Komianos's Blog

Από το Κοπανάκι Μεσσηνίας Πολιτιστικά Δρώμενα.

ΡΕΝΑ ΤΣΟΓΚΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥ ΩΡΑΙΟ ΑΡΘΡΟ ΣΥΝΟΔΕΥΟΜΕΝΟ ΑΠΟ ΕΝΑ ΠΟΙΗΤΙΚΟ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΜΑ ΜΕ ΤΙΤΛΟ «Ο ΦΤΩΧΟΣ» ΚΑΙ » ΓΙΑ ΤΟΝ ΧΡΗΣΤΟ»

Rena Tsogkaδημοσίευσε στονΤης ψυχής αγγίγματα

Ο φτωχός… 27 χρόνια πίσω.Με προορισμό το ουράνιο τόξο: 27 χρόνια πίσω. Οδηγημένη απ’ την καρδιά μου και μόνο,.. γιατί Η ΚΑΡΔΙΑ ΕΧΕΙ ΤΗΝ ΔΙΚΗ ΤΗΣ ΛΟΓΙΚΗ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ Η ΛΟΓΙΚΗ ΔΕΝ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΕΙ…

Τρίτη, 18 Σεπτεμβρίου 2012

27 χρόνια πίσω…

Σήμερα το πρωί,με αφορμή το τηλεφώνημα ενός φίλου,η σκέψη μου πέταξε 27 χρόνια πίσω… σ’ ένα μικρό,φτωχικό δωμάτιο στη Θεσσαλονίκη κοντά στην πλατεία Βαρδάρη,και στο Χρήστο! Πώς ήρθαν σήμερα στο μυαλό μου εκείνα τα χρόνια;

Το Χρήστο τον είχα γνωρίσει στην γωνία Εγνατίας και  Λέοντος Σοφού . Πήγαινα να κάνω κάποια ψώνια  όταν τον άκουσα για πρώτη φορά.  

«Σύντροφος πιστός  για μένα είν’ ο Θεός, στη χαρά,στον πόνο,στης ζωής το δρόμο» τραγουδούσε κι έπαιζε το ακορντεόν του. Τον πλησίασα κι άφησα μερικά κέρματα στο κουτί που είχε μπροστά του. Σταμάτησε να παίζει και με ρώτησε πώς με λένε… Πιάσαμε την κουβέντα κι από τότε περνούσα σχεδόν κάθε μέρα και τον έβλεπα… Τον λυπόμουν…ένιωθα συμπόνια γι’αυτόν… 

Έμαθα πολλά για τη ζωή του αλλά και για το πώς ζουν οι τυφλοί. Μαθήματα που είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου να μην ξεχάσω ποτέ...

Κάποια μέρα είχα αγοράσει λίγα τρόφιμα και πέρασα από το σπίτι του για να του τα δώσω. Είχε αρχίσει να νυχτώνει. «Καλώς την Ειρήνη μου» άκουσα τον Χρήστο να λέει  ενώ  ήμουν ακόμη στην στενή αυλή που οδηγούσε από το δρόμο στο φτωχικό και υγρό δωμάτιό του. Πάντα θαύμαζα το ότι  ήξερε ποια ήμουν πριν προλάβω να μιλήσω.

«Μα γιατί  κάθεσαι έτσι στα σκοτεινά;» του είπα αυθόρμητα και σχεδόν ξαφνιασμένη  που δεν βρήκα το φως που περίμενα μπαίνοντας στο σπίτι του,εκείνο το χειμωνιάτικο βράδυ, ενώ το χέρι μου έψαχνε στον τοίχο να βρει το διακόπτη.

Ο Χρήστος  καθόταν σε μια καρέκλα στη μέση του δωματίου και χωρίς να φαίνεται να ενοχλείται από το ξαφνικό φως, γύρισε το κεφάλι του  προς την μεριά που άκουσε τη φωνή μου  και με ένα μελαγχολικό χαμόγελο μου απάντησε: «Νομίζεις ότι  με το φως που μόλις άναψες άλλαξε κάτι για μένα;»

«Συγγνώμη» μουρμούρισα καταλαβαίνοντας το ανώφελο της ερώτησης που του είχα κάνει και συνειδητοποιώντας για πρώτη φορά την τραγικότητα του να είναι κανείς τυφλός…  Η λέξη φως είχε άλλη σημασία  για μένα και τελείως διαφορετική για το Χρήστο… Εγώ ερχόμενη από την σκοτεινιά της νύχτας το αναζήτησα,αναγνώρισα την έλλειψή του,ήξερα την αξία του. Εκείνος; Τι ήταν για κείνον το φως; Ο Ήλιος; Το φεγγάρι; Τα αστέρια; Σε όλα,ο Χρήστος και εγώ, δίναμε διαφορετικό νόημα…

Έφυγα στενοχωρημένη και σκεφτική εκείνο το βράδυ.Πήρα,όμως,πολλά μαθήματα εκείνη τη λίγη ώρα που έμεινα κοντά του καθώς συνειδητοποίησα ότι δίχως φως ο Χρήστος δεν μπορούσε να δει την ομορφιά της ζωής. Μαθήματα που είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου να μην ξεχάσω ποτέ… Μα να που το έκανα…

Μέχρι σήμερα το πρωί που το τηλεφώνημα του φίλου μου και η συζήτηση μαζί του…μου τα ξαναέφεραν στο νου…Συζητήσαμε για την οικονομική κατάσταση της χώρας,τις απολύσεις,τις περικοπές μισθών,την ανεργία,τη φτώχεια…μου εξέφρασε τα παράπονά του,για το πόσο δύσκολα τα βγάζει πέρα και ότι με δυσκολία πληρώνει κι εκείνος,όπως και πολλοί άλλοι, το λογαριασμό της ΔΕΗ…

Όλα αυτά μ’εκαναν ν’αναρωτηθώ τι να γίνεται άραγε με όλους εκείνους που ήταν φτωχοί και πριν την κρίση….με τους αδικημένους απ’τη φύση,τους ξεχασμένους  απ’την κοινωνία,τους καταδικασμένους να μη γνωρίσουν και να μη γευτούν ποτέ τις χαρές τις ζωής… 

Αναρωτήθηκα που να είναι σήμερα ο Χρήστος… Πώς ζει; Πώς περνάει; Ποιος τον βοηθάει…

Αν ο φίλος μου τον είχε γνωρίσει;Θα ήταν τουλάχιστον ευγνώμων που έχει το φως του;

Σίγουρα η κατάσταση στη χώρα μας είναι πολύ δύσκολη…θέλω όμως να θυμάμαι,να εκτιμώ και να είμαι ευγώμων για ό,τι έχω…να θυμάμαι ότι πραγματικά φτωχός δεν είναι εκείνος που δεν έχει »ηλεκτρικό»αλλά εκείνος που δεν έχει το φως του,δεν έχει υγεία,δεν έχει όλα εκεινα τα απαραίτητα που όλοι εμείς έχουμε και μπορουμε να αγωνιστούμε,να παλέψουμε και εντέλει ν’αποκτήσουμε κι εκείνα που δεν έχουμε…

 

Για τον Χρήστο

 

Στου δρόμου τη γωνιά, στην Εγνατίας, κάθεται ο Χρηστάκης ο τυφλός
παίζει τ’ ακορντεόν και τραγουδάει, για να κερδίσει την ζωή του ο φτωχός.

Κόσμος πολύς ακούει απ’ τη γωνία, τραγούδι της καρδιάς λυπητερό.
Η κάθε νότα που το συνοδεύει, είναι και ένα της ζωής του μυστικό.

Μεγάλωσε χωρίς γονείς στο δρόμο, δε γνώρισε χαρά ούτε στοργή,
δεν είχε που ν’ ανοίξει την καρδιά του, με ποιον τον πόνο του να μοιραστεί.

Κάθε πρωί στου δρόμου την γωνία σιγά σιγά με το μπαστούνι του θα ‘ρθει.
Μες στο λιοπύρι ή τ’ ανεμοβρόχι, σκορπά μια μελωδία αγγελική.

Κόσμος πολύς περνάει απ’ τη γωνία, μα μόνο λίγοι δίδουν προσοχή.
στη μελωδία του τυφλού του Χρήστου και ρίχνουν κάποιο κέρμα στο κουτί.

Κι αυτός χωρίς να σταματάει να παίζει λέει απ΄την καρδιά ευχαριστώ,
ευχές για ευημερία κι ευτυχία: Ας έχουν άλλοι ό,τι στερήθηκε αυτός.

‘Ολοι περνάμε κάθε μέρα απ’ τη γωνία, όμως κανείς μας δεν  το ‘χει σκεφτεί,
να δώσει στον τυφλό λιγάκι χρόνο, δυο λογια να του πει-βάλσαμο στη ψυχή.

Το βράδυ σαν ο κόσμος λιγοστεύσει και κλείσουνε τα γύρω μαγαζιά
παίρνει ο Χρήστος ο τυφλός τ’ ακορντεόν του, στο σπίτι του γυρνά, στη μοναξιά.

Κόσμος πολύς περνάει ακόμη απ’ τη γωνία, όμως κανείς δεν έχει αντιληφθεί
τη νεκρική, που τώρα, επικρατεί ησυχία, χωρίς του Χρήστου του τυφλού τη μουσική…

 Φωτογραφία: Aleksandr Yakovlev 2005

Advertisements

Σεπτεμβρίου 18, 2012 - Posted by | ΑΡΘΡΑ - ΑΠΟΨΕΙΣ - ΙΔΕΕΣ ΦΙΛΩΝ, ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ, ΕΥΑΙΣΘΗΤΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ, ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ- ΠΟΙΗΣΗ-ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ, ΠΟΙΗΣΗ, ΡΕΝΑ ΤΣΟΓΚΑ, Uncategorized

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: