Komianos's Blog

Από το Κοπανάκι Μεσσηνίας Πολιτιστικά Δρώμενα.

ΣΑΝ ΜΗΤΡΙΚΗ ΑΓΚΑΛΙΑ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΤΗΣ ΜΑΛΛΟΥΣΑΣ

ΓΕΩΡΓΙΑ ΝΑΟΥΜ ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΥ- ΠΑΠΑΒΑΣΙΛΕΙΟΥ (Ποιήτρια) (ΜΑΛΛΟΥΣΑ)

«Ό,τι αγάπησα και γνώρισα και πλέον ποτέ»

Θυμωμένο το σιωπηλό σπίτι! Στηθοχτυπιέται.

– Ανοίξτε τις πόρτες, σκουπίστε τις αυλές… Εδώ υπήρχε ζωή! Υπήρχε δημιουργία!

Φωτογραφίες, αντικείμενα, χρώματα, ήχοι, μυρωδιές. Θύμησες, καταγραφές…

Με τρεμουλιαστά δάχτυλα, ξεφυλλίζεις τις σελίδες του μυαλού σου… Αναθυμάσαι. Όλα σου μιλούν… Το πέτρινο σπίτι… Αγαπησιάρικο, προστατευτικό, σαν μητρική αγκαλιά, σαν πατρική ορμήνια. Ζεστή φωλιά, για μιάν αγάπη, μία οικογένεια.

Ονειρική η πραγματικότητα.

Εδώ η σάλα, εκεί η κουζίνα. Πιο ’κει, η κρεβατοκάμαρα. Το μεγάλο δωμάτιο, η βιβλιοθήκη και το τζάκι. Όλοι οι χώροι χρηστικοί. Όλες οι γωνίες, φροντισμένες με προσοχή. Στον καναπέ, ο πατέρας μ’ ένα βιβλίο στο χέρι. Στην κουζίνα, η μάννα με τα κατσαρολικά. Στο καθιστικό, τα παιδιά να φωνάζουν…

Χαρούμενες φωνούλες, παιχνιδίζουν στην αγκαλιά του παππού και της γιαγιάς. Ζεστές ανάσες… Τίποτα δεν κρυφογελούσε… Οικογένεια, ολόψυχα δοσμένη με αυταπάρνηση στη συναισθηματική μοιρασιά!

Ο πατέρας Ναούμ και η μητέρα Κωστούλα της Μαλλούσας

Αλήθεια, σήμερα, όλα σιωπούν. Αντίστροφη η μέτρηση. Η καθημερινότητα άλλαξε. Ο παππούς, η γιαγιά, έφυγαν… Τα παιδιά, πέταξαν σαν πουλιά. Έκαναν τις δικές τους φωλιές. Οι γονείς, ανήμποροι, μάχονται με τη μοναξιά. Κι αν δε ζουν κιόλας…

Σε αλαφιάζει η παρουσία της απουσίας. Σε μαραζώνει. Είναι λίγο το τώρα, σε ’κείνο το μπόλικο τότε…

Αλλά στην οικονομία της ζωής, στον αυστηρό της συλλαβισμό, μια εσωτερική φωνή ακούγεται. Η φωνή της σοφίας. Η σοφία που μιλάει, που πηγάζει από την πληρότητα, την επίγνωση. Η σοφία που απαντά σε οποιαδήποτε ερώτηση. Καλείσαι ν’ απολογηθείς με παρρησία και θάρρος. Εσύ! Ο κατοπινός οδοιπόρος! Μην απαξιώνεις το παρελθόν…

Υπάρχεις! Υπάρχεις μέσ’ από αυτό. Δε χάνεσαι στο τίποτα και στο πουθενά. Έχεις τον προσανατολισμό σου. Διαφύλαξέ τον…

Κι εκείνο το σιωπηλό σπίτι… Το σπίτι του χωριού σου… Μην το εγκαταλείπεις. Μην το ξεχνάς. Κραυγάζει. Σε προσκαλεί. Είναι η σταθερή αναφορά σου. Η γλυκαπαντοχή σου…

Εκεί, δεν είναι πληρωμένες οι συγκινήσεις…

Τ’ αηδόνια στον κήπο ακόμα κελαηδούν. Τ’ αγριολούλουδα μοσχοβολούν. Οι δροσοσταλιές πάνω στα φύλλα, ασημίζουν. Η χαραυγή έχει άλλο χρώμα. Η βροχή και οι αέρηδες κρατούν γερά το γόητρό τους. Ακούγονται…

Εκεί, οι σκιές του δειλινού δε σε τρομάζουν. Περιμένεις τη νύχτα να ’βγει το νιόβγαλτο, τ’ ολόγιομο φεγγάρι… Ν’ ακούσεις το κλάμμα του Γκιώνη… Να ονειρευτείς! Όλα μυρίζουν δυόσμο, βασιλικό και μαντζουράνα…

Εκεί… στο σιωπηλό, το πέτρινο, το σπίτι του χωριού σου…

Γεωργία Ν. Αγγελοπούλου – Παπαβασιλείου

Μαλλούσα

Ιανουάριος 2009

Μαρτίου 21, 2010 - Posted by | ΜΑΛΛΟΥΣΑ

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: