Komianos's Blog

Από το Κοπανάκι Μεσσηνίας Πολιτιστικά Δρώμενα.

Η ΜΠΑΖΙΝΑ-ΗΜΠΟΜΠΟΤΑ (χορευτό ή κουκλόψωμο)-Η ΜΠΟΓΑΤΣΑ (κουλούρι)-Η ΛΑΓΑΝΑ (φλαούνα)-ΟΙ ΤΡΙΦΤΑΔΕΣ (τριφτάρια)-ΜΑΚΑΡΟΝΙΑ ΣΤΡΙΦΤΑ-ΜΠΟΜΠΟΤΑ-ΧΥΛΟΣ-ΤΟ ΚΟΡΚΟΦΙΝΙ-ΤΟ ΜΠΟΥΛΟΥΓΟΥΡΙ κ.α. εργασία ΚΟΜΙΑΝΟΣ ΠΙΠΗΣ komianos.wordpress.com

Επίσκεψη στο σπίτι της κυρά Θοδώρας Καπέλιου, εκεί συνάντησα για καλή μου τύχη και την κυρά Αφροδίτη, με τρατάρησαν ένα ποτήρι νερό και επάνω στη συζήτηση τις ρώτησα, πως τάϊζαν τις φαμελιές τους: Τα παλιά χρόνια και ακόμα πρίν, το Κοπανάκι και η γύρω περιοχή αριθμούσε πολλούς κατοίκους. Η ζωή των χωρικών ήταν πιο απλή, οι άνθρωποι απονήρευτοι με λιγώτερη κακία στην ψυχή τους. Η γειτόνισες δεν έκλειναν τις πόρτες τους, εάν χρειαζόταν καποια ένα σκεύος ή κάτι άλλο, απλά το δανειζότανε και αμέσως το επέστρεφε, υπήρχαν όμως και οι εξαιρέσεις, αν ήταν κάποια πονηρή τότε την απομόνωναν οι υπόλοιπες…. Εγώ ήρθα στην κατοχή,  κουμπάρα μου η Μηλιά, μάνα του Γιώργη τζαβέλα, χρυσοχέρα νοικοκυρά έφτιαχνε και μπαζίνα, μπογάτσα, τριφτάδες, λαγάνες, και τι δεν έφτιαχνε, από την κουμπάρα μου έμαθα και εγώ, η φαμελιά μεγάλη και η ανάγκη να ταίσουμε την οικογένεια καθημερινή. Για την «ΜΠΑΖΙΝΑ», τσιγαρίζαμε ένα κρεμύδι μέσα σε λίπος «λίγδα», παίρναμε κουκλάλευρο (κούκλα λέγανε το αραποσίτι), το ανακατεύαμε εάν υπήρχε με γλυκό τραχανά, του βάζαμε και αλάτι που το είχαμε τρίψει με την τριβάλα, (μία στρογγυλή ποταμίσια πέτρα), και με νερό, τα ρίχναμε όλα μεσα και ανακατεύοντας σιγά σιγά γινότανε σαν χυλός «σγρουμπουλιασμένος». Τα κουτάλια πέρνανε…φωτιά.

Η «ΜΠΟΜΠΟΤΑ» γινόταν από κούκλινο αλεύρι, την κούκλα (αραποσίτι),      πρώτα τρίβαμε το «λουμπούσι» με τις «γριτζάλες» ήτανε ξύλινες κατασκευές με δόντια. Τα σπυριά τα αλέθανε στον μύλο και γινόταν το    αλεύρι. Το ανακατεύαμε  με νερό και λίγο αλάτι και το πλάθαμε στην σκάφη, το αφήναμε λίγο,  με το σουροτήρι πέρναμε λίγη ποσότητα το αναποδογυρίζαμε στο ξύλινο πλαστήρι, και το βάζαμε στο ζεσταμένο φούρνο. Το λέγαμε και «χορευτό» γιατί δεν πλαθόταν, άμα θέλαμε για να το γλυκάνουμε του βάζαμε και σταφίδες ή πετιμέζι και λάδι, αν…υπήρχε!!!. Την πρώτη μέρα ζεστή η    μπομπότα τρογώτανε, την δεύτερη μέρα….ούτε με τσεκούρι δεν κοβότανε! Ο φόβος του κατακτητή, ο λιγοστός χρόνος και τα λίγα φαγώσιμα που διέθετε το σπιτικό,  μας ανάγκαζε να γίνουμε εφευρέτες πρωτότυπου και πρόχειρου μαγειρέματος. Η κυρά θοδώρα μου έλεγε οτι μερικές  φορές, για γρήγορο προσφάϊ, έπλαθαμε την «ΜΠΟΓΑΤΣΑ» έτσι πρόχειρα λιγουλάκι αλεύρι με λίγο νερό και αλάτι, το ανακατεύαμε και με κούκλινο αλεύρι για να φτουράει, το πλάθαμε λίγο με το χέρι επάνω στο πλαστίρι να γίνει πλακουτσό, και μετά στη «φωτογωνιά» στο τζάκι, το σκεπάζαμε με στάχτη και από πάνω με καρβουνα για να ψηθεί και το τρόγαμε για ψωμί. Άν το ψήναμε στην πυροστιά μέσα στο τιγάνι ή ταψάκι τότε φτιάχναμε τη λελόμενη «ΦΛΑΟΥΝΑ» ή λαγάνα. και αυτή τρογώτανε σαν ψωμί.  Ο Κολοκοτρώνης έβγαλε την μπογάτσα από το στόμα του, για να φωνάξει με δυνατή φωνή στο Μητροπέτροβα και πήρε την πρώτη νίκη στο βαλτετσι.   Η κυρά Σπυρούλα Σοφού μου έλεγε για τα «ΤΡΙΦΤΑΔΙΑ» ή τριφτάδες, αν ήταν λίγο το αλεύρι από κούκλα ή από σιταλευρο, το βρέχανε με νερό και πολλές φορές βάζανε και κρασί μοσχοφίλερο, το τρίβανε μέχρι που γινότανε σαν τραχανάς, το ρίχνανε σε βραστό νερό και…αυτό ήτανε, η πείνα το έκανε παντεσπάνι. Μετά με αλευρι, νερό και αλάτι φτιάχναμε τα «ΣΤΡΙΦΤΑ ΜΑΚΑΡΟΝΙΑ». Μόλις έβραζαν τα σήκωνε με τον κεψέ για να τα δοκιμάσει…δεν προλάβαινε γιατί εμείς περιμέναμε γύρω γύρω εκείνη τη στιγμή για να…. ορμήσουμε ! Ένα άλλο σκεύασμα ήταν ο «ΧΥΛΟΣ», σιτάρι τριμένο στην πετρινη ντριβάλα ή στον πέτρινο μύλο, νερό, αλάτι και λάδι ή λίγδα, το βάζαμε στην κατσαρόλα πάνω από τη φωτιά, και το ανακατεύαμε μέχρι να γίνει πικτο μείγμα, κατευθείαν από την κατσαρόλα με το κουτάλι του ο καθένας, ούτε να μας το βάλουν στο πιάτο δεν περιμέναμε. Περνόντας από το φαρμακείο ο Παναγιώτης  Διακουμης από το Αρτίκι ο αδελφός του Λιά του «Τίγρη», μου μίλησε για το «ΚΟΡΚΟΦΙΝΙ» ή «ΚΟΛΑΣΤΡΑ», αυτό γινότανε με το πρωτόγαλο από αρνί ή από γίδα, το γάλα όταν γεννήσουν τα ζώα αυτά, τις δέκα πρώτες ημέρες είναι κιτρινοπό και παχύρευστο, γεμάτο με βούτυρο και βιταμίνες. Βάζαμε λιγούλι γάλα, πολύ λιγο νερό, αλεύρι και άντε-άντε σιγά σιγά το ανακατέβαμε και γινόταν κουταλιά και συχώριο…Ήταν πολύ δυναμωτικό φαγητό, σε βασταγε δυνατό και χορτάτο όλη την ημέρα

Αυτά προς το παρόν. Δεν θα σας συνιστούσα όμως όπως μου είπε η θεία Σπυρούλα «κουμούτσα» από μπομπότα, βουτηγμένα σε νερολαδιά με χόρτα, γίνονται σαν….. άμμος.

Ευχαριστώ την κυρά Αφροδίτη, την Κυρά θοδώρα, την Κυρά Σωτηρία, την Κυρά Σπυρούλα και τον Παναγιώτη Διακουμή για τις πληροφορίες τους και τον χρόνο που διαθέσανε

ΚΟΜΙΑΝΟΣ ΠΙΠΗΣ     komianos.wordpress.com

Advertisements

Απρίλιος 27, 2010 - Posted by | ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ ΜΑΣ, ΜΠΑΖΙΝΑ, ΠΑΡΑΔΟΣΗ

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: