Komianos's Blog

Από το Κοπανάκι Μεσσηνίας Πολιτιστικά Δρώμενα.

ΕΛΙΕΣ ΒΡΩΣΙΜΕΣ – ΤΣΑΚΙΣΤΕΣ ΠΡΑΣΙΝΕΣ-ΚΑΛΑΜΩΝ-ΦΟΥΡΝΙΣΤΕΣ-ΚΟΡΩΝΑΙΪΚΕΣ-ΘΡΟΥΜΠΕΣ-ΚΑΠΝΙΣΤΕΣ ΙΤΑΛΙΑΣ. ΜΥΘΟΣ ΤΗΣ ΕΛΑΪΣ-ΣΠΕΡΜΩ-ΟΙΝΩ. ΚΑΙ Ο ΠΕΛΑΣΓΙΚΟΣ ΜΥΘΟΣ. Εργασία ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ, komianos.wordpres’s.com

Μύθος για την Ελαϊς, Σπερμώ, Οινώ

ΕΛΑΙΣ-ΣΠΕΡΜΩ-ΟΙΝΩΣύμφωνα με τον αρχαιολόγο Νικ. Πλάτωνα ο μύθος των τριών αδερφών, Ελαϊς, Σπερμώ, Οινώ, που τα ονόματά τους συνδέθηκαν με τα τρία βασικά προϊόντα του ελληνικού χώρου (λάδι, σιτάρι, κρασί) αρχίζει από τη μινωική Κρήτη. Η Ελαϊς, η Σπερμώ και η Οινώ ήταν κόρες του Άνιου και εκείνος με τη σειρά του ήταν παιδί του Διονύσου και της Αριάδνης. Όταν οι απόγονοι του Μίνωα πήγαν να διοικήσουν διάφορα νησιά ή και περιοχές του αιγιακού χώρου, ο Άνιος πήγε στο ιερό νησί τη Δήλο.Παντρεύτηκε τη Δωρίππη και απέκτησε τρεις κόρες που τις είπαν Οινοτρόπους ή Οινοφόρους. Σ` αυτές ο παππούς τους ο Διόνυσος έδωσε ένα μοναδικό χάρισμα:»ποιείν εκ γης έλαιον, σίτον και οίνον». Οι Οινοτρόποι παρείχαν άφθονους καρπούς και τροφές σ` όσους έφταναν για χρησμό στο μαντείο της Δήλου. Ο μύθος μας λέει ότι οι Αχαιοί όταν άρχισαν την εκστρατεία τους εναντίον της Τροίας, πέρασαν από τη Δήλο. Ο Άνιος που ήξερε να προλέγει το μέλλον, τους είπε ότι ο πόλεμος που σκόπευαν να ξεκινήσουν θα κρατούσε δέκα χρόνια. Για να μην ταλαιπωρούνται λοιπόν τους πρότεινε να μείνουν εννιά χρόνια κοντά του και τον δέκατο να πολεμίσουν με τους Τρώες μια και τότε θα έπεφτε η Τροία. Κι όσο για τη διατροφή τους δεν θα υπήρχε πρόβλημα. Θα την ανελάμβαναν οι τρεις κόρες του. Η Σπερμώ θα πρόσφερε άφθονους καρπούς (δημητριακά), η Ελαϊς όσο λάδι θα ήθελαν και η Οινώ θα τους τροφοδοτούσε με κρασί.Οι Αχαιοί αρνήθηκαν και συνέχισαν το ταξίδι τους. Η περιπέτεια των Οινοτρόπων άρχισε όταν αργότερα μετά από χρόνια αποφάσισαν να τις πάρουν κοντά τους. Άλλοι λένε ότι αρνήθηκαν να πάνε κι άλλοι ότι τις πήραν μαζί τους. Πάντως κινδύνεψαν να θανατωθούν και τις προστάτεψε ο παππούς τους Διόνυσος. Ο Οβίδιος μάλιστα έγραψε, πως ο Διόνυσος μεταμόρφωσε τις τρεις κοπέλες σε περιστέρια.

Πηγή : etwinning.sch.gr

Ο γνωστός πελασγικός μύθος αναφέρεται στον αγώνα της Αθηνάς και του Ποσειδώνα για την προστασία και την ονομασία ΑΚΡΟΠΟΛΗ ΚΑΙ Η ΕΛΙΑ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ (198x179)της Αθήνας. Βασιλιάς της Αθήνας ήταν ο Κέκροπας. Οι αντίπαλοι ανέβηκαν πάνω στο βράχο της Ακρόπολης, όπου ήρθαν και οι άλλοι δέκα θεοί από τον Όλυμπο για να κάνουν τον δικαστή στη διαφωνία των δυο θεών, ενώ ο Κέκροπας παρίστατο ως μάρτυρας. Πρώτος ήρθε ο Ποσειδώνας, στάθηκε στη μέση του βράχου και με την τρίαινά του έδωσε ένα δυνατό χτύπημα στο έδαφος. Αμέσως ξεπήδησε ένα κύμα αλμυρού νερού που σχημάτισε μια μικρή λίμνη που την ονόμασαν «Ερεχθηίδα» θάλασσα. Μετά ήρθε η σειρά της Αθηνάς να παρουσιάσει το δώρο της και αφού κάλεσε τον Κέκροπα για μάρτυρα, φύτεψε μια ελιά πάνω στο βράχο, που ξεπετάχτηκε γεμάτη καρπό. Το δέντρο αυτό σωζόταν για πολλά χρόνια αργότερα. Μετά από το δώρο της Αθηνάς ο Δίας κήρυξε το τέλος του αγώνα και είπε στους άλλους θεούς να κρίνουν σε ποιον από τους δυο θεούς να δοθεί η πόλη. Συγχρόνως ζήτησαν τη μαρτυρία και τη γνώμη του Κέκροπα. Αυτός από το βράχο ψηλά έριξε μια ματιά γύρω, αλλά όπου να γύριζε, τα μάτια του αντίκριζαν αλμυρό νερό, τις θάλασσες που από παντού έζωναν τη χώρα. Το δέντρο όμως που είχε κάνει η Αθηνά να φυτρώσει ήταν το πρώτο που φύτρωσε σε όλη τη χώρα και ήταν συνάμα για την πόλη η υπόσχεση για δόξα και ευτυχία. Γι αυτό ο Κέκροπας θεώρησε πως το δώρο της Αθηνάς ήταν πιο χρήσιμο και έτσι της δόθηκε η κυριαρχία της πόλης. Για την αθηναϊκή προέλευση της ελιάς μιλούν ο Παυσανίας, ο Ηρόδοτος, ο Κλαύδιος Αιλιανος και ο Σοφοκλής.Το ιερό δέντρο της Αθηνάς έγραψε τη δική του ιστορία στην Αθήνα. Λέγεται πως το 480 π.Χ. όταν κατέκτησαν οι Πέρσες την Ακρόπολη, έκαψαν την ιερή ελιά της Αθήνας προς μεγάλη θλίψη των Αθηναίων που το θεώρησαν κακό σημάδι. Όμως η θλίψη μετατράπηκε σε αισιοδοξία όταν την άλλη μέρα κιόλας ο ξερός και καμένος κορμός είχε βλαστήσει και πάλι: Ένα καινούριο δροσερό βλαστάρι ύψους δυο πήχεων αποτελούσε πια το καινούριο ιερό δέντρο της Αθήνας. Μέχρι και τα ύστερα ρωμαϊκά χρόνια οι Αθηναίοι έδειχναν με καμάρι το ιερό δέντρο και πίστευαν πως απ` αυτό είχε ξεκινήσει η ελαιοκαλλιέργια και απ`αυτό κατάγονται όλα τα δέντρα ελιάς που υπήρχαν στον κόσμο.

Πηγή : http://www.vieltha.com

Η ξερή καρδιά της ελιάς

Οι αιωνόβιες ελιές, με τους τεράστιους ξερούς κορμούς, έγιναν αιτία να πλαστεί ένας μύθος στη Νάξο, που εξηγεί γιατί η ελιά έχει πάντα ξερή καρδιά…και διατηρεί πάντα την φυλωσιά της. Όταν σταυρώθηκε ο Χριστός και απλώθηκε η θλίψη στον κόσμο, μάδησαν τα φύλλα των δέντρων, ακόμη και οι βράχοι σχίστηκαν στα δύο. Μόνο η ελιά έμεινε έτσι όπως ήταν, χωρίς να πέσουν τα φύλλα της. Τα άλλα δέντρα πειράχτηκαν και ρώτησαν γιατί. Κι εκείνη τους απάντησε: «Εσάς σας πέσανε τα φύλλα μα φύλλα θα ξανακάνετε. Εμένα δεν πέσανε τα φύλλα, μα το ξέρει η καρδιά μου…». Γι’ αυτό και η καρδιά της ελιάς είναι πάντα ξερή.

Η κρητική μυθολογία, όμως θέλει την κρητική θεά Αθηνά, η οποία φαίνεται πως σχετίζεται με τη μινωική θεά των Όφεων, να γεννιέται στις εκβολές του ποταμού Τρίτωνα και φυσικά να δωρίζει το ιερό δέντρο στους Μινωίτες. Σημαντική σ`αυτό το μύθο είναι η αναφορά της Πότνιας Αθάνας στις πινακίδες της Γραμμικής Β’ Γραφής που βρέθηκαν στην Κνωσό και δείχνει τη σύνδεση της θεάς με την προϊστορική θρησκεία της Κρήτης.Δημοτικό τραγούδι

Έλα πάρε το καλάθι όμορφή μου κοπελιά

εγώ σου βαστώ την σκάλα ν’ανέβεις στην ελιά.

Σαν γεμίσει το καλάθι θα πιαστούμε στα φιλιά

και θα βγάλουμε λαδάκι εδώ  κάτω απ’την ελιά.

Δημοτικό τραγούδι

Συγκομιδή βρόσιμων ελιών

ΕΛΑΙΟΣΥΓΚΟΜΙΔΗΟ Οκτώβριος, Νοέμβριος, Δεκέμβριος, Ιανουάριος και μέσα Φεβρουαρίου είναι οι μήνες της παραγωγής των βρόσιμων ελιών στην περιοχή της Ορεινής Τριφυλίας.  Ανάλογα με την ποικιλία πρώτες μαζεύονται πάντα με το χέρι οι πράσινες χονδρολιές για στουμπιστές ή τσακιστές. Μετά έρχεται ο καιρός των χαρακωκτών ή ξιδάτων ελιών Καλαμών και τέλος η συγκομιδή της παραγινομένης ελιάς της Θρούμπας. Η συγκομιδή των χοντρολιών και όλων των ειδων των βρόσιμων ελιών, γίνεται πάντα με τα χέρια και προσέχοντας να μην κτυπιούνται και πληγωθούν, τότε πρέπει να τις ξεχωρήσουμε από τις καλές και ακτύπητες. Κατά την περισυλλογή χρησιμοποιούμε αναλόγου ύψους σκάλες και πολλές φορές πλαστικά κτένια αντί για τα χέρια μας. Εάν υπάρχει καρπός στα ψηλά τα λεγόμενα λαίμαργα κλαριά, είναι προτημώτερο να κλαδεύονται και στη συνέχεια να πέρνουμε ατραυμάτιστο τον καρπό. Με την αρμόζουσα προσοχή πρέπει να γίνεται και η μεταφορά τους. Οι χοντρολιές μαζεύονται πράσινες πριν μαυρίσουν. Οι ελιές καλαμών μαζεύονται σαν μαυρίσουν και γυαλιστερές. Αντίθετα από τις θρούμπες που πρέπει να τις αφήνουμε να μαυρίσουν και να ωριμάσουν αρκετά και να ζαρώσουν.

Παρασκευή τσακιστές πράσινες ελιές.

ΠΡΑΣΙΝΕΣ ΤΣΑΚΙΣΤΕΣ ΕΛΙΕΣΤις μαζεύουμε πράσινες και τις τσακίζουμε πάνω σε πέτρινες πλάκες τσακίζοντάς τες ελαφρά με ξύλινο σφυρί την λεγόμενη ματσόλα, ή σε γουδί μεγάλο, διαφορετικά με δύο κομμάτια πλακέ πέτρινα. Γίνονται με ματσολιέςς όπως λέγεται στην Καλαμάτα το σόι αυτό τής ελιάς. Έτσι τσακισμένες τις τοποθετούμε σε καθαρό νερό για να τους φύγει η πίκρα. το  αλλάζουνε για περίπου 12 – 14 ημέρες από δυο φορές την ημέρα.  Τότε τις δοκιμάζουμε και άμα έχουν γλυκάνει, τις αλατίζουμε σε πιθάρι και αν δεν έχουμε τις τοποθετούμε σε ασκί, ανάμεσα βάζουν λίγο σκόρδο, πιπέρι, φέτες λεμονιού ή νεραντζιού, ρίγανι, πολλές φορές κομμάτια σέλινο, θυμάρι, δενδρολίβανο, σπόρους μάραθου.   Στο δοχείο ή το ασκί θα πρέπει να προσθέσουμε την άλμη μας για την συντήρησή τους. Αφού τις έχουμε δοκιμάσει και μας αρέσει η γεύση τους, τις στραγγίζουμε από το νερό και τις τοποθετούμε στο τελικό δοχείο φύλαξης και συντήρησής τους.  Η άλμη συνήθως γίνετε με νερό και 7% αλάτι, δηλαδή στο 1 κιλό νερό βάζουμε 70 γραμμάρια αλάτι. Για τις ελιές και ιδίως αν πρόκριτε για μεγάλες ποσότητες που θα τις διατηρήσουμε πάνω από ένα χρόνο εκτός ψυγείου ή σε συνθήκες με όχι τόσο σταθερή θερμοκρασία, πρέπει να χρησιμοποιήσουμε δυνατή άλμη, με περισσότερο αλάτι σε αναλογία από 10% έως 14%. Προσοχή πρέπει να αφήσουμε χώρο στο δοχείο για να προσθέσουμε ένα χοντρό δάχτυλο λάδι πάνω από τις ελιές, το οποίο επιπλέει στην επιφάνειά, για να μην έρχονται οι ελιές μας σε επαφή με τον αέρα, ο οποίος μπορεί να τις σαπίσειαλλοιώνει.  Σε άλλα σπίτια τις πιο πράσινες και γερές ελιές δεν τις τσακίζουν αλλά τις αφήνουν αχάραγες για ένα μήνα στο νερό χωρίς να το αλλάξουν. Και τις  τσακίζουμε μετά. Τα δοχεία με τις ελιές πρέπει να τα τοποθετούμε σε σκοτεινό και δροσερό μέρος, με αυτόν τον τρόπο μπορούν να διατηρηθούν μεχρι και δύο χρόνια. 

Πράσινες Ματσολιές Καλαμών φουρνιστές

Ακολουθούμε την ίδια τεχνική με τις πράσινες τσακιστές ελιές, αφού τις τσοκανίσουμε τις βάζουμε σε καθαρό νερο το οποίο αλλάζουμε κάθε ημέρα, μέχρις ότου χάσουν την πικρίλα τους. Στην συνέχεια βράζουμε νερό σε μικρό λεβέτι στο τζάκι, ρίχνουμε τις τσακιστές ελιές και τις ανακατεύουμε με τον «κεψέ» να φύγει το «λιώσμο». Στην συνέχεια τις βγάζουμε και τις τοποθετούμε σε λαμαρίνες μέσα σε ζεσταμένο ξυλόφουρνο. Σε λίγο από πράσινες παίρνουν  χρώμα μαύρο. Μόλις μαυρίσουν τις τοποθετούμε στο κιούπι ή πιθάρι, προσθέτουμε την ανάλογη άλμη, (χρησιμοποιώντας πάλι την παραδοσιακή τέχνη του αυγού), χυμό λεμονιού ή φλούδες πορτοκαλιού, ρίγανι, πιπέρι, και στην κορυφή αφήνουμε αρκετό χώρο να σκεπαστούν με ένα – δύο δάκτυλα ευλογημένο λάδι. Ακολουθούμε την ίδια τεχνική συντηρήσεως σε χώρο δροσερό στο υπόγειο.       

Ελιές Καλαμών

ΕΛΙΕΣ ΚΑΛΑΜΩΝ ΧΑΡΑΧΤΕΣΟι ελιές Καλαμών, γνωστές σε όλους μας, μα και στο εξωτερικό, απαραίτητες σε κάθε είδους σαλάτας και παρασκευής φαγητών. Από τα σόγια μπουράκλες και χοντρολιές. Τις μαζεύουν όταν μαυρίσουνε και είναι γυαλυστερές πριν ζαρώσουν, διαλέγουμε τις γερές και χονδρές από τις κτυπημένες ή από αυτές που έχουν τρυπηθεί από δάκο και γενικά τις σκάρτες. Αυτές τις στέλνουμε στο λιοτρίβι για παραγωγή λαδιού. Τις γερές τις χαράζουμε στο μάκρος σε δυο-τρεις μεριές με πολύ κοφτερό μαχαίρι και τις ξεπικρίζουνε με καθαρό νερό που αλλάζουν κάθε δυο μέρες. Το χάραγμα πρέπει να γίνεται αμέσως με το μάζεμα γιατί διαφορετικά οι ελιές θα ζαρώσουνε και θα χάσουν τη καλή ποιότητα τους. Στην αγορά υπάρχει και μηχάνημα απλό και φτηνό φτοιαγμένο από μια ξύλινη τάβλα και στο κέντρο έχει μία τρύπα με τέσσερες τσίγγινες εγκοπές που τις χαράζει μόνο του 4 φορές με ένα απλό πάτημα. Έτσι γλιτώνουμε χρόνο. Αν δεν μας βολεύει το χαράκωμα τις τρυπάμε 2-3 φορές με ένα πιρούνι. Όταν όμως τύχει να μην έχουμε καιρό βάζουμε τις ελιές για δυο το πολύ μέρες σε νερό για να μην σουφρώσουν. Όταν οι ελιές χαραχτούνε και ξεπικρίσουν τις πλένουμε και τις βάζομε σε άρμη για λίγες ημέρες ώσπου ν’ αλατιστούνε και από εκεί τις μεταφέρομε σε ξίδι όπου μένουν δυο το πολύ μέρες. Τη δύναμη της άρμης δοκιμάζουνε με φρέσκο αυγό. Όταν αυτό πετιέται μέσα σε ένα δίλεπτο λένε πώς ή άρμη είναι κατάλληλη έχει δύναμη 14%. Εκείνο τον καιρό δεν είχε ανακαλυφθεί το πυκνόμετρο Μπωμέ. Τέλος γεμίζαμε μ’ αυτές στρογγυλά και όμορφα πίλινα πιθαράκια, προσθέτομε εκλεχτό διυλισμένο λάδι ώσπου οι ελιές να σκεπαστούνε και βάζουμε το καπάκι. Το πόσο πρέπει να μείνουν οι ελιές στο ξεπίκρισμα, στην άρμη και στο ξίδι εύκολα το καταλαβαίνουμε με τη γεύση. Οι ελιές των Καλαμών είναι οι πιο περιποιημένες του τόπου μας και θα γινοντουσαν γευστικώτερες και πιο και θα διατηρούνταν περισσότερο χρόνο αν τις ξεπίκριζαν χωρίς να τις χαράζουν, χρεισιμοποιόντας με λίγη διάλυση (ως ενάμισι γράδο) καυστικής σόδας. Έτσι και η δουλειά θα συντόμευε και οι ελιές δε θα πληγώνονταν με το χάραγμα που τις κάνει να σαπίσουν. Οι Καλαματιανοί για να βρούνε πόση δύναμη πρέπει να έχει για τις ελιές τους η διάλυση της καυστικής σόδας, πρέπει στην αρχή να κάμουνε μικρές δοκιμές με 1-2 γράδα Μπωμέ. Τις χαρακωτές συνήθως τις κάνουμε ξιδάτες, προσθέτοντας ξίδι στην ποσότητα που εμείς επιθυμούμε.Μια συνηθισμένη αναλογία είναι 2 μέρη ξίδι και 3 μέρη άλμης. Μπορούμε να τις δοκιμάσουμε μετά από 2-3 μέρες και να προσθέσουμε και άλλο ξίδι αν θέλουμε. Το μυστικό για να μην χαλάνε οι ελιές και να συντηρούνται καλύτερα είναι να μην τις χαράζουμε ως το κόκαλο.  Τα δοχεία με τις ελιές όπως και όλα τα τρόφιμα, τα αποθηκεύουμε σε σκοτεινό και δροσερό μέρος στο υπόγειο του σπιτιού μας κυρίως, μέχρι την κατανάλωση.

ΕΛΙΕΣ ΘΡΟΥΜΠΕΣ

Τοποθετούμε σε ένα καλάθι  μαύρες ελιές, λίγες- λίγες, ανακατεύοντας κάθε στρώση με αρκετό χοντρό αλάτι. Από κάτω βάζουμε ΕΛΙΕΣ ΘΡΟΥΜΠΕΣμια λεκάνη, τοποθετούμε το καλάθι σε δροσερό μέρος, και κουνάμε τις ελιές με το αλάτι 1-2 φορές τη μέρα. Τη δεύτερη ή τρίτη μέρα  αρχίζει να τρέχει το λιώσμο, ένα σκούρο ζουμί. Συνεχίζουμε να τις κουνάμε ανακατεύοντάς τες, έτσι που να έρχονται οι πάνω κάτω. Μετά απο 8-10 μέρες, οι ελιές  ζαρώνουν. Χαράζουμε μια-δυό ελιές, και αν  έχουν σκουρήνει μέχρι το κουκούτσι, είναι έτοιμες . Αλλιώς συνεχίζουμε να τις κουνάμε για μερικές μέρες ακόμη. Άμα μαυρίσουν και γλυκάνουν τις στραγγίζουμε, και μετά τις απλώνουμε και τις αφήνουμε να στεγνώσουν τελείως, μια νύχτα. Την επομένη τις τοποθετούμε λίγες-λίγες σε πίλινο δοχείο, ανακατεύουμε με άλμη, ελαιόλαδο και πασπαλίζουμε με θρούμπι, ρίγανη ή ξερό δεντρολίβανο. Και τις ανακατεύουμε, αφήνουμε τις ελιές να μείνουν 1-2 μέρες σε θερμοκρασία δωματίου, και κατόπιν τις  διατηρούμε  στο ψυγείο. Αλλιώς μουχλιάζουν γρήγορα.

Φαγώσιμες ελιές στο ΠΟΛΙ της Ιταλίας

Στο Πόλι της Ιταλίας τα χωρικά τζάκια είναι πάρα πολύ φαρδιά εκεί βάζουν μέσα τις ελιές τους για να γίνουν φαγώσιμες. Εκεί μαζεύουν ώριμες ελιές, τις διαλέγουν και τις βάζουνε χωρίς αλάτι σε τενεκεδένια κόσκινα σε πάχος 12-15 πόντους και τα κρεμούν μέσα στο τζάκι, 2 μέτρα ψηλά από τη φωτιά πού πρέπει να είναι σιγανή- και τις ανακατώνουν κάθε τόσο. Όταν ή φωτιά καίει μονάχα την ήμερα σε 15 μέρες σταφιδιάζουν, όταν όμως καίει μέρα-νύχτα σε 5-6 μέρες είναι έτοιμες. Τότε τις πλένουν με ζεστό νερό και σαν κρυώσουνε τις αλατίζουν σε πυθαράκι προσθέτοντας και μαραθόσπορο. Σε 2-3 ημέρες κατόπι χύνουνε διυλισμένο και καλό λάδι ως να σκεπαστούνε καλά. Έτσι φτιάχνουν οι χωρικοί του Πόλι για τα σπίτια τους αρκετές ελιές πού είναι πολύ νόστιμες και βαστούνε. Δε σκέφθηκαν όμως ποτέ να κάνουνε τέτοιες ελιές για εμπόριο αλλάζοντας σε μερικά μέρη τη μέθοδο τους. Νομίζω πώς στη περίσταση αυτή θα μπορούσε να μεταχειριστεί κάνεις καμίνι ανάλογο και στρογγυλό ή τετράγωνο, 2 μέτρα ψηλό και χτισμένο με πέτρες και λάσπη. Το καμίνι αυτό να έχει ψηλά συρτάρια με πυκνό συρματόπλεγμα για τις ελιές. Αυτά πρέπει βέβαια να βγαίνουν εύκολα για να συναλλάζονται. Με τέτοιο καμίνι θαρρώ πώς θα μπορεί με σιγανή φωτιά να σταφιδιάσουνε πολλές ελιές για εμπόριο και να πουλιούνται αλατισμένες σε όμορφα τενεκεδένια κουτιά με διυλισμένο λάδι. Θα ήταν καλό στις επαρχίες πού καλλιεργείται ή ελιά να φτιάσουνε για δοκιμή λίγες καπνιστές ελιές μ’ όλα τα σόγια για να βρεθεί το καταλληλότερο. Αν μπορούν να γίνουνε στον τόπο μας καπνιστές ελιές ίσως έχει κάτι να ωφεληθεί εκείνος πού θα επιχειρήσει να κάνει τέτοιες για το εμπόριο, από τη σκέψη μας για τη βιομηχανική παρασκευή τους.

Πηγή: Οι φαγώσιμες ελιές και το λάδι-Παράρτημα Γεωργικού δελτίου» Απριλίου 1931

 




 

 



 

 

 

Advertisements

Φεβρουαρίου 24, 2013 - Posted by | ΕΛΙΕΣ ΒΡΩΣΙΜΕΣ, ΠΑΡΑΔΟΣΗ, Uncategorized

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: