Komianos's Blog

Από το Κοπανάκι Μεσσηνίας Πολιτιστικά Δρώμενα.

ΑΝΕΚΔΟΤΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ ΜΑΣ ΑΠΡΙΛΙΟΣ Ο ΜΗΝΑΣ ΠΟΥ ΦΥΤΕΥΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΚΗΠΟΥΣ ΚΑΙ ΤΑ ΖΑΡΖΑΒΑΤΙΚΑ ΤΗΣ ΚΥΡΑ – ΠΡΟΚΟΠΑΙΝΑΣ εργασία: ΚΟΜΙΑΝΟΥ ΠΙΠΗ komianos.wordpress.com

ΑΠΡΙΛΙΟΣ Ο ΜΗΝΑΣ ΠΟΥ ΦΥΤΕΥΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΚΗΠΟΥΣ KAI ΤΑ ΖΑΡΖΑΒΑΤΙΚΑ ΤΗΣ ΚΥΡΑ ΠΡΟΚΟΠΑΙΝΑΣ. εργασία: ΚΟΜΙΑΝΟΥ ΠΙΠΗ

ΦΥΤΕΥΜΑ ΚΗΠΕΥΤΙΚΩΝ ΦΩΤΟ από kikirikoy.blog

ΦΥΤΕΥΜΑ ΚΗΠΕΥΤΙΚΩΝ ΦΩΤΟ από kikirikoy.blog

Τον Απρίλιο μεταξύ των άλλων αγροτικών εργασιών, είναι και το φύτευμα των ζαρζαβατικών, στους κήπους, η στους μπαξέδες όπως λένε. Δεν υπάρχει νοικοκυριό που να μη φυτέψει τις ντομάτιές, (ντοματάκια ιταλικά, ντοματίνια, ντομάτες κανονικές και αλλων τύπων), αγγουριές, κολοκυθιές, (ιβρύδια, κομπίσιες), φασολιές (τα πηχιάρικα ή φιδοφάσουλα, τα τσαουλιά, τα μπαρμπούνια κ.α. ανάλογα με τα γούστα του καθενός. Μετά έρχονται οι αγγουριές, οι μελιτζανιές (μακρόστενες, οι τσακώνικες, οι φλασκες κ.α.), οι πιπεριές (πράσινες, κόκκινες, κίτρινες, μακρόστενες ή κέρατα, πράσινες, κόκκινες διαφόρων ονομασιών και τύπων), οι μπάμιες, τα βλίτα. Απαραίτητο και το φύτευμα του βασιλικού ανάμεσά τους για να γίνονται πιο αρωματικά τα “ζαρζαβατικά”. Προσοχή την ημέρα της μεσοπεντηκοστής, οι αγρότες απόφευγαν να ασχολούνται με τις αγροτικές εργασίες, ιδιαίτερα αυτή την ημέρα και την ημέρα της πεντηκοστής την φιλαγαν σαν τα μάτια τους, όπως και ορισμένες ημέρες της εβδομάδας. Η εργασία της προετοιμασίας είχε ιδιαίτερη σχολαστικότητα. Πριν να αρχίσουν το σκάλισμα, επιλέγαν την περιοχή και είχαν ένα γνωμικό: ” ΟΠΟΥ ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙΣ ΦΤΕΡΗ ΜΗ ΤΗ ΣΚΑΦΤΕΙΣ, ΤΡΑΒΑ ΧΕΡΙ, ΑΜΑ ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙΣ ΒΑΤΟ, ΕΙΝ’ ΤΟ ΧΩΜΑ ΤΟΥ ΒΑΡΒΑΤΟ.” Πραγματικά εκεί που φυτρώνει το βάτο έχει πλούσιο χώμα, ενώ εκεί που φυτρώνει η φτέρη το χώμα είναι φτωχό. Πρίν αρχίσει οποιαδήποτε εργασία, ο γεωργός έκανε το σταυρό και την προσευχή του, να μην πάθουν τίποτα κακό αυτά που επρόκειτο να φυτέψει . Από το Νοέμβριο μάζευαν σε μικρούς σωρούς τις κοπριές,τις σκεπάζανε με χώμα και με την βροχή “εχώνευε”. Τον Απρίλιο ήταν έτοιμη, για άπλωμα και ανακάτωμα στους μπαξέδες. Ακολουθούσε το σκαψιμο και ανοίγανε τις “γράνες”. Εκεί φύτευαν τα ζαρζαβατικά τους και έκαναν το πρώτο πότισμα. Δίπλα στο μπαξέ στο χώμα ή σε γλάστρες οι νοικοκυρές, φυτεύανε τη ματζουράνα, τη λεβάντα, τον δυόσμο, το δενδρολίβανο και άλλα αρωματικά φυτά, απαραίτητα για το μαγείρεμα. Αυτές τις δουλειές είχαν αναλάβει οι γυναίκες, (όπως και τις περισσότερες εργασίες του σπιτιού). Θυμάμαι τα λόγια της νουνάς της γυναίκας μου, της Χριστίνας συζ. Ι. Καράμπελα, την φωνάζανε το “ματάκι”, “Σπύρο μου”, μου έλεγε: ” Ο δουλευτής ποτέ δεν πεινάει, Η ΠΕΙΝΑ ΠΕΡΝΑΕΙ ΑΠΟ ΤΟ ΚΑΤΩΦΛΙ ΤΟΥ ΔΟΥΛΕΥΤΗ, ΑΛΛΑ…..ΜΕΣΑ ΔΕΝ ΜΠΑΙΝΕΙ” λόγια σοφά, που δεν ξεχνιούνται. οι μπαξέδες θέλουνε δουλειά, σκάλισμα, ξεβοτάνισμα, ράντισμα με βορδιγάλιο πολτό (γαλαζόπετρα με ασβέστι), ανάλογα με τις βροχές και την υγρασία του καλοκαιριού. Μεγάλος μπελάς η αρρώστια της μελίγκρας, ακολουθεί το θειάφισμα. Την μεγαλύτερη ευτυχία την αισθανεται ο αγρότης, σαν έρχεται η στιγμή που αρχίζουν να αποδίδουν οι κόποι του, την μοσχοβολιά και νοστιμιά τους. Την παρακάτω ανέκδοτη στορία, διηγιόταν ο πεθερός μου Γιώργης Δημ.Καράμπελας (Κατσουλόγιαννης), στης γειτονιάς το καφενείο, στην κάτω ρούγα. ” Αρμονικά ζούσαν ο Μπάρμπα “καρβελάς”, ένας πονηρός και κογιόνης γείτωνας, και η κυρά “Προκόπαινα” χήρα με την κόρη της, την Κανέλλα μία ζουμερή, όμορφη, ευκολόπιστη και αγαθιάρα κοπέλα. Το σπίτι του “καρβελά” ήταν πέτρινο, στενόμακρο, χαμώϊο με χαμηλό πορτάκι μονόφυλλο. Της “Προκόπαινας” το σπίτι και αυτό πετρινο και μέσα ούλο και ούλο μια καμαρούλα δύο κρεβάτια με την”πυρογωνιά” το (τζάκι) δηλαδή. Και οι δύο χήροι. Δίπλα – δίπλα τα σπίτια τους, μπροστά είχανε και τους μπαξέδες τους. Έβλεπε την Κανέλλα την κόρη της «Προκόπαινας» ο «Καρβελάς» και την λιμπιζότανε. Η Κανέλλα έβλεπε πως οι ντομάτες του γείτονάς της ήταν πολύ –  πολύ ζουμερές και κόκκινες, ενώ οι δικές της παρέμεναν…. άγουρες και πράσινες. Μεγάλο μαράζι το είχε η καϋμένη Κανελλίτσα… Μια μέρα δεν βαστήκτικε και ρώτησε τον γείτονά της. Κυρ – “καρβελά” πώς γίνεται ενώ τις φυτέψαμε τον ίδιο καιρό, οι δικές σου να είναι κόκκινες-κόκκινες και οι δικές μας ακόμα πράσινες; Της λέει λοιπόν ο κογιόνης «Καρβελάς». «Ντρέπομαι βέβαια, αλλά θα σου πώ το μυστικό:  Άκου λοιπόν Κανελλίτσα μου, αλλά μην το πεις σε κανένα ούτε στη μάνα σου γιατί δεν θα «πιάσει» … Κάθε πρωί πουρνό-πουρνό πριν βγούν οι γειτόνοι ή κανένας περίεργος περαστικός, βγαίνω στο μπαξέ χωρίς να φορώ το υφασμένο στον αργαλειό από “δίμητο πανί” βρακί μου. Μόλις με βλέπουν οι ντομάτες από ….την ντροπή τους κοκκινίζουν!!! “Ωστε έτσι;” του λέει, η ευκολόπιστη Κανέλλα. “Έτσι όπως στα λέω, κάνε και συ το ίδιο, και δεν θα πιστεύεις στα μάτια σου!!!”. Την άλλη μέρα η Κανελλίτσα πριν καλά ξημερώσει, με τον φόβο μήπως και την δει κανένα μάτι, βγήκε στον κήπο φορόντας μόνο τα τσουράπια και την πόλκα της, χωρίς “βελέσι”, μισοφόρι και χωρίς… βρακί. Στάθηκε πάνω από τις ντοματιές της και άρχισε την περατζάδα. Το επανέλαβε το επόμενο πρωϊ και τις επόμενες ημέρες, όμως οι ντόμάτες χρώμα δεν είχαν πάρει ακόμα. «Βρε “καρβελά”, έκαμα ότι ακριβώς κάμεις και εσύ κάθε πρωί, αλλά οι ντομάτες ακόμα πράσινες παραμένουν». «ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΤΡΕΛΑΘΗΚΑΝ ΕΙΝΑΙ ΤΑ…. ΑΓΓΟΥΡΙΑ !!!».

Πώς να μην τρελαθούν τα καϊμένα αγγούρια, με τα κάλη που έβλεπαν να βολτάρουν από πάνω τους!!!!
Με αγάπη ΚΟΜΙΑΝΟΣ ΠΙΠΗΣ komianos.wordpress.com

Advertisements

Νοέμβριος 10, 2014 - Posted by | ΑΝΕΚΔΟΤΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ ΜΑΣ, Uncategorized

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: