Komianos's Blog

Από το Κοπανάκι Μεσσηνίας Πολιτιστικά Δρώμενα.

ΚΥΝΗΓΟΙ ΠΑΠΑΔΕΣ ΣΤΑ ΧΩΡΙΑ ΟΡΕΙΝΗΣ ΤΡΥΦΥΛΙΑΣ ΜΕ ΜΠΡΟΣΘΟΓΕΜΕΙΣ ΚΑΡΑΜΠΙΝΕΣ-ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ ΧΕΙΡΟΠΟΙΗΤΩΝ ΦΥΣΙΓΓΙΩΝ- Εργασία: ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ

ΚΥΝΗΓΟΙ ΙΕΡΟΜΕΝΟΙ ΣΤΑ ΧΩΡΙΑ ΤΗΣ ΟΡΕΙΝΗΣ ΤΡΙΦΥΛΙΑΣ

Παπάδες κυνηγοι : Παπά Σωκράτης Τσιώτσιος από το χωριό Κεφαλόβρυση Ορεινής Τριφυλίας. Παλιός ταξιτζης στην Αθήνα. Αποφάσισε να ασχοληθεί με την θρησκεία και χειροτονήθηκε ιερωμένος. Καλός , απλός και ταπεινός παπάς, λειτουργούσε στην εκκλησία του Ριζοχωρίου (Λάπη) στον Ιερό Ναό Αγίας Τριάδος μέχρι το 1993. Δεινός κυνηγός με σκυλιά πουλόσκυλα και κυρίως λαγόσκυλα. «Παπά, θα ‘ρθεις για κυνήγι αύριο;». «Ναι ευλογημένε μου, θα ξεπετάξω γρήγορα τη θεία λειτουργία και θα ‘ρθω!». Ωραία πράγματα, ανθρώπινα. Και σαν καλός και έμπειρος κυνηγός που ήταν, είχε και τα σκύλιά του. Συνήθιζε να λέει εάν ζεις κινηγός στο χωριό και χωρίς σκυλιά, είναι σα να λέμε, σπίτι χωρίς παρεθύρι και πόρτα. Τον τρέλαινε στην κυριολεξία η μυρωδιά του μπαρουτιού. Μου έλεγε ο Δημήτρης Αραμπατζής από το χωριο Λάπη, την ημέρα της Αναστάσεως, του έλεγε, «ευλογημένε μου να έχεις υπ΄όψην ότι έχω αφήσει την πορτα του Ιερού ανοικτή, πέστο και στους άλλους. Ρίξτε και κανενα βαρελότο μεσα στην εκκλησιά να μυρίσει και λίγο μπαρούτι». Τόσο του άρεσε η μυρωδιά του καμμένου μπαρουτιού. Μετά το 1995 τον μεταθέσανε στην Φαρακλάδα, εκεί ιερουργεί μέχρι και σήμερα. Πιστεύω ότι συνεχίζει να ριχνει και καμιά ντουφεκιά ακόμη και σήμερα.

Ένας άλλος καλός και συμπαθής κυνηγός ήταν ο Παπά Γιώργης Λυμπερόπουλος. Η καταγωγή του ήταν από το Καλογερέσσι. Συζητώντας με την γυναίκα του την κυρά Χριστίνα την  παπαδιά Καλογεραιϊσα και αυτή. Μου έλεγε ότι: Ο  παπάς ξεκίνησε να λειτουργεί από το Καλογερέσι, στο χωριό καθήσαμε περίπου πέντε χρόνια, Λατζουνάτου, Σελά, σε όλα κει σάπάνου τα χωριά. Μετά εδώ ήρθαμε από το 1982 μέχρι 1983 και πήρε Σαρακινάδα και Βρυμπόπι για ένα χρόνο και μετά πηρε το Χρυσοχώρι και καθήσαμε περίπου 25 χρόνια.Είχε και πολύ κυνήγι εκείνα τα χρόνια τα παλιά, δεν υπήρχαν οι ψεκασμοί και τα φυτοφαρμακα που δεν αφήνουν τίποτα ζωντανό. Θυμάμαι με είχαν πάει να γεννήσω στο νοσοκομείο της Καλαμάτας, τότε δεν κάνανε ούτε καισσαρική ούτε τίποτα. Μου λέει ο γιατρός ή θα κάτσεις μέσα είκοσι ημέρες και μετά θα σου κάνω τεχνικούς πόνους για να γεννήσεις. Ένας συμπέθερος λέει στον Παπά, «άντε τρέξε στο ξιροκάσσι να κτυπήσεις κανένα λαγό για πεσκέσι». Που να βρεθούν λεφτά εκείνη την εποχή να πληρώσεις τον γιατρό… Ξεκίνησε ο παπάς το βραδυ με το τραίνο από την Καλαμάτα και μετα με φορτηγό έφτασε στο ξιροκάσι και έπειτα με τα ποδια στο χωριό.  Το πρωϊ αφού ζώστικε τα φυσικλίκια του ξεκίνησε πέρνωντας και τα λαγόσκυλα μαζί του. Πάντα μεγάλωνε 4 – 5 πουλοσκυλα και λαγοσκυλα επαιδευμένα, το καλύτερο ήταν ο Ταρζάν. Κάτω από μια συκιά στο μέρος (Βάτα)  που βάσταγε ακόμα σύκα συνάντησε τον πρωτο λαγό, μια μπαταριά και πάρτον κάτω, πιο κάτω συνάντησε για καλή του τυχη και τον άλλο να ξεπροβάλει  μέσα από μια πατουλιά . Το απόγευμα έφερε πεσκέσι τον έναν λαγό για τον ενα γιατρό και τον άλλον στον βοηθό του. Με το που πήρανε το πεσκέσι τους την άλλη μέρα το πρωί κιόλας μου κάνανε τεχνικούς πόνους και έφερα στον κόσμο το πρώτο μου παιδί την Κωνσταντίνα από τα παιδιά μου.  Να φαντασθείς Σπύρο μου μου έλεγε η παπαδιά, από το τραπέζι τα πουλιά ή ο λαγός δεν έλειπε τις περισσότερες μέρες της εβδομάδας.Ο παπάς αγαπούσε τόσο πολύ το κυνήγι και καθώς εμείς ενώ πηγαίναμε για σπορά, αυτός τράβαγε από δικά του μονοπάτια… και πως το έκανε, ποτέ δεν γύριζε με άδεια χέρια. Μου αφηγιώταν ο παπά Γιώργης  η συχωρεμένη μάνα μου, μου  έλεγε επειδή τότε δεν υπήρχαν ψυγεία να μην φέρνω κυνήγια κάθε μέρα αλλά δυο ή τρεις φορές την εβδομάδα.  Σαν γύρναγα το σούρουπο μετά το φαγητό καθόμουν δίπλα στο παραγώνι καθάριζα την καραμπίνα μου και με επιμέλεια κατασκεύαζα ταφυσίγγια μου, (που λεφτά να αγοράσουμε έτοιμα). Είχα μια μηχανή ειδική για το γέμισμα των φυσιγγών, ανάλογα με το κυνήγι γινόταν το γέμισμα και η επιλλογή των σκαγιών. Παλαιότερα κυνηγούσα με καραμπίνα μπροσθογεμή. Πρώτα ρίχναμε στην κάνη μισό κάλικα σφαίρας ΜΑΥΡΗ ΑΚΑΠΝΗ μπαρούτι, μετά μαλί από πρόβατο και με την ειδική ΒΕΡΓΑ το στουπώναμε όσο πιο πολύ μπορούσαμε, μετά ΕΝΑ ΚΑΛΙΚΑ ΣΚΑΓΙΑ, από πάνω βάζαμε πάλι μαλί από πρόβατο και καλό στούπωμα, τέλος  στην τρύπα που το λέγανε ΜΠΙΒΟ φοράγαμε το ΚΑΨΟΥΛΙ, εκεί σαν έπεφτε ο κόκκορας δημιουργόταν σπίθα. Αν το μπαρούτι ήταν στεγνό, όλα πηγαιναν καλά, αν ήταν υγρό…ο λαγός έκανε φτερά και μετά από λίγο ακολουθούσε η εκπυρσοκρότηση. Είναι αυτό που λέει ο λαός «ΜΠΑΜ ΑΚΟΥΣΘΕΙ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ ΚΙ Ο ΛΑΓΟΣ ΕΥΡΕΘΕΙ ΠΕΡΑ» (την έκανε με μικρά πηδηματάκια»). Τα σκάγια  Νο 7 ήταν για τρυγώνια, το Νο8 για τσίχλες και περδικες, το Νο 3-4 για λαγούς.  Τότε ξέραμε όλες τις «λούφες» των λαγών, των αλεπούδων, άμα σκότωνες αλεπού επειδή τις είχαν επικυρύξει εκοβες την ουρά και την πήγαινες στο δασαρχείο ως αποδεικτικό στοιχείο για να πληρωθείς την αποζημίωση. Αλλά τις περισσότερες φορές την γδέρναμε και πουλάγαμε το πλούσιο σε τρίχες χειμωνιάτικο δέρμα της με περισσότερα χρηματα στον δερματέμπορα. Επίσης τους μήνες του χειμώνα κυνήγαγα και κουνάβια που το τρίχωμά τους ήταν πλούσιο και περιζήτητο στα σαλόνια εκείνης της εποχής.  Βρίσκαμε την τρύπα της λούφας του κουναβιού, ανάβαμε φωτιά και ρίχναμε θειάφι για να μυρίζει ο καπνός. Στην τρύπα της εξόδου την κλείναμε με ενα τσόχινο τσουβάλι, με το που έβγαινε το κουνάβι φλομωμένο επεφτε στην φάκα του τσουβαλιού και έπερνε τον δρόμο για τον έμπορο για να κοσμήσει το παλτό κάποιας κυρίας. Θυμάμαι το ξύλο που είχα φάει από τον θείο μου τον μπαρμπα Αλέξη Λυμπερόπουλο, κάποια φορά που μου ξεφυγε το κουνάβι γιατί δεν είχα τοποθετήσει σωστά το τσουβάλι στην τρύπα. Το τι άκουσα μετά σε όλη το δρόμο της επιστροφής…δεν λέγεται. Τότε όπως και σήμερα ήξερα όλα τα περάσμετα  και τα στέκια των πουλιών, Π.χ. από που πέρναγαν τα τρυγώνια ή που έπρεπε να στήσουμε καρτέρι για τσίχλες, για τρυγώνια. Τα πιο πονηρά και προσεκτικά πετούμενα ήταν οι φάσες, εμένα μου έρεσε το κυνήγι της μπεκάτσας. Πολύ πονηρό και εξυπνο πουλί. Άμα κάθεται στο χώμα ούτε που το ξεχωρίζεις. Στο βουνό Στεφανή στην πλαγιά εκεί περνούσανε την νύχτα. Από το πρωί πριν φωτήσει ο θεός την μέρα ο ένας έπιανε τα ριζά του βουνού και ο άλλος την κορυφή. Περιμέναμε να κελαϊδήσουνε και με το που σηκωνόντουσαν τις κτυπούσαμε στον αέρα.Όταν πάνε να πιουν νερό σε καμιά πηγή, έρχεται πρώτα μία, άμα δεν έβλεπε κίνδυνο κελαϊδούσε και ακολουθούσε αλλη μία, και σε λιγο ακολουθούσαν και οι άλλες μπουλούκι. Αφού πίνανε νερό ψάχνανε γύρω για τροφή, εγώ που ήξερα τα χούγια τους, έριχνα και μια χούφτα ψιλοκομένο αραποσίτι (κούκλα) σε μια μεριά εκεί κοντά. Μόλις το βλέπανε ορμούσανε στην μάσα, μια μπαταριά με φυσίγγια διασποράς όπως τα λέγαμεκαι όσες σκοτώναμε.    «Παπά, θα ‘ρθεις για κυνήγι μετά την λειτουργεία;». «Οχι ευλογημένε μου,  δεν θα ‘ρθώ! σήμερα ειναι Κυριακή, ημέρα Άγια». Ούτε στις γιορτές κυνηγούσε ήταν αμαρτία. Ωραία πράγματα, ανθρώπινα. Απλοϊκός παπάς που δεν τον είχε χαλάσει η πόλη.  Στα χωριά  ο παπάς είναι και αγρότης, και αμπελουργός, και κτηνοτρόφος, και ξυλοκόπος, και φαμελίτης, και πότης γερός όταν το καλεί η περίσταση.  Και τα χρυσαφικά  που βλέπει είναι αυτά της εκκλησίας. Και τους πύρινους λόγους τους αφήνει για τους «μορφωμένους» δεσποτάδες. Και ο «δικός» μας ο παπάς ο παπά Γιώργης Λυμπερόπουλος  έτσι είναι και παραμένει. Ανθρώπινος, με τα καλά και τα κακά που κουβαλάμε όλοι μας.

Ο Κος Τότσης  Πέτρος παλιός κυνηγός από το χωριό Δώριο μου εξηγούσε τον τρόπο που κατασκεύαζαν χειροποίητα τα φυσίγγια με μία ειδική μηχανή τον καιρό εκείνο. Ένα τέτοιο μηχανάκι  από δωρεά κατοίκου της περιοχής, έχω και εγώ στο προσωπικό μου παραδοσιακό μουσείο. Τοποθετούσαν τον κάλυκα στη μηχανή γεμίσματος μετά ρίχνανε μια δακτυλίθρα μπαρούτι μάρκας ΣΙΤΕ  (ήταν πιο δυνατή από τις άλλες μάρκες εκείνης της εποχής). Μετά τοποθετούσαν μια ψιλή χάρτινη τάπα και στην συνέχεια μια μάλινη. Επάνω την γεμιζαν με τα ανάλογα σε νούμερα σκάγια λίγο πιο κάτω από τα χείλη του φυσιγγιού και μετά μια χάρτινη τάπα, και με την χειροκίνητη μηχανή γύριζαν τα χείλη και το φυσίγγι ήταν ετοιμο για χρήση.

‘Ενας επίσης άριστος παπάς Ολύμπιος, ο παπα Τάκης,  ένας απλοϊκός και ταπεινός ιερουργός από το Λατζουνάτου Τριφυλίας το Γκρέκα, ή αλλοιώς Παπα κόκκινος επειδή ήταν κοκκινοπρόσωπος, ζωσμένος με τα φυσικλίκια του στη μέση και την άλλη ζώνη με τα φυσίγγια περασμένη από τον ώμο, με τη μπροσθογεμή στα χέρια του καραμπίνα και τα ράσσα του να ανεμίζουν στον αέρα. με το που τον έβλεπες στο μυαλό σου περνούσε η σκέψη ότι «έπεσα σε αντάρτη». Μου έλεγε ο Κώστας Τζώρτζης  ότι: «τον συνάντησα ένα απογευματινό που είχα στήσει καρτέρι περιμένοντας πίσω από κάτι φραγκοσυκιές, στη θέση Βελανίδι στο χωριό Ριζοχώρι (Λάπι), μήπως και φανεί κανένα πετούμενο. Μπροστά μου ήταν μια μάντρα και πίσω της ο παπά Κόκκινος είχε στήσει καρτέρι μήπως και φανεί καμιά μπεκάτσα ή καμιά τσιχλα. Σε μια στιγμή σικώθηκε να ξεπιαστεί πρώτα εμφανίστικε το καλιμαύκι κατάμαυρο και ύστερα η φιγούρα του.  Όπως έπεσε η ματιά μου επάνω του, μου έδωσε την εντύπωση μέσα στο μισοσκόταδο, απόκοσμης! παρουσίας, Παπάς ή διάβολος, ήταν πίσω από το πεζούλι; αναρωτήθηκα…Και φωνάζω «Παπούλι!!!» Και μου απαντάει: Εδώ πάνω είσαι και συ ευλογημένε μου; Που να ήξερε ότι εγώ είχα σταυρωσει το βόλι μου, και είμουν έτοιμος να του την μπουμπουνήσωΔεν γνωρίζω ποιος έβαλε φόλες στην περιοχή και του δηλητηρίασε το αγαπημένο κυνηγόσκυλο. Το αποτέλεσμα όμως της εγκληματικής αυτής πράξης είχε θύμα το αθώο σκυλί. Αυτό δεν γίνεται και σήμερα από ορισμένους κακόβουλους;

Εργασία : ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ – komianos.wordpress.com

Ιανουαρίου 8, 2013 Posted by | ΑΞΙΟΠΕΡΙΕΡΓΑ, ΕΙΚΟΝΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΧΘΕΣ, ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ ΜΑΣ, ΠΑΡΑΔΟΣΗ, ΤΑ ΦΩΤΟΡΕΠΟΡΤΑΖ ΜΟΥ, Uncategorized | 1 σχόλιο

Η ιστορία της γαλοπούλας. Πηγή: NEWS MESSINIA – ΜΕΣΣΗΝΙΑΚΑ ΝΕΑ και ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΕΙΔΗΣΕΟΓΡΑΦΙΚΟ BLOG ΤΗΣ ΜΕΣΣΗΝΙΑΣ

Η ιστορία της γαλοπούλας

 

ΓΑΛΟΠΟΥΛΑΛέγεται ότι το έθιμο έφεραν πρώτοι στην Ευρώπη οι Ισπανοί το 1824 μ.Χ από το Μεξικό και εξαπλώθηκε σε ολόκληρη την Ισπανία, τη Γαλλία και την Αγγλία.Μέχρι τότε, υπήρχε το έθιμο να σερβίρεται στο Χριστουγεννιάτικο τραπέζι πουλερικά και κυρίως φασιανοί, χήνες και παγόνια.. Πίστευαν πως η χήνα είναι πτηνό του Ήλιου και όποιος την έτρωγε εξασφάλιζε την προστασία του. Όταν, όμως δοκίμασαν τη γαλοπούλα, την καθιέρωσαν ως το κατεξοχήν χριστουγεννιάτικο γεύμα γιατί θεωρείτο ένα ασυνήθιστο πουλερικό και μαγειρευόταν μόνο σε μεγάλες γιορτές.Στις αρχές του 19ου αιώνα, στο Νόρφολκ της Αγγλίας οι πτηνοτρόφοι έλυσαν το πρόβλημα της μεταφοράς της γαλοπούλας ως εξής: έβαζαν τα πουλιά να διανύουν πάνω από 100 χιλιόμετρα σε μια εβδομάδα για να φτάσουν στην πρωτεύουσα. Κι επειδή τα ποδαράκια τους δεν είναι φτιαγμένα για πεζοπορία, τους φορούσαν ειδικά καλύμματα ή τα βουτούσαν σε πίσσα, για να σκληρύνουν!Στην Ελλάδα, η γαλοπούλα μαγειρεύεται την Πρωτοχρονιά. Παλιότερα, η συνήθεια ήταν να φτιάχνουν κότα ή «κούρκο» (γαλοπούλα) γεμιστό με κάστανα, καρύδια, σταφίδες, κιμά, κρεμμύδι πιπέρι και μαϊντανό, όλα καβουρδισμένα.Ωστόσο, σε αρκετές περιοχές της χώρας μας διατηρείται το έθιμο της κοτόσουπας, ιδιαίτερα στη Θεσσαλία και στην Κρήτη. Παλαιότερα η κοτόσουπα αποτελούσε το κυρίως πιάτο που έτρωγαν οι Έλληνες όταν επέστρεφαν από την εκκλησία...

Πηγή : real.gr

στις 25.12.12

Δεκεμβρίου 30, 2012 Posted by | ΑΞΙΟΠΕΡΙΕΡΓΑ, ΑΡΘΡΑ - ΑΠΟΨΕΙΣ - ΙΔΕΕΣ ΦΙΛΩΝ, ΠΑΡΑΔΟΣΗ, ΤΑ ΦΩΤΟΡΕΠΟΡΤΑΖ ΜΟΥ, ΧΡΙΣΤΟΥΓΙΕΝΙΑΤΙΚΑ-ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑΤΙΚΑ, MESSINIA NEWS, Uncategorized | Σχολιάστε

Άγια νύχτα: Η αληθινή ιστορία πίσω από το ωραιότερο τραγούδι! Πηγή: newsmessinia.gr – ΜΕΣΣΗΝΙΑΚΑ ΝΕΑ

Άγια νύχτα: Η αληθινή ιστορία πίσω από το ωραιότερο τραγούδι!

Τα «Χριστούγεννα» αποτέλεσαν πηγή έμπνευσης για αναρίθμητα τραγούδια παγκοσμίως. Το διασημότερο ωστόσο τραγούδι και σύμβολο κατατεθέν των Χριστουγέννων που μιλάει κατευθείαν στις καρδιές των ανθρώπων, είναι «Η Άγια Νύχτα». 
Αν και αρχικά μελωδία του είχε αποδοθεί σε μεγάλους συνθέτες όπως ο Βέρντι, ο Μότσαρτ, ο Χάιντν ή ο Μπετόβεν, οι στίχοι του τραγουδιού είχαν γραφτεί ως ποίημα το 1816 από τον Γιόζεφ Μορ, ενώ η μελωδία δημιουργήθηκε από τους Γιόζεφ Μορ και Φραντς Γκρούμπερ. Για πρώτη φορά εψάλη στις 24 Δεκεμβρίου του 1818 στην εκκλησία του Αγίου Νικολάου στο μικρό χωριό Όμπερντορφ της Αυστρίας. 
Η Άγια Νύχτα τραγουδήθηκε τα μεσάνυχτα εκείνων των Χριστουγέννων και μετά ξεχάστηκε μέχρι που το 1825 ένας επισκευαστής εκκλησιαστικών οργάνων ανακάλυψε την παρτιτούρα και «ξαναζωντάνεψε» το τραγούδι, το οποίο μέχρι σήμερα έχει μεταφραστεί σε 300 γλώσσες.

ΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΕΥΧΕΤΑΙ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ, ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ ΚΑΙ ΕΟΡΤΑΖΟΝΤΕΣ, ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ, ΥΓΕΙΑ ΚΑΙ ΕΥΤΥΧΙΑ. ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ

Δεκεμβρίου 25, 2012 Posted by | ΑΞΙΟΠΕΡΙΕΡΓΑ, ΑΡΘΡΑ - ΑΠΟΨΕΙΣ - ΙΔΕΕΣ ΦΙΛΩΝ, ΠΑΡΑΔΟΣΗ, ΤΑ ΦΩΤΟΡΕΠΟΡΤΑΖ ΜΟΥ, ΧΡΙΣΤΟΥΓΙΕΝΙΑΤΙΚΑ-ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑΤΙΚΑ, MESSINIA NEWS, Uncategorized | Σχολιάστε

ΤΑ ΚΑΛΙΚΑΤΖΑΡΙΑ, ΠΑΓΑΝΑ, ΚΑΡΚΑΝΤΕΛΙΑ, ΚΟΛΟΒΕΛΟΝΙΔΕΣ, ΛΥΚΟΚΑΤΖΑΡΟΙ, ΚΟΥΡΒΕΛΟΙ, ΣΚΑΛΙΜΠΙΑ, ΚΑΗΔΕΣ, ΠΑΓΑΝΟΙ, ΑΕΡΙΚΑ, ΞΩΤΙΚΑ,ΤΖΟΓΙΕΣ, ΚΑΛΚΑΤΖΟΝΙΑ, ΣΚΑΛΑΠΟΥΝΤΑΡΟΙ, κ.α. Εργασία ΚΟΜΙΑΝΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ, komianos wordpress.com

ΤΑ ΚΑΛΙΚΑΤΖΑΡΙΑ – ΟΙ ΚΩΛΟΒΕΛΟΝΙΔΕΣ

Τα Χριστούγεννα ήδη φθάσανε. Την παραμονή των Χριστουγέννων,έρχονται τα καλικατζάρια στον επάνω κόσμο, και την παραμονή των φώτων φεύγουν. Έχουν πολλά ονόματα. Τα λένε παγανά, λυκοκάτζαρους, Καρκαντέλια, Κωλοβελόνιδες, Κάηδες, Σκαλίμπια, Κούρβελους και άλλα. Η παραδόσεις λένε ότι, όλο τον χρόνο μένουν στα βάθη της γης και κόβουν με ένα τεράστιο πριόνι τον κορμό του δένδρου που κρατάει την γη. Προσπαθούν να τον κόψουν νύκτα και ημέρα. Όμως ποτέ δεν τελειώνουν όταν καταπιάνονται με μια δουλειά, γιατί είναι καυγατζήδες και όταν ο ένας πάει από εδώ ο άλλος πάει από εκεί. Όταν ο ένας λέει ναι, ο άλλος λέει όχι. Ο ένας τρέχει και ο άλλος στέκει. Έτσι γίνεται και με το πριόνισμα του δένδρου, κόβουν, κόβουν και ποτέ δεν τελειώνουν. Γιατί άλλα κάνει ο ένας και άλλα κάνει ο άλλος. Κατά άλλη παράδοση λένε ότι δεν τελειώνουν το κόψιμο του δένδρου της γης, γιατί φοβούνται ότι αν πέσει η γη θα τους πλακώσει… Την παραμονή των Χριστουγένων και σαν απομείνει λίγο άκοπο από τον κορμό, τους λέει ο αρχηγός τους ο Αρχικωλοβελόνης που είναι κουτσός, καμπούρης, στραβοκάνης, γκαβός, με μύτη μακρυά γεμάτη ελιές, μαύρος σαν το κάρβουνο και κακάσχημος. ” Εμπρός πάμε στον επάνω κόσμο να πειράξουμε τους ανθρώπους”. Τα καλικατζάρια ξεκινάνε από τα βάθη της γης, και μέσα από κρυφά φαράγγια, θεοσκότεινες τρύπες, υπόγειες σπηλιές και δρόμους νερού, έρχονται στα χωριά και στις πόλεις, την ώρα που αρχίζει να νυκτώνει και μπαίνουν μέσα. Οι νοικοκυρές που ξέρουν από τις ιστορίες που άκουγαν από την γιαγιά δίπλα στο παραγώνι, τις ατέλιωτες κρύες νύκτες του χειμώνα και στην “ρούγα”. Κλείνουν καλά τις πόρτες, αμπαρώνουν τα παράθυρά τους και για να μην μπουν από την καπνοδόχο, ανάβουν γερή φωτιά με δύο μεγάλα κούτσουρα δέδρινα για να καίει όλο το βράδυ. Επάνω στην καμινάδα βαζανε ένα κόσκινο. Οι καλικάτζαροι καθώς είναι κουτοί, κάθονται και μετράνε τις τρύπες, στο δρόμο χάνουν το μέτρημα και ξανά από την αρχή, Μέχρι να τελειώσουν έρχεται η αυγή και σαν ακουσθεί το τρίτο λάλιμα του πετεινού, φωνάζουν όλοι μαζί: ΦΕΥΓΕΤΕ ΝΑ ΦΕΥΓΟΥΜΕ, ΧΑΘΕΙΤΕ ΝΑ ΧΑΘΟΥΜΕ, ΜΕ ΤΟ ΑΣΤΡΟ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ, ΝΑ ΜΗΝ ΣΥΝΑΝΤΗΘΟΥΜΕ!!! Βγάζουν τις στριγκλιές και τρέχουν να κρυφτούν, μην τους προλλάβει του ήλιου το φως. Οι καλικάτζαροι εκτός από την φωτιά, και το θαλασσινό νερό φοβούνται το Νερό του Αγιασμού, και προπαντώς το λιβάνι! Γι’ αυτό άμα εμφανισθεί παππάς με τον Αγιασμό, τρέχουν σαν τρελοί όπου φύγει, φύγει φωνάζοντας με τρόμο: ΦΕΥΓΕΤΕ ΝΑ ΦΕΥΓΟΥΜΕ, ΚΙ’ ΕΦΤΑΣΕ Ο ΤΟΥΡΛΟΠΑΠΠΑΣ, ΜΕ ΤΗΝ ΑΓΙΑΣΤΟΥΡΑ ΤΟΥ, ΚΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΒΡΕΧΤΟΥΡΑ ΤΟΥ!!! Όταν γυρνάνε πάλι πίσω στα βάθη της γης, ο κορμός του δένδρου της γης έχει ξαναθρέψει και έτσι ξαναρχίζουν να πριονίζουν μέχρι να έλθει η παραμονή των επόμενων Χριστουγέννων!!!

Πηγή : Εργασία του γιου μου ΚΟΜΙΑΝΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ, Από την μαθητική εφημερίδα Δημοτικού Σχολείου Κοπανακίου    “ΤΑ ΠΕΜΠΤΑΚΙΑ” τεύχος Δεύτερο στις 20-12-2003.

Δεκεμβρίου 23, 2012 Posted by | ΑΞΙΟΠΕΡΙΕΡΓΑ, ΘΡΥΛΟΙ ΚΑΙ ΔΟΞΑΣΙΕΣ, ΠΑΡΑΔΟΣΗ, ΤΑ ΦΩΤΟΡΕΠΟΡΤΑΖ ΜΟΥ, ΧΡΙΣΤΟΥΓΙΕΝΙΑΤΙΚΑ-ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑΤΙΚΑ, Uncategorized | Σχολιάστε

ΣΕ ΤΡΕΙΣ ΗΜΕΡΕΣ ΜΑΣ ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ, ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΑ ΚΑΙ ΧΑΡΟΥΜΕΝΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ, Εργασία ΚΟΜΙΑΝΟΣ ΠΙΠΗΣ, comianos wordpress.com

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

Την παραμονή των Χριστουγέννων τα παιδιά έχουν προγραμματήσει από το βράδυ να σηκωθούν νωρίς το πρωί, σκορπίζονται στους δρόμους σε ομάδες ή δύο- δύο και κρατώντας τα τριγωνάκια τους ή με μουσικά όργανα πηγαίνουν από σπίτι σε σπίτι και τραγουδούν τα κάλαντα. ΚΑΛΗΝ ΗΜΕΡΑ ΑΡΧΟΝΤΕΣ ΑΝ ΕΙΝΑΙ Ο ΟΡΙΣΜΟΣ ΣΑΣ ΧΡΙΣΤΟΥ ΤΗ ΘΕΙΑ ΓΕΝΝΗΣΗ ΝΑ ΠΩ ΣΤ’ ΑΡΧΟΝΤΙΚΟ ΣΑς.. Τα κάλαντα είναι ένας ύμνος- τραγούδι που αναφέρεται στο χαρμόσυνο μήνυμα της γέννησης του Χριστού. Οι σπιτονικοκύριδες τους δίνουν χρήματα και γλυκά. Οι νοικοκυρές στα σπιτικά τους από το πρωί ετοιμάζουν κάθε λογής λιχουδιές που θα τις γευθούν μαζί με τους φίλους και συγγενείς την επόμενη ημέρα, την ημέρα των Χριστουγέννων : Ετοιμάζουν πολλά παραδοσιακά γλυκά, όπως δίπλες  με μελομακάρονα, κουραμπιέδες.
Τα μελομακάρονα είναι μακρόστενα κουλούρια μελομένα και πασπαλισμένα με καρύδια, κανέλα και γαρύφαλλο. Οι κουραμπιέδες είναι μέσα σε ζάχαρη άχνη και μοσκοβολάνε φρέσκο βούτυρο και καβουρδισμένο αμύγδαλο. Οι δίπλες είναι σαν τηγανίτες πασπαλισμένες με μέλι και καρύδια. Το ελληνικό παραδοσιακό φαγητό της Παραμονής των Χριστουγέννων είναι το ψητό γουρουνόπουλο συνήθως με πατάτες στο φούρνο, τα τελευταία χρόνια έχει επικρατήσει να μαγειρεύουνε γαλοπούλα γεμιστή στο φούρνο με ρύζι, κουκουνάρια κάστανα ή σταφίδες.
Το βράδυ της Παραμονής συγκεντρώνεται όλη η οικογένεια στο γιορτινό τραπέζι, τρώνε και διασκεδάζουν για να υποδεχτούν την γέννηση του Χριστού. Το δέντρο είναι στολισμένο με πολύχρωμες μπάλες και λαμπάκια και από κάτω είναι η φάτνη η οποία είναι μία αναπαράσταση της Θείας Γέννησης του Χριστού. Χωρίς να λοίπουν τα δώρα για τα παιδιά και τους επισκέπτες. Βέβαια, το πατροπαράδοτο έθιμο στην Ελλάδα είναι ο στολισμός καραβιού,αλλά  έχει επικρατήσει το ξενόφερτο έθιμο του δέντρου…..

Πάντως γιορτινές ημέρες έρχονται, και εάν κάποιο παιδάκι σας κτυπήσει την πόρτα για τα κάλαντα, ανοίχτε του, και αφήστε την μαγεία των Χριστουγέννων να μπει και πάλι μέσα στην καρδιά σας. Κεράστε το ένα γλυκάκι και πάρτε κουράγιο για το δύσκολο 2013 που καταφθάνει… Μπορούμε να ατενήσουμε το μέλλον με αισιοδοξία!!!

Με ευχές και αγαπη από τον ΚΟΜΙΑΝΟ ΠΙΠΗ για χαρούμενα χριστούγεννα και ευτυχισμένο καινουργιο χρόνο το 2013

Εργασία: ΚΟΜΙΑΝΟΣ ΠΙΠΗΣ, komianos wordpress.com

Δεκεμβρίου 23, 2012 Posted by | ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ, ΕΙΚΟΝΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΧΘΕΣ, ΕΥΧΕΣ, ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ ΔΡΩΜΕΝΑ, ΠΑΡΑΔΟΣΗ, ΤΑ ΦΩΤΟΡΕΠΟΡΤΑΖ ΜΟΥ, ΧΡΙΣΤΟΥΓΙΕΝΙΑΤΙΚΑ-ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑΤΙΚΑ, Uncategorized | Σχολιάστε

ΚYΝΗΓΙ ΑΓΡΙΟΓΟΥΡΟΥΝΟΥ ΣΤΗΝ OΡΕΙΝΗ ΤΡΙΦΥΛΙΑ-ΠΑΓΑΝΑ- ΤΟ ΚΑΡΤΕΡΙ- ΕΡΓΑΣΙΑ ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ

Κυνήγι αγριογούρουνου

Στην Eλλάδα, την τελευταία εικοσιπενταετεία παρατηρήται μεγάλη πλησθημιακή αύξηση των αγριογούρουνων. Η εκπληκτική αύξηση τους παρατηρείται σε ολη την επικράτεια και φυσική συνέπεια και στην Ορεινή Τριφυλία. Η αύξησή τους έχει παρατηρηθεί μετά τις μεγάλες παρκαϊές στην γειτονική Ηλεία και μετά την απελευθέρωση από οικολόγους τριάντα-σαράντα αγριογούρουνων το έτος 1989, ιστορία που επαναλαμβανόταν μέχρι πριν λίγα χρόνια. Αυτή την στιγμή έχει γεμίσει ο τόπος μας από αγέλες. Κατά την διάρκεια της ημέρας λουμώνουν σε πυκνές συστάδες ή σε πουρνάρια τα λεγόμενα ΚΟΥΜΑΣΙ ή ΛΟΤΣΙ περιμένωντας να νυκτώσει, Ζουν σε καθαρά μητριαρχικές αγέλες, Σε αυτές τις οικογενειακές αγέλες αποκλείονται τα μεγάλα αρσενικά τα λεγόμενα καπριά. Μόλις νυχτώσει τότε πεινασμένα ξεχύνονται για να βρούν τροφή. Τα αγριοχούρουνα είναι κυρίως ο χορτοφάγα, τρώνε  βελανίδια, ρίζες, βολβούς που μπορούν να ξεθάψουν. Εάν πέσουν σε καλλιέργειες κοντά στο δάσος, κυρίως μποστάνια με ζαρζαβατικά, δεν αφήνουν τίποτα όρθιο. Σκέτη καταστροφή. Οι αραβοσιτολαλιέργειες είναι ο παράδεισός τους, προπαντώς στο γαλακτώδες στάδιο. Επίσης σκάβωντας βρίσκουν σκουλίκια, σαλιγκαρια, ρίζες. βολβούς, πατάτες και διάφορα έντομα. Όταν κυνηγηθούν αναπτύσσουν μεγάλη ταχύτητα, ενώ αν χρειαστεί κολυμπάνε πολύ καλά. Σπάνια ζουν πάνω από την ηλικία των 15 ετών.  Το αρσενικό αγριογούρουνο φτάνει πολλές φορές τα 170 κιλά, Με ύψος ένα μέτρο και μάκρος έως και 180 εκατοστά. Ο άγριος θηλυκός χοίρος είναι μικρότερος σε μέγεθος από τον αρσενικό. Τα ενήλικα αρσενικά έχουν  χαυλιόδοντες που προεξέχουν και από τις δύο πλευρές του στόματος. Χαυλιόδοντες  μπορεί να έχουν και τα μεγάλα σε ηλικία θηλυκά. Το τρίχωμα τους είναι σκληρό, σκούρο καφέ ή μαύρο. Τα μικρά αγριογούρουνα μέχρι την ηλικία του ενός έτους έχουν ανοιχτόχρωμες καφέ ρίγες, Μετά το χρώμα του τριχώματος  γίνεται σκούρο καφέ.  H εποχή αναπαραγωγής αρχίζει τον Oκτώβριο και τελειώνει τον Απρίλιο, Η αρχηγός της αγέλης είναι η πρώτη που επιδεικνύει σημεία οίστρου και αυτό δρα σαν σινιάλο για τα υπόλοιπα θηλυκά. Συνήθως γεννάνε 3 ενώ μπορεί να φτάσουν μέχρι και τα 8. 

Μου έλεγε ο Κυριάκος Κυριακόπουλος φανατικός κυνηγός, ότι : Από τα γύρω χωριά της Ορεινής Τριφυλίας,η DSC_0624κυνιγετική ομάδα μας που αριθμεί άλλες φορές 10 και άλλες από περισσότερα άτομα, γνώστες ολοι του κυνιγιού και της επικυνδινότητος  των αγριογούρουνων, καβαλάμε τα αγροτικά ή τζίπ μας και γυρνάμε όλη την Ελλάδα  στην Πελοπόννησο, την  Λαμία μέχρι Κοζάνη, στα Γρεβενά  στον Όλυμπο, την Βέροια, την Χαλκιδική, Αγραφα,  κ.α. Φορτώνουμε τα αυτοκίνητα μας με τα απαραίτητα εργαλεία και προσωπικό, διανύοντας χιλιόμετρα και χιλιόμετρα, μην λαβάνοντας υπ΄όψιν τα τεράστια έξοδα μπροστά στην συγκίνηση του κυνιγιού και της περιπέτειας.   Στα μέρη μας ο τρόπος κυνηγίου γίνεται πάντα με «παγάνα» όπου τα αγριογούρουνα πιέζονται από «παγανιστάδες» προς τα «καρτέρια». Σε άλλα μέρη, τα αγριογούρουνα κυνηγούνται  από κυνηγούς που ψάχνουν μόνοι ή στήνουν καρτέρι σε εκ των προτέρων επιλεγμένα σημεία. Αυτός  ο τρόπος του κυνηγίου είναι πιο επιλεκτικός, Ο κυνηγός  επιλέγει το ζώο που θα τουφεκίσει. Πάντως πρέπει να αποφεύγουμε το κυνηγι των μεγάλων θηλυκών και των νεαρότερων θηλυκών της αγέλης, διότι ωφελούν στην αύξηση της αγέλης .

 Σαν αρχηγός και παγανιστής  ο Κυριακόπουλος Κυριάκος, ο Γιάννης και ο Γιώργος  ντουφέκια στην στάμπα, ο Δημήτρης, ο Λάμπρος, ο Κώστας και ο Νίκος στα καρτέρια με τουφέκια μονόβολα, ο γιος μου Θανάσης που από 13 χρόνων των πέρνω μαζί μου στο κυνήγι, ο Γιάννος ο οξύθυμος, ο ανήσυχος  για  κοντινές αποστάσεις. Και ο Κυριάκος ο χασάπης. Όλα παιδια με τα καλαμπούρια τους  και άξιοι κυνηγοί. Και βέβαια απαραίτητη η παρουσία των κυνηγόσκυλιών μου του Ντέμου και της Λίζας.
DSC_0627Αυτή είναι η ομάδα μας, και πολλές φορές έρχονται και άλλα άτομα. Από τα γύρω χωριά της Ορεινής Τρυφυλίας  με εμπειρία πολλών χρόνων και πολλών αγριογούρουνων στο ενεργητικό της. Με ιστορίες που θα λέγονται για πολλά χρόνια ακόμα στα καφενεία. Όπως η  πιο πρόσφατη ιστορία είναι και αυτή στις  10-11-2012  ημέρα Σαββάτο,  ανάμεσα στο  χωριό Αετός και τοποθεσία Ραχηντούρ, του πρώην Δήμου Αετού στη μεγάλη ρεματιά.   Κάποιος ντόπιος, μας λέει πως έχει δεί έναν καπρί πολύ μεγάλο στην περιοχή της  ρεματιάς στο Ραχηντούρ να λουφάρει σε ένα πυκνό πουρνάρι και αρκουδόβατο. Πρωί – πρωϊ  ξεκινήσαμε όπως πάντα για την αναγνώρηση της περιοχής. Κατά τις 9 η ώρα και αφού έχουμε μαζευτεί,  το σχέδιο στο χώμα ή στο χαρτί αρχίζει να στήνεται. Πως θα μπούνε τα σκυλιά, που θα στηθούνε τα καρτέρια, πώς θα  κατευθύνουν οι παγανιάριδες και τα σκυλιά το καπρί στα καρτέρια.  Πώς θα κινηθούμε αν κάτι πάει στραβά, ποιοι θα πάνε που, όλα στημένα με κάθε λεπτομέρεια.  Στις 10 η ώρα και αφού τα έχουμε σχεδιάσει όλα τέλεια, ξεκινάμε.  Ακούμε τα σκυλιά να έχουν αρχίσει το καλαφάτισμα και σχεδόν αμέσως να κυνηγάνε. Τα νεύρα όλα τεντωμένα, οι παγανιέρηδες  ξεσηκώνουν τον τόπο με φωνές και τουφεκιές, έχουν κυκλώσει πουρνάρι με το γουρούνι και τα γυμνσμένα για τέτοιες περιπτώσεις σκυλιά  του αφήνουν μόνο μία διέξοδο για τα καρτέρια, αναγκάζοντας το καπρί  να κατευθυνθεί προς τα εκεί.Τα καρτέρια ακούνε τα σκυλιά να πλησιάζουν, ακούνε και την παγάνα, η αδρελαλινη ανεβαίνει στα υψη.  Ακούγονται και άλλες τουφεκιές και τέλος ακούγεται ο ήχος της ντουντούκας που σημαίνει το τέλος της ημέρας, μια που σκοτώθηκε  το τεράστιο  αγριογούρουνο . Μαζευόμαστε όλοι πάνω από το σκοτωμένο καπρί 172 κιλά ζωντανό. Δίνουμε συγχαρητηρία ο ένας στον άλλον που λειτούργησαν σωστά και θαυμάζουμε το τεράστιο θήραμά μας. Στεναχωρηθήκαμε λίγο γιατί ήταν και οι δύο σκρόφες η μια 70 κιλά και η άλλη 85,  που μας ξέφυγαν, αλλά σε όλους υπάρχει η ικανοποίηση. Τα κινητά πέρνουν φωτιά για να μάθουν όλοι την επιτυχία μας. Με δυσκολία φορτώσαμε το θήραμα, βγήκαν οι ανάλογες φωτογραφίες για να μας θυμίζουν την ωραία και πετυχημένη κυνηγετική μέρα και αφού πρώτα γυρίσαμε το αγριογούρουνο μια βόλτα στα γύρω χωριά για να σκάσουν έτσι οι ανταγωνιστές και αντίζηλοι συνάδελφοι κυνηγοί από την ζήλια τους και να θαυμάσουν οι υπόλοιποι αυτό το υπέροχο ζώο, καταλήξαμε στο καφενείο της Μηλιάς να γιορτάσουμε την επιτυχία μας με ουζα και τσίπουρο. Η μέρα έκλεισε με γλέντι σε γνωστή ταβέρνα, τρώγοντας τα συκώτια και πίνοντας φρέσκο κρασί και τσίπουρο, συζητώντας τι έγινε τι δεν έγινε, τι κάναμε και τι θα κάνουμε στα επόμενα κυνήγια – ποιος τόπος θα μας δεχτεί να μας γνωρίσει και ποια αγριογούρουνα θα πέσουν στο στόχαστρο μας. Ο κάθε κυνηγός επήρε και το ανάλογο κομμάτι κρέατος και κλείσαμε ημερομηνία για το επόμενο ραντεβού μας.

Εργασία : Πίπης Κομιανός – komianos.wordpress.com

Το ιστολόγιό μας σας εύχεται καλό βόλι στην ομάδα σας και σε όλους τους συναδέλφους  κυνηγούς.

ΣΤΑ ΕΛΛΗΝΟΒΟΥΛΓΑΡΙΚΑ ΣΥΝΟΡΑ – Πηγή: news messinia- ΜΕΣΣΗΝΙΑΚΑ ΝΕΑ

Σκότωσαν αγριόχοιρο 286 κιλών!

Ενα θηριώδες αγριογούρουνο, βάρους 286 κιλών, σκότωσε ένας Βούλγαρος τελωνειακός σε περιοχή κοντά στα ελληνοβουλγαρικά σύνορα.

Ο κυνηγός με το τεράστιο αγριογούρουνο, το οποίο πυροβόλησε από απόσταση 120 μέτρων. Το μέγεθός του ήταν τόσο όσο ενός μεγαλόσωμου λιονταριού

Οι Βούλγαροι κυνηγοί λένε ότι είναι το μεγαλύτερο αγριογούρουνο που έχει σκοτωθεί τα τελευταία τουλάχιστον 25-30 χρόνια στη νότια Βουλγαρία και έχει σχεδόν το μέγεθος ενός μεγάλου λιονταριού.

Οσο για τον ελληνικό χώρο, όπως είπε στο «Εθνος» ο Περικλής Μπίρτσας, επίκουρος καθηγητής Βιολογίας της Αγριας Πανίδας στο ΤΕΙ Λάρισας και γενικός διευθυντής της Κυνηγετικής Ομοσπονδίας Μακεδονίας-Θράκης, το μεγαλύτερο σε μέγεθος αγριογούρουνο που έχει σκοτωθεί από κυνηγούς και έχει καταγραφεί είναι πριν από 10 χρόνια στη Φθιώτιδα, βάρους 250 κιλών.

Ο ΗΛΙΑΣ ΓΚΑΪΦΥΛΙΑΣ μας δίνει τις παρακάτω πληροφορίες για το κυνήγι του αγριόχοιρου;

Αγριόχοιρος (Sus scrofa) : Στα αγριογούρουνα, η πιο δύσκολη περίπτωση σκόπευσης είναι αυτή που γίνεται με μονόβολο, όταν μάλιστα το ζώο τρέχει «σπρωγμένο» από τους παγανιέρηδες και τα σκυλιά…Θα ήταν ευχής έργο να κυνηγούσαμε όλοι χρησιμοποιώντας μονόβολα, γιατί μ’ αυτόν τον τρόπο το καπρί ή θα έπεφτε στα σίγουρα ή, διαφορετικά, θα έφευγε άθικτο. Αντίθετα, με τα «δραμιάρικα» συμβαίνει κάτι άλλο. Αν το αγριογούρουνο χτυπηθεί από καλή για τον όγκο του απόσταση και σε καίριο σημείο, έχει καλώς. Αλλιώς, αν είναι πολύ μεγάλο ή αν του ρίξουμε από μακριά, ίσως χτυπηθεί με κάποιο δράμι στην κοιλιά, κάτι που φυσικά θα είναι μεν θανατηφόρο, αλλά όχι άμεσα… Αγριογούρουνο που θα χτυπηθεί στην κοιλιά δεν πρόκειται να πέσει στον τόπο του πυροβολισμού, αλλά ούτε και μετά… από χιλιόμετρα πολλές φορές. Κάπου θα πάει πληγωμένο και θα «γιατακιάσει», όπου και θα παραμείνει μέχρι να πεθάνει τελικά, μετά από 1-2 ή και περισσότερες ημέρες, ανάλογα με τη σοβαρότητα του κοιλιακού τραύματός του. Το ότι θα πεθάνει τελικά, είναι σίγουρο! Με το μονόβολο μπορεί να είναι δυσκολότερη η σκόπευση, αλλά αν χτυπηθεί το πιο πιθανό είναι να πέσει επιτόπου, αλλιώς φεύγει τελείως άθικτο. Επομένως, το μονόβολο είναι -κατά τη γνώμη μου- το πιο συμβατό και ενδεδειγμένο για το κυνήγι του αγριόχοιρου. Με τη χρήση του δεν πεθαίνει ένα αγριογούρουνο άσκοπα, ούτε χάνουμε χρόνο ψάχνοντας ένα τραυματισμένο ζώο. Με το μονόβολο ή το χτυπάς και το παίρνεις, ή αλλιώς φεύγει… μόνο τρομαγμένο. Το πρώτο φυσίγγι στην καραμπίνα κυνηγού που φυλάει «καρτέρι» σε παγάνα, πρέπει να είναι μονόβολο. Η αποτελεσματική τουφεκιά εξαρτάται βέβαια και από τη θερμοκρασία περιβάλλοντος. Πολύ χαμηλή θερμοκρασία (8 ή 10 βαθμοί Κελσίου κάτω από το μηδέν) κρυώνει γρήγορα τα μολύβια, με συνέπεια να μικραίνει ακόμα περισσότερο το ήδη μικρό δραστικό βεληνεκές ενός λειόκαννου κυνηγετικού όπλου…

Η σειρά… Αλλη μια βασική λεπτομέρεια είναι η σειρά των φυσιγγίων στην καραμπίνα. Το πρώτο φυσίγγι στην καραμπίνα κυνηγού που φυλάει «καρτέρι» σε παγάνα, πρέπει να είναι μονόβολο. Αν πετύχει τον στόχο του καλώς, δεν θα χρειαστεί άλλη τουφεκιά. Αν όμως αστοχήσει, τότε θα δυσκολέψουν τα πράγματα, γιατί το αγριογούρουνο θα αναπτύξει τη μέγιστη δυνατή ταχύτητά του, που σημαίνει δύσκολος στόχος για μονόβολο. Ακολουθούν όμως τα δράμια που διευκολύνουν την κατάσταση. Ενα άλλο γέμισμα που προτείνεται είναι και το εξής: πρώτο φυσίγγι στη θαλάμη μονόβολο, εν συνεχεία δράμια και το τελευταίο πάλι μονόβολο. Αυτό το προτείνω για τους εξής τρεις λόγους: Πρώτον, γιατί αν ούτε το αρχικό μονόβολο ούτε και τα δράμια φέρουν αποτέλεσμα και το αγριογούρουνο στραφεί εναντίον μας, θα μας χρειαστεί ένα ακόμη μονόβολο για λόγους ασφαλείας (ακόμη και για κατάμουτρο ρίξιμο). Δεύτερον, γιατί αν δεν «πάρουμε» το αγριογούρουνο με τα δυο πρώτα φυσίγγια, στην τρίτη βολή το αγριογούρουνο θα έχει απομακρυνθεί τουλάχιστον αρκετά, οπότε θα μας χρειαστεί η ισχυρή τουφεκιά του μονόβολου. Τρίτον, γιατί αν πέσει με την πρώτη ή τη δεύτερη τουφεκιά, θα μας χρειαστεί πιθανόν η τρίτη βολή ως «χαριστική», αν δεν έχει πεθάνει το ζώο ή για την ασφάλειά μας, αν σηκωθεί ξαφνικά στο πλησίασμα.

Τα σημεία… Αν ο κυνηγός είναι οπλισμένος με δίκαννο, είναι πιο απλά τα πράγματα. Βάζει στη μια κάννη μονόβολο, στην άλλη δράμια και, ανάλογα με την περίπτωση, κάνει την επιλογή του. Τα σημεία όπου αν χτυπηθεί ένα αγριογούρουνο θα πέσει επιτόπου, είναι: -το μεγαλύτερο μέρος του κεφαλιού – η καρδιά -η σπονδυλική στήλη

Σημεία όπου αν χτυπηθεί θα πέσει στα 50-200 μ., είναι: – τα πνευμόνια – το συκώτι – ο λαιμός

Αλλα σημεία όπου αν χτυπηθεί δεν θα πέσει επιτόπου, ούτε σε κοντινή απόσταση, αλλά θα καθυστερήσει τη φυγή του με πολλές πιθανότητες να το προλάβει ο κυνηγός αν το καταδιώξει, είναι: – ψηλά στα πόδια – στο ζουρνά -στα νεφρά

ΤΟ ΓΝΩΡΙΖΑΤΕ; Αν το αγριογούρουνο είναι πολύ μεγάλο -πάνω από 100 κιλά- και κινείται σε μια απόσταση 50 περίπου μέτρων από τον κυνηγό, δύσκολα πέφτει με τα δραμιάρικα… Πολύ πιθανόν να χτυπηθεί αλλά τα δράμια θα τρυπήσουν το δέρμα του απλά και μόνο, φαινόμενο συχνό αφού κατά το γδάρσιμο μεγάλων αγριογούρουνων έχουμε βρει δράμια από παλιά τραύματα.

ΗΛΙΑΣ ΓΚΑΪΦΥΛΛΙΑΣ

 

Δεκεμβρίου 13, 2012 Posted by | ΑΞΙΟΠΕΡΙΕΡΓΑ, ΚΥΝΗΓΙ, ΜΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΚΑΙ ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ, ΠΑΡΑΔΟΣΗ, ΤΑ ΦΩΤΟΡΕΠΟΡΤΑΖ ΜΟΥ, Uncategorized | 2 σχόλια

ΤΟ ΠΑΛΑΙΟ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΟ ΕΛΑΙΟΤΡΙΒΕΙΟ ΤΗΣ ΟΡΕΙΝΗΣ ΤΡΙΦΥΛΙΑΣ, Εργασία ΚΟΜΙΑΝΟΣ ΠΙΠΗΣ, komianos,wordpress.com

 

ΤΟ ΠΑΛΑΙΟ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΟ ΕΛΑΙΟΤΡΙΒΕΙΟ ΤΗΣ ΟΡΕΙΝΗΣ ΤΡΙΦΥΛΙΑΣ, Εργασία ΚΟΜΙΑΝΟΣ ΠΙΠΗΣ, komianos,wordpress.com

ΕΛΑΙΟΤΡΙΒΕΙΟ ΜΕ 3 ΠΕΤΡΕΣΗ συζήτηση γύρω από το παραδοσιακό λιοτρίβι. Στην αρχή η Σπυρούλα Σοφού και η Κυρά Παναγιώτα Λυμπεροπούλου η γυναίκα του Στάθη Λυμπέρη, άρχισαν να μου διηγούνται τον τρόπο που μάζευαν τον καρπό της ελιάς. ” Για να μαζέψουμε εκείνα τα χρόνια τις ελιές, έπρεπε πρώτα να μαζέψουμε σπάρτα, για να φτιάξουμε στο αργαλειό τον “Λάκο” τα σπαρτόπανα. Τα σπάρτα τα απλώναμε κατά μήκος του Αγριλαίϊκου  ποταμιού. Τα αφήναμε για 15 με 20 ημέρες μα μουλιάσουν στο νερό, μετά τα ξεφλουδίζαμε. Στεγνά ή υγρά τα κτυπάγαμε στο “Μαγγάνι”. Στην συνέχεια τα στριβαμε σε κλωνές με την ρόκκα και ύστερα στον αργαλειό για να υφάνουμε τα σπαρτόπανα. Σαν ερχόταν η ώρα για το μάζεμα της ελιάς, πρώτα στήναμε την “Τέντα” την καλύβα, ήταν πλεκτή από “τραγόμαλλο”. Όση βροχή και αν έπεφτε δεν πέρναγε σταγόνα. Ο καρπός μαζευότανε σε κοφίνια ή σακιά και μετά με τα ζώα στο σπίτι. Ακολουθούσε το “Λίκνισμα”, αυτό γινόταν όταν φυσούσε με τον τενεκέ ή με το φτυάρι για να χωρήσει ο καρπός από τα φύλλα. Και ο καρπός ήταν έτοιμος να ερθει ο “Αγωγιάτης” δηλαδή ο καροτσέρης με το άλογο, για να τον πάρει από τον “αφέντη” έτσι έλεγαν τον κτηματία και να τον πάει στο λιοτρίβι. Όμως μου έλεγε η κυρά Παναγιώτα, τότε τα λιοτρίβια αργούσαν και μπορεί ο καρπός να σάπιζε…γιαυτό κοντά στο παραγώνι μέσα στο σπίτι, φτιάχνανε το λεγόμενο “Ρογί”, ενα μικρό αλωνάκι από αφάνες για να μην έρχεται σε επαφή ο καρπός με το έδαφος. Στρώνανε ένα τσουβάλι και τον καρπό χύμα με ένα πιάτο αλάτι. Το ίδιο με την δεύτερη στρώση και το ίδιο για κάθε τσουβάλι. Όταν ερχόταν η ώρα οι ελιές είχαν γίνει λάσπη… Μόνο με το φτυάρι το μαζεύανε, όμως οι ελιές δεν σάπιζαν και το λάδι έβγαινε διαμάντι!!!  ΠΙΕΣΤΗΡΙΟ ΕΛΑΙΟΤΡΙΒΕΙΟΥπεριέγραφαν η γυναίκα του Πότη Καπέλιου και ο Περικλής Κώνστας, το παλαιό παραδοσιακό λιοτρίβι. Στο κέντρο του ελαιοτριβείου ήταν τοποθετημένο οριζόντια ενα πέτρινο κυκλικό αλώνι από μασίφ πέτρα σκαλιστή  με το χέρι. Στο κέντρο είχε ένα σιδερένιο άξωνα, στις άκρες του στηρίζονταν κάθετα δύο κυκλικα σκαλισμένες πέτρες, πολύ βαριές καθε μία πρέπει να ζυγιζε γύρω στον ένα και παραπάνω τόνο τις αγόραζαναπό τον Πόρο κυρίως. Στο αλώνι τοποθετούσαν μία κυκλική λαμαρίνα, να μην πέφτει ο καρπός έξω. Ο αγωγιάτης έφερνε τον καρπό σε κοφίνια ή σε σακιά και οι εργάτες, έριχναν τις ελιές στα λιθαρια έτσι λέγανε τις πέτρες.  Ανάλογα με το μέγεθος της κατασκευής το “καργάρισμα” κυμαινόταν από 200 έως 250 οκάδες. Ο σιδερένιος άξονας είχε μία υποδοχή στην κοτυφή. Εκεί έβαζαν κυρίως δοκάρια από κυπαρίσσια και έζεναν το ζώο, για να μην ζαλίζεται και ξευφεύγει από τη γύρα του βάζανε στα μάτια  παρωπίδες για να βλέπει μόνο μπροστά. Άλλα μαθέναν και ακολουθούσαν τη γύρα μόνα τους, άλλα τα οδηγούσε ο εργάτης. Με αυτόν τον τρόπο κινούνταν τα λιθάρια κυκλικά και αλέθανε τον καρπό μέχρι να γίνει πολτός. Όταν αρχιζε να φαίνεται στην κορυφή “λαδιά”, να “κορφιάζει” όπως λέγανε τότε ήταν έτοιμο για να μεταφερθεί στην δεξαμενή ή στην γούρνα. Ανοίγανε στο πλάϊ τις λαμαρίνας ένα πορτάκι και ο πολτός έπεφτε στην γούρνα, από εκεί έπρεπε να  μπεί στις “τσαντίλες”ή  στα ΕΞΑΡΤΗΜΑΤΑ ΠΑΛΑΙΟΥ ΕΛΑΙΟΤΡΙΒΕΙΟΥ“Τσουλιά”. Ήταν σαν φάκελοι τετράγωνοι  από μαλλί τράγινο ραμένοι ή από σχοινί συνήθως. Με την σέσουλα ή με φτυάρι βαζανε και μια ποσότητα πολτού 3 με 4 οκάδες σε κάθα τσαντίλα. Μετά τις τοποθετούσαν στο πιεστήριο την μία πάνω στην άλλη και φτιάχνανε το “Στάμα’. Στην κορυφή του πιεστηρίου ήταν η “Χελιδόνα” με καστάνιες. Πρώτα χρησιμοποιούσαν την μανέλλα και μια μεταλική πλάκα κατέβαινε και πίεζε τις τσαντίλες. Αυτό γινόταν μέχρις ενός σημείου, μετά για να πιεσθεί περισσότερο το “στάμα”, βάζανε ένα μακρύ ξύλο και με την βοήθεια δύο ή τριών εργατών, το σπρώχνανε όσο έπερνε ρίχνωντας συγχρόνως καυτό νερό. Το λάδι με την μούργα έτρεχε στο “λιμπί”μία στενόμακρη σιδερένια δεξαμενή. Το λάδι κορφιαζε και το νερό στο κάτω μέρος έφευγε από ένα σωληνάκι. Αυτός που είχε το γενικό πρόσταγμα λεγόταν “Καραβοκύρης”οι λοιποί εργάτες λέγονταν “μούτσοι”. Με την “Αγκλιά” μία κατασκευή τσίγκινη που χόραγε δύο οκάδες ή με κοχίλια θαλασινά μεγάλου μεγέθους, έπερνε τον κορφιά και το έριχνε στην “λαδούσα”, εκεί το άφηνε περίπου μία ώρα να καθίσει. Όλη η διαδικασία χρειαζόταν πολύ ώρα, δεν ήταν λίγες οι φορές που για να προλλάβουν, δούλευαν ολόκληρο το εικοσιτετράωρο.  Μετά γέμιζαν τα τουλούμια με το περίφημο αγουρόλαδο της τριφυλιακής γής. Το αθέρμιγο λάδι, την κορυφή του παραγωμένου λαδιού. Βάλσαμο και φάρμακο με υπέροχη γεύση.  Παραδοσιακά λιοτρίβια υπήρχαν σε κάθε χωριό μέχρι το 1955, σιγά τα αντικατέστησε η τεχνολογία. Το άλογο το αντικατέστησε η πετραιομηχανή με τους ιμάντες και τα εργατικά χέρια στο πιεστήριο. Η απόδοση αυξήθηκε και το κόστος παραγωγής μειώθηκε. ΟΜΩΣ Η ΓΕΥΣΗ ΚΑΙ Η ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΑΘΕΡΜΙΓΟΥ ΠΑΔΟΣΙΑΚΟΥ ΛΑΔΙΟΥ ΘΑ ΜΕΙΝΕΙ…ΑΝΑΜΝΗΣΗ!!!

Νοσταλγικά ΚΟΜΙΑΝΟΣ ΠΙΠΗΣ,  komianos.wordpress.com

Νοέμβριος 3ο 2012  Εργασία : ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ -| ΕΙΚΟΝΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΧΘΕΣ, ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ ΜΑΣ, ΜΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΚΑΙ ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ, ΠΑΡΑΔΟΣΗ, Uncategorized | 2 σχόλια

Νοεμβρίου 30, 2012 Posted by | ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ, ΕΙΚΟΝΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΧΘΕΣ, ΠΑΡΑΓΩΓΗ ΛΑΔΙΟΥ, ΠΑΡΑΔΟΣΗ, ΤΑ ΦΩΤΟΡΕΠΟΡΤΑΖ ΜΟΥ, Uncategorized | Σχολιάστε

ΕΛΑΙΟΚΟΜΙΔΗ – ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ ΤΙΓΑΝΙΤΕΣ Η ΛΑΛΑΓΓΙΔΕΣ ΜΕ ΑΓΟΥΡΟΛΑΔΟ. Εργασία ΚΟΜΙΑΝΟΣ ΠΙΠΗΣ, komianos,wordpress.com

ΕΛΑΙΟΚΟΜΙΔΗ – ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ ΤΙΓΑΝΙΤΕΣ Η ΛΑΛΑΓΓΙΔΕΣ ΜΕ ΑΓΟΥΡΟΛΑΔΟ.  Εργασία ΚΟΜΙΑΝΟΣ ΠΙΠΗΣ

Μετά την αποθήκευση της φρέσκιας παραγωγης του λαδιού, το έθιμο που συνηθίζεται στα χωριά της Ορεινής Τριφυλίας, είναι το τιγάνισμα των  λαλαγγίδων, τις γνωστές σε όλους μας τιγανίτες με το φρέσκο και ευωδιαστό αγουρόλαδο.

Κατασκευή λαλαγγιδων και Υλικά για την συνταγή

Μισό κιλό αλεύρι σταρένιο, μαλακό, το απλό  περίπου 4 κούπες του τσαγιού –   Δύο κουταλιές σούπας ελαιόλαδο – Ένα κουταλάκι κοφτό του γλυκού αλάτι – και τρεις κούπες  χλιο (χλιαρό) νερό. Ρίχνουμε το αλεύρι σε ένα βαθύ σκεύος μαζί με το λάδι και το αλάτι. Στην συνέχεια ρίχνουμε λίγο λίγο το χλιαρό νερό και ανακατεύουμε το μείγμα μέχρι να γίνει λίγο αραιός ο χυλός. Όχι πολύ πηκτός αλλά ούτε και πολύ νερουλός. πριν εχουμε ρίξει δύο με τρεις κούπες του τσαγιού αγουρόλαδο για να κάψει στο τιγάνι. Μόλις ζεσταθεί το λάδι καλά τότε ρίχνουμε μία μία κουταλιά τις σούπας. Σε λίγα λεπτά μόλις ροδίσει το κάτω μέρος της λαλαγγίδας, με την βοήθεια ενός πιρουνιού την γυρνάμε από την άλλη μεριά για να ψηθεί. Και οι λαλαγγίδες μας είναι έτοιμες για σερβίρισμα σε φίλους , γνωστούς και στην οικογένεια, για τα καλορίζυκα. Σε πολλές περιπτώσεις ανάμεσα σε δύο λαλαγγίδες όσο είναι ζεστές βάζουμε τυρί φέτα, που τους δίνει μια ξεχωριστά απολαυστική γεύση. Τα παλιά χρόνια που το μέλι ήταν δυσεύρετο, αντί για μέλι τις περιχύνανε με πηκτό πετιμέζι ή ζάχαρι. Δεν ήταν λίγες οι φορές που τον χυλό τον ανακάτευαν με σταφίδες, που εκείνη την εποχή αφθονούσαν σε κάθε σπίτι όπως και το πετιμέζι. 20 – 30 λεπτα χρειάζεται για την όλη διαδικασία.

Νοσταλγικά : ΚΟΜΙΑΝΟΣ ΠΙΠΗΣ,  komianos.wordpress.com

Ιουνίου 29, 2010 Αναρτήθηκε από τον/την | ΕΙΚΟΝΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΧΘΕΣ, ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ ΜΑΣ, ΜΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΚΑΙ ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ, ΠΑΡΑΔΟΣΗ, Uncategorized | Γράψτε ένα σχόλιο

Νοεμβρίου 29, 2012 Posted by | ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ, ΠΑΡΑΔΟΣΗ, ΤΑ ΦΩΤΟΡΕΠΟΡΤΑΖ ΜΟΥ, Uncategorized | Σχολιάστε

18.11.12 Τα μυστήρια της Αγιάς Σοφιάς ! Πηγή: NEWS MESSINIA – ΜΕΣΣΗΝΙΑΚΑ ΝΕΑ και ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΕΙΔΗΣΕΟΓΡΑΦΙΚΟ BLOG ΤΗΣ ΜΕΣΣΗΝΙΑΣ

18.11.12

Τα μυστήρια της Αγιάς Σοφιάς !

ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ –  Όταν η πύλη αυτή ανοίξει, στον ναό θα ακουστούν ξανά οι χριστιανικές ελληνορθόδοξες ψαλμωδίες…
Από την πρώτη στιγμή που η Κωνσταντινούπολη έπεσε στους Οθωμανούς και ο Μωάμεθ ο Φατίχ εισήρθε καβάλα στο άσπρο άλογό του στην Αγία Σοφία, (όπου επί αρκετή ώρα, σύμφωνα με τουρκικές πηγές, έμεινε ακίνητος να κοιτάζει με έκσταση τον Παντοκράτορα στον τρούλο ενώ η εντυπωσιακή αυτή σκηνή έχει αποθανατιστεί και σε μια τουρκική ιστορική κινηματογραφική ταινία), ο μεγάλος αυτός ναός της Ορθοδοξίας έγινε το επίκεντρο διαφόρων μύθων και θρύλων που κυκλοφορούσαν ανάμεσα στους κατακτητές, προκαλώντας ένα έντονο δέος για το μεγαλούργημα αυτό της Ορθοδοξίας που τώρα το είχαν περικυκλώσει οι τέσσερις οθωμανικοί μιναρέδες.
Τα τελευταία χρόνια όμως ορισμένα γεγονότα με επίκεντρο την Αγία Σοφία και με αποκορύφωμα την απροσδόκητη εμφάνιση το καλοκαίρι του 2008 του Άγγελου στον Τρούλο, έχουν δημιουργήσει στους Τούρκους ένα έντονο κλίμα καχυποψίας και φόβου για τα μελλούμενα.
Παράλληλα επανήλθαν στην επιφάνεια όλοι εκείνοι οι θρύλοι που κατά καιρούς είχαν συγκλονίσει και είχαν προκαλέσει στους μουσουλμάνους μια χαρακτηριστική φοβία για την εκ νέου ανάδυση της ορθόδοξης χριστιανικής ταυτότητας του ναού και τις κοσμογονικές συνέπειες αυτού του συγκλονιστικού γεγονότος, παρά το ότι λειτουργούσε μέχρι το 1934 σαν μουσουλμανικό τέμενος.
Έτσι τον περασμένο Ιανουάριο, (20/1/2012), η μεγάλης κυκλοφορίας τουρκική εφημερίδα, Σαμπάχ, παρουσίασε ένα πραγματικά καταπληκτικό αφιέρωμα για τα «Μυστήρια της Αγίας Σοφίας», (Ayasofya’ nın gizlemleri), όπου αποτυπώνεται -με γλαφυρό τρόπο- αυτό το κλίμα φοβίας που έχει καταβάλει τελευταία τους Τούρκους, για τα όσα υπάρχουν κρυμμένα μέσα στον Ιερό Ναό και τα όσα προμηνύονται να συμβούν τα επόμενα χρόνια.
Το πρώτο σημαντικό στοιχείο από αυτό το αφιέρωμα, είναι μια αδιόρατη φοβία που διακρίνεται από τους Τούρκους στους κρυμμένους σταυρούς, συμβολικούς και μη, που υπάρχουν στο εσωτερικό του ναού, αλλά και στην κάτοψη όπως αυτή μπορεί κάποιος να την διακρίνει από ψηλά. Έτσι μεγάλο δέος παρατηρείται για τον λεγόμενο, (όπως τον αναφέρουν χαρακτηριστικά οι Τούρκοι ), «Σταυρό του αποστόλου αγίου Ανδρέα», ο οποίος όπως είναι γνωστό είναι ο ιδρυτής της εκκλησίας της Κωνσταντινούπολης.
Σύμφωνα λοιπόν με την Σαμπάχ, στην οροφή του ναού υπάρχει ο Σταυρός του Αγίου Ανδρέα σε διαγώνιο μορφή, ένα σημαντικό σύμβολο που όχι μόνο δεν χάθηκε στους αιώνες της οθωμανικής κατοχής αλλά δεσπόζει με όλη την συμβολική σημασία του. Παράλληλα και ο «Σταυρός του Ιουστινιανού» τρομάζει τους Τούρκους καθώς οι θρύλοι αναφέρουν για ένα πανάρχαιο κειμήλιο που βρίσκεται μυστικό στην Αγία Σοφία και μάλιστα προέρχεται από την Αίγυπτο και έχει τρομακτική δύναμη.
Γενικότερα η κατασκευή του μεγάλου αυτού ορθοδόξου αρχιτεκτονικού αριστουργήματος, σύμφωνα με τις ίδιες τις τουρκικές πηγές, βασίστηκε στο χριστιανικό σύμβολο του Σταυρού και το γεγονός αυτό εμπνέει το δέος αλλά και μια αδιόρατη φοβία για την μελλοντική επάνοδο της Αγίας Σοφίας στον φυσικό της κάτοχο, δηλαδή στην Ελληνορθόδοξη λατρεία.
Αλλά εκτός από τους σταυρούς, οι Τούρκοι αναφέρουν και άλλα μυστήρια και τρομακτικά για τους ίδιους που υπάρχουν στο εσωτερικό του ναού. Έτσι, όπως αναφέρει ο θρύλος, είναι γνωστό ότι μετά την μετατροπή του ναού σε μουσουλμανικό τέμενος κτίστηκε το γνωστό Μιχράμπ, (το μουσουλμανικό σημείο της προσευχής), που εμφανίστηκε στην ανατολική πλευρά του ναού προς την κατεύθυνση της Μέκκας. Αλλά το ενδιαφέρον είναι ότι σύμφωνα με τους τουρκικούς θρύλους μπροστά από το Μιχράμπ βρίσκεται θαμμένο ένα φέρετρο κατασκευασμένο από επίχρυσο μπρούντζο.
Στο φέρετρο αυτό κείτεται η σωρός της βασίλισσας Σοφίας, (προφανώς γίνεται ταύτιση με την αγία Σοφία). Αυτή η βασίλισσα Σοφία και το φέρετρό της συνδέεται, σύμφωνα με τους τουρκικούς θρύλους, με μια «εντολή» που έχει περάσει δια μέσω των αιώνων μέχρι σήμερα. Η εντολή αυτή αναφέρει ότι δεν πρέπει κανένας να πειράξει αυτό το φέρετρο ούτε καν να το ακουμπήσει. Αν συμβεί κάτι τέτοιο, τότε, σύμφωνα με τον θρύλο αυτό, θα προκληθεί η «έγερση» της βασίλισσας Σοφίας και τότε ένας τρομακτικός θόρυβος θα τραντάξει όλο το οικοδόμημα του ναού προκαλώντας σεισμικά εσχατολογικά γεγονότα που τρομάζουν τους Τούρκους.
Αλλά ο θρύλος της βασίλισσας Σοφίας έχει και συνέχεια. Σύμφωνα λοιπόν με τις τουρκικές αναφορές, το φέρετρο αυτό προστατεύουν τέσσερις αρχάγγελοι που βρίσκονται πάνω στον Θόλο του ναού. Οι αρχάγγελοι αυτοί, όπως αναφέρουν και πιστεύουν οι Τούρκοι, είναι οι Τζεμπραΐλ, Μιχαήλ, Ισραφήλ και Αζραήλ. Σύμφωνα πάντα με τους Τούρκους, ο Τζεμπραήλ προστατεύει τους βυζαντινούς αυτοκράτορες, ο Μιχαήλ τον ναό από τις εχθρικές επιθέσεις, ενώ οι Τζεμπραήλ και Ισραφήλ ήταν οι αγγελιοφόροι των γεγονότων από τις πολεμικές επιχειρήσεις στους βυζαντινούς αυτοκράτορες. Και οι τέσσερεις αυτοί αρχάγγελοι έχουν ταχτεί -μετά την πτώση της Πόλης- να προφυλάσσουν το φέρετρο της βασίλισσας Σοφίας από τον κίνδυνο κάποιος βέβηλος να το ανοίξει και να επέλθει η Δευτέρα Παρουσία./p>
Ένας άλλος σημαντικός μύθος που αναφέρουν οι μουσουλμάνοι είναι ο θρύλος του «Κρυμμένου Πατριάρχη» που μοιάζει με τον ελληνικό θρύλο για τον κρυμμένο παπά. Όπως αναφέρει η τουρκική παράδοση, στο νότιο μέρος του ναού υπάρχει ένας στενός διάδρομος που οδηγεί σε μια παμπάλαια αραχνιασμένη και πολύ μυστήρια πύλη για την οποία ο θρύλος την αναφέρει σαν την «Κλειστή Πύλη».
Σύμφωνα με τις τουρκικές αναφορές, όταν ο Μωάμεθ ο Φατίχ μπήκε στην Κωνσταντινούπολη ο τελευταίος ελληνορθόδοξος Πατριάρχης μαζί με τους συνοδούς του τελούσε στο σημείο αυτό Θεία Λειτουργία. Μόλις οι οθωμανικές ορδές εισέβαλαν στον ναό, ο Πατριάρχης και όλη η συνοδεία του εισήλθε μέσα στην πύλη αυτή η οποία έκλεισε και από τότε χάθηκαν ενώ η πύλη έμεινε ερμητικά κλειστή και κανένας δεν τόλμησε ποτέ να την ανοίξει. Κάθε χρόνο στην Ανάσταση των ορθόδοξων χριστιανών μπροστά από την πύλη αυτή, όπως αναφέρει χαρακτηριστικά η Σαμπάχ, εμφανίζονται…. κόκκινα αυγά!!!
Ο θρύλος συμπληρώνεται από την προφητεία που φοβίζει τους Τούρκους, ότι όταν η πύλη αυτή ανοίξει, στον ναό θα ακουστούν ξανά οι χριστιανικές ελληνορθόδοξες ψαλμωδίες γι’ αυτό και τρομάζουν και μόνο στην ιδέα του ανοίγματος αυτής της μυστήριας πύλης.
Η τουρκική εφημερίδα αναφέρει και το μυστήριο του υπογείου τούνελ που υπάρχει σε κεντρικό σημείο στο εσωτερικό του ναού. Όπως αναφέρεται, από το σημείο αυτό υπάρχει μια δίοδος που οδηγεί σε ένα μεγάλο τούνελ. Το τούνελ αυτό, όπως υποστηρίζει η τουρκική εφημερίδα, οδηγεί μέχρι τα Πριγκηπόννησα και μάλιστα μέχρι την νήσο Πρώτη. Το μυστήριο για τους Τούρκους είναι το πώς κατασκευάστηκε αυτό το τούνελ και τι ρόλο έπαιξε στην μακρά ιστορία του ναού.
Μυστήριο για τους Τούρκους είναι και το μεγάλο αποτύπωμα από πέλμα κάποιου μεγάλου ζώου, ίσως ελέφαντα, που υπάρχει στην νοτιοδυτική πλευρά του θόλου ενώ και εδώ έχουν διαδοθεί κάποιες εσχατολογικές ιστορίες. Σύμφωνα με τους Τούρκους το αποτύπωμα αυτό είναι από το άλογο του Μωάμεθ του Πορθητή, αλλά το ερώτημα είναι πώς το άλογο πάτησε στο σημείο αυτό που βρίσκεται ψηλά προς τον θόλο.
Μεγάλο δέος δημιουργούν στους Τούρκους, όπως αναφέρει η Σαμπάχ και τα διάφορα μωσαϊκά που έχουν αναδυθεί με όλη την μεγαλοπρέπειά τους τις τελευταίες δεκαετίες μέσα στο ιερό ναό της Αγίας Σοφίας της Κωνσταντινούπολης, παρά του ότι η μουσουλμανική θρησκεία θεωρεί σαν αμάρτημα την απεικόνιση πρόσωπων που σχετίζονται με θρησκευτικά γεγονότα.
Ιδιαίτερο δέος τους προκαλεί το γνωστό μωσαϊκό που απεικονίζει τον Ιησού έχοντας την Παναγία και τον Ιωάννη τον Βαπτιστή στα δεξιά και αριστερά Του. Οι Τούρκοι το έχουν ονομάσει χαρακτηριστικά το «Μωσαϊκό της Αποκάλυψης» και ο συμβολισμός αυτός ανάγει στην εσχατολογική σημασία του που είναι έντονη στους μουσουλμάνους Τούρκους.
Επίσης ξεχωριστή αναφορά γίνεται και για τα μωσαϊκά που αναπαριστάνε γνωστούς βυζαντινούς αυτοκράτορες, όπως τον Ιωάννη τον Κομνηνό με τον Ιησού Χριστό και τον αυτοκράτορα Κωνσταντίνο τον Μονομάχο με την αυτοκράτειρα Ζωή. Όλες αυτές οι απεικονίσεις προκαλούν έντονο δέος, καθώς όλη αυτή η ελληνορθόδοξη χριστιανική μεγαλοπρέπεια και η εσωτερική δύναμη που αναδύουν αυτά τα ψηφιδωτά, έχουν γεννήσει διάφορους θρύλους για τους εσχατολογικούς τους συμβολισμούς.
Οι συμβολισμοί αυτοί σχετίζονται με τις τουρκικές φοβίες για την επάνοδο στην επιφάνεια και στην εξουσία της αγίας Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας με την ευλογία του ίδιου του Ιησού Χριστού.
ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ
Δημοσιογράφος –Συγγραφέας-Τουρκολόγος

στις 18.11.12

Νοεμβρίου 25, 2012 Posted by | ΑΞΙΟΠΕΡΙΕΡΓΑ, ΑΡΘΡΑ - ΑΠΟΨΕΙΣ - ΙΔΕΕΣ ΦΙΛΩΝ, ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ, ΠΑΡΑΔΟΣΗ, MESSINIA NEWS, Uncategorized | Σχολιάστε

ΤΡΑΧΑΝΑΣ Ο ΠΡΗΣΚΟΚΟΙΛΗΣ, ΚΑΙ Η ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΤΟΥ ΞΥΝΟΥ ΚΑΙ ΓΛΥΚΟΥ, ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΚΑΤΟΙΚΟΥΣ ΣΤΗΝ ΟΡΕΙΝΗ ΤΡΙΦΥΛΙΑ. ΕΡΓΑΣΙΑ ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ,

Ο ΞΥΝΟΣ ΤΡΑΧΑΝΑΣ ΚΑΙ ΠΩΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΑΖΕΤΑΙ

Ο τραχανάς ο λεγόμενος και πρησκοκοίλης, ήταν ανέκαθεν το κυρίως πρωϊνό που έτρωγε η οικογένεια και κυρίως τα παιδιά,  πριν πάρουν τον πολλές φορές αρκετά μακρύ δρόμο μέσα από δύσβατα στενά και κακοτράχαλα μονοπάτια, για να π,ανε στις δουλειές τους ή στο σχολείο τους. Μου εξηγούσε η κυρά Σπυρούλα η Σοφού του (Ντίντιρη) πως, και με ποια υλικά φτοιαχνόταν ο τραχανάς. Βασικά υλικά το αλεύρι, αλάτι, αυγά και ξυνόγαλο. Ήταν ένα φαγητό πρόχειρο και εύγεστο για όλες τις ώρες της ημέρες, αρτύσιμο επειδή περιείχε γάλα και αυγά. Πρώτα  βράζουμε τα γάλα με το ανάλογο αλάτι και το αφήνουμε 3 – 4 ημέρες εκτός ψυγείου να ξυνίσει. Όσο περισσότερο αφήνουμε το γάλα να ξυνήσει τόσο πιο ξυνός γίνεται και ο τραχανάς. Οι περισσότεροι όμως δεν τον θέλουν πάρα πολύ ξυνό, τον προτιμούν λίγο πιο γλυκό. Σπάζουμε 5 – 6 αυγά και τα ανακατεύουμε με το γάλα. στην συνέχεια ρίχνουμε λίγο λίγο το αλεύρικαι το ζυμώνουμε στην σκάφη, μέχρι να γίνει αρκετά σφικτό το ζυμάρι. Μετά το κόβουμε σε μεγάλες μπουκιές και τις απλώνουμε σε καθαρά σεντόνια στον ηλιο να τραβήξει τα υγρά. Άλλες νοικοκυρές τα αφήνουν απλωμένα στο σεντόνι όλο το βράδυ, να στεγνώσουν. Την άλλη μέρα σαν ξεραθούν τα τρίβουμε με τα χέρια, άλλες νοικοκυρές τα βάζουν λίγα λίγα στο σεντόνι και τα τρίβουν μέχρι που γίνεται σαν ρύζι. Μετά τα ψίχουλα τα κοσκινίζουμε στο (αρίλογο) ένα είδος χοντρής κρισάρας. Ότι μένει χοντρό κομμάτι μέσα στο αρίλογο το τρίβουμε και παλι το κοσκινίζουμε. Μετά το απλώνουμε για 10 περίπου ημέρες να ξεραθεί και το βάζουμε σε μια μαξιλαροθήκη σε στεγνό μερός μακρυά από υγρασία. 

Ο ΓΛΥΚΟΣ ΤΡΑΧΑΝΑΣ ΚΑΙ ΠΩΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΑΖΕΤΑΙ

Τα παλιά χρόνια, πηγέναμε το στάρι στο μύλο και το χοντροαλέθαμε. Αν δεν ηταν εύκολο να το αλεσουμε στο μύλο, το αλέθαμε με τις μυλόπετρες στο σπίτι. Αυτή η εργασία βέβαια έπερνε περισσότερο κόπο και χρόνο γιατί γινόταν με το χέρι. Στην συνέχεια το χοντραλεσμένο στάρι το κοσκινίζαμε για να φύγει το ψιλό αλεύρι, Το χοντραλεσμένο αλεύρι το ανακατεύουμε με νερό και κάνουμε το λεγόμενο πλιγούρι ή μπουλουγούρι. Το ανακατεύανε με γλυκό (φρέσκο) γάλα μαζί με αυγά και βράζοντάς το μείγμα το ανακάτευαν μέχρι να πήξει. Το κατεβάζαμε από την φωτιά και προσθέταμε σιγά σιγά χοντραλεσμένο αλεύρι. Ύστερα αρχίζαμε το ζύμωμα όπως το ψωμί, θέλει πολύ δύναμη για να γίνει σφικτό. Αφού κρυώσει ακολουθούμε την μέθοδο όπως στον ξυνό τραχανά. Ο γλυκός τραχανάς ήταν και αυτός αρτύσιμος επειδή περιείχε γάλα και αυγά. Ήταν ομως το ίδιο νοστιμώτατος σαν τον ξυνό. 

Εργασία: Πίπης Κομιανός

Νοεμβρίου 22, 2012 Posted by | ΑΓΡΟΤΙΚΕΣ ΕΡΓΑΣΙΕΣ - ΠΑΡΑΣΚΕΥΑΣΜΑΤΑ, ΕΙΚΟΝΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΧΘΕΣ, ΠΑΡΑΔΟΣΗ, Uncategorized | Σχολιάστε

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.