Komianos's Blog

Από το Κοπανάκι Μεσσηνίας Πολιτιστικά Δρώμενα.

ΠΑΙΔΙΚΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΝΕΚΔΟΤΕΣ ΚΑΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ,»ΨΑΡΕΜΑ» ΣΤΟ ΠΟΤΑΜΙ ΤΟΥ ΚΑΤΩ ΚΟΠΑΝΑΚΙΟΥ ΣΤΙΣ ΛΙΜΝΕΣ ΤΟΥ «ΜΠΛΟΥΚΟΥΜΠΛΟΥΤΣΟΥ». Εργασία komianos.wordpress.com

ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ 1ΠΑΙΔΙΚΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΝΕΚΔΟΤΕΣ ΚΑΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ,ΨΑΡΕΜΑ ΣΤΟ ΠΟΤΑΜΙ ΤΟΥ ΚΑΤΩ ΚΟΠΑΝΑΚΙΟΥ ΣΤΙΣ ΛΙΜΝΕΣ ΤΟΥ «ΜΠΛΟΥΚΟΥΜΠΛΟΥΤΣΟΥ». Εργασία  komianos.wordpress.com

Γειά σας καλά μου διαδυκτιακά φιλαράκια, κλείστε τα μάτια και ξεκινήστε νοσταλγικό ταξίδι στα παιδικά σας ανέμελα χρόνια. Σημερινό θέμα : «ΨΑΡΕΜΑ ΣΤΙΣ ΛΙΜΝΕΣ ΤΟΥ ΓΚΛΟΥΚΟΥΜΛΟΥΤΣΟΥ ΚΟΠΑΝΑΚΙΟΥ» Βοηθήστε, καταγράφτε σχετικές πληροφορίες, για να μπορέσουμε μαζί να συγκεντρώσουμε απαραίτητες πληροφορίες για τα παλιά παιχνίδια μας που κινδυνεύουν να ξεχαστούν ακόμη και από εμάς τους ίδιους, από το χρόνο και την..τεχνολογία . ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΜΑΣ !!!!!!!!

Σε απόσταση 300 μέτρων από το γεφύρι στην πέρα ΓΚΛΟΥΜΟΥΜΠΛΟΥΤΣΟΥρούγα του Κάτω Κοπανακίου της Ορεινής Τριφυλίας, συναντιούνται τα ποτάμια από τις πηγες Σανοβά το λεγόμενο Αγριλαίικο ποτάμι , το Αετοβουναίικο και η πηγή του Μίκαρι, πιο κάτω ενώνονται με την πηγή του Κρο – Κοπανακι και όλα μαζί περνούν από την μικρή και την μεγάλη γούρνα του ποταμιού, το περίφημο «Μπλουκουμπλούτσου». Τα πιτσιρίκια αποβραδύς περιμένουν πως και πως. Η μέρα φώτισε επιτέλους …. η δράση αρχίζει! Πετάνε τα σκεπάματά τους, φοράνε ένα κάμποτο βρακί, ένα λερωμένο φανελάκι κρατώντας τα παπούτσια από ελβιέλα η χειροποίτητα από λάστιχο αυτοκινήτου στο χέρι. Πατώντας στις μύτες των ποδιών τους, σηκώνουνε με προσοχή το μάνταλο της εξώπορτας, διαβαίνουν το χαγιάτι και δρασκελίζοντας τα κάγκελα και με ένα σάλτο βρίσκονται στη αυλή του σπιτιου.  Από εκεί και πέρα όλα τα υπόλοιπα είναι παιχνίδι. Πιο πέρα τα απαραίτητα «εκστρατευτικά» εργαλεία και σύνεργα, η σφεντόνα, το ξύλινο πρωτότυπο καμάκι, τα δόκανα, οι κολοκύθες για τους άπειρους κολυμβητές, τα ξύλινα τσιγκλιά και οι κόπανοι για να τρομάζουν τα ψάρια, τα λιναρόδυκτια και τόσα άλλα σύνεργα κρυμμένα κάτω από τις πουρναριές ή τα σκίντα κριμένα Περιμένουν. Τόπος συναντήσεως το Κρέ – Κοπανάκι. Με γέλια, καλαμπούρια και χαρούμενα πρόσωπα συναντιώμαστε όλη η μαρίδα εκεί. Και όλα μαζί κινούσαμε ακολουθώντας το πέτρινο αυλάκι που ήταν στην αριστερή πλευρά του ποταμού, από το κεφαλάρι στο Κρο- Κοπανάκι με προορισμό τις δύο λίμνες την μικρή και την μεγάλη του «Μπλουκουμπλούτσου». Στην διαδρομή κάποια από τα παιδιά ξέφευγαν από την παρέα και απλωνόντουσαν στη θέση «πουρνάρι» ή στη θέση «νησιά» και στον «Άι – Νικόλα» για να μαζέψουν τον απαραίτητο για το ψάρεμα «φλώμο», ένα φυτό με βελούδινα φύλλα και ανθάκια κίτρινα. Μόλις έφταναν στις λίμνες του «Μπλουκουμπλούτσου», εκεί άρχιζε το γλέντι.  Πέρναμε τα εργαλεία μας και προχωρούσαμε κατά μήκος του ποταμού άλλοι προς την επάνω μεριά και ΨΑΡΕΜΑ ΣΤΟ ΠΟΤΑΜΙάλλοι προς την κάτω. Πολλές φορές βουτάγαμε μόνοι μας, μετά ομάδες – ομάδες εξορμούσαμε για ψάρεμα. Άλλα παιδιά έχωναν τα χέρια τους μέσα σε τρύπες στις όχθες του ποταμού και ψαχουλεύοντας έπιαναν ψάρια μικρά ή μεγάλα, άλλα παιδιά έπιαναν χέλια που εκείνη την εποχή υπήρχαν πολλά, άλλα παιδιά ψάχνανε για καβούρια που τα ξετρύπωναν από τις τρύπες ή σηκώνοντας με γυμνά χέρια πέτρες μέσα στο ποτάμι και άλλα παιδιά με αυτοσχέδια καμάκια ή μαχαίρια. Οι πιο μαγκιώροι ψαράδες ήταν αυτοί που ήξεραν τις λίμνες που μάζευαν τα περισσότερα ψάρια και είχαν μικρό άνοιγμα στην έξοδο τους. Έτσι έκλειναν με καλαμωτές την δυνατότητα διαφυγής από δεξιά και αριστερά, και στη μέση τοποθετούσαν σάκο από αραιά πλεγμένο λινάρι με μήκος 1-2 μέτρα, που είχε ένα αρκετά μεγάλο οριζόντιο σχίσιμο στο μπροστινό μέρος. Τότε με τα ξύλινα τσιγλιά και με τα καμάκια έβγαζαν τα ψάρια από τα θολάμια τους και με τα κοπάνια κτύπαγαν την επιφάνεια της λίμνης στέλνοντας τα φοβισμένα ψάρια προς την λιναρένια παγίδα. Το πιο αποδοτικό ψάρεμα όμως ήταν με τον «φλώμο» ή την «Γαλατσίδα». Αφού έκλειναν τελείως με καλαμωτές το άνοιγμα της λίμνης για να μην παρασυρθούν με το ρεύμα τα ψάρια, πέρνανε μία χεριά από φλώμο και στην άκρη του ποταμού τσοκάνιζαν τον φλώμο μέχρι να τρέξει άφθονο ζουμί σαν γάλα. Μετά έριχναν νερό για να τρέξει το ζουμί μέσα στο νερό και το ανακάτεβαν με το νερό της λίμνης. Το τι γινότανε σε λίγο δεν περιγράφετε! Ότι ζωντανός οργανισμός βρισκόταν στην λίμνη φλωμομένος έβγαινε στην επιφάνεια και εμείς μου έλεγαν ο Κώστα Μυλωνάς και ο Γιάννης Δριμής (Δράτσακας), με τα χέρια ή με απόχες τα μαζεύαμε στα σακούλια όσο πιο γρήγορα μπορούσαμε για να μη τα χάσουμε. Τα χέλια τα σκοτώναμε κτυπώντας τα στο κεφάλι και στη συνέχεια τα περνάγαμε στα βούρλα, τα βουτάγαμε μέσα στα κρυσταλλένια νερά του ποταμιού για να μην τα ξεράνει η ζέστη και να διατηρηθούν φρέσκα, μέχρι να πάρουμε τον δρόμο της επιστροφής, προορισμός το τσουκάλι. Εκτός από τις τεχνικές που αναφέρω οι πρωτόγονοι ψαράδες του ποταμού και των παραποτάμων χρησιμοποιούσαν και ένα πιο δημοφιλές ψάρεμα για μικρούς και μεγάλους. Αυτό ήταν το λεγόμενο το «ψάρεμα του παρακλαδιού». Σε κάποιο κατάλληλο σημείο που στένευε το ποτάμι, έσκαβαν ένα παράλληλο ρυάκι στην αρχή αρκετά βαθύ και σιγά σιγά το ρήχαιναν. Μετά έφραζαν την παλιά κοίτη με καλαμωτές λίγο πριν την παράλληλη κοίτη. Και κτυπώντας με ξύλα ή τα χέρια τα ανάγκαζαν να παγιδευθούν στα ρηχά νερά του τεχνικού παρακλαδιού. Τότε υπήρχε πολύ ψάρι πριν δηλητηριασθούν τα νερά από διάφορα απόβλητα. Να φαντασθείς στην «Δέση» έρχονταν και μεγάλοι ψαράδες με καμάκια και ξύλινες «Δέμπλες», ξετρύπωναν τα ψάρια από τις όχθες και τα έπιαναν με τις απόχες, ψάρια να δουν τα μάτια σου. Πολλές φορές φεύγανε έχοντας γεμίσει ένα καλάθι ψάρια. Πολλές φορές ΨΑΡΕΜΑ ΜΕ ΚΟΦΙΝΙ ΣΤΟ ΠΟΤΑΜΙτοποθετούσαν πολύ ελαφριά δίκτυα από κατεργασμένο αραιά λινάρι σε σχήμα κυκλικό και μετά με το σαματά που κάνανε τα ψάρια φοβισμένα έπεφταν στα δίκτυα, οι ψαράδες τα τραβούσαν από τις δύο μεριές με σχοινιά και τα έφερναν στην όχθη. Στην επιστροφή βέβαια περιττό να σου πω μου έλεγαν στο καφενείο ότι αν συναντούσαν κανένα μποστάνι αφύλακτο έπεφταν σαν τις ακρίδες και το ρήμαζαν στην κυριολεξία. Συκιές, μπουρνελιές, αχλαδιές, το αγαπημένο μας φρούτο ήταν τα σταφύλια, άσε που αν βρίσκαμε αφύλακτο κτήμα με αραποσίτια από δύο «λούκια» να έπαιρνε το κάθε παιδί ο νοικοκύρης το άλλο πρωί τράβαγε τα μαλλιά του από την καταστροφή.

Σήμερα το χωριό και η γύρω περιοχές έχουν καταντήσει χωριά γερόντων, τα νέα παιδιά τράβηξαν τον δικό τους δρόμο, οι χαρούμενες παιδικές φωνές δεν ακούγονται πλέον, τα χωράφια ερήμωσαν, το πέτρινο αυλάκι και το μονοπάτι για το Μπλουκουμπλούτσου πνίγηκαν στα χόρτα, έγινε αδιάβατο και το ποτάμι βρόμισε από τα λύματα των εργοστασίων, τα πλατάνια που κάποτε ήταν το καμάρι του ποταμιού μας αργοπεθαίνουν, η φυσική του ομορφιά σιγά και αργά δυστυχώς χάνεται… Μια φωνή απόγνωσης υψώνεται. Κάτι πρέπει να γίνει!!… πληγώνει η ερημιά και η λησμονιά!!!

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΚΑΛΑ ΜΟΥ ΦΙΛΑΡΑΚΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ ΠΟΥ ΜΟΥ ΧΑΡΙΖΕΤΑΙ ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΣ ΤΑ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΗΜΑΤΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΚΑΛΗ ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΗ !

Εργασία : ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ, komianos’s wordpres’s.com

 

Advertisements

Ιανουαρίου 29, 2016 - Posted by | ΠΑΙΔΙΚΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΝΕΚΔΟΤΕΣ ΚΑΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ, ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ, Uncategorized

1 σχόλιο »

  1. καλησπέρα πολυ ομορφες αναμνησεις…. το παρον και το μελλον ομως;

    Σχόλιο από Χρήστος Προκοπης | Ιανουαρίου 31, 2016 | Απάντηση


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: