Komianos's Blog

Από το Κοπανάκι Μεσσηνίας Πολιτιστικά Δρώμενα.

ΖΑΝΕΤΑ ΚΟΥΤΣΑΚΗ, ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΤΗΣ, ΤΙΤΛΟΣ : «ΕΚΛΕΙΨΗ ΕΥΤΥΧΙΑΣ» Αναδημοσίευση από ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ

ΖΑΝΕΤΑ ΚΟΥΤΣΑΚΗ ΣΕ ΜΙΑ ΠΟΙΗΤΙΚΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΕΚΦΡΑΣΗ ΨΥΧΗΣ, ΤΙΤΛΟΣ : «ΕΚΛΕΙΨΗ ΕΥΤΥΧΙΑΣ» Αναδημοσίευση
ΖΑΝΕΤΑ ΚΟΥΤΣΑΚΗ 2ΖΑΝΕΤΑ ΚΟΥΤΣΑΚΗ ΥΠΕΡΟΧΕΣ ΠΟΙΗΤΙΚΕΣ – ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΚΕΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΕΣ, ΣΤΙΧΟΙ ΕΡΩΤΙΚΟΙ, ΣΤΙΧΟΙ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΗΣ ΑΠΕΛΠΗΣΙΑΣ, ΕΚΦΡΑΖΟΥΝ ΜΕ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΓΚΗ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ, Ο ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΠΟΛΥ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΣ, ΕΝΑΣ ΥΜΝΟΣ ΜΕ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΕΚΧΥΛΙΣΜΑΤΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΟΣ. ΜΙΑΣ ΕΥΑΙΣΘΗΤΗΣ ΚΡΗΤΙΚΙΑΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥ, ΜΕ ΤΙΤΛΟ «ΕΚΛΕΙΨΗ ΕΥΤΥΧΙΑΣ «. ΕΙΛΙΚΡΙΝΗ ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ!!!!

Αφιερωμένο με ειληκρινή αγάπη και αισθήματα στους φίλους και επισκέπτες του ιστολογίου που με φιλοξενεί. Καλή, ευλογημένη, ευχάριστη και δημιουργική Εβδομάδα

EΚΛΕΙΨΗ ΕΥΤΥΧΙΑΣ
11 Νοεμβρίου 20151 minute readby admin
ΕΚΛΕΙΨΗ ΕΥΤΥΧΙΑΣ

ΑΠΟΨΕ ΝΑ ΕΙΣΟΥΝΑ ΚΟΝΤΑ ΜΟΥ ΖΑΝΕΤΑ

Απόψε έπρεπε να ήσουν εδώ.
Να κρατάς το χέρι μου… Να σφίγγει η παλάμη σου την δική μου και ας την έσπαγε. Κομμάτια ας γινόταν… Με τα δικά σου δάχτυλα θα σκούπιζες τα δάκρυά μου.
Απόψε έπρεπε να με φιλάς… φιλί ζωής θα ήταν για μένα η ένωση των χειλιών μας…
Απόψε την καρδιά μου έπρεπε να ακούς, πώς φωνάζει το όνομά σου.
Την ψυχή μου, πώς με ουρλιαχτά προσπαθεί να απαλύνει τον πόνο της.
Ακούγονται ως εκεί τα ουρλιαχτά; Κλείσε τα μάτια… θα τ’ ακούσεις.
Το κάναμε πάντα, θυμάσαι;
Έστελνα φιλιά κι εσύ με κλειστά μάτια ένιωθες τα χείλη μου να σ’ ακουμπούν. Και ας μας χώριζαν χιλιόμετρα και μίλια ναυτικά…
Θυμάσαι που το φεγγάρι ταυτόχρονα κοιτούσαμε; Μου είχες ζητήσει το σ’ αγαπώ να σου στείλω υποσυνείδητα.
Δεν πρόλαβα να μάθω αν σε σένα έφτασε ποτέ.
Πανσέληνο νομίζω είχε. Ίσως και έκλειψη σελήνης να ήταν.
«Σπάνιο φαινόμενο»
έλεγαν όλοι. Μα εμένα εντύπωση δεν μου ’κανε καμιά.
Κάτι πιο σπάνιο ζούσα… Την αγάπη μας.
Σελήνης τότε… ευτυχίας τώρα. Έκλειψη ευτυχίας. Ψυχή μου… ας χανόταν το φεγγάρι καλύτερα.
Αλήθεια που είσαι;
Μακάρι να ’ξερα πως βρίσκεσαι σε άλλη αγκαλιά. Πως δεν αγάπησες ποτέ δικό μου τίποτα…
Μα όχι! Πονάς το ίδιο. Το ξέρω. Το νιώθω. Ακούω τον αναστεναγμό σου κάθε νύχτα…
Και αν στ’ αλήθεια πίστεψες πως ένα ήμασταν, τα δάκρυα που τρέχουν χωρίς σταματημό, δεν είναι δικά μου… Τι κι αν τα βλέφαρα που βρίσκονται στο πρόσωπό μου μουσκεύουν.
Μην κλαις, μικρέ μου…
Τι και αν η μοίρα θέλησε μαζί μας να γελάσει… Μην κλαις.
Κοίτα κι απόψε το φεγγάρι. Πανσέληνο δεν έχει ούτε έκλειψη.
Έχει τα μάτια μου όμως καρφωμένα πάνω του.
Κοίτα για λίγο εκεί ψηλά… Και αν στ’ αλήθεια πίστεψες ποτέ πως ένα ήμασταν,
Το όνομα σου θα ακούσεις από κάπου μακριά… κι ας προσπαθούν λυγμοί να το σκεπάσουν.

Ζανέτα Κουτσάκη

Προσωπικό σχόλιο : ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΚΑΡΤΕΡΑΣ ΤΑ ΔΑΚΡΥΑ ΝΑ ΣΤΕΓΝΩΣΟΥΝ, ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΝΟΜΙΖΕΙΣ ΠΩΣ ΛΗΣΜΟΝΗΣΕΣ, ΟΙ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΜΕ ΠΕΙΣΜΑ ΕΠΙΣΤΡΕΦΟΥΝ ΚΑΙ ΣΕ ΛΙΑΝΙΖΟΥΝ !!!! ΜΟΥ ΘΥΜΙΖΕΙ Η ΥΠΕΡΟΧΗ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΕΝΑ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ : «Τ’ΑΣΤΡΑ ΚΟΙΤΑΣ Τ’ΑΣΤΡΑ ΘΩΡΕΙΣ, ΟΠΟΥ ΨΗΛΑ ΞΑΣΤΡΙΖΟΥΝ, Τ’ΑΣΤΡΑ ΚΑΙ ‘ΓΩ ΘΕ ΝΑ ΘΩΡΩ ΚΙ ΕΤΣΙ ΟΙ ΜΑΤΙΕΣ ΘΑ ΣΜΙΓΟΥΝ!!!! ΓΛΥΚΑ ΟΝΕΙΡΑ ΚΑΛΥΝΥΧΤΩ ΣΕ ΚΑΙ ΟΛΑ ΤΑ ΦΙΛΑΡΑΚΙΑ ΤΟΥ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ. ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ.

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΠΑΠΠΑ

Advertisements

Νοέμβριος 14, 2015 - Posted by | ΖΑΝΕΤΑ ΚΟΥΤΣΑΚΗ, ΠΟΙΗΣΗ, Uncategorized

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: