβουνε από τα ξύλινα σκαλιά ούτε που το σκέπτονται, στο κατέβασμα κάποιο σκαλί μπορεί να τρίξει και ο θόρυβος θα ξυπνήσει τους νοικοκυραίους. Προτιμούν να δρασκελίζουν τα κάγκελα του χαγιατιού και με ένα πήδημα βρίσκονται στην αυλή του σπιτιού. Από εκεί και πέρα όλα τα υπόλοιπα είναι παιχνίδι. Πιο πέρα τα απαραίτητα «εκστρατευτικά» εργαλεία οι κολοκύθες δεμένες με σχοινί για τους άπειρους κολυμβητές, Περιμένουν. Με μοναδικό ρούχο ένα σώβρακο από ύφασμα κάμποτο. Για παπούτσια ούτε λόγος, η ξυπολησιά στο μεγαλείο της! Οι πατούσες έχουν σκληρήνει λες και είναι από σολόδερμα. Πατάνε τις αγκορτσές και λυγίζουν τα αγκάθια αντί να πληγώνονται, που και που έβλεπες κανένα πιτσιρικά με τσαρούχια από λάστιχα αυτοκινήτων. Μου έλεγε ο Κώστα – Μυλωνάς στο καφενείο της κάτω ρούγας, ότι όλα τα παιδιά ροβολάγαμε προς την πηγή του Κρε- Κοπανάκι, εκεί ήταν και ο τόπος συναντήσεως μας. Με γέλια, καλαμπούρια και χαρούμενα πρόσωπα συναντιώμαστε όλη η μαρίδα εκεί, μέχρι και σταθμαίικα από το Πάνω Κοπανάκι ενώνονταν με την παιδοπαρέα. Και όλα μαζί κινούσαμε ακολουθώντας το πέτρινο αυλάκι που ήταν στην αριστερή πλευρά του ποταμού, από το κεφαλάρι στο Κρο- Κοπανάκι με προορισμό τις δύο λίμνες την μικρή και την μεγάλη του «Μπλουκουμπλούτσου». Το μονοπάτι ήταν στενό και είμαστε αναγκασμένοι να βαδίζουμε σε φάλαγγα κατά άνδρα ο ένας πίσω από τον άλλο. Μόλις έφταναν στην μικρή λίμνη του «Μπλουκουμπλούτσου» που ήταν πιο ΒΟΥΤΙΑ ΣΤΟ ΠΟΤΑΜΙ ΓΛΟΥΚΟΥΜΛΠΟΥΤΣΟΥρηχά τα νερά, εκεί άρχιζε ή μάλλον γινόταν γλέντι. Τα σώβρακα κατεβαίνανε και η ντροπές μπρός στην χαρά του μπάνιου, μένανε πίσω. Χωρίς κόμπλεξ και ταμπού, όλα τα παιδιά ξεβράκωτα βουτάγανε στα κρυσταλλένια νερά της λιμνούλας, το νερό μπούζι, αλλά ποιο παιδί χαμπάριζε από τέτοια. Όποια παιδιά δεν ξέρανε μπάνιο φοράγανε δύο κολοκύθες δεμένες με σχοινί και περασμένες στο στήθος τους για να στέκονται στην επιφάνεια, τα άλλα κολυμπούσανε χωρίς τα βοηθητικά ιδιόρυθμα σωσίβια. Οι πρωτάριδες το βάπτισμα το έπερναν αφού πρώτα τους φορούσαν τις κολοκύθες για ασφάλεια, και στη συνέχεια με μια σπρωξιά εκεί που δεν το περίμεναν έπεφταν στα κρύα νερά της λίμνης, τα υπόλοιπα παιδιά ήταν έτοιμα να επέμβουν αν κάτι πήγαινε στραβά. Άλλος τρόπος για να μάθουν μπάνιο δεν υπήρχε… Στην επάνω μεριά της βαθειάς λίμνης ήταν ένας μεγάλος πλάτανος όποιος έριχνε βουτιά από την πάνω μεριά της λίμνης, όλα τα άλλα παιδιά τον θαυμάζανε, ήταν και ο πρώτος, ήταν ο ατρόμητος, ο άφοβος, γιατί ήταν πιο βαθειά και τα νερά της σκοτεινά και κατάμαυρα, και η θέα τους προκαλούσε φόβο. Ενώ ή επάνω ήταν ξέβαθη. Εκεί τα παιδιά γίνονταν άσσοι στο κολύμπι και ποτέ κανένα παιδί δεν είχε κινδυνέψει να πνιγεί. Όσο για το νερό και στις δύο λίμνες του «Μπλουκουμπλούτσου», ήταν πολύ κρύο παρά την καλοκαιριάτικη ζέστη και ποτέ δεν το βρίσκαμε πεντακάθαρο πάντα με θολωμένα νερά.

ΜΠΑΝΙΟ ΣΤΟ ΠΟΤΑΜΙ ΜΠΛΟΥΚΟΥΜΛΟΥΤΣΟΥΜα σαν βγαίναμε από το παγωμένο νερό… τρέμαμε σαν τα ψάρια από το κρύο, ούτε πετσέτες για να σκουπιστούμε δεν είχαμε. Στην αριστερή όχθη ήταν δύο μεγάλες πέτρινες πλάκες που τα καλοκαιριάτικα απογεύματα γύρω στις 4-5 ώρα έπεφταν οι ακτίνες του ήλιου και ζέσταινε ο τόπος. Εκεί μαζευόμαστε το ένα παιδί δίπλα στο άλλο και στέγνωνε το παγωμένο κορμάκι μας κάτω από τις ευεργετικές ζεστές ακτίνες. Μετά φορούσαμε το σώβρακό μας, (αν το βρίσκαμε)… πάντα κάποιος κογιόνης της παρέας εύρισκε την ευκαιρία να μας τα κρύψει και να ψάχνουμε γύρω ξεβράκωτοι σαν τρελοί να τα βρούμε… ήταν και αυτό ένα παιχνίδι γιατί ξέραμε ότι στο τέλος θα μας έλεγε που τα είχε κρύψει. Κάποτε κάποιος είχε κρύψει το σώβρακο ενός παιδιού από το χωριό Αγριλιά και δεν το φανέρωνε με τίποτα, είχανε προηγούμενα και του το φύλαγε «Αρβανίτικο», ούτε τα κλάματα αλλά ούτε και τα παρακάλια έπιασαν τόπο… στο τέλος ξεπάτωσαν ένα παλιοκόφινο και το έδωσαν στον «Φρατζόλα» να σκεπάσει την γύμνια του. Κάποτε περνώντας από την δέση κρύψανε για να κάνουνε πλάκα την μπουγάδα της «Μπρουσδούμαινας». Αυτή που κατάλαβε τι είχε συμβεί τους έκανε το χουνέρι και μετά την κυνηγάγανε να τους τα δώσει. Το τι γέλιο είχε πέσει τότε δεν λέγεται, τέτοιες πλάκες τελειωμό δεν έχουν. Στην επιστροφή βέβαια περιττό να σου πω μου έλεγαν στο καφενείο ότι αν συναντούσαν κανένα μποστάνι αφύλακτο έπεφταν σαν τις ακρίδες και το ρήμαζαν στην κυριολεξία. Συκιές, μπουρνελιές, αχλαδιές, το αγαπημένο μας φρούτο ήταν τα σταφύλια, άσε που αν βρίσκαμε αφύλακτο κτήμα με αραποσίτια από δύο «λούκια» να έπαιρνε το κάθε παιδί ο νοικοκύρης το άλλο πρωί τράβαγε τα μαλλιά του από την καταστροφή. Στο μεταξύ οι πατεράδες και οι μανάδες είχαν ξυπνήσει και βλέποντας τα αγόρια τους να λείπουν από το σπίτι, έρχονταν αγριεμένοι προς το ποτάμι… αν τα συναντούσαν με τα νεύρα που είχαν θα τα σακάτευαν από το ξύλο. Όμως αυτά ξέροντας την καταιγίδα που ερχόταν έπαιρναν άλλα μονοπάτια και αποφεύγανε το κακό συναπάντημα, μέχρι να περάσει η κακιά η ώρα, το ξύλο βέβαια δεν θα το γλύτωναν… αλλά τι είναι λίγες ξυλιές μπρος το παιχνίδι!

Σήμερα το χωριό και η γύρω περιοχές έχουν καταντήσει χωριά γερόντων, τα νέα παιδιά τράβηξαν τον δικό τους δρόμο, οι χαρούμενες παιδικές φωνές δεν ακούγονται πλέον, τα χωράφια ερήμωσαν, το πέτρινο αυλάκι και το μονοπάτι για το Μπλουκουμπλούτσου πνίγηκαν στα χόρτα, έγινε αδιάβατο και το ποτάμι βρόμισε από τα λύματα των εργοστασίων, τα πλατάνια που κάποτε ήταν το καμάρι του ποταμιού μας αργοπεθαίνουν, η φυσική του ομορφιά σιγά και αργά δυστυχώς χάνεται… Μια φωνή απόγνωσης υψώνεται. Κάτι πρέπει να γίνει!!… πληγώνει η ερημιά και η λησμονιά!!!

Εργασία : ΚΟΜΙΑΝΟΣ ΠΙΠΗΣ – komianos’s wordpres’s.com

Advertisements

Φεβρουαρίου 8, 2016 - Posted by | ΠΑΙΔΙΚΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΝΕΚΔΟΤΕΣ ΚΑΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ, ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ, Uncategorized

1 σχόλιο »

  1. Αφημένοι τόποι… κρίμα..

    Σχόλιο από Nefeli | Μαρτίου 20, 2016 | Απάντηση


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: