Komianos's Blog

Από το Κοπανάκι Μεσσηνίας Πολιτιστικά Δρώμενα.

ΔΙΠΛΟ ΠΛΗΓΜΑ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΕΞΗΝΤΑΕΤΕΙΑ ΣΤΗΝ ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ ΠΛΑΤΕΙΑ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΚΩΝ ΜΟΥ ΑΝΑΜΝΗΣΕΩΝ. Γιώργος Καρατάσος‎Παλαιές φωτογραφίες του Ναυπλίου. Η ΣΚΙΑ ΠΟΥ ΧΑΘΗΚΕ

Γιώργος Καρατάσος‎Παλαιές φωτογραφίες του Ναυπλίου
ΠΑΡΕΛΘΟΝ!!!!!!!

Η ΣΚΙΑ ΠΟΥ ΧΑΘΗΚΕ

Η ΣΚΙΑ ΠΟΥ ΧΑΘΗΚΕ

ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ μεν, αλλά ΣΗΜΑΤΟΔΟΤΕΙ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΞΑΝΑΓΥΡΙΣΕΙ!!! Φωτογραφία  με τίτλο «Η ΣΚΙΑ ΠΟΥ ΧΑΘΗΚΕ» από την : Voula Tsilibi. Περπατώ Ναύπλιο..Φωτογραφίζω Ναύπλιο. Την οποία το ιστολόγιο ευχαριστεί ιδιαιτέρως.

Με πόνο πολύ στην καρδιά, με πληροφόρησε η αδελφή μου Λίτσα από το Ναύπλιο, ότι το υπέροχο και αγέροχο δένδρο στολίδι της μικρής πλατείας μας, μπροστά στον Ιερό Ναό του Αγίου Σπυρίδωνος, μετά τόσα χρόνια, ( από μικρός το θυμάμαι), υπέκυψε στην μανία της φύσεως, πλακώνοντας και τρία – τέσσερα αυτοκίνητα που ήταν σταθμεσμένα τριγύρω, Θυμάμαι την μικρή μας χωμάτινη πλατεία, άδεια χωρίς το θαυμάσιο αυτό δένδρο – στολίδι. Ο Δήμος ναυπλίου στα πλαίσια της τουριστικής αξιοποιήσης της πόλης, αποφάσισε να κατασκευάσει ένα πέτρινο παρτέρι φυτεύοντας ευωδιαστές τριανταφυλιές γύρω γύρω και στο κέντρο ένα όμορφο δενδράκι, μια μικρή αραιοκάρυα που χρόνο με τον χρόνο, με την αγάπη, την περιποίηση των γύρω νοικοκύραίων σιγά σιγα θεριονώταν. Γύρω από το παρτέρι, ξυπόλυτα παιδάκια κλοτσάγαμε το πρωτότυπα κατασκευασμένο τόπι από «τσουράπι», γεμισμένο με πουπουλα και κουρέλια που υποκαθιστούσαι την μπάλα ποδοσφαίρου. Αν την έτρωγες στο κεφάλι σε άφηνε στον τόπο, τα γυμνά μας ποδαράκια είχαν τόσο πολυ σκληραγωγηθεί που δεν ένοιωθαν πόνο και κακουχία. Ακόμα θυμάται με τρόμο ο συμμαθητής μου Μπονάκης τα πέναλτυ σαν τον έστηνα στα 11 μέτρα και του σημάδευα (λες και το ήθελα), το κεφάλι. Σαν του περνούσε ο πόνος με έπαιρνε στο κυνήγι μέχρι που με έχανε ανάμεσα στις αγριομολόχες στα «βραχατέϊκα». Ηταν ψηλότερος από εμένα και ήμουν του χεριού του, αν με βούταγε θα με έκανε μαύρο στο ξύλο. Η γειτωνιά των παιδιών, των παλαβών και των τρελλών, έτσι την είχαν ονομάσει. Ανατολικά ο Κουλουρίδης ο (Μπανανός). Δυτικά ο Μπατινιώτης. Προς βορρά η Ελένη η (Κικιρίκου). Στον πρώτο όροφο του σπιτιού μου ο προστατευόμενος (Μελέτης). Μόνιμος θαμώνας της πλατείας ο (Σάμιος ο δεκαράκιας) και άλλοι που τελειωμό δεν έχουν. Κάθε μέρα και πανηγύρι. Όσο για την αρειοκάρυα ήταν το κόσμημα της μικρής αγαπημένης μας πλατείας καθώς και η υπέροχη Γερμανική τριανταφυλιά του Γιώργη Ρουκουνιώτη η περήφημη » Παξάνα «. Που ξεκίναγε από την είσοδο του κήπου του φορτωμένη με χιλιάδες ευωδιαστά τριαντάφυλλα και σκαρφάλωνε σκεπάζωντας τα κεραμίδια του δεύτερου ορόφου. Δεν υπήρξε ξένος ή επισκέπτης που να μην σταθεί να την θαυμάσει και να την αποθανατήσει. Εκεί η Νανά Μούσχουρη αποθανατήστικε τραγούδώντας την υπέροχη μουσική δημιουργία του Μάνου Χατζηδάκη, «Καπου υπαρχει η αγάπη μου». Η αιφνίδια απώλεια αυτής της υπέροχης τριανταφυλιάς για λόγους που μέχρι σήμερα δεν έχουν γίνει γνωστοί, γύρω στο 1957 ήταν το πρώτο πλήγμα. Το δεύτερο πλήγμα ήρθε σήμερα ημέρα Σαββάτου 31η Ιανουαρίου 2015 και γύρω στις 6,30 το πρωϊ, η όμορφη αραιοκαρυα υπέκυψε μπρος την μανία της φύσεως. Η μικρή μας αγαπημένη πλατεία ορφάνεψε για δεύτερη φορά. Οι τοπικοί άρχοντες κάτι θα σκεφτούν για να αντικαταστήσουν την απώλεια, όμως στις παιδικές μας θύμισες, και στις καρδιές μας θα παραμένει ζωντανή η θύμησή τους.

Αγάπη με γλυκές αναμνήσεις από ενα αδιόρθωτα ρομαντικό Ναυπλιώτη.

Advertisements

Φεβρουαρίου 9, 2015 - Posted by | Η ΣΚΙΑ ΠΟΥ ΧΑΘΗΚΕ, Uncategorized

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: