ΠΕΡΑΣΤΙΚΑ ΦΙΛΕ ΔΗΜΗΤΡΗ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΕ ΑΠΟ ΚΟΜΙΑΝΟΣ ΠΙΠΗΣ ΚΟΠΑΝΑΚΙ

Ο ΦΙΛΟΣ ΚΑΙ ΜΑΘΗΤΗΣ ΣΟΥ,  ΚΟΜΙΑΝΟΣ ΠΙΠΗΣ, ΔΑΣΚΑΛΕ ΔΗΜΗΤΡΗ,

ΣΟΥ ΕΥΧΕΤΑΙ ΟΛΑ ΝΑ ΠΆΝΕ ΚΑΛΑ, Η….”ΣΚΕΠΑΣΤΗ” ΣΕ ΠΕΡΙΜΈΝΗ, ΝΑ ΜΑΣ

ΓΥΡΙΣΕΙΣ ΓΕΡΟΣ, Ο ΛΙΑΣΙΔΗΣ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΑ ΚΑΙ ΤΑ ΧΡΥΣΑ ΤΟΥ ΧΕΡΙΑ.

ΕΥΧΕΣ ΚΑΙ ΠΕΡΑΣΤΙΚΑ ΑΠΟ komianos.wordpress.com

ΜΑΣ ΛΕΙΠΕΙΣ ΦΙΛΕ !!!!

ΑΠΡΙΛΙΟΣ Ο ΜΗΝΑΣ ΠΟΥ ΦΥΤΕΥΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΚΗΠΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟ ΑΝΕΚΔΟΤΟ ΜΕ ΤΑ ΖΑΡΖΑΒΑΤΙΚΑ εργασία ΚΟΜΙΑΝΟΥ ΠΙΠΗ komianos.wordpress.com

Τον  Απρίλιο μεταξύ των άλλων αγροτικών εργασιών, είναι και το φύτευμα των ζαρζαβατικών, τους κήπους, η τους μπαξέδες όπως λένε. Δεν υπάρχει νοικοκυριό που να μη φυτέψει τις ντομάτιές, (ντοματάκια ιταλικά, ντοματίνια, ντομάτες κανονικές και αλλων τύπων), αγγουριές, κολοκυθιές, (ιβρύδια, κομπίσιες), φασολιές  (τα πηχιάρικα ή φιδοφάσουλα, τα τσαουλιά, τα μπαρμπούνια κ.α. ανάλογα με τα γούστα του καθενός. Μετά έρχονται οι αγγουριές, οι μελιτζανιές (μακρόστενες,  οι τσακώνικες, οι φλασκες κ.α.), οι πιπεριές (πράσινες, κόκκινες, κίτρινες, μακρόστενες ή κέρατα, πράσινες, κόκκινες διαφόρων ονομασιών και τύπων), οι μπάμιες, τα βλίτα. Απαραίτητο και το φύτευμα του βασιλικού ανάμεσά τους για να γίνονται πιο αρωματικά τα “ζαρζαβατικά”.

ΣΚΑΛΙΣΜΑ ΜΠΑΞΕ ΓΙΑ ΤΙΣ ΟΙΚΙΑΚΕΣ ΑΝΑΓΚΕΣ φωτογραφικό αρχείο ΚΟΜΙΑΝΟΣ ΠΙΠΗΣ

Προσοχή την ημέρα της μεσοπεντηκοστής,  οι αγρότες απόφευγαν να ασχολούνται με τις αγροτικές εργασίες, ιδιαίτερα αυτή την ημέρα και την ημέρα της πεντηκοστής την φιλαγαν σαν τα μάτια τους,  όπως και ορισμένες ημέρες της εβδομάδας. Η εργασία της προετοιμασίας είχε ιδιαίτερη σχολαστικότητα. Πριν να αρχίσουν το σκάλισμα, επιλέγαν την περιοχή και είχαν ένα γνωμικό: ” ΟΠΟΥ ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙΣ ΦΤΕΡΗ ΜΗ ΤΗ ΣΚΑΦΤΕΙΣ, ΤΡΑΒΑ ΧΕΡΙ,  ΑΜΑ ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙΣ ΒΑΤΟ, ΕΙΝ’ ΤΟ ΧΩΜΑ ΤΟΥ ΒΑΡΒΑΤΟ.” Πραγματικά εκεί που φυτρώνει το βάτο έχει πλούσιο  χώμα, ενώ εκεί που φυτρώνει η φτέρη το χώμα είναι φτωχό. Πρίν αρχίσει οποιαδήποτε εργασία, ο γεωργός έκανε το σταυρό  και την προσευχή του, να μην πάθουν τίποτα κακό αυτά που είχε φυτέψει . Από το Νοέμβριο μάζευαν σε μικρούς σωρούς τις κοπριές,τις σκεπάζανε με χώμα και με την βροχή “εχώνευε”. Τον Απρίλιο ήταν έτοιμη, για άπλωμα και ανακάτωμα στους μπαξέδες. Ακολουθούσε το σκαψιμο και ανοίγανε τις “γράνες”. Εκεί φύτευαν τα ζαρζαβατικά τους και έκαναν το πρώτο πότισμα. Δίπλα στο μπαξέ στο χώμα ή σε γλάστρες οι νοικοκυρές, φυτεύανε τη ματζουράνα, τη λεβάντα, τον δυόσμο, το δενδρολίβανο και άλλα αρωματικά φυτά, απαραίτητα για το μαγείρεμα. Αυτές τις δουλειές είχαν αναλάβει οι γυναίκες, (όπως και τις περισσότερες εργασίες του σπιτιού). Θυμάμαι τα λόγια της νουνάς της γυναίκας μου, της Χριστίνας συζ. Καράμπελα, την φωνάζανε το “ματάκι”, “Σπύρο μου”, μου έλεγε: ” Ο δουλευτής ποτέ δεν πεινάει, Η ΠΕΙΝΑ ΠΕΡΝΑΕΙ ΑΠΟ ΤΟ ΚΑΤΩΦΛΙ ΤΟΥ ΔΟΥΛΕΥΤΗ, ΑΛΛΑ…..ΜΕΣΑ ΔΕΝ ΜΠΑΙΝΕΙ” λόγια σοφά, που δεν ξεχνιούνται. οι μπαξέδες θέλουνε δουλειά, σκάλισμα, ξεβοτάνισμα, ράντισμα με βορδιγάλιο πολτό (γαλαζόπετρα με ασβέστι), ανάλογα με τις βροχές και την υγρασία του καλοκαιριού. Μεγάλος μπελάς η αρρώστια της μελίγκρας, ακολουθεί το θειάφισμα. Την μεγαλύτερη ευτυχία την αισθανεται ο αγρότης, σαν έρχεται η στιγμή που αρχίζουν να αποδίδουν οι κόποι του, την μοσχοβολιά και νοστιμιά τους.  Την παρακάτω ιστορία, διηγιόταν  ο πεθερός μου Γιώργης  Δημ.Καράμπελας (Κατσουλόγιαννης), στης γειτονιάς το καφενείο, στην κάτω ρούγα.  ” Αρμονικά ζούσαν ο Μπαρμπα “καρβελάς” και η κυρά “Προκόπαινα”. Το σπίτι του “καρβελά” ήταν πέτρινο, στενόμακρο, χαμώϊο με χαμηλό πορτάκι μονόφυλλο. Της “Προκόπαινας” το σπίτι και αυτό πετρινο και μέσα ούλο και ούλο μια καμαρούλα με την”γωνιά” του  (τζάκι). Και οι δύο χήροι. Δίπλα-δίπλα τα σπίτια τους, μπροστά είχανε και τους μπαξέδες τους. Έβλεπε η “Προκόπαινα”  πως οι ντομάτες του  γείτονάς της ήταν πολύ κόκκινες, οι δικές της ομως παρέμεναν…. πράσινες. Μεγάλο μαράζι!! Μια μέρα ρώτησε τον γείτονά της. Ρε “καρβελά” πώς γίνεται ενώ τις φυτέψαμε τον ίδιο καιρό, οι δικές σου να είναι κόκκινες-κόκκινες και οι δικές μου ακόμα πράσινες; ” Ντρέπομαι βέβαια,  αλλά θα σου  πώ το μυστικό:” Της απάντησε ο “καρβελάς”. ” Άκου λοιπόν, κάθε πρωί πουρνό-πουρνό πριν βγούν οι γειτόνοι ή κανένας περαστικός, βγαίνω στο μπαξέ χωρίς το υφασμένο στον αργαλειό από “δίμητο πανί” βρακί μου. Μόλις με βλέπουν οι ντομάτες από ….την ντροπή τους κοκκινίζουν!!! “Ωστε έτσι;”, “Έτσι όπως στα λέω”. Την άλλη μέρα η κυρά “Προκόπαινα” πριν καλά ξημερώσει, με τον φόβο μήπως και την δει κανένα μάτι, βγήκε στον κήπο φορόντας μόνο τα τσουράπια και την πόλκα της, χωρίς “βελέσι”, μισοφόρι και χωρίς… βρακί. Το επανέλαβε και τις επόμενες ημέρες, όμως οι ντόμάτες χρώμα δεν είχαν πάρει ακόμα. Βρε “καρβελά”, έκαμα ότι ακριβώς καμεις και εσύ κάθε πρωί, αλλά οι ντομάτες ακόμα πράσινες παραμένουν. ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΤΡΕΛΑΘΗΚΑΝ ΕΙΝΑΙ ΤΑ…. ΑΓΓΟΥΡΙΑ!!!

Με αγάπη ΚΟΜΙΑΝΟΣ ΠΙΠΗΣ   komianos.wordpress.com